ሮበርት መሪ ማክሼን — የደንዲው ቅዱስ ወጣት እረኛ

ማን ነበር?

ሮበርት መሪ ማክሼን በሜይ 21 ቀን 1813 በስኮትላንድ፣ በኤድንበራ ተወለደ፤ እግዚአብሔርን በሚፈራ መካከለኛ ኑሮ ባለው ቤተሰብ ውስጥ ከአምስት ልጆች የመጨረሻው ነበር። በሃያዎቹ መጀመሪያ ዕድሜው ወደ ጌታ ተመለሰ፤ በኤድንበራ ዩኒቨርሲቲና በኒው ኮሌጅ ተማረ፤ በ1836 በሃያ ሦስት ዓመቱ በደንዲ የቅዱስ ጴጥሮስ ቤተ ክርስቲያን የመጀመሪያ አገልጋይ ሆኖ ተሾመ — ይህች አራት ሺህ ያህል ሰዎች በሚኖሩበት የሠራተኛ መደብ ሰፈር የተመሠረተች አዲስ ቤተ ክርስቲያን ነበረች። በዚያ ያገለገለው ለሰባት ዓመታት ብቻ ነበር፤ በ1838-1839 ከደረሰበት ከባድ ሕመም በኋላ ሙሉ ጤንነቱ ሳይመለስለት በ1843 በሃያ ዘጠኝ ዓመቱ በተስቦ ሞተ። በእነዚያ ሰባት ዓመታት የቅዱስ ጴጥሮስን ቤተ ክርስቲያን ለወጠ፤ እስከ ዛሬ የሚዘመሩ መዝሙሮችን ጻፈ፤ በፍልስጤም ወደሚገኙ አይሁድ በተላከ ሚስዮን ተሳተፈ፤ ከእርሱም በኋላ የቀጠለ የጸሎት እንቅስቃሴ መሠረተ። ከሞቱ በኋላ የታተመው የአንድሪው ቦናር «የሮበርት መሪ ማክሼን የሕይወት ታሪክና ቅሪት ጽሑፎች» በአሥራ ዘጠነኛው ምዕተ ዓመት በስፋት ከተነበቡ ክርስቲያናዊ የሕይወት ታሪኮች አንዱ ሆነ፤ በብዙ ትውልዶች አገልጋዮች ላይም ጥልቅ ተጽዕኖ አሳደረ።

ስለ እረኝነት ጥሪ የነበረው ራእይ

ማክሼን ስለ እረኝነት አገልግሎት የነበረው መረዳት ለአንድ ወጣት የአገልግሎት ተማሪ በጻፈውና ከጻፋቸው ቃላት ሁሉ እጅግ ዝነኛ በሆነው ዓረፍተ ነገር ተጠቃልሎ ይገኛል፦ «የሕዝቤ ታላቁ ፍላጎት የእኔ የግል ቅድስና ነው።» ይህ ከዓለም የራቀና ወደ ውስጥ ብቻ የሚመለከት መንፈሳዊነት እንዲኖር የቀረበ ምክር አልነበረም፤ እጅግ ተግባራዊ የሆነ የእረኝነት ሥነ መለኮት ነበር። ጉባኤው በመንፈሳዊ ሁኔታ የሚመገበው በአገልጋዩ በኩል ከሆነ፣ የጉባኤው መንፈሳዊ ሙቀት በግድ በሰውየው መንፈሳዊ ሙቀት ይቀረጻል። ልቡ የቀዘቀዘ አገልጋይ ልቡ የቀዘቀዘ ጉባኤ ያፈራል። ከእግዚአብሔር ጋር በእውነተኛ ኅብረት የሚኖር ሰው ያንን ኅብረት ይዞ ወደ ስብከት መድረኩ ይወጣል፤ ጉባኤውም ይሰማዋል።

ማክሼን ይህን እምነቱን የመሠረተው ጳውሎስ ለጢሞቴዎስ በሰጠው የግል ምክር ላይ ነበር፤ ይህንንም ምክር በአዲስ ኪዳን ካሉት የእረኝነት ምክሮች ሁሉ እጅግ አስፈላጊ አድርጎ ይቈጥረው ነበር፦ «ማንም ታናሽነትህን አይናቀው፤ ነገር ግን በቃልና በኑሮ በፍቅርም በእምነትም በንጽሕናም ለሚያምኑቱ ምሳሌ ሁን። እስክመጣ ድረስ ለማንበብና ለመምከር ለማስተማርም ተጠንቀቅ። በአንተ ያለውን የጸጋ ስጦታ ቸል አትበል።… ለራስህና ለትምህርትህ ተጠንቀቅ፥

