ከቅብጥኛ የተተረጎመው ለመነኮሳት ያደረገው ምክር፤ በጽናት እንዲቆሙ ያሳሰበበትና በሰይጣን ሽንገላ ፊት ያበረታታበት

16. አንድ ቀን መነኮሳቱ ሁሉ ወደ እርሱ ተሰብስበው ከእርሱ ቃል ለመስማት ስለ ለመኑት ወጣ፤ በግብፃውያንም ቋንቋ እንዲህ አላቸው፦ «መጻሕፍት ለትምህርት በቂ ናቸው፤ ነገር ግን በእምነት እርስ በርሳችን መበረታታትና በቃል መነቃቃት መልካም ነው። ስለዚህ እናንተ እንደ ልጆች የምታውቁትን ወደ አባታችሁ አምጡ፤ እኔም እንደ ሽማግሌ የማውቀውንና ልምድ ያስተማረኝን ለእናንተ አካፍላለሁ። ይህ በተለይ የሁላችን የጋራ ዓላማ ይሁን፤ አንድ ጊዜ ከጀመርን በኋላ ወደ ኋላ አለማለት፣ በመከራም አለመዛል፣ በተጋድሎ ብዙ ዘመን ኖረናል አለማለት፤ ይልቁንም በየዕለቱ እንደ ገና እንደምንጀምር ሆነን ትጋታችንን እናብዛ። የሰው ሕይወት ሁሉ ከሚመጡት ዘመናት ጋር ሲመዘን እጅግ አጭር ነውና፤ ስለዚህ ዘመናችን ሁሉ ከዘላለም ሕይወት ጋር ሲነጻጸር ምንም ነው። በዓለም ሁሉም ነገር በዋጋው ይሸጣል፤ ሰውም አንዱን ነገር በአቻው ይለውጣል፤ የዘላለም ሕይወት ተስፋ ግን በጥቂት ዋጋ ይገዛል። ‹የዘመኖቻችን ዕድሜ ሰባ ዓመት ነው፤ በብርታትም ቢሆኑ ሰማንያ ዓመት ነው፤ ከእነዚህም የሚበዛው ድካምና መከራ ነው› ተብሎ ተጽፎአልና። ስለዚህ በተጋድሎ ሙሉ ሰማንያ ዓመት፣ ወይም መቶ ዓመት እንኳ ብንኖር፣ የምንነግሠው ለመቶ ዓመት ብቻ አይደለም፤ በመቶው ፈንታ ከዘላለም እስከ ዘላለም እንነግሣለን። በምድር ላይ ብንጋደልም ርስታችንን የምንቀበለው በምድር አይደለም፤ ተስፋዎቻችን በሰማይ ናቸው እንጂ፤ የሚፈርሰውንም ሥጋ አውልቀን የማይፈርስ ሆኖ እንቀበለዋለን።

17. «ስለዚህ ልጆቼ ሆይ፣ አንዘል፤ ዘመኑ ረጅም እንደ ሆነ ወይም ታላቅ ነገር እያደረግን እንዳለን አናስብ፤ ሐዋርያው፦ ‹ለእኛም ይገለጥ ዘንድ ካለው ክብር ጋር ቢመዛዘን የአሁኑ ዘመን ሥቃይ ምንም እንዳይደለ አስባለሁ› ብሎአልና። ዓለምንም ስንመለከት ብዙ ዋጋ ያለው ነገር የተውን አይምሰለን፤ ምድር ሁሉ ከሰማይ ሁሉ ጋር ስትነጻጸር እጅግ ታንሳለችና። ስለዚህ የምድር ሁሉ ጌቶች ሆነን ሁሉን ብንተው እንኳ ከመንግሥተ ሰማያት ጋር ሊነጻጸር የሚገባው ምንም አይሆንም። አንድ ሰው መቶ የወርቅ ድራክማ ለማግኘት አንዲት የመዳብ ድራክማ እንደሚንቅ፣ እንዲሁ የምድር ሁሉ ጌታ የሆነ ሰው ቢተዋት የሚተወው ጥቂት ነው፤ የሚቀበለው ግን መቶ እጥፍ ነው። ምድር ሁሉ እንኳ በዋጋ ከሰማያት ጋር ካልተስተካከለች፣ ጥቂት እርሻ የተወ ሰው ምንም እንዳልተወ ነው፤ ቤት ወይም ብዙ ወርቅ ቢተው እንኳ ሊመካ ወይም ሊተክዝ አይገባውም። ደግሞም ለበጎነት ስንል ባንተዋቸው እንኳ ኋላ ስንሞት ትተናቸው እንደምንሄድ ልናስብ ይገባናል — ብዙ ጊዜም ሰባኪው እንዳለ ለማንወዳቸው ሰዎች። እንግዲያስ መንግሥትን እንኳ እንድንወርስ ለበጎነት ብለን ለምን አንተዋቸውም? ስለዚህ የሀብት ምኞት ማንንም አይያዘው፤ ይዘነው ልንሄድ የማንችለውን ማግኘት ምን ጥቅም አለውና? ይልቁንስ ይዘናቸው ልንሄድ የምንችለውን — ማለትም ጥበብን፣ ፍትሕን፣ ራስን መግዛትን፣ ብርታትን፣ ማስተዋልን፣ ፍቅርን፣ ለድሆች ርኅራኄን፣ በክርስቶስ ማመንን፣ ከቍጣ መራቅን፣ እንግዳ መቀበልን — ለምን አናገኝም? እነዚህ ካሉን፣ በዚያ በየዋሆች ምድር እነርሱ ራሳቸው አቀባበል ሲያዘጋጁልን እናገኛቸዋለን።

18. «እንግዲህ ሰው ከእነዚህ ነገሮች ተነሥቶ ተጋድሎውን እንዳያቃልል ራሱን ያሳምን፤ በተለይም ራሱ የጌታ አገልጋይ እንደ ሆነና ጌታውን ሊያገለግል እንደሚገባው ቢያስብ። ባሪያ፦ ትናንት ሠርቻለሁና ዛሬ አልሠራም ለማለት እንደማይደፍር፣ ያለፈውንም ቈጥሮ ወደ ፊት ሥራ እንደማይተው፣ ይልቁንም በወንጌል እንደ ተጻፈ ጌታውን ደስ ለማሰኘትና ከአደጋ ለመራቅ በየዕለቱ ያንኑ ትጋት እንደሚያሳይ፣ እንዲሁ እኛም በተጋድሎአችን በየዕለቱ ጸንተን እንኑር፤ አንዲት ቀን እንኳ ብንዘናጋ ጌታ ስለ ያለፈው ብሎ ይቅር እንደማይለን፣ ነገር ግን ስለ ቸልተኝነታችን እንደሚቈጣን እያወቅን። ይህንንም በሕዝቅኤል ሰምተናል፤ ይሁዳም በአንዲት ሌሊት ምክንያት የቀደመውን ድካሙን ሁሉ አጠፋ።

19. «ስለዚህ ልጆቼ ሆይ፣ ተጋድሎአችንን አጥብቀን እንያዝ፤ ቸልተኞችም አንሁን። ‹መልካሙን ለሚመርጡ ሁሉ እግዚአብሔር ለበጎ አብሮአቸው ይሠራል› ተብሎ እንደ ተጻፈ፣ ጌታ በዚህ ተጋድሎ ተባባሪያችን ነውና። ቸልተኛ ላለመሆን ደግሞ ‹ዕለት ዕለት እሞታለሁ› የሚለውን የሐዋርያውን ቃል ማሰብ መልካም ነው። እኛም ዕለት ዕለት እንደምንሞት ሆነን ብንኖር ኃጢአት አንሠራምና። የዚያ ቃል ትርጉምም ይህ ነው፤ በየቀኑ ስንነሣ እስከ ማታ የምንቈይ እንዳይመስለን፤ ደግሞም ለመተኛት ስንጋደም የምንነሣ እንዳይመስለን። ሕይወታችን በተፈጥሮው የማይታወቅ ነውና፤ የእግዚአብሔርም መግቦት በየዕለቱ ይሰጠናል። ዕለታዊ ኑሮአችንን እንዲህ ብናስተካክል ግን በኃጢአት አንወድቅም፣ ማንኛውንም ነገር አንመኝም፣ በማንም ላይ ቍጣ አንይዝም፣ በምድርም ላይ መዝገብ አንሰበስብም። ይልቁንም በየዕለቱ ሞትን እንደምንጠብቅ ሆነን ያለ ሀብት እንኖራለን፤ ለሰው ሁሉ ሁሉን ይቅር እንላለን፤ የሴትንም ሆነ የሌላ ማንኛውንም ርኩስ ተድላ ምኞት ፈጽሞ አንይዝም። ይልቁንም ያለፈና የተወገደ ነገር አድርገን ከእርሱ እንመለሳለን፤ ሁልጊዜም እየተጋደልን የፍርድን ቀን እንጠባበቃለን። የሥቃይ ታላቅ ፍርሃትና አደጋ ሁልጊዜ የተድላን ምቾት ያጠፋልና፤ ነፍስንም ልትወድቅ ብትል ቀና ያደርጋታል።

