የመጀመሪያው የተጋድሎ ሕይወቱ

3. ዳግመኛም ወደ ቤተ ክርስቲያን በገባ ጊዜ ጌታ በወንጌል፦ «ለነገ አትጨነቁ» ሲል ሰምቶ ከዚያ በኋላ ሊቆይ አልቻለም፤ ወጥቶም ያንን ደግሞ ለድሆች ሰጠ። እኅቱንም ለሚያውቃቸው ታማኝ ደናግል አደራ ሰጥቶ እንድታድግ በደናግል ገዳም ካስቀመጣት በኋላ፣ ከዚያን ጊዜ ጀምሮ ከቤቱ ውጭ ራሱን ለተጋድሎ ሰጠ፤ ራሱንም እየጠበቀ በትዕግሥት ይለማመድ ነበር። በዚያን ጊዜ በግብፅ ገዳማት ገና ብዙ አልነበሩምና፤ ሩቁንም ምድረ በዳ የሚያውቅ መነኩሴ ከቶ አልነበረም፤ ነገር ግን ራሳቸውን ለመጠበቅ የሚሹ ሁሉ በመንደራቸው አቅራቢያ ለብቻቸው ተጋድሎ ያደርጉ ነበር። በዚያን ጊዜም በአጠገቡ ባለው መንደር ከወጣትነቱ ጀምሮ የብሕትውና ሕይወት የኖረ አንድ ሽማግሌ ነበረ። አባ እንጦንስ ይህን ሰው ካየ በኋላ በመንፈሳዊ ኑሮ መሰለው። መጀመሪያም ከመንደሩ ውጭ ባሉ ስፍራዎች መቀመጥ ጀመረ፤ ከዚያም በየትም ስፍራ ደግ ሰው እንዳለ ቢሰማ እንደ ብልኅ ንብ ወጥቶ ይፈልገው ነበር፤ እርሱንም እስኪያየው ድረስ ወደ ራሱ ማደሪያ አይመለስም ነበር፤ ከደጉም ሰው በበጎነት መንገድ ለሚያደርገው ጉዞ ስንቅ የሚሆነውን ተቀብሎ ይመለስ ነበር። በዚያም መጀመሪያ እየኖረ ወደ አባቶቹ ቤት ላለመመለስና ዘመዶቹንም ላለማስታወስ ሐሳቡን አጸና፤ ይልቁንም ምኞቱንና ጕልበቱን ሁሉ ተጋድሎውን ፍጹም ለማድረግ ሊያውል ቈረጠ። ሆኖም፦ «ሊሠራ የማይወድ አይብላ» የሚለውን ሰምቶ ስለ ነበር በእጆቹ ይሠራ ነበር፤ ከሚያገኘውም ከፊሉን ለእንጀራ ያውል፣ ከፊሉንም ለችግረኞች ይሰጥ ነበር። ሰውም በስውር ሳያቋርጥ መጸለይ እንደሚገባው ያውቅ ስለ ነበር በጸሎት የጸና ነበር። ከተጻፉት ነገሮች አንዱም እንኳ ወደ መሬት እንዳይወድቅበት የሚነበበውን አጥብቆ ያደምጥ ነበርና፤ ሁሉንም ያስታውስ ነበር፤ ከጊዜ በኋላም ትዝታው በመጻሕፍት ፋንታ ሆነለት።

4. አባ እንጦንስ እንዲህ ሲኖር በሁሉ ዘንድ የተወደደ ሆነ። ይጐበኛቸው ለነበሩት ደጋግ ሰዎች በቅንነት ይገዛ ነበር፤ እያንዳንዳቸውም በትጋትና በተጋድሎ በምን እንደሚበልጡት በሚገባ ይማር ነበር። የአንዱን ደግነት፣ የሌላውን የማያቋርጥ ጸሎት ተመለከተ፤ የአንዱን ከቍጣ መራቅ የሌላውንም ርኅራኄ አስተዋለ፤ አንዱን በትጋት ሲነቃ፣ ሌላውን ሲያጠና ተከታተለ፤ አንዱን በጽናቱ፣ ሌላውን በጾሙና በመሬት ላይ በመተኛቱ አደነቀ፤ የአንዱን የዋህነትና የሌላውን ትዕግሥት በጥንቃቄ ተመለከተ፤ ሁሉንም የሚያነቃቃቸውን ለክርስቶስ ያላቸውን መንፈሳዊ ፍቅርና እርስ በርስ የሚዋደዱበትን ፍቅር ልብ አለ። እንዲህ ተሞልቶ ወደ ራሱ የተጋድሎ ስፍራ ተመለሰ፤ ከዚያን ጊዜ ጀምሮም የእያንዳንዳቸውን መልካም ጠባይ በራሱ አንድ አድርጎ ለመያዝ ይተጋ፣ የሁሉንም በጎነት በራሱ ለማሳየት ይጓጓ ነበር። ከእኩዮቹ ጋር ፉክክር አልነበረውም፤ ይህን ብቻ ሲቀር፦ በከፍተኛው ነገር ከእነርሱ ኋላ እንዳይቀር ነበር። ይህንም ያደረገው የማንንም ስሜት ሳይጐዳ ነበር፤ ይልቁንም በእርሱ ደስ እንዲላቸው አደረገ። ስለዚህ የዚያ መንደር ሰዎች ሁሉና ይቀርባቸው የነበሩት ደጋግ ሰዎች እንዲህ ያለ ሰው መሆኑን ባዩ ጊዜ የእግዚአብሔር ወዳጅ ብለው ይጠሩት ነበር። አንዳንዶቹ እንደ ልጅ፣ ሌሎቹም እንደ ወንድም ተቀበሉት።