ስለ ነፍሳት መሻገርና ሰይጣን አንዳንዶችን እንዴት እንደ ከለከላቸው

66. ደግሞም ይህ ጸጋ ተሰጥቶት ነበር፤ በተራራው ላይ ብቻውን ተቀምጦ ሳለ በማሰላሰሉ ግራ የሚያጋባው ነገር ቢገጥመው፣ ይህ በጸሎት በእግዚአብሔር መግቦት ይገለጥለት ነበር። ያ ብፁዕ ሰውም፣ እንደ ተጻፈው፣ ከእግዚአብሔር የተማረ ነበረ። ከዚህም በኋላ አንድ ጊዜ ወደ እርሱ ከመጡ አንዳንድ ሰዎች ጋር ስለ ነፍስ ሁኔታና ከዚህ ሕይወት በኋላ ስፍራዋ ምን ዓይነት እንደሚሆን ሲነጋገር፣ በዚያው ሌሊት አንዱ ከላይ እንዲህ ብሎ ጠራው፦ «እንጦንስ ሆይ፣ ተነሥ፤ ውጣና ተመልከት።» እርሱም ወጣ (ማንን መታዘዝ እንዳለበት ያውቅ ነበርና)፤ ቀና ብሎም ሲመለከት፣ እስከ ደመናት የሚደርስ፣ ረጅም፣ የሚያስጠላና የሚያስፈራ አንድ አካል ቆሞ አየ፤ ሌሎችም ክንፍ እንዳላቸው ሆነው ወደ ላይ ሲወጡ አየ። ያም አካል እጆቹን ዘረጋ፤ ከሚወጡትም አንዳንዶቹ በእርሱ ተያዙ፤ ሌሎች ግን ከበላዩ በረሩ፤ አምልጠውም ወደ ሰማይ አቅጣጫ ያለ ሥጋት ወደ ላይ ተወሰዱ። በእነዚህም ላይ ያ ግዙፍ ጥርሱን አፋጨ፤ ወደ ኋላ በወደቁት ላይ ግን ደስ አለው። ወዲያውኑም ለአባ እንጦንስ፦ «የምታየውን ታስተውላለህን?» የሚል ድምፅ መጣለት። ማስተዋሉም ተከፈተ፤ ይህም የነፍሳት መሻገር እንደ ሆነ፣ ቆሞ የነበረው ረጅሙም ምእመናንን የሚቀናባቸው ጠላት እንደ ሆነ አስተዋለ። የያዛቸውና እንዳያልፉ የከለከላቸው ለእርሱ ተጠያቂዎች ናቸው፤ ወደ ላይ ሲያልፉ ሊይዛቸው ያልቻላቸው ግን ለእርሱ ያልተገዙ ነበሩ። ይህንም አይቶ፣ እንደ ተሳሰበም ሆኖ፣ በፊቱ ወዳለው ለመገስገስ በየዕለቱ አብልጦ ይጋደል ነበር። እነዚህን ራእዮች ሊናገር አልፈለገም ነበር፤ ነገር ግን በጸሎት ብዙ ጊዜ ሲያሳልፍና ሲደነቅ፣ ከእርሱ ጋር የነበሩት በጥያቄ አጥብቀው ባስጨነቁትና ባስገደዱት ጊዜ፣ ከልጆቹ ምንም ሊከለክል እንደማይችል አባት ለመናገር ተገደደ። ኅሊናው ንጹሕ ስለ ነበረ፣ ተጋድሎ መልካም ፍሬ እንደሚያፈራ፣ ራእዮችም ብዙ ጊዜ ለድካማቸው መጽናኛ እንደ ሆኑ ይማሩ ዘንድ ታሪኩ ይጠቅማቸዋል ብሎ አሰበ።