ጸሎትና ምኞት

«የጫማ ሰፊነት ሙያዬን ብቻ ይዤ በፍልስፍናና በሥነ መለኮት ጉዳዮች አእምሮዬን እንዳላስጨንቅ እየነገሩ የሚያፌዙብኝ ሰዎች አሉ። ነገር ግን የእግዚአብሔር እውነት በአጥንቶቼ ውስጥ እጅግ ይነድድ ስለ ነበረ ብዕሬን በእጄ አንሥቼ ያየሁትን መጻፍ ጀመርሁ።» — ጄኮብ ቤመን።

ምኞት ተራ መሻት ብቻ አይደለም፤ ሥር የሰደደ ናፍቆት፣ የተመኙትን ለማግኘት የሚያቃጥል ጥልቅ ጉጉት ነው። በመንፈሳዊ ጉዳዮች ግዛት ውስጥ የጸሎት አስፈላጊ አጋር ነው። እጅግ አስፈላጊ ከመሆኑ የተነሣ ምኞት ለጸሎት ፈጽሞ የግድ አስፈላጊ ነው ማለት ይቻላል ለማለት ያስደፍራል። ምኞት ከጸሎት ይቀድማል፣ አብሮት ይሄዳል፣ ጸሎትም ይከተለዋል። ምኞት ከጸሎት በፊት ይሄዳል፤ በጸሎትም ይፈጠራል፣ ይጠነክራልም። ጸሎት የምኞት የቃል መግለጫ ነው። ጸሎት ከእግዚአብሔር አንድን ነገር መለመን ከሆነ፣ ጸሎት በቃል መገለጥ አለበት። ጸሎት ወደ ግልጽ ይወጣል። ምኞት ዝም ይላል። ጸሎት ይሰማል፤ ምኞት ግን አይሰማም። ምኞቱ በጠለቀ መጠን ጸሎቱ ይበረታል። ያለ ምኞት ጸሎት ትርጉም የለሽ የቃላት ማጉረምረም ነው። ልብ፣ ስሜትና እውነተኛ ምኞት ያልታከለበት እንዲህ ያለው ለይስሙላ የሚደረግ ሥርዓታዊ ጸሎት እንደ ቸነፈር ሊሸሹት ይገባል። እርሱን መለማመድ ውድ ጊዜን ማባከን ነው፤ ከእርሱም አንዳች እውነተኛ በረከት አይገኝም።

ሆኖም ምኞት በእውነት እንደሌለ ቢታወቅ እንኳ ያም ሆኖ መጸለይ አለብን። መጸለይ ይገባናል። «ይገባናል» የሚለው የገባው ምኞትም መግለጫውም ይኮተኮቱ ዘንድ ነው። የእግዚአብሔር ቃል ያዝዘዋል። ማስተዋላችን መጸለይ እንደሚገባን ይነግረናል — ቢሰማንም ባይሰማንም መጸለይ — ስሜታችንም የጸሎት ልማዳችንን እንዲወስን እንዳንፈቅድ ይነግረናል። በእንዲህ ያለ ሁኔታ ለመጸለይ ምኞት እንዲሰጠን መጸለይ ይገባናል፤ እንዲህ ያለው ምኞት እግዚአብሔር የሚሰጠው፣ ከሰማይ የተወለደ ነውና። ምኞት እንዲሰጠን እንጸልይ፤ ከዚያም ምኞት በተሰጠን ጊዜ እንደ ምሪቱ እንጸልይ። የመንፈሳዊ ምኞት ማጣት ሊያሳዝነን፣ በመጥፋቱም እንድናለቅስና እንዲሰጠን በትጋት እንድንፈልግ ሊመራን ይገባል፤ ይህም ከእንግዲህ ወዲህ ጸሎታችን «የነፍስ ቅን ምኞት» መግለጫ እንዲሆን ነው።

የጉድለት ስሜት ልባዊ ምኞትን ይፈጥራል፤ ወይም ሊፈጥር ይገባዋል። በእግዚአብሔር ፊት ያለው የጉድለት ስሜት በበረታ መጠን ምኞቱ ሊበልጥ፣ ጸሎቱም ይበልጥ ልባዊ ሊሆን ይገባዋል። «በመንፈስ ድሆች» የሆኑት ለመጸለይ ከሁሉ በላይ ብቁ ናቸው።

