ትሕትናና እምነት

«እናንተ እርስ በርሳችሁ ክብር የምትቀባበሉ ከአንዱም ከእግዚአብሔር ያለውን ክብር የማትፈልጉ፥ እንዴት ልታምኑ ትችላላችሁ?» (ዮሐንስ 5:44)።

በቅርቡ በሰማሁት አንድ ንግግር ላይ ተናጋሪው እንዲህ አለ፦ የከፍተኛው ክርስቲያናዊ ሕይወት በረከቶች ብዙ ጊዜ በሱቅ መስኮት ውስጥ እንደተደረደሩ ዕቃዎች ናቸው፤ ሰው በግልጽ ያያቸዋል፣ ነገር ግን ሊደርስባቸው አይችልም። እጅህን ዘርግተህ ውሰድ ቢባል፣ አልችልም፤ በእኔና በእነርሱ መካከል ወፍራም መስታወት አለ ብሎ ይመልሳል። እንዲሁም ክርስቲያኖች የፍጹም ሰላምንና የዕረፍትን፣ የተትረፈረፈ ፍቅርንና ደስታን፣ የማያቋርጥ ኅብረትንና ፍሬያማነትን የተባረኩ ተስፋዎች በግልጽ ሊያዩ ይችላሉ፤ ሆኖም እነዚህን በእውነት እንዳይወርሱ የሚያግድ አንድ ነገር በመካከል እንዳለ ይሰማቸዋል። ለእምነት የተሰጡት ተስፋዎች እጅግ ነጻና እርግጠኞች ናቸው፤ ጥሪዎቹና ማበረታቻዎቹ እጅግ ብርቱ ናቸው፤ እምነት ሊታመንበት የሚችለው የእግዚአብሔር ታላቅ ኃይልም እጅግ ቅርብና በነጻ የሚገኝ ነው። ስለዚህ እምነትና በረከቱ የእኛ እንዳይሆኑ የሚያግደው ብቸኛው ነገር ትዕቢት ነው።

በዚህ ጥቅስ ውስጥ ኢየሱስ እምነትን የማይቻል የሚያደርገው በእርግጥ ትዕቢት መሆኑን ይገልጥልናል። ዮሐንስ 5:44 እንዲህ ይላል፦ «እናንተ እርስ በርሳችሁ ክብር የምትቀባበሉ… እንዴት ልታምኑ ትችላላችሁ?» ትዕቢትና እምነት በባሕርያቸው እንዴት ፈጽሞ የማይታረቁ ተቃራኒዎች እንደሆኑ ስናይ፣ እምነትና ትሕትና ከአንድ ሥር የሚወጡ መሆናቸውን፣ ካለን እውነተኛ ትሕትና የበለጠ እውነተኛ እምነት ከቶ ሊኖረን እንደማይችልም እንማራለን። ትዕቢት በልብ ውስጥ ተሸሽጎ ሳለ በእውነት ላይ ብርቱ የአእምሮ እርግጠኝነትና ማረጋገጫ በእርግጥ ሊኖረን እንደሚችል፣ ነገር ግን ትዕቢት በእግዚአብሔር ዘንድ ኃይል ያለውን ሕያው እምነት የማይቻል እንደሚያደርገው እናያለን።

እምነት ምን እንደሆነ ለአንድ አፍታ ማሰብ ብቻ ይበቃናል። እምነት ምንም አለመሆናችንንና ረዳት የሌለን መሆናችንን መናዘዝ፣ ራስን መስጠትና እግዚአብሔር እንዲሠራ መጠበቅ አይደለምን? ጸጋ ከሚሰጠው በቀር ምንም ልንጠይቅ፣ ልናገኝ ወይም ልናደርግ የማንችል ጥገኞች መሆናችንን ተቀብለን ስፍራችንን መያዝ በራሱ ሊኖር ከሚችለው ነገር ሁሉ እጅግ የሚያዋርድ አይደለምን? ትሕትና ነፍስን በመታመን ለመኖር የሚያዘጋጅ ዝንባሌ ነው። ራስን በመፈለግ፣ በራስ ፈቃድ፣ በራስ በመተማመን ወይም ራስን ከፍ በማድረግ የሚገለጠው እጅግ ስውሩ የትዕቢት እስትንፋስ እንኳ፣ ወደ መንግሥቱ ነገሮች ሊገባም ሆነ ሊወርሳቸው የማይችለውን ያንኑ ራስን ማበርታት ብቻ ነው፤ ምክንያቱም ራስ እግዚአብሔር እርሱ የሆነውንና ሊሆንም የሚገባውን፣ ሁሉ በሁሉ፣ እንዲሆን አይፈቅድም። እምነት ሰማያዊውን ዓለምና በረከቶቹን የምናስተውልበትና የምንጨብጥበት ብልት ወይም ስሜት ነው። እምነት ከእግዚአብሔር የሚመጣውን ክብር ይፈልጋል፤ ያም ክብር የሚመጣው እግዚአብሔር ሁሉ በሆነበት ብቻ ነው።

