የችግር ኮረብታና ውቡ ቤት

«… እኛ ደግሞ ሸክምን ሁሉ ቶሎ የሚከበንንም ኃጢአት አስወግደን በፊታችን ያለውን ሩጫ በትዕግሥት እንሩጥ።» (ዕብራውያን 12:1)

ከሸክሙ ነጻ ሆኖ እንደሚበር ያህል እየተጓዘ ክርስቲያን የችግር ኮረብታ ወደሚባለው ገደላማ ኮረብታ ግርጌ ይደርሳል። በግርጌው ምንጭ አለ (ከእርሱም ይጠጣል)፤ ደግሞም — ይህ አስፈላጊ ነው — ኮረብታውን በጐንና በጐን የሚዞሩ ሁለት ሌሎች መንገዶች አሉ፤ አንዱ አደጋ፣ ሌላው ጥፋት ይባላሉ። ጠባቡ መንገድ ግን በቀጥታ ወደ ላይ ይወጣል። ሥርዓተኛና ግብዝ የሚባሉ ሁለት ሌሎች መንገደኞች ቀላሎቹን የማዞሪያ መንገዶች ይይዛሉ፤ ከዚያ በኋላም ስለ እነርሱ ምንም አይሰማም። ክርስቲያን መውጣት ይጀምራል፤ ባንየንም በሚያምር ሁኔታ ይገልጸዋል፦ «ከመሮጥ ወደ መሄድ፣ ከመሄድም በእጆቹና በጉልበቶቹ ወደ መንፏቀቅ» ተሸጋገረ።

የመጀመሪያው ትምህርት እግዚአብሔርን መከተል ዘላቂ የደስታ ከፍታ እንደሚሆን ላሰበ ሁሉ ነው፦ ከተራራው ጫፍ በኋላ ወዲያውኑ አስቸጋሪው አቀበት ይመጣል። በመስቀሉ ዘንድ የነበረው ደስታ እውነተኛ ነበር። ነገር ግን ጉዞው በሙሉ አልነበረም። ሁለቱ የጐን መንገዶችም የማያቋርጡ ፈተናዎች ናቸው — ገደላማውን ክፍል የሚያስቀር ቀላል የሚመስል መንገድ ሁልጊዜ አለ። ብቻ አንተ ወደምትሄድበት አያደርስም። አስቸጋሪ ግን ትክክለኛ የሆነው ቀላል ግን ስሕተት ከሆነው ሁልጊዜ ይበልጣል፤ ባንየንም ይህንን ሳያለሳልስ ያስረዳል፦ ቀላሉን መንገድ የያዙት ሰዎች ጠፍተው ቀሩ።

በኮረብታው አጋማሽ ላይ የኮረብታው ጌታ ለደከሙ መንገደኞች ብሎ የሠራው ጥላ ያለው ማረፊያ አለ። ክርስቲያን ተቀምጦ ጥቅልሉን አውጥቶ ያነብበዋል፤ ዘና ይላል — ከዚያም ከባድ እንቅልፍ ይወስደዋል፤ ጥቅልሉም ከእጁ ያመልጣል። አርፍዶ ይነቃና ተደናግጦ ኮረብታውን ይወጣል፤ ራሱንም ለማጽናናት ጥቅልሉን ሲፈልግ የለም። በጸጸት ታምሞ እየፈለገው እስከ ታች ድረስ እየተጐተተ መመለስ አለበት — «ስንት እርምጃ በከንቱ ተራመድሁ!» እግዚአብሔር ይመስገን፣ ያገኘዋል፤ ነገር ግን ብዙ ሰዓታት አጥፍቶአል፤ ያንኑ ክፍል ሦስት ጊዜ ለመውጣትም ይገደዳል።

ይህ በሚያሳምም ሁኔታ ለሁላችንም የሚገባ ነው። ዕረፍት መልካም ነው — ማረፊያውን የሠራው እግዚአብሔር ነው። ነገር ግን በማረፍና ወደ ግዴለሽነት በመንሸራተት መካከል ልዩነት አለ። ክርስቲያን አስደናቂ ኃጢአት አይሠራም፤ ዝም ብሎ ይመቸዋል፣ ግድ የለሽ ይሆናል፣ ማረጋገጫውንም ያጣል (የከተማይቱ ወገን መሆኑን የሚነግረውና ወደ ከተማይቱ የሚያስገባው ያ ጥቅልል ነው)። ትምህርቱ «ፈጽሞ አትረፍ» አይደለም። በቀላል ወቅት ጥንቃቄህን ማላላት ከማንኛውም አስቸጋሪ ወቅት ይበልጥ ሊያስከፍልህ እንደሚችል ነው፤ አስቀድመህ የሸፈንኸውን መሬት እንደገና በመውጣትም እውነተኛ ጊዜ ታጠፋለህ። ጸጋውንም ልብ በል፦ ጥቅልሉን አጥቶ ነበር፤ ነገር ግን ለዘላለም አላጣውም። ተመለሰ፣ ንስሐ ገባ፣ አገኘውም።

