እግዚአብሔር ሰውን በትእዛዝ ከፈጠረው፣ በትእዛዝ ለምን አላደሰውም?

§44. እግዚአብሔር ሰውን በአንዲት ትእዛዝ ከፈጠረው፣ በአንዲት ትእዛዝ ለምን አላደሰውም? ነገር ግን (1) ከምንም መፍጠር ቀድሞ ያለውን ከማደስ የተለየ ነው። (2) ሰው የተወሰነ ችግር ይዞ በዚያ ነበር፤ ይህም የተወሰነ መድኃኒት ይሻ ነበር። ሞት በሰው ባሕርይ ውስጥ ሥር ሰድዶ ነበር፤ ስለዚህ እርሱ ሕይወትን ከሰው ባሕርይ ጋር አጥብቆ ማቈራኘት ነበረበት። ስለዚህ ቃል ሞትን በቀማው ግዛት ውስጥ ገጥሞ ድል ይነሣው ዘንድ ሥጋ ለበሰ። (የገለባና የአስቤስቶስ ምሳሌ።)

ምናልባት ግን በዚህ ለመስማማት ኀፍረት አስገድዷቸው፣ እግዚአብሔር የሰውን ልጆች ሊያቀናና ሊያድን ቢፈልግ ኖሮ፣ ቀድሞ ከምንም ባመጣቸው ጊዜ እንዳደረገው ሁሉ፣ ቃሉ ሥጋን ሳይለብስ በአንዲት ትእዛዝ ብቻ ይህን ማድረግ ይገባው ነበር ለማለት ይመርጡ ይሆናል። 2. ለዚህ ተቃውሞአቸው ተገቢ መልስ ይህ ነው፤ ቀድሞ ምንም ነገር ባልነበረበት ጊዜ ሁሉን ለመፍጠር ያስፈለገው ትእዛዝና ይህን ለማድረግ ፈቃድ ብቻ ነበር። ሰው አንድ ጊዜ ከተፈጠረ በኋላ ግን፣ ያልነበሩትን ሳይሆን የሆኑትን የሚፈውስ ነገር አስፈላጊ ሲሆን፣ ሐኪሙና መድኃኒቱ የነበሩትንም ደግሞ ይፈውስ ዘንድ በሆነው ነገር ውስጥ መገለጡ በተፈጥሮ የሚከተል ነበር። ስለዚህም ምክንያት ሰው ሆነ፤ ሥጋውንም እንደ ሰብአዊ መሣሪያ ተጠቀመበት። 3. ይህ ትክክለኛው መንገድ ባይሆን ኖሮ፣ ቃል መሣሪያን ሊጠቀም ሲመርጥ እንዴት ይገለጥ ነበር? ወይስ ቀድሞ ካሉትና እነርሱን በሚመስለው በአንዱ አማካይነት መለኮቱን ከሚሹት በቀር ከወዴት ይወስደው ነበር? ተራ ትእዛዝ እንዲበቃ መዳን ያስፈለጋቸው ያልነበሩ ነገሮች አልነበሩምና፤ ይልቁንም ቀድሞ የነበረው ሰው ወደ መበስበስና ወደ ጥፋት እያመራ ነበር። ስለዚህ ቃል ሰብአዊ መሣሪያን መጠቀሙና ራሱን በየስፍራው መግለጡ ተገቢና ትክክል ነበር። 4. ሁለተኛም፣ ይህን ደግሞ ልታውቅ ይገባሃል፤ የገባው መበስበስ ከሥጋ ውጭ አልነበረም፤ ይልቁንም ከእርሱ ጋር ተጣብቆ ነበር፤ ስለዚህ በመበስበስ ፋንታ ሕይወት ከእርሱ ጋር እንድትጣበቅ አስፈላጊ ነበር፤ ይኸውም ሞት በሥጋ ውስጥ እንደ ተወለደ፣ ሕይወትም ደግሞ በእርሱ ውስጥ እንድትወለድ ነው። 