ሥጋ የለበሰው ቃል እንደ ማይታየው እግዚአብሔር በሥራዎቹ ይታወቃል

§54. ሥጋ የለበሰው ቃል፣ ልክ እንደ ማይታየው እግዚአብሔር፣ በሥራዎቹ ይታወቅልናል። በእነርሱም ሰውን አምላክ የሚያደርገውን ተልእኮውን እናውቃለን። ጥቂቶቹን በመዘርዘር እንርካ፤ እጅግ የሚያንጸባርቀውን ብዛታቸውን ግን ሊመለከት ለሚወድ እንተውለት።

እንግዲህ አንድ ሰው በባሕርዩ የማይታየውንና ፈጽሞ የማይታየውን እግዚአብሔርን ማየት ቢወድ ከሥራዎቹ ሊያውቀውና ሊረዳው እንደሚችል፣ እንዲሁ ክርስቶስን በአእምሮው ማየት የሚሳነው ሰው ቢያንስ በሥጋው ሥራዎች ይረዳው፤ እነዚህም የሰው ሥራዎች ወይም የእግዚአብሔር ሥራዎች መሆናቸውን ይፈትን። 2. ሰብአዊ ከሆኑ ይዘበት፤ ሰብአዊ ሳይሆኑ ከእግዚአብሔር ከሆኑ ግን ይወቅ፤ መዘበቻ በማይሆነውም ነገር አይሳቅ፤ ይልቁንም መለኮታዊ ነገሮች በእንዲህ ባለ ተራ መንገድ እንደ ተገለጡልን፣ በሞትም አለመሞት ለሁሉ እንደ ደረሰ፣ ቃልም ሰው በመሆኑ የሁሉ መግቦትና ሰጪውና ሠሪው ራሱ የእግዚአብሔር ቃል እንደ ታወቀ ይደነቅ። 3. እርሱ ሰው ሆኗልና፤ እኛ አምላክ እንሆን ዘንድ፤ የማይታየውን አብ እናውቅ ዘንድ በሥጋ ተገለጠ፤ እኛም አለመሞትን እንወርስ ዘንድ የሰዎችን ስድብ ታገሠ። እርሱ ራሱ ሕማም የሌለበት፣ የማይበሰብስ፣ እውነተኛ ቃልና አምላክ ስለ ሆነ በምንም አልተጎዳም፤ ነገር ግን ስለ እነርሱ ይህን ሁሉ የታገሠላቸውን መከራ የሚቀበሉትን ሰዎች በገዛ ሕማም አልባነቱ ደገፋቸው፣ ጠበቃቸውም። 4. በአጭሩም ሰው ከመሆኑ የተነሣ የመድኃኒታችን ሥራዎች በዓይነታቸውም በብዛታቸውም እንዲህ ያሉ ናቸው፤ ሊቈጥራቸው የሚወድ ሰው የባሕሩን ስፋት ተመልክተው ማዕበሉን ሊቈጥሩ ከሚወዱ ሰዎች ጋር ይመሰላል። አንድ ሰው ማዕበሉን ሁሉ በዓይኑ መያዝ እንደማይችል—እየመጡ ያሉት ማዕበሎች የሚሞክረውን ሰው ስሜት ያደናግራሉና—እንዲሁ ክርስቶስ በሥጋ የፈጸማቸውን ሥራዎች ሁሉ ለመረዳት የሚወድ ሰው በመቍጠርም እንኳ ሁሉንም መያዝ አይቻለውም፤ ከአሳቡ በላይ የሆኑት ያዝኋቸው ብሎ ከሚያስባቸው ይበልጣሉና። 5. እንግዲህ ስለ ክፍሉ እንኳ በሚገባ መናገር በማይቻልበት ስለ ሁሉም ለመናገር አለመሞከር ይሻላል፤ ይልቁንም አንድ ተጨማሪ ከጠቀስን በኋላ ሁሉንም እንድታደንቀው ለአንተ መተው ይሻላል። ሁሉም በአንድነት ድንቅ ናቸውና፤ ሰውም ዓይኑን ወደ የትም ቢያዞር በዚያ በኩል የቃልን መለኮትነት ያያል፤ በታላቅ ፍርሃትም ይዋጣል።