ጆርጅ ኸርበርት — ተራውን ነገር ቅዱስ ያደረገው የገጠር ቄስ

ማን ነበር?

ጆርጅ ኸርበርት ኤፕሪል 3 ቀን 1593 በዌልስ በሞንትጎመሪ ከአንድ የታወቀ እንግሊዛዊ ቤተሰብ ተወለደ፤ በዌስትሚንስተር ትምህርት ቤትና በካምብሪጅ ትሪኒቲ ኮሌጅ ድንቅ ትምህርት ተማረ፤ በዚያም በመጨረሻ የዩኒቨርሲቲው ይፋዊ ተናጋሪ ሆኖ ተሾመ — ይህም ሹመት ከንጉሥ ጄምስ ቀዳማዊ ቤተ መንግሥት ጋር አዘውትሮ የሚያገናኘው፣ ዓለማዊ ዝናም የሞላበት የሥራ ዘመን እንደሚጠብቀው ቃል የሚገባ የሚመስል ቦታ ነበር።

የሕዝብ ሕይወትን ክብር መተው ስላልፈለገ ለዓመታት ወደ እረኝነት አገልግሎት የቀረበለትን ጥሪ ተቃወመ፤ በ1630 ግን በሠላሳ ስድስት ዓመቱ በሶልዝበሪ አጠገብ በዊልትሻየር የምትገኘውን የቤመርተንን ትንሽ የገጠር አጥቢያ ቄስነት ተቀበለ። ቢበዛ በሕይወት የሚቆይበት ሦስት ዓመት ብቻ ቀርቶት ነበር — በ1633 በሠላሳ ዘጠኝ ዓመቱ በሳንባ ነቀርሳ ሞተ — ነገር ግን እነዚያ ሦስት ዓመታት ብዙዎች በእንግሊዝኛ ቋንቋ እጅግ ውብ የመንፈሳዊ ቅኔ ስብስብ አድርገው የሚቆጥሩትን፣ እንዲሁም ስለ ገጠር የእረኝነት አገልግሎት የተጻፈ የስድ ንባብ መመሪያን አፈሩ፤ ይህም «ለቤተ መቅደሱ የተሰጠ ካህን፣ ወይም የገጠሩ ቄስ» የተባለው መጽሐፍ ሲሆን እስከ ዛሬ ድረስ የእረኝነት ትሕትና፣ ትኩረትና የፈጠራ ችሎታ አብነት ሆኖ ይኖራል።

ስለ እረኝነት ጥሪ የነበረው ራእይ

ኸርበርት ስለ እረኝነት አገልግሎት የነበረው ግንዛቤ ከምሥጢራዊ ምናቡ ሊለይ የማይችል ነበር፤ ይኸውም የሰው ሕይወት ተራ ነገሮች — ማዕድ፣ እርሻ፣ መጥረጊያ፣ አልጋ — መለኮታዊ ትርጉምን ለመሸከም የሚችሉ እንደ ሆኑ ያለው እምነት ነው። ይህ ምሥጢራዊ ቅዠት ሳይሆን የሥጋ መልበስ ነገረ መለኮት ነበር፦ ሥጋ ለብሶ በአንዲት መንደር የኖረው አምላክ በአጥቢያው ምእመናን የዕለት ተዕለት ሕይወት ገጽታዎች ውስጥ የሚገኘው ያው አምላክ ነበር፤ የእረኛውም ሥራ እርሱን በዚያ እንዲያዩት መርዳት ነበር።

የገጠሩ ቄስ ተራውን ነገር ለመናገር አልፎ አልፎ ከመንፈሳዊ ከፍታ የሚወርድ ሰው አልነበረም፤ በሕዝቡ መካከል የሚኖርና በመካከላቸው ያለውን ቅዱስ ነገር እንዲያገኙ የሚረዳቸው ሰው ነበር እንጂ።