5. ሞት ከሥጋ ውጭ ቢሆን ኖሮ፣ ሕይወትም ከእርሱ ውጭ መወለዷ ተገቢ በሆነ ነበር። ሞት ግን ከሥጋ ጋር የተጠመጠመና ከእርሱ ጋር አንድ እንደ ሆነ ሆኖ ይገዛው ከነበረ፣ ሕይወትም ደግሞ ከሥጋ ጋር እንድትጠመጠም አስፈላጊ ነበር፤ ይኸውም ሥጋ በሞት ፋንታ ሕይወትን ለብሶ መበስበስን ያስወግድ ዘንድ ነው። ደግሞም ቃል በሥጋ ውስጥ ሳይሆን ከሥጋ ውጭ መጥቶ ቢሆን እንኳ፣ ሞት በሕይወት ላይ ኃይል ስለሌለው፣ ከተፈጥሮ ጋር ፍጹም በሚስማማ መንገድ ሞት በእርግጥ በእርሱ ድል በተነሣ ነበር፤ ከሥጋ ጋር የተጣበቀው መበስበስ ግን ቢሆንም በውስጡ በቀረ ነበር። 6. ስለዚህ ምክንያት መድኃኒታችን በተገቢ ሁኔታ ሥጋን ለበሰ፤ ይኸውም ሥጋ ከሕይወት ጋር ተጠምጥሞ እንደ ሟች ከእንግዲህ በሞት ውስጥ እንዳይቀር፣ ይልቁንም አለመሞትን እንደ ለበሰ ከዚያ ወዲያ ተነሥቶ የማይሞት ሆኖ እንዲኖር ነው። መበስበስን አንድ ጊዜ ለብሶ ስለ ነበረ፣ ሕይወትን ባይለብስ ኖሮ ሊነሣ ባልቻለም ነበርና። ሞትም ደግሞ ከባሕርዩ የተነሣ ከሥጋ በቀር ሊገለጥ አይችልም ነበር። ስለዚህ ሞትን በሥጋ ውስጥ አግኝቶ ይደመስሰው ዘንድ ሥጋን ለበሰ። ሟች የሆነውን ሕያው ባያደርግ ኖሮ፣ ጌታ ሕይወት መሆኑ በምን ሊረጋገጥ ይችል ነበር? 7. ገለባ በተፈጥሮው በእሳት የሚጠፋ እንደ መሆኑ፣ (በመጀመሪያ) አንድ ሰው እሳትን ከገለባው ቢያርቅ፣ ገለባው ባይቃጠልም ቢሆንም የእሳትን ዛቻ እየፈራ ገለባ ብቻ ሆኖ ይቀራል—እሳት እርሱን የመብላት ተፈጥሮአዊ ጠባይ አለውና፤ (ሁለተኛም) አንድ ሰው ለእሳት መድኃኒት ነው በሚባለው አስቤስቶስ በተባለ ነገር አብዝቶ ቢሸፍነው ግን፣ ገለባው በማይቃጠል ነገር ተሸፍኖ ስለ ተጠበቀ ከእንግዲህ እሳትን አይፈራም፤ 8. በዚሁ ዓይነት ስለ ሥጋና ስለ ሞት እንዲህ ማለት ይቻላል፤ ሞት በእርሱ በኩል በተራ ትእዛዝ ብቻ ከሥጋ እንዲርቅ ተደርጎ ቢሆን ኖሮ፣ ሥጋ እንደ ሥጋ ባሕርይ ቢሆንም ሟችና በስባሽ በሆነ ነበር፤ ነገር ግን ይህ እንዳይሆን ሥጋ የሌለውን የእግዚአብሔርን ቃል ለበሰ፤ ስለዚህም ሕይወትን እንደ ልብስ ለብሷልና ከእንግዲህ ሞትንም ሆነ መበስበስን አይፈራም፤ መበስበስም በእርሱ ውስጥ ተሽሯል።