20. «ስለዚህ በበጎነት መንገድ ጀምረንና ተነሥተን ከሆነ፣ በፊታችን ያለውን እንድንደርስበት ይበልጥ እንጣጣር። ጌታ፦ ‹ማንም ዕርፍ በእጁ ይዞ ወደ ኋላ የሚመለከት ለእግዚአብሔር መንግሥት የተገባ አይደለም› ስላለ፣ ማንም እንደ ሎጥ ሚስት ወደ ኋላ ወዳለው አይመለስ። ይህ ወደ ኋላ መመለስም መጸጸትና እንደ ገና ዓለማዊ አሳብ መያዝ እንጂ ሌላ አይደለም። ነገር ግን ስለ በጎነት ለመስማት አትፍሩ፤ በስሙም አትደንግጡ። ከእኛ የራቀ አይደለም፤ ከእኛም ውጭ አይደለም፤ በውስጣችን ነው እንጂ፤ ፈቃደኞች ብቻ ብንሆን ቀላል ነው። ግሪኮች እውቀትን ለማግኘት በባዕድ አገር ይኖራሉ፣ ባሕርንም ይሻገራሉ፤ እኛ ግን ስለ መንግሥተ ሰማያት ከቤታችን መራቅ፣ ስለ በጎነትም ባሕርን መሻገር አያስፈልገንም። ጌታ ቀድሞ፦ ‹መንግሥተ ሰማያት በውስጣችሁ ናት› ብሎአልና። እንግዲህ በጎነት በውስጣችን ስለ ሆነና ከእኛ ስለሚገኝ ከእኛ የሚፈልገው ፈቃደኝነትን ብቻ ነው። ነፍስ የአእምሮዋን ክፍል በተፈጥሮው ሁኔታ ስትጠብቅ በጎነት ይገኛልና። በተፈጥሮዋ ሁኔታ የምትሆነውም እንደ ተፈጠረች ስትኖር ነው። በተፈጠረችም ጊዜ ውብና እጅግ ቅን ነበረች። ስለዚህ የነዌ ልጅ ኢያሱ ሕዝቡን ሲመክር፦ ‹ልባችሁን ወደ እስራኤል አምላክ ወደ እግዚአብሔር አቅኑ› አለ፤ ዮሐንስም፦ ‹ጥርጊያችሁን አቅኑ› አለ። የነፍስ ቅንነት የአእምሮዋ ክፍል እንደ ተፈጠረ በተፈጥሮው ሁኔታ መኖሩ ነውና። በሌላ በኩል ግን ከተፈጥሮዋ ሁኔታ ስትዛነፍና ስትርቅ ያ የነፍስ ክፋት ይባላል። ስለዚህ ነገሩ ከባድ አይደለም። እንደ ተፈጠርን ብንኖር በበጎነት ውስጥ ነን፤ ክፉ ነገርን ብናስብ ግን ክፉዎች ሆነን እንቈጠራለን። ይህ ነገር ከውጭ የሚገኝ ቢሆን ኖሮ በእርግጥ ከባድ በሆነ ነበር፤ በውስጣችን ካለ ግን ራሳችንን ከርኩስ አሳብ እንጠብቅ። ነፍስንም እንደ አደራ ተቀብለናታልና፣ እርሱ እንደ ሠራት ያችው ሆና ሥራውን እንዲያውቃት ለጌታ እንጠብቃት።

21. «ቍጣ እንዳይገዛን ምኞትም እንዳያሸንፈን እንጣጣር፤ ‹የሰው ቍጣ የእግዚአብሔርን ጽድቅ አይሠራምና፤ ምኞት ፀንሳ ኃጢአትን ትወልዳለች፤ ኃጢአትም ካደገች በኋላ ሞትን ትወልዳለች› ተብሎ ተጽፎአልና። እንዲህ እየኖርን በጥንቃቄ እንጠበቅ፤ እንደ ተጻፈውም ‹ልባችንን በፍጹም ትጋት እንጠብቅ›። ክፉዎችና ተንኰለኞች ጠላቶች — ርኩሳን መናፍስት — አሉብንና፤ ሐዋርያውም እንዳለ ከእነርሱ ጋር እንታገላለን፦ ‹መጋደላችን ከደምና ከሥጋ ጋር አይደለምና፥ ከአለቆችና ከሥልጣናት ጋር ከዚህም ከጨለማ ዓለም ገዦች ጋር በሰማያዊም ስፍራ ካለ ከክፋት መንፈሳውያን ሠራዊት ጋር ነው እንጂ›። በዙሪያችን ባለው አየር ቍጥራቸው ብዙ ነው፤ ከእኛም የራቁ አይደሉም። በመካከላቸውም ታላቅ ልዩነት አለ፤ ስለ ባሕርያቸውና ስለ ልዩነታቸውም ብዙ ሊነገር ይችላል፤ ነገር ግን እንዲህ ያለው ማብራሪያ ከእኛ የበለጠ ችሎታ ላላቸው ሌሎች የሚተው ነው። በአሁኑ ጊዜ ግን ለእኛ አስቸኳይና አስፈላጊ የሆነው በእኛ ላይ የሚያደርጉትን ሽንገላ ብቻ ማወቅ ነው።

22. «እንግዲህ በመጀመሪያ ይህን ማወቅ አለብን፤ አጋንንት የተፈጠሩት በዚያ ስም ስንጠራቸው የምንለውን መስለው አይደለም፤ እግዚአብሔር ክፉ ነገርን አልፈጠረምና፤ እነርሱም ቢሆኑ መልካም ሆነው ተፈጥረዋል። ነገር ግን ከሰማያዊ ጥበብ ከወደቁ ወዲህ በምድር ላይ ይንከባለላሉ። በአንድ በኩል ግሪኮችን በሚያሳዩአቸው ትርኢቶች አሳቱ፤ በሌላ በኩል እኛን ክርስቲያኖችን ከመቅናታቸው የተነሣ ወደ ሰማያት እንዳንገባ ለመከልከል ሁሉን ያንቀሳቅሳሉ፤ እነርሱ ወደ ወደቁበት ስፍራ እኛ እንዳንወጣ። ስለዚህ ሰው በመንፈስ መናፍስትን የመለየትን ስጦታ ከተቀበለ በኋላ ጠባያቸውን ለይቶ ማወቅ ይችል ዘንድ ብዙ ጸሎትና ተጋድሎ ያስፈልጋል፤ ከእነርሱ ማን ያነሰ ማንስ የበለጠ ክፉ እንደ ሆነ፣ የእያንዳንዱ ልዩ ተግባር ምን እንደ ሆነ፣ እያንዳንዱስ እንዴት እንደሚሸነፍና እንደሚባረር ያውቅ ዘንድ። ተንኰላቸውና የሴራቸው መለዋወጥ ብዙ ነውና። ብፁዕ ሐዋርያና ተከታዮቹ ‹የእርሱን አሳብ አንስተውምና› ባሉ ጊዜ እንዲህ ያለውን ያውቁ ነበር፤ እኛም ከእነርሱ በደረሰብን ፈተና ተነሥተን በዚህ ረገድ እርስ በርሳችን ልንተራረም ይገባናል። ስለዚህ እኔ ፈትኜአቸዋለሁና እንደ ልጆች እነግራችኋለሁ።