ረሃብ ሕያው የሆነ የሥጋ ጉድለት ስሜት ነው። እንጀራን እንድንለምን ይገፋፋናል። እንዲሁም የመንፈሳዊ ጉድለት ውስጣዊ ግንዛቤ ምኞትን ይፈጥራል፤ ምኞትም በጸሎት ገንፍሎ ይወጣል። ምኞት የሌለንንና የሚያስፈልገንን ነገር የሚናፍቅ ውስጣዊ ጉጉት ነው — እግዚአብሔር ተስፋ የሰጠበትንና ወደ ጸጋው ዙፋን በሚቀርብ ልባዊ ልመና ልናገኘው የምንችለውን ነገር የሚናፍቅ ነው።

ወደ ከፍተኛ ደረጃ የደረሰ መንፈሳዊ ምኞት የአዲስ ልደት ማስረጃ ነው። የሚወለደው በታደሰች ነፍስ ውስጥ ነው፦

«አሁን እንደ ተወለዱ ሕፃናት ተንኰል የሌለበትን የቃልን ወተት ተመኙ፤ በእርሱም ታድጉ ዘንድ።»

ይህ ቅዱስ ምኞት በልብ ውስጥ አለመኖሩ ወይ የመንፈሳዊ ሐሴት መቀዝቀዝ፣ አለዚያም አዲሱ ልደት ጨርሶ ያልተፈጸመ መሆኑን የሚጠቁም ማስረጃ ነው።

«ጽድቅን የሚራቡና የሚጠሙ ብፁዓን ናቸው፥ ይጠግባሉና።»

እነዚህ ከሰማይ የተሰጡ ፍላጎቶች የታደሰ ልብ ማረጋገጫዎች፣ የሚንቀሳቀስ መንፈሳዊ ሕይወት ማስረጃዎች ናቸው። የሥጋ ፍላጎቶች የሕያው አካል ጠባያት እንጂ የሬሳ አይደሉም፤ መንፈሳዊ ምኞቶችም ለእግዚአብሔር ሕያው ለሆነች ነፍስ የተገቡ ናቸው። የታደሰችው ነፍስ ጽድቅን ስትራብና ስትጠማ እነዚህ ቅዱሳን ውስጣዊ ምኞቶች ልባዊና ተማጽኖ ወደ ሞላበት ጸሎት ገንፍለው ይወጣሉ።

በጸሎት ውስጥ በታላቁ ሊቀ ካህናታችን በኢየሱስ ክርስቶስ ስም፣ ብቃትና የምልጃ ኃይል ላይ ብቻ እንድንደገፍ ተወስነናል። በጸሎት ውስጥ አብረው ካሉት ሁኔታዎችና ኃይሎች በታች ጠልቀን ስንመረምር፣ በሰው ልብ ውስጥ ወደ ተቀመጠው ወደ ሕያው መሠረቱ እንደርሳለን። ይህ የሚያስፈልገን ነገር ብቻ አይደለም፤ የሚያስፈልገንንና ስለ እርሱ እንድንጸልይ የሚገፋፋንን ነገር ልብ መናፈቁ ነው። ምኞት በሥራ ላይ ያለ ፈቃድ ነው፤ ለአንድ ታላቅ መልካም ነገር በውስጣዊው ማንነት የተቀሰቀሰ ብርቱና የነቃ ናፍቆት ነው። ምኞት የሚናፍቀውን ነገር ከፍ ከፍ ያደርጋል፤ አእምሮንም በእርሱ ላይ ያጸናል። ምርጫ፣ ጽናትና ነበልባል በውስጡ አሉ፤ በእርሱ ላይ የተመሠረተ ጸሎትም ግልጽና የተወሰነ ነው። የሚያስፈልገውን ያውቃል፤ ጉድለቱን የሚሞላለትን ነገር ይሰማዋል፣ ያየዋልም፤ ሊያገኘውም ይቸኩላል።