ኸርበርት በስድ ንባብ ሥራው ስለ ገጠሩ ቄስ የሳለው ሥዕል የእረኛን በሕዝቡ መካከል መገኘት አጥብቆ በማጉላቱ አስደናቂ ነው። እረኛ በሕዝቡ ዘንድ የሚታወቀው አልፎ አልፎ እንደሚመጣ እንግዳ ወይም እንደ እሑድ ብቻ ተቋም ሳይሆን እንደ ጎረቤት፣ እንደ ወዳጅና በዚያው አፈር እንደሚደክም የሥራ ባልደረባ መሆን አለበት። የጳውሎስን የሚያጠባ ሞግዚት ርኅሩኅ ምስል ተጠቀመ፦ «ሞግዚት የራስዋን ልጆች እንደምትከባከብ፥ በመካከላችሁ የዋሆች ሆንን፤ እንዲሁም እያፈቀርናችሁ የእግዚአብሔርን ወንጌል ለማካፈል ብቻ ሳይሆን የገዛ ነፍሳችንን ደግሞ እናካፍላችሁ ዘንድ በጎ ፈቃዳችን ነበረ፥ ለእኛ የተወደዳችሁ ሆናችሁ ነበርና።» (1ኛ ተሰሎንቄ 2:7-8)። ይህ መረጃን ብቻ ሳይሆን ሕይወትን ማካፈል፣ ኸርበርት እንደሚያምነው፣ የእረኝነት አገልግሎትን ከትምህርት ገለጻ የሚለየው ነገር ነበር። ሕይወቱን ከሕዝቡ ጋር የሚያካፍል እረኛ ጳውሎስ በገለጸው መንገድ ይወዳቸዋል፦ እንደሚማሩ ተመልካቾች ሳይሆን እንደሚያድጉ ልጆች።

የገጠሩ ቄስ በተባለው መጽሐፉ ውስጥ የእረኛው ቤት ራሱ ስብከት መሆን እንዳለበት አጥብቆ ተናገረ። የቄሱ ቤተሰብ በጸሎት፣ በእንግዳ ተቀባይነት፣ በቀላልነትና በአምላካዊ ሥርዓት መመራት ነበረበት፤ ስለዚህም ወደዚያ የገባ ሁሉ ከውጭው ዓለም ከሚገዙት እሴቶች የተለዩ እሴቶች መኖራቸው ይሰማው ነበር። የቄሱ ሚስት በዚህ አገልግሎት አጋሩ ነበረች፤ ልጆቹ የመጀመሪያ ፍሬዎቹ ነበሩ፤ ማዕዱም ለአጥቢያው እጅግ ድሀ ምእመን ክፍት ነበር። ኸርበርት ይህን እምነት የመሠረተው ጳውሎስ ለኤጲስ ቆጶስ ባስቀመጠው መስፈርት ላይ ነበር፦ «ኤጲስ ቆጶስ እንዲህ ሊሆን ይገባዋል፤ የማይነቀፍ፥ የአንዲት ሚስት ባል፥ ልከኛ፥ ራሱን የሚገዛ፥ እንደሚገባው የሚሰራ፥ እንግዳ ተቀባይ፥ ለማስተማር የሚበቃ፥ የማይሰክር…» (1ኛ ጢሞቴዎስ 3:2-3)። እነዚህ ለኸርበርት ረቂቅ በጎነቶች ሳይሆኑ የዕለት ተዕለት ሕይወት ተግባራዊ ልማዶች ነበሩ — እያንዳንዳቸው በጽናት ሲተገበሩ ቤቱን ለወንጌል የሚታይ ማስረጃ አድርገው የሚቀርጹ።

ከሞተ በኋላ ቤተ መቅደሱ በሚል ስም ታትሞ የተሰበሰበው የኸርበርት የእረኝነት ቅኔ ራሱ የእረኝነት መሣሪያ ነበር። ምእመናኑ የተሰማቸውን ነገር ግን ሊገልጹት ያልቻሉትን ልምምድ የሚገልጹበትን ቋንቋ የሰጧቸውን ቅኔዎች ጻፈ፦ የመንፈሳዊ ድርቀትን፣ ለእግዚአብሔር ፍቅር የማይገባ የመሆንን ስሜት፣ ለመጸለይ የመታገልን፣ እግዚአብሔር ትቶናል ብለው በገመቱት ሁኔታ ውስጥ እንኳ አብሯቸው እንደ ነበረ የማግኘትን ልምምድ። ፍቅር (ክርስቶስ) እምቢተኛዋን ነፍስ፣ የማይገባኝ ነኝ ብላ ብትቃወምም፣ ወደ ማዕዱ የሚጋብዝበት «ፍቅር (3)» የተባለው ታላቅ ቅኔው ጳውሎስ አንድ ምዕራፍ ሙሉ የፈታውን ነገር በዐሥራ አራት መስመሮች ያዘ፦ «በእርሱ የሚያምን ሁሉ የዘላለም ሕይወት እንዲኖረው እንጂ እንዳይጠፋ እግዚአብሔር አንድያ ልጁን እስኪሰጥ ድረስ ዓለሙን እንዲሁ ወዶአልና።» (ዮሐንስ 3:16)።