23. «አጋንንት እንግዲህ ክርስቲያኖችን ሁሉ፣ በተለይም መነኮሳትን፣ በደስታ ሲደክሙና ወደ ፊት ሲገፉ ቢያዩ፣ በመጀመሪያ በፈተና ጥቃት ያደርሳሉ፤ መንገዳችንንም ለማሰናከል እንቅፋት ያኖራሉ፤ ይኸውም ክፉ አሳብ ነው። ነገር ግን ሹክሹክታቸውን መፍራት አያስፈልገንም፤ በጸሎት፣ በጾምና በጌታ በማመን ጥቃታቸው ወዲያው ይከሽፋልና። ቢከሽፍም ግን አያቆሙም፤ በብልሃት ተንኰል እንደ ገና ይመጣሉ። በግልጥ ልብን በርኩስ ተድላ ማሳት ባልቻሉ ጊዜ በሌላ መልክ ይቀርባሉ፤ ከዚያም ትርኢቶችን እየፈጠሩ፣ መልካቸውን እየለዋወጡ፣ የሴቶችን፣ የአራዊትን፣ የሚሳቡ ፍጥረታትን፣ የግዙፋን አካላትንና የወታደሮችን ጭፍራ መልክ በመያዝ ሊያስፈሩ ይሞክራሉ። ነገር ግን ያን ጊዜም ቢሆን አታላይ ትርኢታቸውን አትፍሩ። ምንም አይደሉምና፤ በተለይም ሰው አስቀድሞ ራሱን በእምነትና በመስቀል ምልክት ቢያጸና ፈጥነው ይጠፋሉ። ቢሆንም ደፋሮችና እጅግ ኀፍረተ ቢሶች ናቸው፤ በዚህ ቢሸነፉ በሌላ መንገድ ጥቃት ያደርሳሉ፤ ትንቢት እንደሚናገሩና የሚመጣውን እንደሚተነብዩ ያስመስላሉ፤ ቁመታቸው እስከ ጣራ የሚደርስ፣ ስፋታቸውም ታላቅ መስለው ይታያሉ፤ በክርክራቸው ሊታለሉ ያልቻሉትን በእንዲህ ያለው ትርኢት በስውር ይይዙ ዘንድ። በዚህም ደግሞ ነፍስን በእምነትና በተስፋ የጸናች ሆና ቢያገኟት፣ ያን ጊዜ አለቃቸውን ለእርዳታ ያመጣሉ።

24. «ደግሞም ጌታ ዲያብሎስን ለኢዮብ በገለጠው መልክ ብዙ ጊዜ እንደሚገለጡ ተናገረ፤ እንዲህ ሲል፦ ‹ዓይኖቹ እንደ አጥቢያ ኮከብ ናቸው። ከአፉ የሚነድድ ፋና ይወጣል፤ የእሳትም ፍንጣሪ ይፈናጠራል። በፍም እሳት እንደሚነድድ እቶን ከአፍንጫው ጢስ ይወጣል። እስትንፋሱ ፍም ነው፤ ከአፉም ነበልባል ይወጣል።› የአጋንንት አለቃ በዚህ መልክ ሲገለጥ፣ ያ ተንኰለኛ ቀደም ብዬ እንዳልሁት ታላላቅ ነገርን በመናገር ያስፈራል፤ ጌታም ደግሞ ለኢዮብ ሲናገር እንዲህ ብሎ ገልጦ ወቀሰው፦ ‹ብረትን እንደ ገለባ፣ ናስንም እንደ ነቀዘ እንጨት ይቈጥራል፤ ባሕርንም እንደ ሽቱ ማሰሮ፣ የጥልቁንም ጥልቀት እንደ ምርኮኛ፣ ጥልቁንም እንደ መመላለሻ ይቈጥራል።› በነቢዩም፦ ‹ጠላት፦ አሳድዳለሁ፣ እደርስባቸዋለሁ አለ›፤ ደግሞም በሌላው፦ ‹ዓለምን ሁሉ እንደ ወፍ ቤት በእጄ እይዛለሁ፤ እንደ ተተወም እንቍላል አነሣዋለሁ›። ባጭሩ እግዚአብሔርን የሚፈሩትን ያስቱ ዘንድ ትምክህታቸውና ጕራቸው እንዲህ ነው። ነገር ግን ያን ጊዜም ቢሆን እኛ ምእመናን መልኩን ልንፈራ ወይም ቃሉን ልናደምጥ አይገባንም። ሐሰተኛ ነውና፤ ከእውነትም አንዲት ቃል ፈጽሞ አይናገርም። ይህን ያህል ብዙና ታላቅ ቃል በድፍረቱ ቢናገርም፣ ያለ ጥርጥር በመድኃኒታችን እንደ ዘንዶ በመንጠቆ ተሳበ፤ እንደ ጭነት እንስሳም በአፍንጫው ልጓም ገባለት፤ እንደ ኰብላይም አፍንጫው በቀለበት ታሰረ፣ ከንፈሩም በአምባር ተበሳ። እንድንዘብትበትም ጌታ እንደ ድንቢጥ አሰረው። ከእርሱም ጋር ባልንጀሮቹ አጋንንት እንደ እባብና እንደ ጊንጥ በእኛ በክርስቲያኖች እንዲረገጡ ተጥለዋል። ለዚህም ማስረጃው አሁን እርሱን ተቃውመን መኖራችን ነው። ባሕርን አደርቃለሁ ዓለምንም እይዛለሁ ብሎ የዛተው፣ እነሆ አሁን ተጋድሎአችንን ሊያቆም አይችልም፤ እኔም በእርሱ ላይ ስናገር ሊከለክለኝ አይችልም። እንግዲያስ ሐሰተኛ ነውና ቃሉን አናድምጥ፤ ራእዮቹም ራሳቸው አታላዮች ናቸውና አንፍራቸው። በእነርሱ የሚታየው እውነተኛ ብርሃን አይደለም፤ ይልቁንም ሰዎችን ራሳቸው በሚቃጠሉበት በዚያ ነበልባል ሊያስፈሩ ለሚሞክሩ አጋንንት የተዘጋጀው እሳት መቅድምና ምሳሌ ናቸው። በእርግጥ ይታያሉ፤ ነገር ግን ከምእመናን አንዱንም ሳይጐዱ በቅጽበት እንደ ገና ይጠፋሉ፤ ራሳቸውን ሊቀበል ያለውን የዚያን እሳት ምሳሌ ይዘው ይመጣሉ እንጂ። ስለዚህ በእነዚህ ነገሮች ምክንያት ልንፈራቸው አይገባም፤ በክርስቶስ ጸጋ ሥራቸው ሁሉ ከንቱ ነውና።

25. «ደግሞም ከዳተኞች ናቸው፤ ወደ ማንኛውም መልክ ለመለወጥና ማንኛውንም ገጽታ ለመያዝ የተዘጋጁ ናቸው። ብዙ ጊዜም ሳይታዩ የበገናንና የድምፅን ዜማ ያስመስላሉ፤ የመጽሐፍንም ቃል ያስታውሳሉ። አንዳንድ ጊዜም ስናነብ የተነበበውን እንደ ማሚቶ ወዲያው ብዙ ጊዜ ይደግማሉ። ከእንቅልፋችን ቀስቅሰው ለጸሎት ያስነሡናል፤ ይህንም ያለ ማቋረጥ ያደርጋሉ፤ ለመተኛት እንኳ እምብዛም አያስችሉንም። በሌላ ጊዜ የመነኮሳትን መልክ ይይዛሉ፣ የቅዱሳንንም ሰዎች ንግግር ያስመስላሉ፤ በመመሳሰላቸው አታልለው ያጠመዱትን ወደሚፈልጉት ይጎትቱ ዘንድ። ነገር ግን ለጸሎት ቢቀሰቅሱ እንኳ፣ ፈጽሞ እንዳንበላ ቢመክሩ እንኳ፣ ቀድሞ በፈቀዱልን ነገር የሚከሱንና የሚያሳፍሩን ቢመስሉ እንኳ ልናደምጣቸው አይገባም። ይህን የሚያደርጉት ለአምልኮ ወይም ለእውነት ብለው አይደለምና፤ የዋሆችን ወደ ተስፋ መቁረጥ ይወስዱ ዘንድ፣ ተጋድሎም ከንቱ ነው ይሉ ዘንድ፣ ሰዎችም የብሕትውናን ሕይወት እንደ ችግርና ሸክም እንዲጸየፉት፣ እነርሱ ቢቃወሙም በእርሱ የሚሄዱትንም ያሰናክሉ ዘንድ ነው እንጂ።