ቅዱስ ምኞት በጥልቅ የአምልኮ ማሰላሰል እጅግ ይታገዛል። በመንፈሳዊ ጉድለታችን ላይ፣ እግዚአብሔርም ያንን ለማስተካከል ባለው ፈቃደኝነትና ችሎታ ላይ ማሰላሰል ምኞት እንዲያድግ ይረዳዋል። ከመጸለያችን በፊት የምናደርገው ጥልቅ አሳብ ምኞትን ይጨምራል፤ ይበልጥ አጥብቆ የሚሻ ያደርገዋል፤ ከግል ጸሎት አደጋ — ከሚባዝን አሳብ — ሊያድነንም ይረዳል። ከውጫዊ መግለጫው ይልቅ በምኞት እጅግ እንወድቃለን። ውስጣዊው ሕይወት እየከሰመና ሊሞት እየተቃረበ ሳለ መልኩን እንደ ያዝን እንቀራለን።

ለእግዚአብሔር፣ ለመንፈስ ቅዱስና ለክርስቶስ ሙላት ሁሉ ያለን ምኞት መድከሙ ጥቂት ለመጸለያችንና በጸሎት ልምምድ ለመዛላችን ምክንያቱ አይደለምን? ብሎ መጠየቅ ተገቢ ነው። ለሰማያዊ መዝገቦች የሚናፍቁ እነዚህ ውስጣዊ የምኞት ቃተቶች በእውነት ይሰሙናልን? በውስጣችን የተወለደው የምኞት መቃተት ነፍሳችንን ወደ ብርቱ ትግል ያነሣሣልን? ወዮልን! እሳቱ እጅግ ዝቅ ብሎ ይነዳል። የነፍስ የሚንበለበል ግለት ወደ ለብታ በርዷል። ይህ — መዘንጋት የለበትም — ለሎዶቅያ ክርስቲያኖች የሚያሳዝንና ተስፋ ቢስ ሁኔታ ዋና ምክንያት ነበር፤ ስለ እነርሱ የተጻፈው አስፈሪ ፍርድ፦ «ሀብታም ነኝና ባለጠጋ ሆኜአለሁ አንድም ስንኳ አያስፈልገኝም» እያሉ «ጐስቋላና ምስኪንም ድሀም ዕውርም» መሆናቸውን አለማወቃቸው ነው።

ደግሞም እንዲህ ብለን ብንጠይቅ ተገቢ ነው፦ ወደ እግዚአብሔር የቅርብ ኅብረት የሚገፋን፣ በማይነገር ቃጠሎ የተሞላ፣ በጥልቅና ነፍስን በሚያናውጥ ልመና ጣር ውስጥ በዚያ የሚያቆየን ያ ምኞት አለን? ልባችን ክፉውን ከውስጡ ለማውጣት ብቻ ሳይሆን መልካሙንም ወደ ውስጡ ለማስገባት እጅግ መሠራት ያስፈልገዋል። ለሚገባው መልካም ነገር መሠረቱና መነሣሣቱም ብርቱና ገፊ ምኞት ነው። ይህ በነፍስ ውስጥ ያለ ቅዱስና የሚግለበለብ ነበልባል የሰማይን ልብ ያነቃል፤ የእግዚአብሔርን ትኩረት ይስባል፤ የሚለማመዱትም ሰዎች የማያልቀውን የመለኮታዊ ጸጋ ባለጠግነት በእጃቸው እንዲያገኙ ያደርጋል።

የቅዱስ ምኞት ነበልባል መዳፈን በቤተ ክርስቲያን ሕይወት ውስጥ ያሉትን ሕያዋንና ወደ ፊት ገፊ ኃይሎች ያጠፋል። እግዚአብሔር በእሳት በምትነድ ቤተ ክርስቲያን ሊወከል ይሻል፤ አለዚያ በምንም ትክክለኛ ትርጉም አልተወከለም። እግዚአብሔር ራሱ ሁለንተናው እሳት ነው፤ ቤተ ክርስቲያኑም እርሱን ልትመስል ከሆነ እስከ ነጭ ፍም ድረስ መጋል አለባት። ከሰማይ የተወለደው፣ እግዚአብሔር የሰጠው ሃይማኖት ታላላቅና ዘላለማዊ ጉዳዮች ቤተ ክርስቲያኑ ልትቀጣጠልላቸው የሚገባ ብቸኛ ነገሮች ናቸው። ቢሆንም ቅዱስ ቅናት የሚበላ ለመሆን መንጫጫት አያስፈልገውም። ጌታችን የነርቭ መቅበዝበዝ ሥጋ የለበሰ ተቃራኒ ነበር፤ ትዕግሥት የለሽ ወይም ጩኸት የበዛበት ንግግር ፍጹም ተቃራኒ ነበር፤ ቢሆንም የእግዚአብሔር ቤት ቅናት በላው፤ ዓለምም እስከ ዛሬ የዚያን የሚንበለበልና የሚበላ ነበልባሉን ሙቀት እየተሰማው፣ ዘወትር በሚጨምር ፈቃደኝነትና ዘወትር በሚሰፋ ምላሽ ይመልስለታል።

