በመቶ አምስት ዓመቱ መነኮሳትን መምከሩና ስለ ቀብር የሰጠው ምክር

89. አሟሟቱ እንዴት እንደ ነበረ እኔ ልተርክላችሁ፣ እናንተም እንደ ተመኛችሁት ልትሰሙ ይገባል፤ ይህ የሕይወቱ ፍጻሜ ሊመስሉት የሚገባ ነውና። እንደ ልማዱ በውጪው ተራራ የነበሩትን መነኮሳት ጐበኘ፤ ፍጻሜውም እንደ ቀረበ ከእግዚአብሔር መግቦት ተረድቶ ወንድሞችን እንዲህ አላቸው፦ «ይህ የማደርግላችሁ የመጨረሻ ጕብኝቴ ነው። በዚህ ሕይወት እንደ ገና ብንተያይ እደነቃለሁ። እንግዲህ የምሄድበትም ጊዜ ደርሶአል፤ ዕድሜዬ መቶ አምስት ዓመት ሊሞላ ተቃርቧልና።» እነርሱም ይህን በሰሙ ጊዜ አለቀሱ፤ ሽማግሌውንም አቅፈው ሳሙት። እርሱ ግን ከባዕድ ከተማ ወደ ራሱ ከተማ በመርከብ እንደሚሄድ ሆኖ በደስታ ተናገረ፤ እንዲህም ብሎ መከራቸው፦ «በድካማችሁ አትታክቱ፤ በተጋድሎአችሁም አትዛሉ፤ ነገር ግን ዕለት ዕለት እንደምትሞቱ ሆናችሁ ኑሩ። ቀደም ብዬ እንደ ተናገርሁም ነፍሳችሁን ከርኩስ ሐሳብ በትጋት ጠብቁ፤ ቅዱሳንንም በቅንዓት ምሰሉ፤ ከመሊጥዮስ ወገን ከሆኑ ከፋፋዮች ጋርም ምንም ግንኙነት አይኑራችሁ፤ ክፉና ርኩስ ጠባያቸውን ታውቃላችሁና። ከአርዮሳውያንም ጋር ኅብረት አይኑራችሁ፤ ክሕደታቸው ለሁሉ ግልጥ ነውና። ዳኞች ሲደግፏቸው ብታዩም አትታወኩ፤ ይህ ያልፋልና፤ ክብራቸውም ሟችና ጊዜያዊ ነው። ስለዚህ ከእነርሱ ይበልጥ ራሳችሁን ሳትረክሱ ጠብቁ፤ የአባቶችንም ትውፊት ጠብቁ፤ ከሁሉም በላይ ከመጻሕፍት የተማራችሁትንና እኔም ብዙ ጊዜ ያሳሰብኋችሁን በጌታችን በኢየሱስ ክርስቶስ ያለውን ቅዱስ እምነት ጠብቁ።»

90. ወንድሞች ግን ከእነርሱ ጋር እንዲቀመጥና በዚያ እንዲሞት አጥብቀው በለመኑት ጊዜ፣ በዝምታው እንዳሳየው በሌሎች ብዙ ምክንያቶች፣ በተለይም በዚህ ምክንያት እሺ አላለም፦ ግብፃውያን የደጋግ ሰዎችን፣ በተለይም የቅዱሳን ሰማዕታትን ሥጋ በሞት ጊዜ በቀብር ሥርዓት ማክበርና በበፍታ መገነዝ ልማዳቸው ነው፤ ነገር ግን ከመሬት በታች አይቀብሯቸውም፤ በአልጋዎች ላይ አስተኝተው በቤታቸው ያኖሯቸዋል፤ በዚህም የሞቱትን የሚያከብሩ ይመስላቸዋል። አባ እንጦንስም ስለዚህ ጕዳይ ለሕዝቡ ትእዛዝ እንዲሰጡ ኤጲስ ቆጶሳትን ብዙ ጊዜ ያሳስብ ነበር። እንዲሁም ምእመናንን አስተማረ፤ ሴቶችንም እንዲህ ብሎ ገሠጻቸው፦ «ይህ ነገር ፈጽሞ ተገቢም ቅዱስም አይደለም። የአበውና የነቢያት ሥጋ እስከ ዛሬ በመቃብር ተጠብቆ ይገኛልና፤ የጌታም ሥጋ ራሱ በመቃብር ተቀመጠ፤ ድንጋይም ተገጥሞበት በሦስተኛው ቀን እስኪነሣ ድረስ ሰወረው።» ይህንም በመናገሩ የሞቱትን ሰዎች ሥጋ ቅዱስ ቢሆንም እንኳ ከሞት በኋላ የማይቀብር ሕግን እንደሚተላለፍ አሳየ። ከጌታ ሥጋ የሚበልጥ ወይም ይበልጥ የተቀደሰ ምን አለና? ስለዚህ ብዙዎች ሰምተው ከዚያን ጊዜ ጀምሮ ሙታንን ከመሬት በታች ቀበሩ፤ በትክክል ስለ ተማሩም ጌታን አመሰገኑ።