26. «ስለዚህ በጌታ የተላከው ነቢይ፦ ‹ለባልንጀሮቹ የደፈረሰ ጥፋትን የሚያጠጣ ወዮለት› ብሎ ምስኪኖች እንደ ሆኑ ተናገረ። እንዲህ ያሉ ሥራዎችና ሴራዎች ወደ በጎነት የሚወስደውን መንገድ ይገለብጣሉና። ጌታ ራሱም፣ አጋንንት እውነትን ቢናገሩም — ‹አንተ የእግዚአብሔር ልጅ ነህ› ብለው እውነትን ተናግረዋልና — ክፋታቸውን ከእውነቱ ጋር እንዳይዘሩ፣ እኛንም እውነትን የሚናገሩ ቢመስሉ እንኳ ፈጽሞ እንዳናደምጣቸው ሊያለማምደን፣ አፋቸውን ለጐመ፤ እንዲናገሩም አልፈቀደላቸውም። ቅዱሳት መጻሕፍትና ከመድኃኒታችን ያገኘነው ነጻነት እያለን፣ የራሱን ማዕረግ ያልጠበቀውና ከአንድ አሳብ ወደ ሌላ አሳብ የሄደው ዲያብሎስ ሊያስተምረን አይገባምና። ስለዚህ የመጽሐፍን ቃል ቢጠቀም እንኳ እግዚአብሔር እንዲህ ብሎ ይከለክለዋል፦ ‹እግዚአብሔር ግን ኃጢአተኛውን አለው፦ ሥርዓቴን ለምን ትናገራለህ? ኪዳኔንስ በአፍህ ለምን ትወስዳለህ?› አጋንንት የዋሆችን ለማሳት ሁሉን ያደርጋሉና — ይለፈልፋሉ፣ ያደናግራሉ፣ ያስመስላሉ፣ ያምታታሉ። ይጮኻሉ፣ እንደ እብድ ይስቃሉ፣ ያፏጫሉ፤ ማንም ባያደምጣቸው ግን ወዲያው እንደ ተሸነፉ ያለቅሳሉ፣ ዋይም ይላሉ።»

27. «እንግዲህ ጌታ እንደ አምላክነቱ የአጋንንትን አፍ ዘጋ፤ እኛም ከቅዱሳን ተምረን እንደ እነርሱ ማድረግና ድፍረታቸውን መምሰል ይገባናል። እነርሱ ይህን ባዩ ጊዜ እንዲህ ይሉ ነበርና፦ ‹ኃጢአተኛ በእኔ ላይ በተነሣ ጊዜ ዲዳ ሆንሁ፣ ራሴንም አዋረድሁ፤ ከመልካምም ቃል ዝም አልሁ።› ደግሞም፦ ‹እኔ ግን እንደ ደንቆሮ ሆንሁ፥ አልሰማሁምም፤ አፉንም እንደማይከፍት ዲዳ ሆንሁ፤ እንደማይሰማም ሰው ሆንሁ።› ስለዚህ እንደ ባዕዳን ቈጥረን አንስማቸው፤ ለጸሎት ቢቀሰቅሱን ስለ ጾምም ቢናገሩ እንኳ አናደምጣቸው። ይልቁንም ለተጋድሎአችን ውሳኔ ራሳችንን እንስጥ፤ ሞትን ቢዝቱብን እንኳ ሁሉን በተንኰል በሚያደርጉት አንታለል። ደካሞች ናቸውና፤ ከመዛት በቀር ምንም ማድረግ አይችሉም።

28. «እነዚህን ነገሮች ቀደም ብዬ በአጭሩ ተናግሬአለሁ፤ አሁን ደግሞ በሰፊው ከመናገር ልቈጠብ አይገባኝም፤ እናንተን ማሳሰብ የደኅንነት ምንጭ ይሆናልና። ጌታ ምድርን ከጐበኘ ወዲህ ጠላት ወድቋል፤ ኃይሎቹም ደክመዋል። ስለዚህ ምንም ማድረግ ባይችልም እንደ አምባገነን ውድቀቱን በጸጥታ አልታገሠም፤ ዛቻው ቃል ብቻ ቢሆንም ዛተ። እያንዳንዳችሁም ይህን አስቡ፤ አጋንንትንም መናቅ ትችላላችሁ። እንደ እኛ ባለ ሥጋ የታሰሩ ቢሆኑ ኖሮ፦ ‹ሰዎች ሲሸሸጉ ልናገኛቸው አንችልም፤ ባገኘናቸው ጊዜ ግን እንጐዳቸዋለን› ማለት በቻሉ ነበር። እኛም ተሸሽገን በሮችን በእነርሱ ላይ ዘግተን ልናመልጣቸው በቻልን ነበር። ነገር ግን እንዲህ ያለ ባሕርይ ከሌላቸው፣ በሮች ተዘግተው ሳሉ ሊገቡ የሚችሉ ከሆኑ፣ እነርሱና አለቃቸው ዲያብሎስ አየሩን ሁሉ የሚያውኩ፣ ክፋትን የሚመኙና ለመጉዳት የተዘጋጁ ከሆኑ፣ መድኃኒታችንም እንዳለ ‹ዲያብሎስ ከመጀመሪያ ነፍሰ ገዳይና የክፋት አባት ነው›፤ እኛ ግን ይህ ሁሉ ሆኖ ሳለ በሕይወት ካለንና ዘመናችንን እርሱን በመቃወም ይበልጥ ካሳለፍን፣ ኃይል እንደሌላቸው ግልጥ ነው። ስፍራ ለሴራቸው እንቅፋት አይሆንባቸውምና፤ እንዲራሩልንም እንደ ወዳጆች አይመለከቱንም፤ እንዲታረሙም የመልካም ነገር ወዳጆች አይደሉም። በተቃራኒው ክፉዎች ናቸው፤ በጎነትን የሚወዱትንና እግዚአብሔርን የሚፈሩትን ከማቍሰል የበለጠ የሚፈልጉት ነገር የለም። ነገር ግን አንዳች ለማድረግ ኃይል ስለሌላቸው ከመዛት በቀር ምንም አያደርጉም። ቢችሉ ኖሮ ግን አያመነቱም ነበር፤ ወዲያው ክፋትን ባደረጉ ነበር (ምኞታቸው ሁሉ በዚህ ላይ ነውና)፤ በተለይም በእኛ ላይ። እነሆ አሁን ተሰብስበን በእነርሱ ላይ እንናገራለን፤ እኛ ወደ ፊት ስንገፋ እነርሱ እንደሚደክሙ ያውቃሉ። ኃይል ቢኖራቸው ኖሮ ከእኛ ከክርስቲያኖች አንዱንም በሕይወት እንዲኖር ባልፈቀዱ ነበር፤ እግዚአብሔርን መምሰል ለኃጢአተኛ አስጸያፊ ነውና። ነገር ግን ምንም ማድረግ ስለማይችሉ ይበልጥ ራሳቸውን ያቈስላሉ፤ ከዛቻቸው አንዱንም መፈጸም አይችሉምና። ከዚህም ቀጥሎ እንዳንፈራቸው ይህን ማሰብ ይገባናል፤ ኃይል ቢኖራቸው ኖሮ በብዛት ባልመጡ፣ ትርኢትም ባልሠሩ፣ መልክም እየለዋወጡ ማታለያ ባልፈጠሩ ነበር። ይልቁንም ሊያደርገው የሚችለውንና የሚፈልገውን ለመፈጸም አንዱ ብቻ ቢመጣ በበቃ ነበር፤ በተለይም ኃይል ያለው ሁሉ በትርኢት አይገድልም፣ በሁከትም አያስፈራም፤ ወዲያው እንደ ፈቀደ ሥልጣኑን በሙላት ይጠቀማል እንጂ። አጋንንት ግን ኃይል ስለሌላቸው በመድረክ ላይ እንዳሉ ተዋንያን መልካቸውን እየለዋወጡ፣ በሁከት በተሞላ መገለጥና በልዩ ልዩ መልክ ሕፃናትን ያስፈራራሉ፤ ስለዚህም ደካምነታቸውን ስለሚያሳዩ ይልቁንም ሊናቁ ይገባቸዋል። ቢያንስ በአሦራዊው ላይ የተላከው እውነተኛው የጌታ መልአክ ሁከት ወይም ከውጭ የሚታይ ትርኢት፣ ጩኸት ወይም ኳኳታ አላስፈለገውም፤ ነገር ግን በጸጥታ ኃይሉን ተጠቅሞ ወዲያው መቶ ሰማንያ አምስት ሺህ አጠፋ። እንደ እነዚህ ያሉ ኃይል የሌላቸው አጋንንት ግን ቢያንስ በትርኢታቸው ሊያስፈሩ ይሞክራሉ።

