ስለ ተአምራዊው ምንጭ፣ በውጪው ተራራ ያሉትን መነኮሳት እንዴት እንዳነጻቸው፣ ስለ አባ እንጦንስም እኅት

54. አንድ ጊዜም መነኮሳቱ ከጊዜ በኋላ ወርዶ እነርሱንና መኖሪያዎቻቸውን እንዲጎበኝ ለመኑት፤ እርሱም ወደ እርሱ ከመጡት ጋር ተጓዘ። ግመልም እንጀራውንና ውኃውን ተሸክማላቸው ነበር። ያ በረሓ ሁሉ ደረቅ ነውና፤ ውኃ ከሚቀዱበትና የአባ እንጦንስ በዓት ካለበት ከዚያ ተራራ በቀር ለመጠጥ የሚሆን ውኃ ፈጽሞ የለም። ስለዚህ በመንገዳቸው ውኃ ባለቀባቸውና ሙቀቱ እጅግ በበረታ ጊዜ ሁሉም በአደጋ ላይ ወደቁ። በአካባቢው ዞረው ውኃ ባላገኙ ጊዜ ከዚያ በላይ መሄድ አልቻሉም፤ ነገር ግን በምድር ላይ ተኝተው ተስፋ ቈርጠው ግመሊቱን ለቀቋት። አረጋዊው ግን ሁሉም በአደጋ ላይ እንዳሉ አይቶ በጥልቅ ኀዘን እየቃተተ ከእነርሱ ጥቂት ራቅ አለ፤ ተንበርክኮም እጆቹን ዘርግቶ ጸለየ። ወዲያውም ጌታ ቆሞ በጸለየበት ስፍራ ውኃ እንዲፈልቅ አደረገ፤ ሁሉም ጠጥተው ነፍሳቸው ተመለሰች። አቁማዳዎቻቸውንም ሞልተው ግመሊቱን ፈለጓት፤ አገኟትም፤ ገመዱ በአጋጣሚ በድንጋይ ተጠልፎ ተይዞ ነበርና። እየነዱም አጠጥተው አቁማዳዎቹን በጀርባዋ ላይ ጫኑ፤ ጕዟቸውንም በሰላም ፈጸሙ። ወደ ውጪው በዓቶችም በደረሰ ጊዜ ሁሉም እንደ አባት እየተመለከቱት ሰላምታ ሰጡት። እርሱም ደግሞ ከተራራው ስንቅ እንዳመጣ ሰው በቃሉ አስተናገዳቸው፤ የርዳታም ድርሻ ሰጣቸው። በተራሮቹም ላይ እንደ ገና ደስታ፣ ለመሻሻል ቅንዓትና በጋራ እምነታቸው መጽናናት ሆነ። አባ እንጦንስም የመነኮሳቱን ትጋት፣ በድንግልና ያረጀችውን እኅቱንና እርሷ ራሷም የሌሎች ደናግል መሪ መሆኗን ባየ ጊዜ ደስ አለው።