ከዲያብሎስ ጋር ያደረጋቸው የመጀመሪያ ውጊያዎች

5. ነገር ግን በጎውን የሚጠላውና የሚቀናው ዲያብሎስ በአንድ ወጣት ዘንድ እንዲህ ያለውን ቍርጥ ሐሳብ ማየት አልታገሠም፤ ይልቁንም በሌሎች ላይ ያደርገው የነበረውን በእርሱም ላይ ለማድረግ ሞከረ። በመጀመሪያ ሀብቱን፣ ስለ እኅቱ ያለበትን ኃላፊነት፣ የዘመዶቹን ጥያቄ፣ የገንዘብ ፍቅርን፣ የክብር ፍቅርን፣ ልዩ ልዩ የማዕድ ተድላዎችንና ሌሎቹን የሕይወት ምቾቶች፣ በመጨረሻም የበጎነትን አስቸጋሪነትና ድካሙን በጆሮው እያንሾካሾከ እያሳሰበ ከተጋድሎው ሊያርቀው ሞከረ፤ የሥጋን ደካማነትና የዘመኑን ርዝመትም አሳሰበው። ባጭሩ ከጸናው ዓላማው ሊከለክለው ፈልጎ በአእምሮው ውስጥ ታላቅ የክርክር አቧራ አስነሣ። ጠላትም ለአባ እንጦንስ ቍርጥ ሐሳብ እንደ ደከመ፣ ይልቁንም በእርሱ ጽናት እንደ ተሸነፈ፣ በታላቅ እምነቱ እንደ ተገለበጠና በማያቋርጥ ጸሎቱ እንደ ወደቀ ባየ ጊዜ፣ በመጨረሻ «በሆዱ እንብርት» ባሉት የጦር መሣሪያዎቹ ታምኖ በእነርሱም እየተመካ—ለወጣቶች የመጀመሪያ ወጥመዶቹ ናቸውና—ወጣቱን አጠቃው፤ በሌሊት እየረበሸ በቀንም እያስጨነቀ ያስቸግረው ነበር፤ ስለዚህም ተመልካቾች እንኳ በመካከላቸው የሚካሄደውን ትግል ያዩ ነበር። አንዱ ርኩስ ሐሳቦችን ያቀርባል፣ ሌላው በጸሎት ይመክታቸዋል፤ አንዱ በፍትወት ሊያቃጥለው ይሞክራል፣ ሌላው እንደሚያፍር ሰው ሆኖ ሥጋውን በእምነት፣ በጸሎትና በጾም ያጸናል። ምስኪኑ ዲያብሎስም አንድ ሌሊት አባ እንጦንስን ለማሳሳት ብቻ የሴትን መልክ ይዞ ድርጊቶቿን ሁሉ አስመሰለ። እርሱ ግን አእምሮው በክርስቶስና እርሱ በሚሰጠው ክቡርነት ተሞልቶ፣ የነፍስንም መንፈሳዊነት እያሰበ፣ የዚያን የተንኰሉን ፍም አጠፋ። ዳግመኛም ጠላት የተድላን ምቾት አቀረበለት። እርሱ ግን በቍጣና በኀዘን እንደ ተሞላ ሰው ሐሳቡን ወደ ተዛተው እሳትና ወደሚያኝከው ትል መለሰ፤ እነዚህንም በባላጋራው ፊት አሰልፎ ፈተናውን ያለ ጕዳት አለፈ። ይህ ሁሉ ለጠላቱ እፍረት ሆነበት። እግዚአብሔርን እመስላለሁ ብሎ ያሰበው እርሱ አሁን በአንድ ወጣት ተዘበተበት፤ በሥጋና በደም ላይ የሚመካውም በሥጋ ባለ ሰው ይባረር ነበር። ጌታ ከአባ እንጦንስ ጋር ይሠራ ነበርና፤ ስለ እኛ ሥጋ የለበሰውና ለሥጋ በዲያብሎስ ላይ ድልን የሰጠው ጌታ ነው፤ ይኸውም በእውነት የሚጋደሉ ሁሉ፦ «ከእኔ ጋር ያለው የእግዚአብሔር ጸጋ ነው እንጂ እኔ አይደለሁም» ማለት ይችሉ ዘንድ ነው።

6. በመጨረሻም ዘንዶው በዚህም እንኳ አባ እንጦንስን ሊጥለው ባልቻለ ጊዜ፣ ከልቡም እንደ ተገፋ ባየ ጊዜ፣ እንደ ተጻፈው ጥርሱን እያፋጨና ከራሱ እንደ ወጣ ሆኖ፣ እንደ ልቡናው ቀለም የሚታይ መልክ ይዞ እንደ ጥቁር ልጅ ሆኖ ለአባ እንጦንስ ተገለጠለት። በፊቱም እንደሚያሸረግድ ሆኖ ከእንግዲህ በሐሳብ አልተዋጋውም፤ ተንኰለኛ ቢሆንም ተሸንፎ ነበርና፤ በመጨረሻ ግን በሰው ድምፅ ተናግሮ እንዲህ አለ፦ «ብዙዎችን አሳሳትሁ፤ ብዙዎችንም ጣልሁ፤ አሁን ግን እንደ ብዙዎቹ አንተንና ድካምህን ባጠቃሁ ጊዜ ደከምሁ።» አባ እንጦንስም፦ እንዲህ የምትናገረኝ አንተ ማን ነህ? ብሎ በጠየቀው ጊዜ በሚያሳዝን ድምፅ እንዲህ ብሎ መለሰ፦ «እኔ የዝሙት ወዳጅ ነኝ፤ ወደ እርሱ የሚመሩትን ቈስቋሾችም በወጣቶች ላይ አነሣለሁ፤ የፍትወት መንፈስ እባላለሁ። በንጽሕና ለመኖር የፈለጉትን ስንቶቹን አሳሳትሁ! ስንቶቹንስ ንጹሓን በቈስቋሾቼ አባበልሁ! ነቢዩ የወደቁትን ሲገሥጽ፦ ‹የግልሙትና መንፈስ አሳታችሁ› ብሎ የተናገረው ስለ እኔ ነው፤ በእኔ ተሰናክለዋልና። ብዙ ጊዜ ያስቸገርሁህና ብዙ ጊዜም በአንተ የተጣልሁ እኔ ነኝ።» አባ እንጦንስ ግን ጌታን አመስግኖ በድፍረት እንዲህ አለው፦ «እንግዲያስ አንተ እጅግ የተናቅህ ነህ፤ ልብህ ጥቁር ነውና፤ እንደ ሕፃንም ደካማ ነህ። ከእንግዲህ ከአንተ ምንም ችግር አያገኘኝም፤ ‹ጌታ ረዳቴ ነውና፤ እኔም ጠላቶቼን ዝቅ ብዬ እመለከታቸዋለሁ።›» ጥቁሩም ይህን በሰማ ጊዜ ከቃሉ የተነሣ እየተንቀጠቀጠ ወዲያውኑ ሸሸ፤ ከዚያ በኋላ ወደ ሰውየው መቅረብ እንኳ ፈራ።