አባ እንጦንስ የተሾሙትን ሁሉ እንዴት እንዳከበረ

67. ከዚህም በላይ በጠባዩ ታጋሽ፣ በመንፈሱም ትሑት ነበረ። እንዲህ ያለ ሰው ሆኖ ሳለ የቤተ ክርስቲያንን ሥርዓት አጥብቆ ይጠብቅ ነበር፤ ካህናትም ሁሉ ከእርሱ በላይ እንዲከበሩ ይወድ ነበር። ለኤጲስ ቆጶሳትና ለቀሳውስት ራሱን ዝቅ ለማድረግ አያፍርም ነበርና፤ ዲያቆንም ለርዳታ ወደ እርሱ ቢመጣ ስለሚጠቅመው ነገር ያነጋግረው ነበር፤ በጸሎት ግን ስፍራውን ይለቅለት ነበር፤ ራሱ ለመማርም አያፍርም ነበር። ብዙ ጊዜ ጥያቄዎችን ይጠይቅ ነበርና፤ በዚያ የተገኙትንም ለማዳመጥ ይወድ ነበር፤ ማንም የሚጠቅም ነገር ቢናገር እንደ ተጠቀመ ይመሰክር ነበር። ከዚህም በተጨማሪ ፊቱ ታላቅና አስደናቂ ሞገስ ነበረው። ይህንም ስጦታ ከመድኃኒታችን ተቀብሎ ነበር። በብዙ መነኮሳት ጉባኤ መካከል ቢገኝ፣ ቀድሞ የማያውቀው ሰው ሊያየው ቢፈልግ፣ ወዲያውኑ ወደ ፊት መጥቶ ሌሎቹን አልፎ በመልኩ እንደ ተሳበ ወደ አባ እንጦንስ ይቸኩል ነበር። ሆኖም በቁመትም ሆነ በስፋት ከሌሎች ተለይቶ የሚታይ አልነበረም፤ ተለይቶ የሚታየው በጠባዩ ረጋነትና በነፍሱ ንጽሕና ነበር እንጂ። ነፍሱ ከሁከት ነጻ ስለ ነበረች ውጫዊ መልኩ የረጋ ነበረ፤ እንዲሁም ከነፍሱ ደስታ የተነሣ ፊቱ የፈካ ነበረ፤ ከሰውነቱ እንቅስቃሴም የነፍሱ ሁኔታ ይታወቅ ነበር፤ ይኸውም፦ «ልብ ደስ ሲለው ፊት ይበራል፤ ሲያዝን ግን ፊት ይጠወልጋል» ተብሎ እንደ ተጻፈ ነው። ያዕቆብም እንዲሁ ላባ በልቡ ያሰበውን አውቆ ሚስቶቹን፦ «የአባታችሁ ፊት እንደ ትናንትናና እንደ ከትናንት ወዲያ አይደለም» አላቸው። ሳሙኤልም እንዲሁ ዳዊትን ዐወቀው፤ ደስ የሚሉ ዓይኖችና እንደ ወተት የነጡ ጥርሶች ነበሩትና። እንጦንስም እንዲሁ ይታወቅ ነበር፤ ነፍሱ በሰላም ስለ ነበረች ከቶ አይታወክም ነበር፤ ልቡናው ደስ ያለው ስለ ነበረ ከቶ አይተክዝም ነበር።