በተመሳሳይ ምሳሌ የቤዛነት ሥራ ከአእምሮ ጋር የሚስማማ መሆኑ ተገለጠ

§10. በተመሳሳይ ምሳሌ የቤዛነት ሥራ ከአእምሮ ጋር የሚስማማ መሆኑ ተገለጠ። ክርስቶስ ጥፋታችንን እንዴት እንደ ደመሰሰና በገዛ ትምህርቱ መድኃኒቱን እንዴት እንዳዘጋጀ። የቃል ሥጋዌና የፈጸመው መሥዋዕት ከመጻሕፍት የሚገኙ ማስረጃዎች።

በእውነትም ይህ ታላቅ ሥራ ከእግዚአብሔር ቸርነት ጋር በተለየ ሁኔታ የሚስማማ ነበር። 1. አንድ ንጉሥ ቤትን ወይም ከተማን ከመሠረተ በኋላ፣ በነዋሪዎቹ ቸልተኝነት ምክንያት ወንበዴዎች ቢከብቡት፣ በምንም ዓይነት ቸል አይለውም፤ ይልቁንም የነዋሪዎቹን ቸልተኝነት ሳይሆን ለራሱ የሚገባውን ተመልክቶ የገዛ ሥራው እንደ መሆኑ ይበቀልለታል፤ መልሶም የራሱ ያደርገዋል። እንዲህ ከሆነ የፍጹም ቸሩ አብ ቃል የሆነው እግዚአብሔር ቃልማ የገዛ ሥራው የሆነውን የሰውን ዘር ወደ መበስበስ ሲሄድ እጅግ በሚበልጥ ሁኔታ ቸል አላለውም፤ ይልቁንም የገዛ ሥጋውን በማቅረብ የመጣባቸውን ሞት ሲደመስስ፣ በገዛ ትምህርቱ ደግሞ ቸልተኝነታቸውን አቀና፤ የሰው የነበረውንም ሁሉ በገዛ ኃይሉ መለሰ። 2. ይህንንም ማንም ሰው የመድኃኒታችንን በመንፈስ ተነሣሥተው የጻፉትን የገዛ ጸሐፊዎቹን መጻሕፍት ቢያገኝ ከእነርሱ ሊረዳው ይችላል፤ እንዲህ ይላሉና፦ «ይህን ስለቆረጥን የክርስቶስ ፍቅር ግድ ይለናልና፤ አንዱ ስለ ሁሉ ሞተ፤ እንግዲያስ ሁሉ ሞቱ፤ በሕይወትም ያሉት ስለ እነርሱ ለሞተውና ለተነሣው እንጂ ወደ ፊት ለራሳቸው እንዳይኖሩ ስለ ሁሉ ሞተ»፤ ይኸውም ጌታችን ኢየሱስ ክርስቶስ ነው። ደግሞም፦ «ነገር ግን በእግዚአብሔር ጸጋ ስለ ሰው ሁሉ ሞትን ይቀምስ ዘንድ፥ ከመላእክት ይልቅ በጥቂት አንሶ የነበረውን ኢየሱስን ከሞት መከራ የተነሣ የክብርና የምስጋናን ዘውድ ተጭኖ እናየዋለን።» 3. ከዚያም ሥጋን መልበስ ከእግዚአብሔር ቃል በቀር ለሌላ ለማንም የማይገባ የሆነበትን ምክንያት እንዲህ ሲል ያመለክታል፦ «ብዙ ልጆችን ወደ ክብር ሲያመጣ የመዳናቸውን ራስ በመከራ ይፈጽም ዘንድ፥ ከእርሱ የተነሣ ሁሉ በእርሱም ሁሉ ለሆነ፥ ለእርሱ ተገብቶታልና»፤ በዚህ አነጋገሩም ሰውን ከጀመረው መበስበስ መመለስ ከመጀመሪያ የፈጠራቸው የእግዚአብሔር ቃል እንጂ የሌላ የማንም ድርሻ እንዳልነበረ ማመልከቱ ነው። 4. ቃል ራሱ ደግሞ ሥጋን የለበሰው እንደ ገዛ ሥጋው ስለ ሆኑት ሥጋዎች መሥዋዕት ሆኖ ለመቅረብ እንደ ሆነ በእነዚህ ቃላት ደግሞ ያመለክታሉ፦ «እንግዲህ ልጆች በሥጋና በደም ስለሚካፈሉ፥ እርሱ ደግሞ እንዲሁ በዚያው ተካፈለ፤ ይህም የሞት ሥልጣን ያለውን ማለትም ዲያብሎስን በሞት እንዲሽር፥ በሕይወታቸውም ሁሉ በሞት ፍርሃት ለባርነት ተይዘው የነበሩትን እንዲያድናቸው ነው።» 5. በገዛ ሥጋው መሥዋዕትነት በእኛ ላይ የነበረውን ሕግ ፈጸመው፤ በሰጠንም የትንሣኤ ተስፋ የሕይወትን አዲስ ጅማሬ አደረገልን። ሞት በሰዎች ላይ የሠለጠነው ከሰው የተነሣ ስለ ነበረ፣ በዚህ ምክንያት በተቃራኒው በእግዚአብሔር ቃል ሰው መሆን የሞት መሻርና የሕይወት ትንሣኤ ሆነ፤ ክርስቶስን የተሸከመው ያ ሰው እንዲህ እንዳለ፦ «ሞት በሰው በኩል ስለ መጣ ትንሣኤ ሙታን በሰው በኩል ሆኖአልና። ሁሉ በአዳም እንደሚሞቱ እንዲሁ ሁሉ በክርስቶስ ደግሞ ሕያዋን ይሆናሉና» እና የቀረውም። ከእንግዲህ ወዲህ እንደ ተፈረደብን ሆነን አንሞትምና፤ ነገር ግን ከሙታን እንደሚነሡ ሰዎች ሆነን የሁሉን የጋራ ትንሣኤ እንጠብቃለን፤ ያንንም «በራሱ ጊዜ … ያሳያል»፤ ይኸውም ትንሣኤውን ያደረገውና የሰጠን እግዚአብሔር ነው። 6. እንግዲህ መድኃኒታችን ሰው የሆነበት የመጀመሪያው ምክንያት ይህ ነው። ነገር ግን በመካከላችን በጸጋ መምጣቱ ሊሆን የሚገባው እንደ ነበረ ከሚከተሉት ምክንያቶች ደግሞ ማየት ይቻላል።