ቃል ሞት ብቻ መቅሠፍቱን ሊያስቆም ስለሚችል

§9. ቃል ሞት ብቻ መቅሠፍቱን ሊያስቆም እንደሚችል አውቆ የሚሞትን ሥጋ ወሰደ፤ ይህም ሥጋ ከእርሱ ጋር ተዋሕዶ ለሁሉ የሚበቃ እንዲሆን፣ ከአለመሞቱም ተካፋይ በመሆን የሰውን ዘር መበስበስ እንዲያስቆም ነው። እርሱ ከሁሉ በላይ ስለ ሆነ ሥጋውን ስለ ነፍሳችን መባ አድርጎ አቀረበ፤ ከሁላችን ጋር አንድ በመሆኑም አለመሞትን አለበሰን። ይህን የሚያስረዳ ምሳሌ።

ቃል የሰዎች መበስበስ የግድ በሞት በኩል ካልሆነ በቀር በሌላ መንገድ ሊሻር እንደማይችል ተገነዘበ፤ ቃል ግን የማይሞትና የአብ ልጅ ስለ ሆነ ሞትን ሊቀበል አይቻለውም ነበር፤ ስለዚህ ሊሞት የሚችልን ሥጋ ለራሱ ይወስዳል፤ ይኸውም ያ ሥጋ ከሁሉ በላይ የሆነውን ቃል ተካፋይ በመሆኑ በሁሉ ፋንታ ለመሞት የሚገባ እንዲሆን፣ በውስጡም ሊያድር በመጣው ቃል ምክንያት የማይበሰብስ ሆኖ እንዲጸና፣ ከዚያም ወዲያ መበስበስ በትንሣኤ ጸጋ ከሁሉ ላይ እንዲቆም ነው። ስለዚህ እርሱ ራሱ የወሰደውን ሥጋ ከማንኛውም ነውር ንጹሕ የሆነ መባና መሥዋዕት አድርጎ ለሞት በማቅረቡ፣ ተመጣጣኝ የሆነውን በማቅረብ ሞትን ወዲያውኑ ከመሰሎቹ ሁሉ አስወገደ። 2. የእግዚአብሔር ቃል ከሁሉ በላይ ስለ ሆነ፣ የገዛ ቤተ መቅደሱንና የሥጋውን መሣሪያ ስለ ሁሉ ሕይወት በማቅረቡ በሞቱ ዕዳውን እንደሚገባ ከፈለ። እንዲሁም የማይበሰብሰው የእግዚአብሔር ልጅ በአንድ ዓይነት ባሕርይ ከሁሉ ጋር የተቆራኘ ስለ ሆነ፣ በትንሣኤ ተስፋ ሁሉን አለመበስበስን እንደሚገባ አለበሰ። በአንድ ሥጋው በመካከላቸው ሊያድር በመጣው በቃል ምክንያት በሞት ያለው መበስበስ ራሱ ከዚያ ወዲያ በሰዎች ላይ ሥልጣን የለውምና። 3. አንድ ታላቅ ንጉሥ ወደ አንዲት ትልቅ ከተማ ገብቶ በዚያ ካሉት ቤቶች በአንዱ በተቀመጠ ጊዜ፣ ያቺ ከተማ በማንኛውም ሁኔታ ታላቅ ክብር እንደሚገባት ይቆጠራል፤ ከዚያም ወዲያ ማንም ጠላት ወይም ወንበዴ ወርዶ አያስገዛትም፤ ይልቁንም ንጉሡ በዚያ ባለ በአንድ ቤት ስለ ተቀመጠ እንክብካቤ ሁሉ እንደሚገባት ይታሰባል፤ የሁሉ ንጉሥ በሆነው ዘንድም እንዲሁ ሆነ። 4. አሁን ወደ ዓለማችን መጥቶ ከመሰሎቹ መካከል በአንድ ሥጋ ስላደረ፣ ከዚያ ወዲያ ጠላት በሰው ዘር ላይ ያሴረው ሴራ ሁሉ ተገታ፤ ቀድሞ በእነርሱ ላይ ያሸንፍ የነበረው የሞት መበስበስም ተሻረ። የሁሉ ጌታና መድኃኒት የእግዚአብሔር ልጅ ሞትን ፍጻሜ ሊያደርግለት ወደ እኛ ባይመጣ ኖሮ የሰው ዘር በጠፋ ነበርና።