ከምሽጉ እንዴት እንደ ወጣና ምንኵስና በግብፅ እንዴት ማበብ እንደ ጀመረ፤ መሪዋም አባ እንጦንስ

14. እንዲህም ሆኖ ለሃያ ዓመት ያህል ፈጽሞ ሳይወጣ፣ በጥቂቶች ብቻ አልፎ አልፎ እየታየ በብቸኝነት ራሱን ሲያለማምድ ኖረ። ከዚህ በኋላ ብዙዎች የእርሱን ተጋድሎ ለመምሰል በጉጉት ስለ ተመኙ፣ የሚያውቁትም ሰዎች መጥተው በሩን በኃይል ሰብረው ይነቅሉት ስለ ጀመሩ፣ አባ እንጦንስ ምሥጢራትን እንደ ተማረ፣ በእግዚአብሔርም መንፈስ እንደ ተሞላ ሰው ከመቅደስ እንደሚወጣ ሆኖ ወጣ። ያን ጊዜም ሊያዩት ለመጡት ሰዎች ከምሽጉ ውጭ ለመጀመሪያ ጊዜ ታየ። እነርሱም ባዩት ጊዜ በሁኔታው ተደነቁ፤ ሰውነቱ እንደ ቀድሞው ነበረና፤ ሥራ እንደማይሠራ ሰው አልወፈረም፣ በጾምና ከአጋንንት ጋር በመታገልም አልከሳም፤ ወደ ብሕትውና ከመግባቱ በፊት እንደሚያውቁት ያው ነበር እንጂ። ነፍሱም ደግሞ ከነውር ንጽሕት ነበረች፤ በኀዘን አልተኰማተረችም፣ በተድላ አልላላችም፣ በሳቅ ወይም በትካዜ አልተያዘችም፤ ሕዝቡን ባየ ጊዜ አልታወከምና፣ ብዙዎችም ሰላምታ ስለ ሰጡት ከልክ በላይ አልተደሰተም። ይልቁንም በማስተዋል እንደሚመራና በተፈጥሮው ሁኔታ እንደ ጸና ሰው ፈጽሞ ሚዛኑን የጠበቀ ነበር። ጌታም በእርሱ አማካይነት በዚያ ከነበሩት ብዙዎችን ከሥጋ ደዌያቸው ፈወሰ፤ ሌሎችንም ከርኩሳን መናፍስት አነጻ። ለአባ እንጦንስም በንግግር ጸጋን ሰጠው፤ ስለዚህም ያዘኑትን ብዙዎች አጽናና፣ የተጣሉትንም አስታረቀ፤ ሁሉንም በዓለም ካለው ነገር ሁሉ የክርስቶስን ፍቅር እንዲያስቀድሙ መከራቸው። የሚመጣውን በጎ ነገርና እግዚአብሔር ለእኛ ያለውን ቸርነት — «ለገዛ ልጁ ያልራራለት ነገር ግን ስለ ሁላችን አሳልፎ የሰጠው» እርሱ ነውና — እንዲያስቡ ሲመክራቸውና ሲያሳስባቸው፣ ብዙዎች የብሕትውናን ሕይወት እንዲቀበሉ አሳመናቸው። በመጨረሻም በተራሮች ላይ እንኳ በዓቶች ተነሡ፤ ምድረ በዳውም ከገዛ ወገኖቻቸው ወጥተው በሰማያት ላለው ዜግነት ራሳቸውን ባስመዘገቡ መነኮሳት ተሞላ።

15. ወንድሞችን ለመጎብኘት — የጉዞው ምክንያት ይህ ነበርና — የአርሲኖይትን ቦይ መሻገር ግድ በሆነበት ጊዜ ቦዩ በአዞዎች የተሞላ ነበር። እርሱ ግን በጸሎት ብቻ ወደ ውኃው ገባ፤ ከእርሱም ጋር የነበሩት ሁሉ ገቡ፤ በሰላምም ተሻገሩ። ወደ በዓቱም ከተመለሰ በኋላ በዚያው መልካምና ጀግንነት የተሞላበት ተጋድሎ ተጠመደ፤ በተደጋጋሚ በሚያደርገው ንግግርም ቀድሞውኑ መነኮሳት የሆኑትን ቅንዓት አበዛ፤ ከሌሎቹም በአብዛኞቹ ዘንድ የተጋድሎን ፍቅር አነሣሣ፤ በቃሉም መስሕብነት ብዙም ሳይቆይ በዓቶች በዙ፤ እርሱም ሁሉንም እንደ አባት መራቸው።