እንግዲህ በስሜት የታሰረውን የሰውን ትኩረት ሰው ሆኖ ወደ ራሱ ሊስብ መጣ

§16. እንግዲህ በስሜት የታሰረውን የሰውን ትኩረት ሰው ሆኖ ወደ ራሱ ሊስብ፣ በዚህም አምላክ መሆኑን እንዲያውቀው ሰውን ሊመራ መጣ።

የሰዎች አእምሮ በመጨረሻ ወደሚዳሰሱ ነገሮች ወድቆ ስለ ነበረ፣ ቃል በሥጋ በመታየት ራሱን ሰወረ፤ ይኸውም ሰው ሆኖ ሰዎችን ወደ ራሱ እንዲያመጣ፣ ስሜታቸውንም በራሱ ላይ እንዲያሳርፍ፣ ሰዎችም ከዚያ ወዲያ ሰው ሆኖ ሲያዩት፣ ሰው ብቻ ሳይሆን አምላክ ደግሞ፣ የእውነተኛውም አምላክ ቃልና ጥበብ እንደ ሆነ በሚያደርጋቸው ሥራዎች እንዲያሳምናቸው ነው። 2. ጳውሎስም እንዲህ ሲል ሊያመለክት የፈለገው ይህንኑ ነው፦ «በፍቅር ሥር ሰዳችሁና ተመሥርታችሁ፥ ከቅዱሳን ሁሉ ጋር ስፋቱና ርዝመቱ ከፍታውና ጥልቀቱ ምን ያህል እንደ ሆነ ለማስተዋል፥ ከመታወቅም የሚያልፈውን የክርስቶስን ፍቅር ለማወቅ እንድትበረቱ፥ እስከ እግዚአብሔርም ፍጹም ሙላት ደርሳችሁ እንድትሞሉ ነው።» 3. ቃል ራሱን በየስፍራው፣ በላይም በታችም፣ በጥልቀትም በስፋትም በመግለጡ—በላይ በፍጥረት፣ በታች ሰው በመሆኑ፣ በጥልቀት በሲኦል፣ በስፋትም በዓለም—ሁሉ በእግዚአብሔር እውቀት ተሞልቷልና። 4. ስለዚህም ምክንያት ደግሞ በመጣ ጊዜ ወዲያውኑ ሥጋውን ለሞት አሳልፎ በመስጠትና እንደ ገና በማስነሣት ስለ ሁሉ የሚሆነውን መሥዋዕቱን አልፈጸመም፤ በዚህ መንገድ ራሱን የማይታይ ባደረገ ነበርና። ነገር ግን በሥጋው እየኖረ፣ ከእንግዲህ እንደ ተራ ሰው ሳይሆን እንደ እግዚአብሔር ቃል የሚያሳውቁትን ሥራዎች እየሠራና ምልክቶችን እያሳየ፣ ባደረገው ነገር ራሱን በበቂ ሁኔታ የሚታይ አደረገ። 5. መድኃኒታችን ሰው በመሆኑ ሁለቱን የፍቅር ሥራዎች ሊፈጽም ነበርና፤ አንደኛ፣ ሞትን ከእኛ በማስወገድና እንደ ገና በማደስ፤ ሁለተኛ፣ ስውርና የማይታይ ሆኖ ሳለ የአብ ቃል፣ የዓለሙም ሁሉ ገዢና ንጉሥ መሆኑን በሥራዎቹ በመግለጥና ራሱን በማሳወቅ ነው።