ሥጋውን ከአይሁድ ለምን እንዳላሸሸ

§22. ነገር ግን ሥጋውን ከአይሁድ አሽሽቶ ከሞት ለምን አልጠበቀውም? (1) በራሱ ላይ ሞትን እንዳያመጣ፣ ደግሞም ከሞት እንዳይሸሽ ይገባው ነበር። (2) የመጣው ለሌሎች የሚገባውን ሞት ሊቀበል ስለ ሆነ፣ ሞት ከውጭ ሊመጣበት ይገባ ነበር። (3) የትንሣኤውን እውነትነት ለማረጋገጥ ሞቱ የተረጋገጠ መሆን ነበረበት። ደግሞም ሌሎችን በመፈወሱ እንዳይዘበትበት በድካም ሊሞት አይችልም ነበር።

አንድ ሰው ግን፦ ሥጋውን ከሞት ፈጽሞ ይጠብቅ ዘንድ ከአይሁድ ሤራ ቢሰወር ይሻል ነበር ይል ይሆናል። እንዲህ ያለው ሰው ይህም ደግሞ ለጌታ የማይገባ እንደ ነበረ ይነገረው። ሕይወት የሆነው የእግዚአብሔር ቃል በገዛ ሥጋው ላይ ራሱ ሞትን ያመጣ ዘንድ ተገቢ እንዳልነበረ፣ እንዲሁ ሌሎች ያመጡበትን ሞት መሸሽ አይገባውም ነበር፤ ይልቁንም ሊያጠፋው ይከታተለው ዘንድ ይገባ ነበር፤ ስለዚህም በተገቢ ሁኔታ ሥጋውን በገዛ ፈቃዱ አላኖረም፤ ደግሞም አይሁድ በእርሱ ላይ በተማከሩ ጊዜ ከእነርሱ አልሸሸም። 2. ይህ ግን የቃልን ድካም አላሳየም፤ ይልቁንም በተቃራኒው መድኃኒትና ሕይወት መሆኑን አሳየ፤ ሞትን ሊያጠፋው ጠብቆታልና፤ ስለ ሁሉም መዳን የቀረበለትን ሞት ሊፈጽምም ፈጠነ። 3. ደግሞም መድኃኒታችን የመጣው የገዛ ሞቱን ሳይሆን የሰዎችን ሞት ሊፈጽም ነው፤ ስለዚህም ሥጋውን በራሱ ሞት አላኖረም—እርሱ ሕይወት ነበረና፤ ሞትም አልነበረበትም—ነገር ግን ይህን ሞት በገዛ ሥጋው ሲገጥመው ፈጽሞ ያስወግደው ዘንድ ከሰዎች የመጣውን ሞት ተቀበለ። 4. ደግሞም የጌታ ሥጋ በዚህ መንገድ መፈጸሙ ምክንያታዊ መሆኑን ከሚከተለው ነገር ማየት ይቻላል። ጌታ ሊፈጽመው ስላለው ስለ ሥጋው ትንሣኤ በተለየ ሁኔታ ያስብ ነበር። ሊያደርግ ያለው ነገር ትንሣኤውን በሞት ላይ የተገኘ የድል መታሰቢያ አድርጎ መግለጥ፣ መበስበስንም እንደ ደመሰሰ፣ ከዚያም ወዲያ ሥጋቸውም የማይበሰብስ እንደሚሆን ሁሉን ማረጋገጥ ነበረና፤ ለዚህም መያዣ፣ ለሁሉም ስለሚጠብቃቸው ትንሣኤ ማስረጃ እንዲሆን የገዛ ሥጋውን ሳይበሰብስ ጠበቀው። 5. እንግዲህ ደግሞ ሥጋው ታሞ ቃልም በሁሉ ፊት ከእርሱ ቢለይ ኖሮ፣ የሌሎችን በሽታ የፈወሰው እርሱ የገዛ መሣሪያው በበሽታ ሲመነምን ቸል ማለቱ ባልተገባ ነበር። በእርሱ የሚኖርበት የገዛ ቤተ መቅደሱ ቢታመም ኖሮ የሌሎችን በሽታ ማስወገዱ እንዴት ይታመን ነበር? ወይ በሽታን ማስወገድ እንደማይችል ተቈጥሮ ይዘበትበት ነበርና፤ ወይም ቢችልም ሳያደርገው ቢቀር ለሌሎችም ደግሞ ግድ የሌለው ተደርጎ በታሰበ ነበር።