በስደቱ ዘመን (311) በእስክንድርያ ሰማዕትነትን እንዴት እንደ ፈለገ

46. ከዚህ በኋላ በዚያን ጊዜ በማክሲሚኖስ ዘመን በተነሣው ስደት ቤተ ክርስቲያን ተያዘች፤ ቅዱሳን ሰማዕታትም ወደ እስክንድርያ በተወሰዱ ጊዜ አባ እንጦንስም በዓቱን ትቶ፣ ብንጠራ እንድንጋደል ወይም የሚጋደሉትን እንድናይ እኛም እንሂድ እያለ ተከተላቸው። ሰማዕት ለመሆንም ናፈቀ፤ ነገር ግን ራሱን አሳልፎ መስጠት ስላልፈለገ በማዕድን ማውጫዎችና በወህኒ ቤቶች የነበሩትን ሃይማኖታቸውን የመሰከሩትን አገለገለ። በፍርድ አደባባይም የተጠሩትን በተጋድሏቸው ጊዜ ለዝግጁነት ያነቃቃቸው ዘንድ እጅግ ይተጋ ነበር፤ በሰማዕትነት የሚሞቱትንም ተቀብሎ ፍጻሜያቸውን እስኪያገኙ ድረስ ይሸኛቸው ነበር። ስለዚህ ዳኛው የአባ እንጦንስንና የባልንጀሮቹን አለመፍራትና በዚህ ነገር ያላቸውን ቅንዓት አይቶ፣ ማንም መነኩሴ በፍርድ አደባባይ እንዳይታይ፣ በከተማዪቱም ከቶ እንዳይቀመጥ አዘዘ። ስለዚህ ሌሎቹ ሁሉ በዚያ ቀን መሸሸግን መልካም ሆኖ አገኙት፤ አባ እንጦንስ ግን ትእዛዙን እጅግ ከመናቁ የተነሣ ልብሱን አጠበ፣ በማግሥቱም ቀኑን ሙሉ በፊታቸው ከፍ ባለ ስፍራ ቆመ፣ በገዢውም ፊት ባማረ ልብሱ ታየ። ስለዚህ ሌሎቹ ሁሉ በዚህ ሲደነቁ፣ ገዢውም አይቶ ከአጀቡ ጋር ሲያልፍ፣ እርሱ የእኛን የክርስቲያኖችን ዝግጁነት እያሳየ ሳይፈራ ቆመ። ቀደም ብዬ እንደ ተናገርሁ ሰማዕት ይሆን ዘንድ ይጸልይ ነበርና፤ ስለዚህ ምስክርነቱን ባለመፈጸሙ እንዳዘነ ሰው ይመስል ነበር። ጌታ ግን ከመጻሕፍት የተማረውን ተጋድሎ ለብዙዎች አስተማሪ እንዲሆን ለእኛና ለሌሎች ጥቅም ይጠብቀው ነበር። ብዙዎች አኗኗሩን ብቻ አይተው መንገዱን ለመከተል ይጓጉ ነበርና። ስለዚህ እንደ ልማዱ ሃይማኖታቸውን የመሰከሩትን እንደ ገና አገለገለ፤ የእስራታቸው ተካፋይ እንደ ሆነ ሰውም በአገልግሎቱ ደከመ።