በእነዚህም ጽና፤ ይህን ብታደርግ፥ ራስህንም የሚሰሙህንም ታድናለህና።» (1ኛ ጢሞቴዎስ 4:12-16)። ራስና ትምህርት — ሕይወትና ትምህርት — በአንድነት፣ በማይነጣጠል ሁኔታ፦ መጀመሪያ ሕይወትን መጠበቅ፣ ከዚያም ያ ሕይወት ወደ ትምህርቱ ሞልቶ መፍሰሱ። ማክሼን ሕዝቡን ከማግኘቱ በፊት የቀኑን የመጀመሪያ ሰዓታት ከእግዚአብሔር ጋር ለማሳለፍ በየዕለቱ በማለዳ ይነሣ ነበር፤ ከጌታ ጋር ያለ ጥድፊያ የሚያሳልፈው ማለዳ ሊያደርገው ከሚችለው የእረኝነት ዝግጅት ሁሉ እጅግ አስፈላጊው እንደ ሆነ እርግጠኛ ነበርና።

የእረኝነት ስብከቱ ክርስቶስን ማዕከል በማድረጉ የተለየ ነበር። የመጽሐፍ ቅዱስ ክፍል ሁሉ በመጨረሻ ወደ ክርስቶስ እንደሚያመለክት፣ ስብከትም ሁሉ፣ ክፍሉ ምንም ይሁን ምን፣ ጉባኤውን ወደ መድኃኒቱ ማድረስ እንዳለበት ያምን ነበር። ከክርስቶስ አካል ተለይቶ የሚቀርብ የሥነ ምግባር ስብከት ወይም ተግባራዊ ራስን የማሻሻል ምክር አይስበውም ነበር፤ ሕዝቡ ጌታ ኢየሱስን ሕይወታቸውን ከውስጥ ወደ ውጭ በሚለውጥ ጥልቅ የግል ቅርበት እንዲያውቁት፣ እንዲወዱትና እንዲታመኑት ይፈልግ ነበር። ጳውሎስ የእረኝነት ዘዴውን ያወጀበትን ቃል በልቡ ያዘ፦ «በመካከላችሁ ሳለሁ ከኢየሱስ ክርስቶስ በቀር እርሱም እንደተሰቀለ ሌላ ነገር እንዳላውቅ ቆርጬ ነበርና።» (1ኛ ቆሮንቶስ 2:2)። ይህ የአእምሮ ጠባብነት ሳይሆን የእረኝነት ጥበብ ነበር፦ በተሰቀለው ክርስቶስ ውስጥ የሰው ልጅ ፍላጎት ሁሉ ሙሉ ስፋት ይገኛል — ይቅርታ፣ ፈውስ፣ ተስፋ፣ ማንነት፣ ዓላማና የዘላለም ሕይወት። ጉባኤው የሚያስፈልገው ነገር ሁሉ በዚያ ነበር።

ማክሼን የእረኝነት እንክብካቤውን በተለየ ርኅራኄ በጉባኤው ውስጥ ላሉት ወጣቶች አዳረሰ።

በቅዱስ ጴጥሮስ ቤተ ክርስቲያን ለሚገኙ ልጆችና ወጣቶች ብዙ ደከመ፤ የሰንበት ትምህርት ቤቶችን፣ የእምነት ትምህርት ክፍሎችንና የወጣቶች ስብሰባዎችን አቋቋመ፤ የቀጣዩን ትውልድ በመንፈሳዊ ሕይወት መቅረጽ ከሁሉ ይበልጥ አስቸኳይ ከሆኑት የእረኝነት ቅድሚያዎች አንዱ እንደ ሆነ እርግጠኛ ነበርና። እርሱ ራሱ ገና በማለዳ ዕድሜው ወደ ጌታ ተመልሶ ነበር፤ በማለዳ የደረሰለት ጸጋ ሌሎችንም ገና በማለዳቸው ሊደርስላቸው እንደሚችል ተረድቶ ነበር። ምሳሌውን ያገኘው ጳውሎስ ለጢሞቴዎስ በሰጠው የግል ትኩረት ውስጥ ነበር፦ «በአንተ ያለውን ግብዝነት የሌለበትን እምነትህን አስባለሁ፤ ይህም እምነት ቀድሞ በአያትህ በሎይድ በእናትህም በኤውንቄ ነበረባቸው፥ በአንተም ደግሞ እንዳለ ተረድቼአለሁ።» (2ኛ ጢሞቴዎስ 1:5)። በግል ግንኙነት አማካይነት ከትውልድ ወደ ትውልድ የሚተላለፍ እምነት — ሥርዓቱ ይህ ነበር፤ ማክሼንም ለደንዲ ወጣቶች እንዲህ ያለ አስተላላፊ ለመሆን ደከመ።

