በመቃብሮች ውስጥ የኖረው ኑሮና በዚያ ከአጋንንት ጋር ያደረገው ውጊያ

8. አባ እንጦንስ ራሱን እንዲህ አጥብቆ እየያዘ ከመንደሩ ርቀው ወደሚገኙት መቃብሮች ሄደ፤ ከሚያውቃቸው ሰዎች አንዱን በብዙ ቀናት ልዩነት እንጀራ እንዲያመጣለት አዝዞ ከመቃብሮቹ ወደ አንዱ ገባ፤ ያም ሰው በሩን ከዘጋበት በኋላ ብቻውን በውስጥ ቀረ። ጠላትም ይህን ሊታገሥ ባልቻለ ጊዜ፣ እንዲያውም አባ እንጦንስ በጥቂት ጊዜ ውስጥ ምድረ በዳውን በተጋድሎ እንዳይሞላው ፈርቶ፣ አንድ ሌሊት ከብዙ አጋንንት ጋር መጥቶ ከሥቃዩ ብዛት የተነሣ ድምፁ ተዘግቶ በመሬት ላይ እስኪወድቅ ድረስ ገረፈው። ሥቃዩ እጅግ ብርቱ ስለ ነበር የሰው ዱላ ከቶ እንዲህ ያለ ሕመም ሊያመጣበት እንደማይችል ይናገር ነበርና። ነገር ግን በእግዚአብሔር መግቦት—ጌታ በእርሱ ተስፋ የሚያደርጉትን ከቶ ቸል አይልምና—በማግሥቱ ያ የሚያውቀው ሰው እንጀራውን ይዞ መጣ። በሩንም ከፍቶ እንደ ሞተ ሰው በመሬት ላይ ተጋድሞ ባየው ጊዜ አንሥቶ በመንደሩ ወዳለችው ቤተ ክርስቲያን ተሸክሞ ወሰደውና በመሬት ላይ አስተኛው። ብዙዎች ዘመዶቹና የመንደሩ ሰዎችም በሬሳ ዙሪያ እንደሚቀመጡ በአባ እንጦንስ ዙሪያ ተቀመጡ። እኩለ ሌሊት ገደማ ግን ነቅቶ ተነሣ፤ ሁሉም ተኝተው ጓደኛው ብቻ ነቅቶ ባየ ጊዜ እንዲቀርበው በራሱ ጠቀሰው፤ ማንንም ሳይቀሰቅስ እንደ ገና ወደ መቃብሮቹ ተሸክሞ እንዲወስደው ለመነው።

