አባ እንጦንስ በዚህ ጊዜ ተጋድሎውን እንዴት እንዳደሰ

45. አባ እንጦንስ ግን እንደ ልማዱ ብቻውን ወደ በዓቱ ተመለሰ፤ ተጋድሎውንም አበዛ፤ በሰማይ ያሉትን መኖሪያዎች እያሰበ፣ ምኞቱንም በእነርሱ ላይ አድርጎ፣ የሰውንም ሕይወት አጭርነት እያሰላሰለ ዕለት ዕለት ይቃትት ነበር። የነፍስን መንፈሳዊ ችሎታዎች ባሰበ ጊዜም መብላትን፣ መተኛትንና ሌሎቹንም የሥጋ ግዳጆች ሁሉ በኀፍረት ያደርጋቸው ነበር። ስለዚህ ብዙ ጊዜ ከሌሎች ባሕታውያን ጋር ሊበላ ሲል መንፈሳዊውን ምግብ አስታውሶ እንዲተዉት ይለምናቸውና ከእነርሱ ርቆ ይሄድ ነበር፤ ሌሎች ሲበላ ቢያዩት ይህን እንደ ኀፍረት ነገር ይቈጥረው ነበርና። ብቻውን ሲሆን ግን በሥጋ ግድ ይበላ ነበር፤ ብዙ ጊዜም ከወንድሞች ጋር ይበላ ነበር፤ በእንዲህ ያለው ጊዜ በኀፍረት ቢሸፈንም የሚረዳ ቃልን በድፍረት ይናገር ነበር። እንዲህም ይል ነበር፦ ሰው ጊዜውን ሁሉ ከሥጋው ይልቅ ለነፍሱ ሊሰጥ ይገባዋል፤ ለሥጋ ስለ ግዳጁ ጥቂት ጊዜ ይስጠው፤ የቀረውን ሁሉ ግን በይበልጥ በትጋት ለነፍስ አሳልፎ ይስጥ፣ ጥቅሟንም ይሻ፤ ይህም ነፍስ በሥጋ ተድላዎች ወደ ታች እንዳትጐተት፣ ይልቁንም ሥጋ ለነፍስ እንዲገዛ ነው። መድኃኒታችን የተናገረው ይህ ነውና፦ «ለነፍሳችሁ በምትበሉት ወይም ለሰውነታችሁ በምትለብሱት አትጨነቁ። እናንተም የምትበሉትን የምትጠጡትንም አትፈልጉ፥ አታወላውሉም፤ ይህንስ ሁሉ በዓለም ያሉ አሕዛብ ይፈልጉታልና፤ የእናንተም አባት ይህ እንዲያስፈልጋችሁ ያውቃል። ዳሩ ግን መንግሥቱን ፈልጉ ይህም ሁሉ ይጨመርላችኋል።»