በ1838 የደረሰበት ሕመም — ለአንድ ዓመት ያህል ከጉባኤው ያራቀውና በዕለት ማስታወሻው በጭንቀት የገለጸው — በሕይወቱ ከነበሩት የእረኝነት ልምምዶች ሁሉ እጅግ ከቀረጹት አንዱ ነበር። በዚያ የድካም ዓመት፣ ቀድሞ በሥነ መለኮቱ ብቻ ያውቀውን በገዛ ሰውነቱ ተረዳ፦ የአገልግሎት ኃይል ከሰው ብርታት እንደማይመነጭ፣ በብርቱ አምላክ የሚታመን ደካማ አገልጋይም በራሱ ከሚታመን ብርቱ አገልጋይ ይበልጥ ሊያከናውን እንደሚችል።

ለገዛ ልምምዱ የሚሆን ቋንቋ በጳውሎስ ልምምድ ውስጥ አገኘ፦ «እርሱም። ጸጋዬ ይበቃሃል፥ ኃይሌ በድካም ይፈጸማልና አለኝ። እንግዲህ የክርስቶስ ኃይል ያድርብኝ ዘንድ በብዙ ደስታ በድካሜ ልመካ እወዳለሁ።» (2ኛ ቆሮንቶስ 12:9)።

በቅዱስ ጴጥሮስ ቤተ ክርስቲያን ታሪክ ታላቁ መነቃቃት የሆነው ማክሼን በሌለበት ጊዜ ነበር — እርሱ በሚያገግምበት ወቅት ዊልያም ቻልመርስ በርንስ መራው። ማክሼን ይህንን ዜና በትሕትና በተሞላ ደስታ ተቀበለው፤ ሥራው ከመጀመሪያውም የእርሱ እንዳልነበረ የሚያረጋግጥ ምልክት አድርጎ ተረዳው።

ማክሼን በሃያ ዘጠኝ ዓመቱ ሞተ። በኋላው የተለወጠ ጉባኤ፣ የመዝሙሮች ስብስብ፣ በዓለም ዙሪያ ያሉ አገልጋዮችን የቀረጸ የግል የአምልኮ ሥርዓት፣ እንዲሁም ወዳጁ አንድሪው ቦናር ያሳተመውና ዛሬም በሥራ ላይ ያለ ዝነኛ የመጽሐፍ ቅዱስ ንባብ ዕቅድ ትቶ አለፈ — ይህ ዕቅድ አንባቢዎችን በአንድ ዓመት ውስጥ መላውን መጽሐፍ ቅዱስ ያስነብባል፤ ብሉይ ኪዳንን አንድ ጊዜ፣ አዲስ ኪዳንን ሁለት ጊዜ።

ብዙ አገልግሎቶች በሃምሳ ዓመት የማይተክሉትን እርሱ በሰባት ዓመት ተከለ። ጴጥሮስ የእረኝነት ሕይወት ስለሚያፈራው ፍሬ የነበረውን ራእይ በሕይወቱ ገለጠ፦ «እናንተ ግን ከጨለማ ወደሚደነቅ ብርሃኑ የጠራችሁን የእርሱን በጎነት እንድትናገሩ የተመረጠ ትውልድ፥ የንጉሥ ካህናት፥ ቅዱስ ሕዝብ፥ ለርስቱ የተለየ ወገን ናችሁ» (1ኛ ጴጥሮስ 2:9)። እርሱ እነዚያን በጎነቶች ተናገረ። ጉባኤውም ከእርሱ በኋላ ተናገራቸው። ያም ምስክርነት ገና አላቆመም።

ጸሎት

ቅዱስ ጌታ ሆይ፣ ለጉባኤዎቻችን ልናደርግላቸው የምንችለው ታላቁ ነገር እኛ ራሳችን ቅዱሳን መሆናችን እንደ ሆነ አስታውሰን። ኅብረትን በእንቅስቃሴ፣ አምልኮን በሥራ መብዛት፣ ቅድስናንም በዘዴ በተካንበት ስፍራ ሁሉ መልሰህ አድሰን። እንደ ማክሼን አድርገን — የመጀመሪያ ሰዓታቸው የአንተ የሆነ፣ ስብከታቸው በክርስቶስ የተሞላ፣ ታላቁ ምኞታቸውም ትልቅ አገልግሎት ሳይሆን ቅዱስ አገልግሎት የሆነ ሰዎች። ሥራውም በእውነት የአንተ ከሆነ ከእኛ በኋላ እንደሚኖር እንድንታመን እርዳን። አሜን።