በጸሎት ውስጥ ግለት ማጣት የምኞት ጥልቀትና ብርታት ማጣት እርግጠኛ ምልክት ነው፤ ብርቱ ምኞት አለመኖሩ ደግሞ እግዚአብሔር ከልብ መራቁ እርግጠኛ ምልክት ነው! ግለትን መቀነስ ከእግዚአብሔር ማፈግፈግ ነው። እርሱ በልጆቹ ውስጥ ብዙ የድካምና የስሕተት ነገሮችን መታገሥ ይችላል፤ ይታገሣልም። ንስሐ የገባው ሰው ሲጸልይ ኃጢአትን ይቅር ማለት ይችላል፤ ይቅርም ይላል፤ ሁለት ነገሮች ግን ለእርሱ የማይታገሡ ናቸው — ቅንነት ማጣትና ለብታ። የልብ ማጣትና የሙቀት ማጣት እርሱ የሚጸየፋቸው ሁለት ነገሮች ናቸው፤ ለሎዶቅያ ሰዎችም በማያሻማ ጥብቅነትና ፍርድ እንዲህ አለ፦

«በራድ ወይም ትኩስ ብትሆንስ መልካም በሆነ ነበር። እንዲሁ ለብ ስላልህ በራድም ወይም ትኩስ ስላልሆንህ ከአፌ ልተፋህ ነው።»

ይህ በሰባቱ አብያተ ክርስቲያናት በአንዲቱ ውስጥ ስለ ነበረው የእሳት ማጣት እግዚአብሔር የገለጸው ፍርድ ነበር፤ ቅዱስ ቅናት በጣም ስለሚጎድላቸው ግለሰብ ክርስቲያኖችም የሚያቀርበው ክስ ነው። በጸሎት ውስጥ እሳት አንቀሳቃሽ ኃይል ነው። በነበልባል የማይገለጡ ሃይማኖታዊ መርሆች ኃይልም ውጤትም የላቸውም። ነበልባል እምነት የሚያርግበት ክንፍ ነው፤ ግለት የጸሎት ነፍስ ነው። «የጻድቅ ሰው ጸሎት በሥራዋ እጅግ ኃይል ታደርጋለች» የተባለው ስለ ሚግለበለብ ጸሎት ነበር። ፍቅር በነበልባል ይቀጣጠላል፤ ግለትም ሕይወቱ ነው። ነበልባል እውነተኛ የክርስትና ልምምድ የሚተነፍሰው አየር ነው። በእሳት ይመገባል፤ ከደካማ ነበልባል በቀር ማንኛውንም ነገር ሊቋቋም ይችላል፤ በዙሪያው ያለው ከባቢ አየር በራድ ወይም ለብ ሲሆን ግን እስከ ውስጡ ድረስ በርዶና ተርቦ ይሞታል።

እውነተኛ ጸሎት ግድ መንበልበል አለበት። የክርስትና ሕይወትና ባሕርይ ሁለንተናቸው እሳት መሆን ያስፈልጋቸዋል። ከእምነት ማጣት ይልቅ የመንፈሳዊ ሙቀት ማጣት ብዙ አለማመንን ይፈጥራል። ስለ ሰማያዊ ነገሮች በሚያቃጥል ሁኔታ አለመጨነቅ ጨርሶ ስለ እነርሱ አለመጨነቅ ነው። በውጊያ ቀን የሚያሸንፉት እሳታማ ነፍሳት ናቸው፤ መንግሥተ ሰማያት በእነርሱ ትገፋለች፤ እነርሱም ይናጠቋታል። የእግዚአብሔር ምሽግ የሚያዘው በአስፈሪ ትጋት በሚወሩት፣ በእሳታማና በማይበርድ ቅናት በሚከብቡት ብቻ ነው።

