መግቢያ

§1. መግቢያ።—የዚህ ድርሰት ርእስ፦ የቃል መዋረድና ሥጋዌ። ስለ ፍጥረት፣ ፍጥረትም በቃል እንደ ሆነ የሚናገረውን ትምህርት አስቀድሞ ይቀበላል። አብ ዓለምን አስቀድሞ በፈጠረበት በእርሱ አማካይነት አዳነው።

ከዚህ በፊት በጻፍነው ድርሰት ከብዙ ነገሮች ጥቂቶቹን መርጠን አሕዛብ ስለ ጣዖታትና ስለ ጣዖት አምልኮ የሳቱትን ስሕተት፣ ጣዖታትም ከመጀመሪያው እንዴት እንደ ተፈለሰፉ፣ ይኸውም ሰዎች ከክፋታቸው የተነሣ ጣዖትን ማምለክ ለራሳቸው እንዴት እንደ ፈጠሩ በበቂ ሁኔታ አስረድተናል፤ በእግዚአብሔርም ጸጋ ስለ አብ ቃል መለኮትነት፣ ሁሉን ስለሚያስተዳድረው መግቦቱና ስለ ኃይሉ፣ ቸሩ አብም ሁሉን በእርሱ እንደሚያስተካክል፣ ሁሉም በእርሱ እንደሚንቀሳቀስና በእርሱም ሕያው እንደሚሆን በመጠኑ ተመልክተናል። እንግዲህ ስምህ እንደሚለው ብፁዕ የሆንህ መቃርዮስ ሆይ፣ የክርስቶስም እውነተኛ ወዳጅ ሆይ፣ ና፤ የሃይማኖታችንን እምነት እንከተል፤ ቃል ሰው ስለ መሆኑና በመካከላችን ስለ ተገለጠበት መለኮታዊ መገለጡ ደግሞ እናስረዳ፤ ይህን አይሁድ ያጥላሉታል፤ ግሪኮችም ይሣለቁበታል፤ እኛ ግን እንሰግድለታለን። ይህም የቃል መዋረድ የሚመስለው ነገር በበዛ መጠን ለእርሱ ያለህ አምልኮና አክብሮት ይልቁን እንዲጨምርና እንዲበዛ ነው። 2. በማያምኑ ሰዎች መካከል በተዘበተበት መጠን ለገዛ መለኮቱ የሚሰጠው ምስክርነት ይበልጥ ይበዛልና፤ ሰዎች የማይቻል ነው ብለው የተሳሳቱበትን እርሱ ራሱ የሚቻል መሆኑን ያሳያልና፤ ይህ ብቻ አይደለም፤ ሰዎች የማይገባ ነው ብለው የሚያፌዙበትን እርሱ በገዛ ቸርነቱ ውበትንና ክብርን ያለብሰዋል፤ ሰዎችም ጥበበኞች ነን ብለው በመታበይ ተራ ሰብአዊ ነገር ነው ብለው የሚስቁበትን እርሱ በገዛ ኃይሉ መለኮታዊ መሆኑን ያሳያል፤ የጣዖታትንም ትምክህት መዋረድ በሚመስለው—በመስቀሉ—ያዋርዳል፤ የሚያፌዙበትንና የማያምኑትንም መለኮቱንና ኃይሉን እንዲያውቁ በማይታይ ሁኔታ ወደ ራሱ ይማርካቸዋል። 3. ይህን ርእስ ለማስረዳት ግን ቀደም ብሎ የተነገረውን ማስታወስ ያስፈልጋል፤ ይህም ይህን ያህል ልዑልና ታላቅ የሆነው የአብ ቃል በሥጋ የተገለጠበትን ምክንያት እንዳታጣ፣ ደግሞም መድኃኒታችን ሥጋን መልበሱ ከገዛ ባሕርዩ የተነሣ የሆነ ነገር ነው ብለህ እንዳታስብ ነው፤ ይልቁንም በባሕርዩ ሥጋ የሌለው፣ ከመጀመሪያውም ቃል የሆነው እርሱ፣ ከገዛ አባቱ ሰውን መውደድና ቸርነት የተነሣ ስለ መዳናችን በሰው ሥጋ ተገለጠልን። 4. ስለዚህ ይህን ርእስ ስለ ዓለም አፈጣጠርና ስለ ሠሪው ስለ እግዚአብሔር በመናገር መጀመር ይገባናል፤ ይኸውም የፍጥረት መታደስ በመጀመሪያ ፍጥረትን የሠራው ያው ቃል ሥራ መሆኑ በሚገባ እንዲታወቅ ነው። አብ ፍጥረትን በፈጠረበት በእርሱ አማካይነት መዳኑንም ቢፈጽም የማይስማማ ነገር ሆኖ አይታይምና።