29. «ነገር ግን ማንም የኢዮብን ታሪክ አስቦ፦ እንግዲያስ ዲያብሎስ ለምን ወጥቶ ሁሉን በእርሱ ላይ አደረገ? ሀብቱን ሁሉ ገፈፈው፣ ልጆቹን ገደለ፣ በክፉ ቍስልም መታው? ቢል፣ እንዲህ ያለው ሰው በሌላ በኩል ብርቱው ዲያብሎስ እንዳልነበረ፣ ይልቁንም ኢዮብን እንዲፈተን አሳልፎ የሰጠው እግዚአብሔር እንደ ሆነ ይወቅ። በእርግጥ አንዳች ለማድረግ ኃይል አልነበረውም፤ ነገር ግን ለመነ፤ ተቀብሎም ያደረገውን አደረገ። ስለዚህ ከዚህም የተነሣ ጠላት ይበልጥ ሊፈረድበት ይገባዋል፤ ቢፈልግም በአንድ ጻድቅ ሰው ላይ ማሸነፍ አልቻለምና። ቢችል ኖሮ ፈቃድ ባልለመነ ነበር። አንድ ጊዜ ብቻ ሳይሆን ሁለተኛም ጊዜ በመለመኑ ደካምነቱንና ኃይል ማጣቱን ያሳያል። እግዚአብሔር ባይፈቅድ ኖሮ በከብቶቹ ላይ እንኳ ጥፋት ባልመጣ ነበርና በኢዮብ ላይ ምንም ማድረግ ባይችል አያስደንቅም። በእሪያዎችም ላይ ሥልጣን የለውም፤ በወንጌል እንደ ተጻፈ ‹ወደ እሪያዎቹ እንድንገባ ስደደን› ብለው ጌታን ለምነዋልና። በእሪያዎች ላይ እንኳ ኃይል ከሌላቸው፣ በእግዚአብሔር መልክ በተፈጠሩ ሰዎች ላይማ ከቶ ኃይል አይኖራቸውም።

30. «እንግዲህ እግዚአብሔርን ብቻ ልንፈራ፣ አጋንንትን ግን ልንንቅና ፈጽሞ ልንፈራቸው አይገባም። ይልቁንም እነዚህን ነገሮች ባደረጉ መጠን በእነርሱ ላይ ተጋድሎአችንን እናጠንክር፤ መልካም ኑሮና በእግዚአብሔር ማመን ታላቅ መሣሪያ ነውና። ቢያንስ የባሕታውያንን ጾም፣ ትጋሀ ሌሊት፣ ጸሎት፣ የዋህነት፣ ጸጥታ፣ ገንዘብንና ከንቱ ውዳሴን መናቅ፣ ትሕትና፣ ድሆችን መውደድ፣ ምጽዋት፣ ከቍጣ መራቅ፣ ከሁሉም በላይ ደግሞ ለክርስቶስ ያላቸውን ፍቅርና አምልኮ ይፈራሉ። ስለዚህ መድኃኒታችን፦ ‹እነሆ፥ እባቡንና ጊንጡን ትረግጡ ዘንድ፥ በጠላትም ኃይል ሁሉ ላይ ሥልጣን ሰጥቻችኋለሁ› ባለ ጊዜ በእነርሱ ላይ ለምእመናን የተሰጠውን ጸጋ ስለሚያውቁ፣ የሚረግጣቸው እንዳይኖር ሁሉን ያደርጋሉ።

31. «ስለዚህ የሚመጣውን እንደሚተነብዩ ቢያስመስሉ ማንም አያድምጣቸው፤ ብዙ ጊዜ ወንድሞች ከብዙ ቀናት በኋላ እንደሚመጡ አስቀድመው ያበስራሉና። እነርሱም በእርግጥ ይመጣሉ። ነገር ግን አጋንንት ይህን የሚያደርጉት ለሰሚዎቹ ስለሚያስቡ አይደለም፤ እምነታቸውን ለማግኘትና ከዚያም በመጨረሻ በእጃቸው ካስገቧቸው በኋላ ሊያጠፉአቸው ነው እንጂ። ስለዚህ ልናደምጣቸው አይገባንም፤ አያስፈልጉንምና ሲናገሩ ይልቁንም ልንቃወማቸው ይገባናል። ከሰዎች ይልቅ ረቂቅ አካል ያላቸው ሆነው ሰዎችን ጉዞ ሲጀምሩ አይተው በፍጥነት ቢቀድሟቸውና መምጣታቸውን ቢያበስሩ ምን ያስደንቃል? ፈረሰኛ እግረኛውን ቀድሞ የእግረኛውን መድረስ አስቀድሞ እንደሚያበስር፣ እንዲሁ በዚህ ነገር ልንደነቅባቸው አያስፈልግም። ገና ያልሆነውን ነገር ምንም አያውቁምና፤ ሁሉን ከመሆኑ በፊት የሚያውቅ እግዚአብሔር ብቻ ነው። እነዚህ ግን እንደ ሌቦች ያዩትን ይዘው ቀድመው እየሮጡ ያውጃሉ፤ ከእኛ አንዱ ሄዶ ሳይናገር፣ እንደ ተሰበሰብንና በእነርሱ ላይ እንደምንመካከር ጉዳያችንን አሁን እንኳ ለስንቶች አውርተው ይሆን! ይህንንማ ፈጣን እግር ያለው ብላቴና ከእርሱ ያነሰ ፈጣን የሆነውን እጅግ ቀድሞ ሊያደርገው ይችላል። ልለው የፈለግሁት ግን ይህ ነው፤ ማንም ከቴባይድ ወይም ከሌላ ማንኛውም አውራጃ መጓዝ ቢጀምር፣ መጓዝ ከመጀመሩ በፊት ይጓዝ እንደ ሆነ አያውቁም። ሲጓዝ ባዩት ጊዜ ግን ቀድመው ይሮጣሉ፤ እርሱም ሳይደርስ መምጣቱን ያወራሉ። እንዲህም ሆኖ ከጥቂት ቀናት በኋላ መንገደኞቹ ይደርሳሉ። ብዙ ጊዜ ግን ተጓዦቹ ይመለሳሉ፤ አጋንንትም ሐሰተኞች ሆነው ይገኛሉ።»

32. «እንዲሁም ስለ ወንዙ ውኃ አንዳንድ ጊዜ የሞኝ ነገር ይናገራሉ። በኢትዮጵያ አገሮች ብዙ ዝናብ እንደ ዘነበ አይተው፣ ይህም የወንዙ ሙላት ምክንያት እንደ ሆነ አውቀው፣ ውኃው ወደ ግብፅ ከመድረሱ በፊት ቀድመው ሮጠው ያወራሉ። ሰዎችም እንደ አጋንንት ታላቅ የመሮጥ ችሎታ ቢኖራቸው ይህን መናገር በቻሉ ነበር። የዳዊት ጠባቂ ወደ ከፍተኛ ስፍራ ወጥቶ ከታች ከቀረው ሰው ይልቅ የሚመጣውን ሰው አጥርቶ እንዳየ፣ ቀድሞ የሮጠውም ሰው ሌሎቹ ሳይደርሱ ያልሆነውን ሳይሆን አስቀድሞ በመንገድ ላይ የነበረውንና እየተፈጸመ ያለውን እንዳወራ፣ እንዲሁ እነዚህም መድከምን ይመርጣሉ፤ ለሌሎችም የሚሆነውን የሚነግሩት ሊያታልሏቸው ብቻ ብለው ነው። ነገር ግን በዚያው መካከል የእግዚአብሔር መግቦት ለውኃዎቹ ወይም ለመንገደኞቹ ሌላ ነገር ቢያቅድ — መግቦት ይህን ማድረግ ይችላልና — አጋንንት ይታለላሉ፤ እነርሱን ያደመጡም ይሞኛሉ።»