በእነዚህ ቀዝቃዛ ቀናት የሰማይን ፍካት በልባችን ውስጥ ሊያቆይ የሚችለው ለእግዚአብሔር እንደ ፍም መጋል ብቻ ነው። የጥንቶቹ ሜቶዲስቶች በአብያተ ክርስቲያኖቻቸው ውስጥ የማሞቂያ መሣሪያ አልነበራቸውም። በመቀመጫው ያለው ነበልባልና በመድረኩ ላይ ያለው እሳት ሊያሞቃቸው በቂ እንደ ሆነ ተናገሩ። እኛም የዚህ ዘመን ሰዎች ከእግዚአብሔር መሠዊያ የተወሰደ ፍምና ከሰማይ የወረደ የሚበላ ነበልባል በልባችን ውስጥ እንዲንበለበል ያስፈልገናል። ይህ ነበልባል የአእምሮ ኃይለኝነት ወይም የሥጋ ብርታት አይደለም። በነፍስ ውስጥ ያለ መለኮታዊ እሳት ነው፤ ብርቱ፣ ዝቃጭን የሚበላ — የእግዚአብሔር መንፈስ ምንነት ራሱ ነው።

ምንም ሊቅነት፣ ምንም የንግግር ጥራት፣ ምንም የአእምሮ አድማስ ስፋት፣ ምንም የአንደበተ ርቱዕነት አበባ፣ ምንም የመልክ ሞገስ የእሳትን ማጣት ሊተካ አይችልም። ጸሎት በእሳት ያርጋል። ነበልባል ለጸሎት ክንፍን ብቻ ሳይሆን መግቢያንም፣ ብርታትን ብቻ ሳይሆን ተቀባይነትንም ይሰጣል። ያለ እሳት ዕጣን የለም፤ ያለ ነበልባል ጸሎት የለም።

የሚግለበለብ ምኞት የማያቋርጥ ጸሎት መሠረት ነው። ጥልቀት የሌለው፣ ተለዋዋጭ ዝንባሌ አይደለም፤ ልብን የሚሞላ፣ የሚያግል፣ የሚያቃጥልና የሚያጸና ብርቱ ናፍቆት፣ የማይጠፋ ግለት ነው። ወደ እግዚአብሔር የሚያርግ የአሁኑና ሕያው የሆነ መርሕ ነበልባል ነው። ወደ ምሕረት ዙፋን እያቃጠለ መንገዱን የሚከፍትና ልመናውን የሚያገኘው በምኞት የተገፋ ግለት ነው። በታላቅ የጸሎት ትግል ውስጥ ለውጊያው ድልን የሚሰጠው የምኞት ጽናት ነው። ከብርቱ ትግሉ ገና የወጣችውን ነፍስ የሚያረጋጋት፣ ዕረፍት የሚነሣትና ወደ ጸጥታ የሚመልሳት የከባድ ምኞት ሸክም ነው። ጸሎትን በሺህ ልመናዎች የሚያስታጥቀውና በማይሸነፍ ድፍረትና ሁሉን በሚያሸንፍ ኃይል የሚያለብሰው የምኞት ሁሉን አቃፊ ባሕርይ ነው።

ሲሮፊኒቃዊቱ ሴት ጽናቱ የረጋ፣ በብርታቱና በማይለቅ ድፍረቱ ግን የማይበገር የምኞት ሕያው ትምህርት ናት። ያለ ማቋረጥ የምትለምነው መበለትም ለደካማ ግፊቶች የማይታለፉ በሆኑ መሰናክሎች መካከል ዓላማውን የሚያገኝን ምኞት ትወክላለች።

ጸሎት የአንድ ተራ ትርኢት ልምምድ አይደለም፤ ያልተወሰነና የተበታተነ ጩኸትም አይደለም። ምኞት ነፍስን ሲያቀጣጥል በተፈለገው ነገር ላይ አጽንቶ ይይዛታል። ጸሎት የመንፈሳዊ ልማድ የግድ አስፈላጊ ገጽታ ነው፤ ነገር ግን በልማድ ብቻ ሲቀጥል ጸሎት መሆኑ ያቆማል። ለጸሎት ብርታትንና ጥልቀትን የሚሰጠው የመንፈሳዊ ምኞት ጥልቀትና ብርታት ነው። አንድ ታላቅ ምኞት ሲያቀጣጥላትና ሲያግላት ነፍስ ግድ የለሽ ልትሆን አትችልም። የምኞታችን አጣዳፊነት ሊቀንስ ወይም ሊላላ በማይፈቅድ ጽናት ከተመኘነው ነገር ጋር ያጣብቀናል፤ ይቆያል፣ ይማጸናል፣ ይጸናል፤ በረከቱም እስኪሰጥ ድረስ አልለቅም ይላል።

