በዚህ ዘመን የምንኩስና ሕይወት መስፋፋቱ (በ305 ገደማ)

44. አባ እንጦንስ እንዲህ እየተናገረ ሳለ ሁሉም ደስ አላቸው፤ በአንዳንዶቹ የበጎነት ፍቅር ጨመረ፣ ከሌሎቹ ቸልተኝነት ተወገደ፣ የሌሎቹም ትምክህት ተገታ፤ ሁሉም የክፉውን ጥቃት እንዲንቁ ተረዱ፤ መናፍስትንም ለመለየት ከጌታ ለአባ እንጦንስ በተሰጠው ጸጋ ተደነቁ። ስለዚህ በተራሮቹ ላይ የነበሩት በዓቶቻቸው መዝሙር በሚዘምሩ፣ ንባብን በሚወድዱ፣ በሚጾሙ፣ በሚጸልዩ፣ በሚመጣው ተስፋ ደስ በሚሰኙ፣ ምጽዋትን በመስጠት በሚደክሙ፣ እርስ በርሳቸውም ፍቅርንና ስምምነትን በሚጠብቁ የቅዱሳን ሰዎች ጭፍሮች የተሞሉ ነበሩ። በእርግጥም ለብቻዋ የተለየችና እግዚአብሔርን በመምሰልና በጽድቅ የተሞላች ምድርን ማየት የተቻለ ያህል ነበር። በዚያን ጊዜ ክፉ አድራጊም፣ የተበደለም፣ የቀረጥ ሰብሳቢም ነቀፋ አልነበረምና፤ በዚህ ፈንታ የብዙ ተጋዳዮች ጭፍራ ነበረ፤ የሁሉም አንድ ዓላማቸውም በጎነትን መሻት ነበረ። ስለዚህ ማንም በዓቶቹን ደግሞ ቢመለከት፣ በመነኮሳቱም መካከል እንዲህ ያለውን መልካም ሥርዓት ቢያይ፣ ድምፁን ከፍ አድርጎ እንዲህ ይል ነበር፦ «ያዕቆብ ሆይ፥ ማደሪያዎችህ፥ እስራኤል ሆይ፥ ድንኳኖችህ እንዴት ያማሩ ናቸው! እንደ ጥላማ ሸለቆዎች፥ በወንዝ ዳር እንዳለ አትክልት፥ ጌታ እንደ ተከላቸው ድንኳኖች፥ በውኃም አጠገብ እንዳሉ ዝግባዎች ናቸው።»