33. «በቀደሙት ዘመናት የግሪኮች የጥንቈላ ቃላት የተነሡት እንዲህ ነው፤ በአጋንንትም የተሳሳቱት እንዲሁ ነበር። ነገር ግን አጋንንትንና ተንኰላቸውን በሻረው በጌታ መምጣት ከዚያ ወዲህ ማታለላቸው ደግሞ እንዲሁ ተፈጸመ። እነርሱ በራሳቸው ምንም አያውቁምና፤ እንደ ሌቦች ከሌሎች የሚያውቁትን ያስተላልፋሉ፤ ነገሮችንም ከመተንበይ ይልቅ ይገምታሉ። ስለዚህ አንዳንድ ጊዜ እውነትን ቢናገሩ ማንም በዚህ አይደነቅባቸው። ልምድ ያላቸው ሐኪሞችም አንድን በሽታ በተለያዩ ሰዎች ላይ ስለሚያዩ፣ ከመተዋወቃቸው የተነሣ ለይተው ብዙ ጊዜ ምን እንደ ሆነ አስቀድመው ይናገራሉ። መርከበኞችና ገበሬዎችም ከአየሩ ጋር ባላቸው ትውውቅ የአየሩን ሁኔታ በአንድ ዕይታ ይናገራሉ፤ ማዕበል ይሆን ወይም ጥሩ አየር አስቀድመው ይገምታሉ። ማንም ይህን በመንፈስ መገለጥ ያደርጋሉ አይልም፤ ከልምድና ከተግባር ነው እንጂ። ስለዚህ አጋንንት አንዳንድ ጊዜ በግምት እንዲሁ ቢያደርጉ ማንም አይደነቅባቸው፣ አያድምጣቸውም። የሚሆነውን ከጊዜው በፊት ከእነርሱ ማወቅ ለሰሚዎቹ ምን ጥቅም አለው? ወይስ እውቀቱ እውነት ቢሆን እንኳ እንዲህ ያለውን ማወቅ ለእኛ ምን ጉዳይ አለው? ለበጎነት የሚያፈራ አይደለምና፣ የመልካምነትም ምልክት አይደለም። ከእኛ ማንም በማያውቀው ነገር አይፈረድበትም፤ ማንም ትምህርትና እውቀት ስላለው ብፁዕ አይባልም። ነገር ግን እያንዳንዱ በእነዚህ ነገሮች ለፍርድ ይጠራል፤ እምነትን ጠብቆአልን? ትእዛዛትንስ በእውነት ፈጽሞአልን?»

34. «ስለዚህ ለእነዚህ ነገሮች ብዙ ዋጋ መስጠት፣ ስለ እነርሱም የተጋድሎና የድካም ሕይወት መኖር አያስፈልግም፤ ነገር ግን በመልካም ኑሮ እግዚአብሔርን ደስ እናሰኝ ዘንድ ነው። የሚመጣውን ለማወቅ ልንጸልይ ወይም የተጋድሎአችን ዋጋ አድርገን ልንለምነው አይገባም፤ ጸሎታችን ግን ጌታ በዲያብሎስ ላይ ድል እንድናደርግ ረዳታችን እንዲሆን ይሁን። የሚመጣውንም ለማወቅ አንድ ጊዜ እንኳ ብንመኝ በአእምሮአችን ንጹሓን እንሁን፤ ነፍስ ፈጽማ ንጽሕት ብትሆንና በተፈጥሮዋ ሁኔታ ብትኖር፣ ዓይኗ የጠራ ሆኖ ከአጋንንት ይልቅ አብልጣና አርቃ ማየት እንደምትችል አምናለሁና — የሚገልጥላት ጌታ አላትና — በግያዝ የተደረገውን እንዳየችውና በወገኗ የቆሙትን ሠራዊት እንደ ተመለከተችው እንደ ኤልሳዕ ነፍስ።»

35. «እንግዲህ በሌሊት ወደ እናንተ መጥተው የሚመጣውን ሊነግሩአችሁ ቢፈልጉ ወይም ‹መላእክት ነን› ቢሉ አታድምጡአቸው፤ ይዋሻሉና። ተጋድሎአችሁን ቢያመሰግኑና ብፁዓን ቢሉአችሁ እንኳ አትስሙአቸው፤ ከእነርሱም ጋር ምንም ግንኙነት አይኑራችሁ፤ ይልቁንም ራሳችሁንና ቤቶቻችሁን በመስቀል አማትቡ፣ ጸልዩም፤ ሲጠፉም ታያላችሁ። ፈሪዎች ናቸውና፤ የጌታን የመስቀል ምልክት እጅግ ይፈራሉ፤ በእውነት መድኃኒታችን በእርሱ ገፍፎአቸዋልና፣ በግልጥም አሳይቶአቸዋልና። ነገር ግን ያለ ኀፍረት በስፍራቸው ጸንተው ቢቆሙ፣ እየዘለሉና የመልካቸውን ገጽታ እየለዋወጡ፣ አትፍሩአቸው፣ አትሸበሩም፣ እንደ መልካም መናፍስትም አታድምጡአቸው። የመልካሞቹም ሆነ የክፉዎቹ መገኘት በእግዚአብሔር እርዳታ በቀላሉ ሊለይ ይችላልና። የቅዱሳን ራእይ ሁከት የሞላበት አይደለም፤ ‹አይከራከሩም፣ አይጮኹምም፤ ድምፃቸውንም የሚሰማ የለም›። ነገር ግን እጅግ በጸጥታና በየዋህነት ስለሚመጣ ወዲያው በነፍስ ውስጥ ሐሤት፣ ደስታና ድፍረት ይነሣሉ። ደስታችን የሆነው ጌታ ከእነርሱ ጋር ነውና፤ የእግዚአብሔር አብም ኃይል። የነፍስም አሳብ ሳይታወክና ሳይናወጥ ይኖራል፤ ስለዚህም በጨረር እንደ በራች ሆና የሚታዩትን በራሷ ትመለከታቸዋለች። መለኮታዊውንና የሚመጡትን ነገሮች መውደድ ይይዛታልና፤ ከእነርሱም ጋር መሄድ ብትችል በፈቃዷ ፈጽማ ከእነርሱ ጋር ልትተባበር ትወድ ነበር። ነገር ግን ሰዎች በመሆናቸው አንዳንዶች የመልካሞቹን ራእይ ቢፈሩ፣ የሚገለጡት ወዲያው ፍርሃትን ያስወግዳሉ፤ ገብርኤል ለዘካርያስ እንዳደረገ፣ በቅዱሱ መቃብር ለሴቶቹ የተገለጠው መልአክም እንዳደረገ፣ በወንጌልም ለእረኞቹ ‹አትፍሩ› ያለው እንዳደረገ። ፍርሃታቸው የመጣው ከፈሪነት ሳይሆን ከእነርሱ የሚበልጡ ፍጥረታት መገኘታቸውን ከማወቅ ነበርና። የቅዱሳን ራእይ ባሕርይ እንግዲህ እንዲህ ነው።»

36. «የክፉ መናፍስት ወረራና ትርኢት ግን የገጠር ጐረምሶች ወይም የወንበዴዎች ሁከት እንደሚያስነሣው ያለ ግርግር፣ ጫጫታ፣ ድምፅና ጩኸት የሞላበት ነው። ከዚህም በልብ ፍርሃት፣ የአሳብ ሁከትና መደናገር፣ ትካዜ፣ በተጋድሎ ሕይወት የሚኖሩትን መጥላት፣ ግድየለሽነት፣ ኀዘን፣ ዘመዶችን ማስታወስና ሞትን መፍራት፣ በመጨረሻም የክፉ ነገር ምኞት፣ በጎነትን ቸል ማለትና ያልተረጋጋ ጠባይ ይነሣሉ። ስለዚህ አንዳች አይታችሁ ብትፈሩ፣ ፍርሃታችሁ ወዲያው ቢወገድና በእርሱ ፋንታ የማይነገር ደስታ፣ ሐሤት፣ ድፍረት፣ የታደሰ ኃይል፣ የአሳብ እርጋታና ቀደም ብዬ የጠራኋቸው ሁሉ፣ ልበ ሙሉነትና እግዚአብሔርን መውደድ ቢመጡ — አይዟችሁ፤ ጸልዩም። ደስታና የነፍስ እርጋታ በዚያ ያለውን የእርሱን ቅድስና ያሳያሉና። እንዲሁ አብርሃም ጌታን አይቶ ሐሤት አደረገ፤ እንዲሁም ዮሐንስ በወላዲተ አምላክ በማርያም ድምፅ በደስታ ዘለለ። ነገር ግን የማንም መገለጥ ሲሆን ግርግር፣ በውጭ ማንኳኳት፣ ዓለማዊ ትርኢት፣ የሞት ዛቻና ቀደም ብዬ የጠቀስኋቸው ሌሎች ነገሮች ቢኖሩ፣ ይህ የክፉ መናፍስት ጥቃት እንደ ሆነ እወቁ።»