«ጌታ ሆይ፣ አልለቅህም፤ በረከትህን እስክትሰጠኝ ድረስ፤ ፊትህን ከእኔ አትመልስ፤ ጉዳዬ አጣዳፊ፣ የሚያስጨንቅም ነውና።»

የልብ መዛል፣ ያለ ማቋረጥ የመለመን ጉድለት፣ በጸሎት የድፍረትና የብርታት ማጣት ምሥጢሩ የመንፈሳዊ ምኞት ድካም ነው፤ ጸሎትን ቸል ማለት ደግሞ ያ ምኞት መሞቱን የሚያሳይ አስፈሪ ምልክት ነው። ለእግዚአብሔር ያላት ምኞት ከእንግዲህ ወደ ጸሎት እልፍኝ የማይገፋት ነፍስ ከእግዚአብሔር ዘወር ብላለች። የሚበላ ምኞት ከሌለ የተሳካ ጸሎት ሊኖር አይችልም። እርግጥ ነው፣ ያለ ምንም ዓይነት ምኞት ብዙ ጸሎት የሚመስል ነገር ሊኖር ይችላል።

ብዙ ነገሮች ተዘርዝረው ሰፊ ስፍራም ሊሸፈን ይችላል። ነገር ግን ዝርዝሩን የሚያዘጋጀው ምኞት ነውን? የሚሸፈነውንስ ክልል የሚያቅደው ምኞት ነውን? ልመናችን ከንቱ ለፍላፊነት ወይስ ጸሎት መሆኑ በዚህ ጥያቄ መልስ ላይ የተንጠለጠለ ነው። ምኞት ብርቱ ነው፤ ግን ጠባብ ነው፤ በሰፊ ክልል ላይ ራሱን ሊዘረጋ አይችልም። ጥቂት ነገሮችን ይፈልጋል፤ እጅግ አጥብቆም ይፈልጋቸዋል፤ ከመጠን በላይ አጥብቆ ስለሚፈልጋቸውም ለመመለስ ካለው የእግዚአብሔር ፈቃደኝነት በቀር ሌላ ምንም ዕረፍትን ወይም እርካታን ሊያመጣለት አይችልም።

ምኞት ዒላማውን በአንድ ጥይት ይመታል። ብዙ የሚመኙ ነገሮች ሊኖሩ ይችላሉ፤ ነገር ግን እያንዳንዳቸው በተለይና በግል ይሰማሉ፤ ይገለጣሉም። ዳዊት ሁሉን ነገር አልናፈቀም፤ ምኞቶቹም ወደ ሁሉ ቦታ ተዘርግተው ምንም እንዳይመቱ አልፈቀደም። ምኞቶቹ የሄዱበትና የተገለጡበት መንገድ ይህ ነው፦

«እግዚአብሔርን አንዲት ነገር ለመንሁት፥ እርስዋንም እሻለሁ፤ በሕይወቴ ዘመን ሁሉ በእግዚአብሔር ቤት እኖር ዘንድ፥ የእግዚአብሔርን ውበት አይ ዘንድ፥ በመቅደሱም እጠይቅ ዘንድ።»

በጸሎት ዋጋ ያለውና ጸሎትን በቀጥታ ወደ አቅርቦቱ እምብርትና ማዕከል የሚነዳው ይህ የምኞት አንድነት፣ ይህ የናፍቆት ግልጽነት ነው።

በአንቀጸ ብፁዓን ውስጥ ኢየሱስ ከታደሰች ነፍስ ውስጣዊ ምኞቶች ጋር በቀጥታ የሚዛመዱትን ቃሎችና እንደሚፈጸሙላቸውም የሚያረጋግጠውን ተስፋ ተናገረ፦ «ጽድቅን የሚራቡና የሚጠሙ ብፁዓን ናቸው፥ ይጠግባሉና።»

