በዚህ ዘመን የነበረው የኑሮው ዝርዝር (271-285?)

7. አባ እንጦንስ በዲያብሎስ ላይ ያደረገው የመጀመሪያ ትግል ይህ ነበር፤ ይልቁንም ይህ ድል በአባ እንጦንስ ውስጥ የተሠራ የመድኃኒታችን ሥራ ነበር፤ እርሱ «በሥጋ ኃጢአትን ኮነነ፤ ይህም እንደ ሥጋ ፈቃድ ሳይሆን እንደ መንፈስ ፈቃድ ለምንመላለስ ለእኛ የሕግ ትእዛዝ እንዲፈጸም ነው።» ነገር ግን ክፉው ቢወድቅም አባ እንጦንስ ከዚያ በኋላ ጥንቃቄውን አላላላም፤ እርሱንም አልናቀውም፤ ጠላትም እንደ ተሸነፈ ሆኖ ወጥመድ መዘርጋቱን አላቆመም። በእርሱ ላይ ምክንያት እየፈለገ እንደ አንበሳ እንደ ገና ይዞር ነበርና። አባ እንጦንስ ግን የዲያብሎስ ሽንገላ ብዙ እንደ ሆነ ከመጻሕፍት ተምሮ ስለ ነበር በትጋት ተጋድሎውን ቀጠለ፤ ዲያብሎስ ልቡን በሥጋ ተድላ ሊያታልለው ባይችልም በሌላ መንገድ ሊያጠምደው እንደሚሞክር አስቦ ነበርና። ጋኔን ኃጢአትን ይወዳልና። ስለዚህ በአንድ በኩል አሸንፎ በሌላ በኩል እንዳይጐተት ሥጋውን ከቀድሞው ይበልጥ እየጐሰመ አስገዛው። እንግዲህ ይበልጥ የጠነከረ ኑሮን ለመልመድ አቀደ። ብዙዎችም ተደነቁ፤ እርሱ ራሱ ግን ድካሙን በቀላሉ ይሸከም ነበር፤ የነፍሱ ትጋት በውስጡ ለረጅም ጊዜ በመኖሩ መልካም ልማድ አፍርቶለት ነበርና፤ ስለዚህም ከሌሎች ጥቂት ምሪት ብቻ ተቀብሎ በዚህ ነገር ታላቅ ቅንዓት አሳየ። ብዙ ጊዜ ሌሊቱን ሁሉ ሳይተኛ እስኪያድር ድረስ ይተጋ ነበር፤ ይህም አንድ ጊዜ ሳይሆን ብዙ ጊዜ ነበር፤ ሌሎችንም ያስደንቅ ነበር። ፀሐይ ከጠለቀች በኋላ በቀን አንድ ጊዜ ይበላ ነበር፤ አንዳንድ ጊዜ በሁለት ቀን አንድ ጊዜ፣ ብዙ ጊዜም በአራት ቀን አንድ ጊዜ ይበላ ነበር። ምግቡ እንጀራና ጨው፣ መጠጡም ውኃ ብቻ ነበር። ስለ ሥጋና ስለ ወይን ጠጅማ መናገር እንኳ አያስፈልግም፤ እንዲህ ያለው ነገር በሌሎቹ ትጉሃን ዘንድም አይገኝም ነበርና። የቄጠማ ምንጣፍ መኝታው ነበር፤ ብዙውን ጊዜ ግን በባዶ መሬት ላይ ይተኛ ነበር። ሰውነቱን በዘይት አይቀባም ነበር፤ ወጣቶች በተጋድሎ ትጉ ሊሆኑ እንጂ ሥጋን የሚያዝለፈልፈውን ሊፈልጉ አይገባቸውም፤ ይልቁንም ሐዋርያው፦ «ስደክም ያን ጊዜ ኃይለኛ ነኝ» ያለውን ቃል እያሰቡ ሥጋን ለድካም ሊያለምዱት ይገባቸዋል ይል ነበር። ደግሞም፦ «የሥጋ ተድላ ሲቀንስ ያን ጊዜ የነፍስ ብርታት ጤናማ ይሆናል» ይል ነበር። ይህንም በእውነት አስደናቂ የሆነ ሐሳብ ተረድቶ ነበር፦ «በበጎነት ማደግና ለእርሱም ሲባል ከዓለም መለየት በጊዜ ርዝመት ሳይሆን በምኞትና በዓላማ ጽናት ሊለካ ይገባዋል።» እርሱ በበኩሉ ያለፈውን አላሰበም፤ ነገር ግን የተጋድሎውን መጀመሪያ ገና እንደሚጀምር ሆኖ ለማደግ ዕለት ዕለት ይበልጥ ይደክም ነበር፤ የጳውሎስንም ቃል፦ «በኋላዬ ያለውን እየረሳሁ በፊቴ ያለውን ለመያዝ እዘረጋለሁ» የሚለውን ብዙ ጊዜ ለራሱ ይደግም ነበር። ነቢዩ ኤልያስ፦ «በፊቱ ዛሬ የቆምሁት ጌታ ሕያው ነው» ብሎ የተናገረውንም ቃል ያስብ ነበር። ነቢዩ «ዛሬ» ሲል ያለፈውን ጊዜ እንዳልቈጠረ አስተውሎ ነበርና፤ ስለዚህ ሁልጊዜ እንደሚጀምር ሆኖ፣ ልቡ ንጹሕ ሆኖ ለምክሩ—ለእርሱ ብቻ—ለመገዛት ዘወትር ተዘጋጅቶ፣ በእግዚአብሔር ፊት ለመቅረብ የሚገባ ሆኖ ለመገኘት ዕለት ዕለት በትጋት ይጣጣር ነበር። ባሕታዊም የራሱን ሕይወት በታላቁ ኤልያስ ሕይወት ውስጥ እንደ መስተዋት ሊያየው ይገባዋል ብሎ ለራሱ ይናገር ነበር።