37. «ይህም ደግሞ ምልክት ይሁናችሁ፤ ነፍስ በፍርሃት እንዳለች በምትቀርበት ጊዜ ሁሉ የጠላቶች መገኘት አለ። ታላቁ የመላእክት አለቃ ገብርኤል ለማርያምና ለዘካርያስ እንዳደረገ፣ በመቃብሩም ለሴቶቹ የተገለጠው እንዳደረገ፣ አጋንንት የመገኘታቸውን ፍርሃት አያስወግዱምና፤ ይልቁንም ሰዎች ሲፈሩ ባዩ ጊዜ ሁሉ ሰዎቹ ይበልጥ እንዲሸበሩ ማታለያቸውን ያበዛሉ፤ በመጨረሻም ጥቃት ሰንዝረው ‹ወድቀህ ስገድ› እያሉ ያፌዙባቸዋል። ግሪኮችን እንዲሁ አሳቱ፤ በእነርሱም ዘንድ በሐሰት አማልክት ተብለው ተቈጠሩ። ጌታ ግን በዲያብሎስ እንድንታለል አልፈቀደም፤ እንዲህ ያለውን ማታለያ በእርሱ ላይ ባዘጋጀ ጊዜ ሁሉ ገሥጾታልና፦ ‹ሂድ፥ አንተ ሰይጣን ለጌታህ ለአምላክህ ስገድ እርሱንም ብቻ አምልክ ተብሎ ተጽፎአልና› ብሎ። ስለዚህ አታላዩ በእኛ ዘንድ ይበልጥ ይናቅ፤ ጌታ የተናገረውን ይህን ስለ እኛ ብሎ አድርጎታልና፤ አጋንንት ከእኛ ተመሳሳይ ቃል ሲሰሙ በዚያ ቃል በገሠጻቸው በጌታ አማካይነት እንዲሸሹ።»

38. «አጋንንትን በማውጣት መመካት፣ በሽታዎችንም በመፈወስ መታበይ አይገባም፤ አጋንንትን የሚያወጣው ብቻ እጅግ ሊከበር፣ የማያወጣውም እንደ ምንም ሊቈጠር አይገባም። ነገር ግን ሰው የእያንዳንዱን ተጋድሎ ይማር፤ ወይ ይምሰለው፣ ወይ ይወዳደረው፣ ወይ ያርመው። ምልክትን ማድረግ የእኛ ሳይሆን የመድኃኒታችን ሥራ ነውና፤ ስለዚህም ለደቀ መዛሙርቱ፦ ‹መናፍስት ስለ ተገዙላችሁ በዚህ ደስ አይበላችሁ፥ ስማችሁ ግን በሰማያት ስለ ተጻፈ ደስ ይበላችሁ› አለ። ስማችን በሰማይ መጻፉ የበጎ ኑሮአችን ማስረጃ ነውና፤ አጋንንትን ማውጣት ግን የሰጠው የመድኃኒታችን ስጦታ ነው። ስለዚህ በበጎነት ሳይሆን በምልክቶች ለተመኩትና፦ ‹ጌታ ሆይ፥ … በስምህስ አጋንንትን አላወጣንምን፥ በስምህስ ብዙ ተአምራትን አላደረግንምን?› ላሉት፦ ‹እውነት እላችኋለሁ፥ አላውቃችሁም› ብሎ መለሰላቸው፤ ጌታ የክፉዎችን መንገድ አያውቅምና። ነገር ግን ቀደም ብዬ እንዳልሁት፣ እንደ ተጻፈው መንፈስን ሁሉ እንዳናምን፣ መናፍስትን የመለየትን ስጦታ እንድንቀበል ሁልጊዜ ልንጸልይ ይገባናል።»

39. «ከዚህ በላይ ባልናገርና የተናገርሁት በቂ ነው ብዬ ከራሴ አሳብ ምንም ባልል በወደድሁ ነበር፤ ነገር ግን በዘፈቀደ የምናገር፣ እነዚህንም ነገሮች ያለ ልምድና ያለ እውነት የምዘረዝር እንዳይመስላችሁ፣ ስለዚህ ምክንያት እንደ ሞኝ ብሆንም እንኳ — የሚሰማ ጌታ የሕሊናዬን ንጽሕና ያውቃል፤ ስለ ራሴም ሳይሆን ለእኔ ስላላችሁ ፍቅርና ስለ ልመናችሁ ነው — የክፉ መናፍስትን ሥራ ያየሁትን እንደ ገና እነግራችኋለሁ። ስንት ጊዜ ብፁዕ ብለው ጠሩኝ፣ እኔም በጌታ ስም ረገምኋቸው! ስንት ጊዜ የወንዙን መሙላት ተነበዩ፣ እኔም ‹ከእርሱ ጋር ምን አላችሁ?› ብዬ መለስሁላቸው! አንድ ጊዜ እየዛቱ መጡ፤ ሙሉ የጦር ዕቃ እንደ ለበሱ ወታደሮችም ከበቡኝ። በሌላ ጊዜ ቤቱን በፈረሶች፣ በአራዊትና በሚሳቡ ፍጥረታት ሞሉት፤ እኔም፦ ‹እነዚያ በሰረገሎች እነዚያም በፈረሶች፣ እኛ ግን በአምላካችን በእግዚአብሔር ስም እንመካለን› ብዬ ዘመርሁ፤ በጸሎቱም ጌታ አባረራቸው። አንድ ጊዜ የብርሃን መልክ ይዘው በጨለማ መጡና፦ ‹አባ እንጦንስ ሆይ፣ ብርሃን ልንሰጥህ መጥተናል› አሉ። እኔ ግን ዓይኖቼን ጨፍኜ ጸለይሁ፤ ወዲያውም የክፉዎቹ ብርሃን ጠፋ። ከጥቂት ወራት በኋላም መዝሙር እንደሚዘምሩና የመጽሐፍን ቃል እንደሚለፈልፉ ሆነው መጡ፤ ‹እኔ ግን እንደ ደንቆሮ ሆንሁ፥ አልሰማሁምም›። አንድ ጊዜ በምድር መናወጥ በዓቱን አናወጡ፤ እኔ ግን ባልተናወጠ ልብ መጸለዬን ቀጠልሁ። ከዚህም በኋላ እንደ ገና እየጮኹ፣ እያፏጩና እየጨፈሩ መጡ። ነገር ግን እየጸለይሁና ተጋድሜ ለራሴ መዝሙር እየዘመርሁ ሳለሁ፣ ኃይላቸው እንደ ከዳቸው ወዲያው ማልቀስና ዋይ ማለት ጀመሩ። እኔ ግን ድፍረታቸውንና እብደታቸውን ላዋረደውና መቀጣጫ ላደረገው ጌታ ክብርን ሰጠሁ።»

40. «አንድ ጊዜ እጅግ ረጅም የሆነ ጋኔን በግርማ ተገለጠና፦ ‹እኔ የእግዚአብሔር ኃይል ነኝ፤ እኔ መግቦት ነኝ፤ ምን እንድሰጥህ ትወዳለህ?› ለማለት ደፈረ። እኔ ግን ያን ጊዜ ይበልጥ እፍ አልሁበት፤ የክርስቶስንም ስም ጠራሁ፤ ልመታውም ተነሣሁ። የመታሁት መሰለኝ፤ ወዲያውም ያ ግዙፍ ከአጋንንቱ ሁሉ ጋር በክርስቶስ ስም ጠፋ። በሌላ ጊዜ ስጦም ሳለሁ በተንኰል ተሞልቶ በመነኩሴ አምሳል መጣ፤ እንጀራ የሚመስልም ይዞ፦ ‹ብላ፤ ከብዙ ድካምህም ዕረፍ። አንተም ሰው ነህ፤ ልትታመምም ትችላለህ› ብሎ መከረኝ። እኔ ግን ሴራውን አስተውዬ ለመጸለይ ተነሣሁ፤ እርሱም አልቻለውም፤ ሄደ፤ በበሩም በኩል እንደ ጢስ ያለ ነገር የወጣ መሰለ። በምድረ በዳ ስንት ጊዜ ወርቅ የሚመስል ነገር አሳየኝ፣ እንድነካውና እንድመለከተው ብቻ! እኔ ግን በእርሱ ላይ መዝሙር ዘመርሁ፤ እርሱም ተሰወረ። ብዙ ጊዜ በግርፋት ይመቱኝ ነበር፤ እኔም ደጋግሜ ‹ከክርስቶስ ፍቅር የሚለየኝ ምንም የለም› አልሁ፤ በዚህም ይልቁንም እርስ በርሳቸው ይደባደቡ ጀመሩ። ያስቆማቸውና ኃይላቸውን ያጠፋው እኔ አይደለሁም፤ ‹ሰይጣንን እንደ መብረቅ ከሰማይ ሲወድቅ አየሁ› ያለው ጌታ ነው እንጂ። እኔ ግን ልጆቼ ሆይ፣ የሐዋርያውን ቃል አስቤ፣ በተጋድሎ እንዳትዝሉ፣ ዲያብሎስንም ሆነ የአጋንንትን ማታለያ እንዳትፈሩ እንድትማሩ ይህን በራሴ ላይ አድርጌ ተናገርሁ።»

