ፍጥረታችንና የእግዚአብሔር ሥጋዌ እጅግ የተሳሰሩ ናቸው

§4. ፍጥረታችንና የእግዚአብሔር ሥጋዌ እጅግ የተሳሰሩ ናቸው። ሰው በቃል ከአለመኖር ወደ መኖር እንደ ተጠራ፣ ደግሞም የመለኮታዊ ሕይወትን ጸጋ እንደ ተቀበለ፣ እንዲሁ ያን ሕይወት ባሳጣው በአንዱ በደል ሰዎች እንደ ገና ለመበስበስ ተዳረጉ፤ ቍጥር የሌለው ኃጢአትና መከራም ዓለምን ሞላ።

ስለ ቃል ሥጋዌ ልንናገር አስበን ሳለ አሁን ስለ ሰው ዘር አጀማመር የምንናገረው በምን ምክንያት ይሆን ብለህ ምናልባት ትደነቅ ይሆናል። ነገር ግን ይህም ቢሆን የድርሰታችን ዓላማ ክፍል ነው። 2. መድኃኒታችን በመካከላችን ስለ መገለጡ ስንናገር ስለ ሰዎች አጀማመር ደግሞ መናገር ግድ ይለናል፤ ይኸውም የመውረዱ ምክንያት እኛ እንደ ሆንን፣ መተላለፋችንም የቃልን ሰውን መውደድ እንደ ቀሰቀሰ፣ ጌታም ሊረዳን እንዲፈጥንና በሰዎች መካከል እንዲገለጥ እንዳደረገው ታውቅ ዘንድ ነው። 3. ሥጋ የመልበሱ ምክንያት እኛ ነበርንና፤ ስለ መዳናችንም በሰው ሥጋ እስኪገለጥና እስኪወለድ ድረስ ሰውን ወደደ። 4. እንግዲህ እግዚአብሔር ሰውን እንዲህ ፈጠረው፤ በአለመበስበስም እንዲኖር ፈቀደ፤ ሰዎች ግን እግዚአብሔርን ማሰላሰልን ንቀውና ትተው፣ ክፋትንም ለራሳቸው አስበውና አቅደው (በቀደመው ድርሰት እንደ ተባለው)፣ የተዛተባቸውን የሞት ፍርድ ተቀበሉ፤ ከዚያም ጊዜ ጀምሮ እንደ ተፈጠሩ አልጸኑም፤ ይልቁንም እንደ አሳባቸው እየበሰበሱ ሄዱ፤ ሞትም እንደ ንጉሥ ገዛቸው። የትእዛዝ መተላለፍ ወደ ባሕርያቸው ሁኔታ ይመልሳቸው ነበርና፤ ይኸውም ከምንም እንደ ተገኙ፣ እንዲሁ ደግሞ በጊዜ ሂደት ወደ ምንም የሚያደርስ መበስበስን መጠበቃቸው የሚጠበቅ ነበር። 5. ቀድሞ በባሕርያቸው ከነበሩበት ከአለመኖር ሁኔታ በቃል መገኘትና ሰውን መውደድ ወደ መኖር ከተጠሩ፣ ሰዎች እግዚአብሔርን ከማወቅ ተለይተው ወደሌለው ነገር ሲመለሱ (ክፉ ነገር የሌለ ነውና፤ በጎ ነገር ግን ያለ ነው)፣ ህልውናቸውን ያገኙት ካለው ከእግዚአብሔር ስለ ሆነ፣ ለዘላለም ከህልውናም እንኳ መለየታቸው ተገቢ ነበር፤ በሌላ አነጋገር መፈራረስና በሞትና በመበስበስ መኖር ነበረባቸው። 6. ሰው ከሌለ ነገር ስለ ተፈጠረ በባሕርዩ ሟች ነውና፤ ነገር ግን ካለው ከእርሱ ጋር ባለው መመሳሰል (ይህንንም መመሳሰል እርሱን በእውቀቱ በመጠበቅ ቢያጸና ኖሮ) ባሕርያዊውን መበስበስ ባቆመ፣ ሳይበሰብስም በጸና ነበር፤ መጽሐፈ ጥበብ፦ «ሕጎቹን መጠበቅ የአለመሞት ዋስትና ነው» እንደሚል፤ የማይበሰብስ ሆኖም ከዚያ ወዲያ እንደ እግዚአብሔር በኖረ ነበር፤ መለኮታዊው መጽሐፍም፦ «እኔ፦ አማልክት ናችሁ፥ ሁላችሁም የልዑል ልጆች ናችሁ አልሁ፤ ነገር ግን እንደ ሰው ትሞታላችሁ፥ ከአለቆችም እንደ አንዱ ትወድቃላችሁ» ሲል ይህን የሚያመለክት ይመስለኛል።