ምዕራፍ 2 · 1 ደቂቃ ንባብ · 1 ደቂቃ ማዳመጥ
በረግረግ ውስጥ ተጣብቆ
«ከሚያስፈራ ጕድጓድ ከረግረግም ጭቃ አወጣኝ፤ እግሮቼንም በዓለት ላይ አቆመ» — ከመዝሙር 40
ክርስቲያን ወደሚያበራው ብርሃን ሜዳውን አቋርጦ ፈጠነ። ነገር ግን የሚረግጥበትን አይመለከትም ነበር — በድንገትም ዱብ! — በቀጥታ ወደ ጥልቅና ጭቃማ ረግረግ ውስጥ ወደቀ።
ይህ ተራ የውኃ ኩሬ አልነበረም። ስም ነበረው፦ የተስፋ መቁረጥ ረግረግ፤ ይህም ሰው ተስፋ የሚቆርጥበት ጭቃማ ስፍራ ማለት ነው። ክርስቲያን ለመውጣት በታገለ ቍጥር ይበልጥ ይሰምጥ ነበር፤ ምክንያቱም በጀርባው ላይ ያለው ያ ከባድ ሸክም ወደ ጭቃው ውስጥ ይጎትተው ነበር።
ወላዋይ የሚባል አንድ ጎረቤቱ ተከትሎት ነበር። ወላዋይ ግን ጭቃ ሲረጨው አጕረመረመ፤ ወደ መጣበት አቅጣጫ ባለው ዳር ተንፏቅቆ ወጣና በቍጣ እየረገጠ ወደ ቤቱ ተመለሰ። ምስኪኑ ክርስቲያን እየሰመጠ ብቻውን ቀረ፤ ወደ ማዶው ዳር ለመድረስ ደጋግሞ ይሞክር ነበር።
ከዚያም አንድ ሰው መጣ። ስሙ ረዳት ነበር። «እዚያ ታች ምን ታደርጋለህ?» ብሎ ጠየቀው። እጁንም ዘርግቶ «እጅህን ስጠኝ» አለው። ክርስቲያንንም ከረግረጉ ጐትቶ አወጣውና እንደ ገና በመልካምና በጠንካራ መሬት ላይ አቆመው።
አንዳንድ ጊዜ እግዚአብሔርን መከተል ስንጀምር ሁሉ ነገር ተስፋ የሚያስቆርጥና ከባድ የሚመስልበት ስፍራ ያጋጥመናል፤ መስመጥም እንጀምራለን። ይህ የተለመደ ነው። በክርስቲያንም እንኳ ደርሶበታል። ነገር ግን ብቻችንን ታግለን እንድንወጣ አይጠበቅብንም።
እየሰመጥህ እንዳለህ ሲሰማህ ክርስቲያን ያደረገውን አድርግ — ወደ አንተ ለተዘረጋው እጅ እጅህን ዘርጋ። እግዚአብሔር እርዳታ ይልካል።
ውድ እግዚአብሔር ሆይ፣ እንደ ተጣበቅሁና ተስፋ እንደ ቆረጥሁ ሲሰማኝ፣ እጅህን ስለምትዘረጋልኝ አመሰግንሃለሁ። እንድይዘው እርዳኝ። አሜን።
ምዕራፍ 2 ተጠናቋል
በረግረግ ውስጥ ተጣብቆ