እርስ በርሳችን ክብርን እስከተቀበልን ድረስ፣ የዚህን ሕይወት ክብር፣ ከሰዎች የሚመጣውን ክብርና መልካም ስም እስከፈለግን፣ እስከወደድንና በቅናት እስከጠበቅን ድረስ፣ ከእግዚአብሔር የሚመጣውን ክብር አንፈልግም፤ ልንቀበለውም አንችልም። ትዕቢት እምነትን የማይቻል ያደርጋል። መዳን የሚመጣው በመስቀልና በተሰቀለው ክርስቶስ በኩል ነው። መዳን በመስቀሉ መንፈስ ከተሰቀለው ክርስቶስ ጋር ያለ ኅብረት ነው። መዳን ከእግዚአብሔር ጋር መተባበርና በእርሱ ደስ መሰኘት ነው፤ መዳን በኢየሱስ ትሕትና ተካፋይ መሆን ነው። ትዕቢት አሁንም ይህን ያህል እየነገሠ፣ እኛም ትሕትናን ከመዳን እጅግ አስፈላጊውና የተባረከው ክፍል አድርገን መናፈቅንም ሆነ ስለ እርሱ መጸለይን ገና እምብዛም ሳንማር ሳለ፣ እምነታችን ይህን ያህል ደካማ መሆኑ ያስደንቃልን?

ትሕትናና እምነት ብዙዎች ከሚያውቁት በላይ በመጽሐፍ ቅዱስ ውስጥ የተቆራኙ ናቸው። ይህን በክርስቶስ ሕይወት ተመልከት። ስለ ታላቅ እምነት የተናገረባቸው ሁለት አጋጣሚዎች አሉ። በእምነቱ ተደንቆ «እውነት እላችኋለሁ፥ በእስራኤል እንኳ እንዲህ ያለ ትልቅ እምነት አላገኘሁም» ያለለት የመቶ አለቃ፣ «ጌታ ሆይ፥ በቤቴ ጣራ ከታች ልትገባ አይገባኝም» ብሎ አልነበረምን? «አንቺ ሴት፥ እምነትሽ ታላቅ ነው» (ማቴዎስ 15:28) ያላትም እናት የውሻን ስም ተቀብላ፣ «አዎን ጌታ ሆይ፤ ቡችሎችም እኮ ከጌቶቻቸው ማዕድ የወደቀውን ፍርፋሪ ይበላሉ» (ማቴዎስ 15:27) አላለችምን? ነፍስን በእግዚአብሔር ፊት ምንም እንዳትሆን የምታደርጋት ትሕትና ናት፤ ለእምነት ያለውን እንቅፋት ሁሉ የምታስወግደውና፣ እርሱን ሙሉ በሙሉ ባለመታመን እንዳታቃልለው ብቻ ነፍስ እንድትፈራ የምታደርገውም ያቺው ትሕትና ናት።

ወንድሜ ሆይ፣ በቅድስና ፍለጋችን ውስጥ ለወደቅንበት ምክንያቱ ይህ አይደለምን? ምንም እንኳ ባናውቀውም፣ ራሳችንን ለእግዚአብሔር መለየታችንንና እምነታችንን ይህን ያህል ላይ ላዩን ብቻና አጭር ዕድሜ ያደረገው ይህ አይደለምን? ትዕቢትና ራስ በውስጣችን ምን ያህል በስውር ይሠሩ እንደነበር፣ እነርሱንም ሊያወጣቸው የሚችለው እግዚአብሔር ብቻ በመግባቱና በታላቅ ኃይሉ እንደሆነ ምንም አላወቅንም ነበር። የአሮጌውን ራስ ስፍራ ፈጽሞ ከሚይዘው ከአዲሱና ከመለኮታዊው ባሕርይ በቀር በእውነት ትሑታን ሊያደርገን የሚችል ሌላ ምንም እንደሌለ አልተረዳንም ነበር።

ፍጹም፣ የማያቋርጥና ሁሉን የሚያጠቃልል ትሕትና የእያንዳንዱ ጸሎትና ወደ እግዚአብሔር የምንቀርብበት የእያንዳንዱ አቀራረብ፣ እንዲሁም ከሰው ጋር የምናደርገው የእያንዳንዱ ግንኙነት ሥር ዝንባሌ መሆን እንዳለበት አላወቅንም ነበር፤ ሁለንተናችንን በሚሞላ ትሕትናና በልብ ዝቅተኝነት ሳንኖር ለማመን፣ ወደ እግዚአብሔር ለመቅረብ ወይም በፍቅሩ ለመኖር መሞከር ያለ ዓይን ለማየት ወይም ያለ እስትንፋስ ለመኖር እንደ መሞከር መሆኑን አላወቅንም ነበር።