የኸርበርት የእረኝነት ብልሃት እነዚህን ታላላቅ እውነቶች ምእመናኑ በእውነት ወደሚኖሩበት የሰው ልምምድ ገጽታዎች መተርጐሙ ነበር።

ለሚታገሉ፣ ቀስ ብለው ለሚረዱና በመንፈስ ግራ ለተጋቡ ሰዎች ታላቅ የግል ትዕግሥት ያለው እረኛም ነበር። የገጠሩ ቄስ በተባለው መጽሐፉ ውስጥ ቄሱ ቶሎ ለማይረዱት ሰዎች ፈጽሞ ብስጭት ማሳየት እንደሌለበት፣ ስለ ጥያቄዎቻቸው ፈጽሞ ሞኞች እንደ ሆኑ እንዲሰማቸው ማድረግ እንደሌለበት፣ እርሱም ራሱ አሁን የሚያውቃቸውን ነገሮች አንድ ጊዜ እንደማያውቅ ሁልጊዜ ማስታወስ እንዳለበት ጻፈ። ለዚህም አብነቱን ያገኘው በጳውሎስ መመሪያ ውስጥ ነው፦ «የጌታም ባሪያ ለሰው ሁሉ ገር ለማስተማርም የሚበቃ ለትዕግሥትም የሚጸና ሊሆን እንጂ ሊጣላ አይገባውም። እግዚአብሔር ምናልባት እውነትን ያውቁ ዘንድ ንስሐን ይሰጣቸዋልና የሚቃወሙትን በየዋህነት ይቅጣ።» (2ኛ ጢሞቴዎስ 2:24-25)። በትምህርት ገርነት ለኸርበርት የእረኝነት ጨዋነት ብቻ ሳይሆን ነገረ መለኮታዊ እምነት ነበር፦ ለእርሱ ታጋሽ የሆነው አምላክ ለሌሎች ታጋሽ እንዲሆን ይጠይቀው ነበር።

ኸርበርት ከኋላው አጭር አገልግሎት ትቶ በሠላሳ ዘጠኝ ዓመቱ ሞተ፤ ጥቂት ቅኔዎቹንም ለአንድ ወዳጁ ላከ፤ የላካቸውም «አንዲትን ምስኪን ተስፋ የቆረጠች ነፍስ» ይረዳሉ ብሎ ካሰበ ብቻ እንዲታተሙ በሚል መመሪያ ነበር። ምስኪንና ተስፋ የቆረጡ ነፍሳትን ለአራት መቶ ዓመታት ያህል ሲረዱ ኖረዋል። የእረኝነትን ጥሪ ጳውሎስ በገለጸው መንገድ ተወጥቶታል፦ «እኛም በክርስቶስ ፍጹም የሚሆን ሰውን ሁሉ እናቀርብ ዘንድ ሰውን ሁሉ እየገሠጽን ሰውንም ሁሉ በጥበብ ሁሉ እያስተማርን የምንሰብከው እርሱ ነው።» (ቆላስይስ 1:28)። ሰብኳል፣ ገሥጿል፣ አስተምሯልም — በስብከት፣ በስድ ንባብ፣ በቅኔና በሕዝቡ መካከል በኖረው ሕይወት የዕለት ተዕለት ገጽታ። በሌሎች ዘንድ እንዲገኝ የደከመለት ብስለት ባገለገለው አምላክ ጸጋ በራሱ ተገኘ።

ጸሎት

የተራውና የቅዱሱ ነገር ጌታ ሆይ፣ በዕለት ተዕለት ሕይወት ገጽታዎች ውስጥ አንተን እንድናገኝ፣ ሌሎችም በዚያ እንዲያገኙህ እንድንረዳ አስተምረን። ትናንሽ አገልግሎቶችን ከክብራችን በታች አድርገን ለመቍጠር በምንፈተንበት ጊዜ፣ በሰጠኸን በዚያው መንጋ የምንረካበትን የኸርበርትን እርካታ ስጠን። ቤቶቻችንን ስብከቶች፣ ማዕዶቻችንን ክፍት፣ ትዕግሥታችንን የማያልቅ አድርግ፤ ቃሎቻችንም — ጥቂቶች ቢሆኑም — አንዲትን ምስኪን ተስፋ የቆረጠች ነፍስ ወደ አንተ መንገዷን እንድታገኝ ለመርዳት የሚችሉ ይሁኑ። አሜን።