እንግዲህ መልስን የሚያስገድድ ጸሎት መሠረቱ ይህ ነው — ብርቱ ውስጣዊ ምኞት ወደ መንፈሳዊው ፍላጎት ገብቶ ለመርካት መጮኹ። ወዮልን! ጸሎታችን በተራ መሻት ደረቅ ምድር ወይም በቃል በተሸመደደ ጸሎት ቅጠል አልባ ክልል ውስጥ መሥራቱ እጅግ እውነትና የተለመደ ነው። አንዳንድ ጊዜማ ጸሎታችን ትኩስነታቸውና ሕይወታቸው ከብዙ ዓመታት በፊት የተለያቸው፣ የተደጋገሙ ሐረጎችና የተለመዱ ቅርጾች ተራ መግለጫዎች ብቻ ናቸው።

ያለ ምኞት የነፍስ ሸክም የለም፤ የጉድለት ስሜት የለም፤ ግለት የለም፤ ራእይ የለም፤ ብርታት የለም፤ የእምነት ፍካት የለም። ብርቱ ግፊት የለም፤ በማይሞትና ተስፋ በቆረጠ ጭብጥ እግዚአብሔርን አጥብቆ መያዝ የለም — «ካልባረክኸኝ አልለቅህም።» ሙሴ ተስፋ በቆረጠ፣ በማይለቅና ሁለንተናውን በሚበላ ልመና ጣር ውስጥ ጠፍቶ፦ «አሁንም ኃጢአታቸውን ይቅር ብትል፤ ያለዚያ ግን ከመጽሐፍህ፥ እባክህ፥ ደምስሰኝ» ብሎ በጮኸ ጊዜ እንደ ነበረው ያለ ፍጹም ራስን መተው የለም። ወይም ጆን ኖክስ፦ «ስኮትላንድን ስጠኝ፤ አለዚያ እሞታለሁ!» ብሎ በተማጸነ ጊዜ እንደ ነበረው ያለ።

እግዚአብሔር ወደሚጸልይ ነፍስ በኃይል ይቀርባል። እግዚአብሔርን ማየት፣ እግዚአብሔርን ማወቅና ለእግዚአብሔር መኖር — እነዚህ የእውነተኛ ጸሎት ሁሉ ዓላማ ናቸው። ስለዚህ ጸሎት በመጨረሻ ሲታይ እግዚአብሔርን ለመፈለግ የተነሣሣ ነው። የጸሎት ምኞት እግዚአብሔርን ለማየት፣ ይበልጥ ግልጽ፣ ሙሉ፣ ጣፋጭና ባለጠጋ የእግዚአብሔር መገለጥ እንዲኖረው ይቀጣጠላል። ስለዚህ እንዲህ ለሚጸልዩ ሰዎች በጸሎት እልፍኝ ብርሃንና መገለጥ አማካይነት መጽሐፍ ቅዱስ አዲስ መጽሐፍ ቅዱስ፣ ክርስቶስም አዲስ መድኃኒት ይሆንላቸዋል።

ለእግዚአብሔር መንፈስ ምርጥና እጅግ ኃያል ስጦታዎችና ጸጋዎች ያለ፣ የሰፋና ዘወትር የሚሰፋ የሚንበለበል ምኞት የእውነተኛና ውጤታማ ጸሎት ሕጋዊ ርስት እንደ ሆነ ደግመን ደጋግመን እንናገራለን። ራስና አገልግሎት ሊፋቱ አይችሉም — በምንም መንገድ ሊለያዩ አይችሉም። ከዚህም በላይ፦ ምኞት እጅግ ግላዊ ሊሆን፣ እርሱንና ጽድቁን በማይጠግብ ረሃብና ጥማት በእግዚአብሔር ላይ ሊያተኩር ይገባዋል። «ነፍሴ ወደ እግዚአብሔር፥ ወደ ሕያው አምላክ ተጠማች።» ለእውነተኛ ጸሎት ሁሉ የግድ አስፈላጊ የሆነው ነገር እግዚአብሔርን ራሱን የሚፈልግ፣ የሰማይ ምርጥ ስጦታዎች በብዛትና በባለጠግነት እስኪሰጡ ድረስ የማይረካ ሥር የሰደደ ምኞት ነው።