ወንድሜ ሆይ፣ አሮጌው ራስ በትዕቢቱ የእግዚአብሔርን በረከትና ባለጠግነት የራሱ ሊያደርግ ሁልጊዜ ሲፈልግ ሳለ፣ ለማመን ይህን ያህል በመድከማችን ስሕተት ስንሠራ አልነበርንምን? ማመን አለመቻላችን ምንም አያስደንቅም። አካሄዳችንን እንለውጥ። ከሁሉ አስቀድሞ ከኃይለኛው ከእግዚአብሔር እጅ በታች ራሳችንን ለማዋረድ እንፈልግ፤ እርሱ ከፍ ያደርገናል። ኢየሱስ ራሱን ያዋረደባቸው መስቀል፣ ሞትና መቃብር ወደ እግዚአብሔር ክብር የሄደባቸው መንገዱ ነበሩ።

ብቸኛው ምኞታችንና ብርቱ ጸሎታችን ከእርሱ ጋርና እንደ እርሱ መዋረድ ይሁን፤ በእግዚአብሔር ወይም በሰዎች ፊት ሊያዋርደን የሚችለውን ሁሉ በደስታ እንቀበል፤ ወደ እግዚአብሔር ክብር የሚያደርሰው መንገድ ይህ ብቻ ነው። ምናልባት አንድ ጥያቄ ለመጠየቅ ትነሣሣ ይሆናል። የተባረከ ልምምድ ያላቸውን ወይም ለሌሎች የበረከት መሣሪያ የሆኑትን፣ ሆኖም ትሕትና የጎደላቸውን አንዳንድ ሰዎች ጠቅሻለሁ። እነዚህ ሰዎች ከሰዎች የሚመጣውን ክብር አሁንም እጅግ እንደሚፈልጉ በግልጽ ቢያሳዩም፣ እውነተኛ፣ እንዲያውም ብርቱ እምነት እንዳላቸው አያረጋግጡምን ብለህ ትጠይቃለህ። ለዚህ ከአንድ በላይ መልስ ሊሰጥ ይችላል።

ነገር ግን አሁን ካለንበት ርዕስ አንጻር ዋናው መልስ ይህ ነው፦ በእርግጥ የተወሰነ መጠን ያለው እምነት አላቸው፤ ለሌሎች የሚያመጡትም በረከት ከዚያ እምነት መጠንና ከተሰጣቸው ልዩ ስጦታዎች ጋር የሚመጣጠን ነው።

ነገር ግን በዚያው በረከት ውስጥ የእምነታቸው ሥራ በትሕትና ጉድለት ይደናቀፋል። እግዚአብሔር ሁሉ እንዲሆን መንገድ ስለማይከፍቱ በረከቱ ብዙ ጊዜ ላይ ላዩን ወይም ጊዜያዊ ነው። ጥልቅ ትሕትና ቢኖር ኖሮ ያለ ጥርጥር ጥልቅና የበለጠ ሙሉ በረከት ያመጣ ነበር። መንፈስ ቅዱስ በእነርሱ ውስጥ እንደ ኃይል መንፈስ መሥራት ብቻ ሳይሆን በጸጋው ሙላት፣ በተለይም በትሕትና ጸጋ፣ በእነርሱ ውስጥ ቢያድር ኖሮ፣ በእነርሱ በኩል ራሱን ለእነዚህ አዲስ አማኞች ያካፍል ነበር፤ ይኸውም ዛሬ እጅግ በጥቂቱ ብቻ ለሚታየው የኃይል፣ የቅድስናና የጽናት ሕይወት ነው።

«እናንተ እርስ በርሳችሁ ክብር የምትቀባበሉ… እንዴት ልታምኑ ትችላላችሁ?» (ዮሐንስ 5:44)። ወንድሜ ሆይ! ከሰዎች ክብርን የመቀበል ምኞትህን፣ ወይም ክብሩ ሳይሰጥህ ሲቀር የሚመጣብህን ቅሬታ፣ ሕመምና ቁጣ ሊፈውስህ የሚችል፣ ከእግዚአብሔር የሚመጣውን ክብር ብቻ ለመፈለግ ራስህን ከመስጠት በቀር ሌላ ምንም የለም።

ሁሉ ክቡር የሆነው የእግዚአብሔር ክብር ለአንተ ሁሉ ነገር ይሁን። ከሰዎችና ከራስ ክብር ነጻ ትወጣለህ፤ ምንም ባለመሆንህም ትረካለህ፣ ደስም ይልሃል። ከዚህ ምንም አለመሆን ውስጥ ለእግዚአብሔር ክብር እየሰጠህ በእምነት ትበረታለህ፤ በእርሱ ፊት በትሕትና በጠለቅህ መጠን፣ እርሱ የእምነትህን ምኞት ሁሉ ለመፈጸም ይበልጥ እየቀረበ እንደሆነ ታገኛለህ።