9. ሰውየውም ተሸክሞ ወሰደው፤ እንደ ልማዱም በሩ በተዘጋ ጊዜ ብቻውን በውስጥ ሆነ። ከግርፋቱም የተነሣ መቆም አልቻለም፤ ነገር ግን ተጋድሞ ጸለየ። ከጸለየም በኋላ በታላቅ ድምፅ እንዲህ አለ፦ እንጦንስ እነሆ እዚህ ነኝ፤ ከግርፋታችሁ አልሸሽም፤ ከዚህ የበለጠ ብታደርሱብኝ እንኳ ከክርስቶስ ፍቅር ምንም አይለየኝም። ከዚያም፦ «ሠራዊት ቢሰፍርብኝ ልቤ አይፈራም» ብሎ ዘመረ። የዚህ ባሕታዊ ሐሳብና ቃል ይህ ነበር። በጎውን የሚጠላው ጠላት ግን ከግርፋቱ በኋላ ተመልሶ ለመምጣት በመድፈሩ ተደንቆ ውሾቹን ሰብስቦ በቍጣ ፈነዳ፤ «ታያላችሁ» አለ፣ «ይህን ሰው በፍትወት መንፈስም ሆነ በግርፋት ልናቆመው አልቻልንም፤ ይልቁንም ይደፍረናል፤ በሌላ መንገድ እናጥቃው።» ለዲያብሎስ ለክፉ ዓላማ መልክ መለዋወጥ ቀላል ነውና፤ ስለዚህ በሌሊት ያ ስፍራ ሁሉ በምድር መናወጥ የተናወጠ እስኪመስል ድረስ ታላቅ ሁከት አደረጉ፤ አጋንንቱም የማደሪያውን አራት ግንቦች እንደሚሰብሩ ሆነው በእነርሱ በኩል የገቡ መሰሉ፤ በአራዊትና በተንቀሳቃሾች መልክ መጡ። ስፍራውም በድንገት በአንበሶች፣ በድቦች፣ በነብሮች፣ በኮርማዎች፣ በእባቦች፣ በእፉኝቶች፣ በጊንጦችና በተኵላዎች መልክ ተሞላ፤ እያንዳንዳቸውም እንደ ባሕርያቸው ይንቀሳቀሱ ነበር። አንበሱ ሊያጠቃ ፈልጎ ያገሣ ነበር፤ ኮርማው በቀንዶቹ የሚወጋ ይመስል ነበር፤ እባቡ ይጠመዘዝ ነበር ነገር ግን መቅረብ አልቻለም፤ ተኵላውም ሲሮጥ ይከለከል ነበር፤ በአጠቃላይ የእነዚያ ምትሐቶች ጩኸትና ቍጣቸው የሚያስፈራ ነበር። አባ እንጦንስም በእነርሱ ተመትቶና ተወግቶ ከቀድሞው የባሰ የሥጋ ሕመም ተሰማው። ሆኖም በማይናወጥ ነፍስ ነቅቶ ተጋድሞ ነበር፤ ከሥጋው ሥቃይ የተነሣ ያቃስት ነበር፤ አእምሮው ግን ብሩህ ነበር፤ እንደሚዘብትባቸውም ሆኖ እንዲህ አለ፦ «በእናንተ ዘንድ ምንም ኃይል ቢኖር ኖሮ ከእናንተ አንዱ ብቻ መምጣቱ በበቃ ነበር፤ ነገር ግን ጌታ ስላደከማችሁ በብዛታችሁ ልታስፈሩኝ ትሞክራላችሁ፤ የደካማነታችሁም ማስረጃ የእንስሳትን መልክ መያዛችሁ ነው።» ዳግመኛም በድፍረት እንዲህ አለ፦ «ብትችሉና በእኔ ላይ ሥልጣን ከተቀበላችሁ ለማጥቃት አትዘግዩ፤ ካልቻላችሁ ግን ስለ ምን በከንቱ ታስቸግሩኛላችሁ? በጌታችን ማመን ለእኛ ማኅተምና የመጠበቂያ ቅጥር ነውና።» ስለዚህ ብዙ ሙከራ ካደረጉ በኋላ የሚዘብቱት ከእርሱ ይልቅ በራሳቸው ላይ ስለ ነበር ጥርሳቸውን አፋጩበት።

10. ጌታም በዚያን ጊዜ የአባ እንጦንስን ተጋድሎ አልረሳም፤ ሊረዳውም በአጠገቡ ነበረ። ቀና ብሎም ቢያይ ጣሪያው እንደ ተከፈተና የብርሃን ጨረር ወደ እርሱ ሲወርድ አየ። አጋንንቱ በድንገት ተሰወሩ፤ የሥጋው ሕመም ወዲያውኑ ቆመ፤ ሕንጻውም እንደ ገና ደኅና ሆነ። አባ እንጦንስም ርዳታውን ተሰምቶት፣ እስትንፋሱንም መልሶ አግኝቶ፣ ከሕመሙም ተፈትቶ፣ የተገለጠለትን ራእይ እንዲህ ብሎ ለመነ፦ «የት ነበርህ? ሕመሜን ታስቆም ዘንድ ስለ ምን ከመጀመሪያው አልተገለጥህም?» ድምፅም ወደ እርሱ መጥቶ፦ «እንጦንስ ሆይ፣ እዚህ ነበርሁ፤ ነገር ግን ተጋድሎህን ለማየት ጠበቅሁ፤ ስለዚህ ስለ ታገሥህና ስላልተሸነፍህ ለዘላለም ረዳት እሆንሃለሁ፤ ስምህንም በየስፍራው አስታውቃለሁ» አለው። አባ እንጦንስም ይህን በሰማ ጊዜ ተነሥቶ ጸለየ፤ ከቀድሞው ይልቅ በሥጋው ብዙ ኃይል እንዳለው እስኪያስተውል ድረስ ብርታትን ተቀበለ። በዚያን ጊዜ ዕድሜው ሠላሳ አምስት ዓመት ገደማ ነበር።