41. «እነዚህን በመዘርዘሬ ሞኝ ሆኛለሁና ይህን ደግሞ ለደኅንነታችሁና ፍርሃት እንዳይዛችሁ እንደ እርዳታ ተቀበሉ፤ እመኑኝም፤ አልዋሽምና። አንድ ጊዜ አንድ ሰው የበዓቴን በር አንኳኳ፤ ወጥቼም እጅግ ግዙፍና ረጅም የሚመስል አየሁ። ያን ጊዜ፦ ‹አንተ ማን ነህ?› ብዬ ስጠይቀው፦ ‹እኔ ሰይጣን ነኝ› አለ። ከዚያም፦ ‹ለምን እዚህ መጣህ?› ስለው፦ ‹መነኮሳትና ሌሎች ክርስቲያኖች ሁሉ ለምን ያለ አግባብ ይወቅሱኛል? ለምንስ በየሰዓቱ ይረግሙኛል?› ብሎ መለሰ። እኔም፦ ‹ለምን ታስቸግራቸዋለህ?› ብዬ መለስሁለት። እርሱም አለ፦ ‹የማስቸግራቸው እኔ አይደለሁም፤ እነርሱ ራሳቸውን ያስቸግራሉ እንጂ፤ እኔ ደክሜአለሁና። እንዲህ የሚለውን አላነበቡምን፦› ‹የጠላት ሰይፎች ፈጽመው አለቁ፤ ከተሞችንም አፈረስህ›? ‹ከእንግዲህ ስፍራ፣ መሣሪያ፣ ከተማ የለኝም። ክርስቲያኖች በየስፍራው ተስፋፍተዋል፤ በመጨረሻም ምድረ በዳው እንኳ በመነኮሳት ተሞልቷል። ራሳቸውን ይጠብቁ፤ ያለ አግባብም አይርገሙኝ።› ያን ጊዜ በጌታ ጸጋ ተደነቅሁ፤ እንዲህም አልሁት፦ ‹ሁልጊዜ ሐሰተኛ የሆንህና እውነትን ፈጽሞ የማትናገር አንተ፣ ይህን ግን ሳትወድ በግድህ በመጨረሻ በእውነት ተናገርህ። የክርስቶስ መምጣት አድክሞሃልና፤ እርሱ ጥሎሃል፣ ገፍፎሃልም።› እርሱ ግን የመድኃኒታችንን ስም ሰምቶ ከእርሱ የሚወጣውን ቃጠሎ መታገሥ ስላልቻለ ተሰወረ።»

42. «እንግዲህ ዲያብሎስ ራሱ ኃይሉ እንደ ጠፋ ከመሰከረ፣ እርሱንም አጋንንቱንም ፈጽመን ልንንቃቸው ይገባናል፤ ጠላትም ከውሾቹ ጋር እንዲህ ያለ ተንኰል ብቻ ስላለው፣ እኛ ደካምነታቸውን አውቀን ልንንቃቸው እንችላለን። ስለዚህ በዚህ ዓይነት ተስፋ አንቍረጥ፤ በልባችንም የፍርሃት አሳብ አይኑረን፤ ለራሳችንም ፍርሃትን አንፍጠር፤ ጋኔን መጥቶ እንዳይጥለኝ፣ አንሥቶ እንዳይፈጠፍጠኝ፣ ወይም በድንገት ተነሥቶብኝ እንዳያደናግረኝ እፈራለሁ እያልን። እንዲህ ያለውን አሳብ ፈጽሞ በአእምሮአችን አንያዝ፤ እንደምንጠፋም ሆነን አናዝን፤ ይልቁንም ደኅና እንደ ሆንን አምነን እንበርታ፤ ሁልጊዜም ደስ ይበለን። ርኩሳን መናፍስትን ያባረረና ኃይላቸውን የሰበረ ጌታ ከእኛ ጋር እንደ ሆነ በነፍሳችን እናስብ። ጌታ ከእኛ ጋር ሳለ ጠላቶቻችን ምንም ሊጐዱን እንደማይችሉ እናስብ፤ በልባችንም እንያዘው። ሲመጡ ባገኙን ሁኔታ ልክ በሚስማማ መልክ ይቀርቡናልና፤ ማታለያቸውንም ባገኙን የአእምሮ ሁኔታ ልክ ያስተካክላሉ። ስለዚህ ፈሪዎችና የተደናገርን ሆነን ቢያገኙን፣ እንደ ወንበዴዎች ስፍራውን ያለ ጠባቂ አግኝተው ወዲያው ይከብቡታል፤ እኛ ራሳችን የምናስበውንም ያደርጋሉ፤ ከዚያም ይበልጣሉ። ልበ ደካሞችና ፈሪዎች ሆነን ቢያገኙን በማታለያቸውና በዛቻቸው ሽብራችንን እጅግ ያበዛሉና፤ በእነዚህም ምስኪኒቱ ነፍስ ከዚያ ወዲያ ትሠቃያለች። ነገር ግን በጌታ ደስ ብሎን፣ የሚመጣውን ብፅዕና እያሰብን፣ ጌታን እያስታወስን፣ ሁሉም በእጁ እንደ ሆነ፣ ማንም ርኩስ መንፈስ በክርስቲያን ላይ ብርታት እንደሌለው፣ በማንም ላይ ፈጽሞ ሥልጣን እንደሌለው እያሰብን ቢያዩን — ነፍስ በእነዚህ አሳቦች ተጠናክራ ባዩአት ጊዜ — ያፍራሉ፤ ወደ ኋላም ይመለሳሉ። እንዲሁ ጠላት ኢዮብን በእነዚህ ተከቦ አይቶ ከእርሱ ራቀ፤ ይሁዳን ግን ያለ ጥበቃ አግኝቶ ማረከው። ስለዚህ ጠላትን ልንንቀው ከፈለግን ሁልጊዜ የጌታን ነገር እናሰላስል፤ ነፍስም ሁልጊዜ በተስፋ ደስ ይበላት። የጋኔኑም ወጥመድ እንደ ጢስ እንደ ሆነ፣ ክፉዎቹም ራሳቸው ከማሳደድ ይልቅ እንደሚሸሹ እናያለን። ቀደም ብዬ እንዳልሁት እጅግ ፈሪዎች ናቸውና፤ ለእነርሱ የተዘጋጀውን እሳት ሁልጊዜ ይጠባበቃሉ።»

43. «በእነርሱም ላይ ፍርሃት እንዳይኖራችሁ ይህን የጸና ምልክት ያዙ፦ ማንኛውም መገለጥ በሆነ ጊዜ በፍርሃት አትውደቁ፤ ምንም ቢሆን አስቀድማችሁ በድፍረት፦ አንተ ማን ነህ? ከወዴትስ መጣህ? ብላችሁ ጠይቁ። የቅዱሳን ራእይ ከሆነ ያረጋጉአችኋል፤ ፍርሃታችሁንም ወደ ደስታ ይለውጣሉ። ራእዩ ከዲያብሎስ ከሆነ ግን የአእምሮአችሁን የጸና ዓላማ አይቶ ወዲያው ይደክማል። አንተ ማን ነህ? ከወዴትስ መጣህ? ብሎ መጠየቅ ብቻ የእርጋታ ማስረጃ ነውና። የነዌ ልጅ እንዲህ በመጠየቅ ረዳቱ ማን እንደ ሆነ አወቀ፤ ጠላትም ከዳንኤል ጥያቄ አላመለጠም።»