ወደ ኮረብታው ጫፍ ሲቃረብ በተሳሳተ አቅጣጫ የሚሮጡ ሁለት ሰዎችን — ፈሪንና ጠርጣሪን — ያገኛል፤ እነርሱም ከፊት አንበሶች እንዳሉና ወደ ኋላ መመለስ እንዳለበት ይነግሩታል። ክርስቲያን በእውነት ይፈራል። ነገር ግን ነገሩን በአእምሮው ያሰላስላል፦ ወደ ኋላ መመለስ የተረጋገጠ ሞት ማለት ነው፤ ወደ ፊት መሄድ ግን የሞትን ፍርሃት ብቻ ማለት ነው፤ ከዚያም ባሻገር ሕይወት አለ። «አሁንም ወደ ፊት እሄዳለሁ።» ወደ አንበሶቹ ሲደርስ በሰንሰለት እንደ ታሰሩ ያያል (ሁለቱ ፈሪዎች ግን ይህንን ለማየት የሚያስችል ያህል ቀርበው አያውቁም ነበር)። ሰዎችን ተስፋ አስቆርጠው እንዲተዉ ከሚያደርጓቸው ነገሮች ግማሾቹ የታሰሩ አንበሶች ናቸው — ለማግሣት የሚበቃ እውነተኛነት አላቸው፤ በእርግጥ ግን ሊደርሱብህ አይችሉም። ፈሪዎቹ ሰዎች ይህንን ፈጽሞ ያላወቁት ቶሎ ወደ ኋላ ስለ ተመለሱ ነው።

በኮረብታው ጫፍ ላይ ለዚሁ ዓላማ የተሠራው ውቡ ቤት ቆሞአል — ለደከሙ መንገደኞች ማረፊያ። ማስተዋል፣ ፈሪሃ እግዚአብሔር፣ ብልሃትና ፍቅር የሚባሉ ሰዎች ክርስቲያንን ተቀብለው ያበሉታል፤ በደግነትም ይጠይቁታል፤ መስኮቱ ወደ ፀሐይ መውጫ በሚከፈት ሰላም በሚባል ክፍል ያሳድሩታል። በጦር መሣሪያና በጥሩር የተሞላ የጦር ዕቃ ቤት ያሳዩታል፤ ከመሄዱም በፊት ከራሱ እስከ እግሩ ያስታጥቁታል — ከታች በሸለቆው ውስጥ የሚመጣውን ያያሉና።

ይህ የእውነተኛ ክርስቲያናዊ ወዳጅነትና ቤተ ክርስቲያን በተሻለ ሁኔታዋ ስትገኝ የምትሆነው ሥዕል ነው፦ በእውነት የምትታወቅበት፣ ኃይልህ የሚታደስበት፣ ማን እንደ ሆንህ የምትታሰብበትና ከሚቀጥለው አስቸጋሪ ክፍል በፊት የምትታጠቅበት ስፍራ። ክርስቲያን ብቻውንና ያለ ጦር መሣሪያ ወደ ሸለቆው አይወርድም። አርፎ፣ ታውቆና ጥሩር ለብሶ ይሄዳል። ይህ ቅንጦት አይደለም። በሚቀጥለው ምዕራፍ በሕይወት እንዲተርፍ ያደረገው ብቸኛው ምክንያት ይኸው ነው።

የምታደርገው አንድ ነገር፦ ውቡን ቤትህን ካስፈለገህ በኋላ ሳይሆን ከማስፈለጉ በፊት ፈልገው። በእውነት ልትታወቅበት የምትችልበትን — ለትርኢት ያለውን ማንነትህን ሳይሆን — አንድ ስፍራ ወይም የሰዎች ስብስብ ምረጥ፤ በተለይ እየተንሸራተትህ ከነበርህ በዚህ ሳምንት ሆን ብለህ ወደዚያ ሂድ። የሚቻልህ ከሆነ ብቻህን ወደ ሸለቆው አትግባ። አስቀድመህ ታጠቅ።