ትሕትናና ደስታ

«እንግዲህ የክርስቶስ ኃይል ያድርብኝ ዘንድ በብዙ ደስታ በድካሜ ልመካ እወዳለሁ።

ስለዚህ ስለ ክርስቶስ በድካም በመንገላታትም በችግርም በስደትም በጭንቀትም ደስ ይለኛል፤ ስደክም ያን ጊዜ ኃይለኛ ነኝና።» (2ኛ ቆሮንቶስ 12:9-10)።

ጳውሎስ ከመገለጡ ታላቅነት የተነሣ ራሱን ከፍ እንዳያደርግ፣ ትሑት ሆኖ እንዲጠበቅ የሥጋ መውጊያ ተሰጠው። የጳውሎስ የመጀመሪያ ምኞት መውጊያው እንዲወገድለት ነበር፤ ከእርሱም እንዲለይ ሦስት ጊዜ ጌታን ለመነ። መልሱም መጣ፦ ፈተናው በረከት እንደ ሆነ፣ ባመጣውም ድካምና ውርደት ውስጥ የጌታ ጸጋና ኃይል ይበልጥ ሊገለጥ እንደሚችል ተነገረው። ጳውሎስም ወዲያውኑ ከፈተናው ጋር ባለው ግንኙነት አዲስ ደረጃ ውስጥ ገባ። ፈተናውን ዝም ብሎ በትዕግሥት ከመሸከም ይልቅ በብዙ ደስታ ተመካበት። ከእርሱ እንዲድን ከመለመን ይልቅ በእርሱ ደስ አለው።

የውርደት ስፍራ የበረከት፣ የኃይልና የደስታ ስፍራ እንደ ሆነ ተምሮ ነበር። ክርስቲያን ሁሉ ትሕትናን በመሻት ጉዞው ውስጥ በተግባር በእነዚህ ሁለት ደረጃዎች ያልፋል። በመጀመሪያው ደረጃ ሊያዋርደው የሚችለውን ነገር ሁሉ ይፈራል፣ ይሸሻል፣ ከእርሱም ለመዳን ይሻል። ትሕትናን በማንኛውም ዋጋ መሻትን ገና አልተማረም። ትሑት እንዲሆን የተሰጠውን ትእዛዝ ተቀብሎ ለመታዘዝ ይጥራል፤ ነገር ግን ምን ያህል ፈጽሞ እንደሚወድቅ ብቻ ያገኛል። ስለ ትሕትና ይጸልያል፤ አንዳንድ ጊዜም እጅግ አጥብቆ ይጸልያል፤ በልቡ ምሥጢር ግን—በቃል ባይሆን እንኳ በምኞቱ—ትሑት ከሚያደርጉት ከእነዚያው ነገሮች እንዲጠበቅ አብልጦ ይጸልያል።

ትሕትናን የእግዚአብሔር በግ ውበትና የሰማይ ደስታ አድርጎ፣ እርሷን ለማግኘት ያለውን ሁሉ እስኪሸጥ ድረስ ገና አልወደዳትም። እርሷን በመሻቱና ስለ እርሷ በመጸለዩ ውስጥ አሁንም የሸክምና የባርነት ስሜት በመጠኑ አለ፤ ራስን ማዋረድ በባሕርዩ ትሑት የሆነ ሕይወትና ተፈጥሮ በራሱ የሚገልጠው ነገር ገና አልሆነም። ገና ደስታውና ብቸኛ እርካታው አልሆነም። ገና፦ «በብዙ ደስታ በድካሜ እመካለሁ፤ በሚያዋርደኝ ነገር ሁሉ ደስ ይለኛል» ማለት አይችልም። ይህ እውነት የሚሆንበት ደረጃ ላይ እንደርሳለን ብለን ተስፋ ማድረግ እንችላለንን? ያለ ጥርጥር እንችላለን።

ወደዚያስ የሚያደርሰን ምንድር ነው? ጳውሎስን ወደዚያ ያደረሰው ያው ነው፤ ይኸውም የጌታ ኢየሱስ አዲስ መገለጥ ነው። ራስን ሊገልጥና ሊያስወጣ የሚችል ከእግዚአብሔር ሀልዎት በቀር ምንም የለም። የኢየሱስ ሀልዎት በራሳችን ውስጥ አንዳች ነገር የመሻትን ምኞት ሁሉ እንደሚያስወግድ፣ ለሙላት መገለጡም በሚያዘጋጀን ውርደት ሁሉ ደስ እንድንሰኝ እንደሚያደርገን ወደሚገልጠው ጥልቅ እውነት ጳውሎስ ይበልጥ የጠራ ማስተዋል ሊሰጠው ነበር። ውርደታችን የኢየሱስን ሀልዎትና ኃይል በመለማመድ ውስጥ ትሕትናን ከሁሉ የላቀ በረከታችን አድርገን እንድንመርጥ ይመራናል።

የጳውሎስ ታሪክ የሚያስተምረንን ትምህርት ለመማር እንሞክር። በእምነት የበሰሉ አማኞች፣ ታዋቂ መምህራንና ሰማያዊ ተሞክሮ ያላቸው ሰዎች ሊኖሩን ይችላሉ፤ ሆኖም የፍጹም ትሕትናን ትምህርት፣ በደስታም በድካም መመካትን ገና ሙሉ በሙሉ ያልተማሩ ሊሆኑ ይችላሉ። ይህን በጳውሎስ እናያለን። ራሱን ከፍ የማድረግ አደጋ እጅግ ቀርቦበት ነበር። ምንም አለመሆን ምን እንደ ሆነ፣ ክርስቶስ ብቻ በእርሱ ይኖር ዘንድ መሞት ምን እንደ ሆነ፣ ዝቅ ባደረገውም ነገር ሁሉ ደስ መሰኘት ምን እንደ ሆነ ገና ፍጹም አድርጎ አላወቀም ነበር። ይህ ሊማረው የሚገባው ከሁሉ የላቀ ትምህርት የነበረ ይመስላል፤ ይኸውም እግዚአብሔር ሁሉ ይሆን ዘንድ በድካም በተመካበት በዚያ ራስን ባዶ ማድረግ ውስጥ ከጌታው ጋር ፍጹም መመሳሰል ነው።

አማኝ ሊማረው የሚገባው ከሁሉ የላቀ ትምህርት ትሕትና ነው፤ በቅድስና ለማደግ የሚሻ ክርስቲያን ሁሉ ይህን በሚገባ ያስታውስ! ጥልቅ የሆነ ራስን ለእግዚአብሔር መለየት፣ የሚነድ ቅንዓትና ሰማያዊ ተሞክሮ ሊኖር ይችላል፤ ሆኖም በጌታ ልዩ አያያዝ ካልተከለከለ በዚህ ሁሉ ውስጥ ሳይታወቅ ራስን ከፍ ማድረግ ሊኖር ይችላል።

ከሁሉ የላቀው ቅድስና ከሁሉ የጠለቀው ትሕትና እንደ ሆነ እንማር፤ ይህም በራሱ እንደማይመጣ፣ ነገር ግን በታማኙ ጌታችንና በታማኝ አገልጋዩ በኩል የልዩ አያያዝ ጉዳይ ሲሆን ብቻ እንደሚመጣ እናስብ። ሕይወታችንን በዚህ ተሞክሮ ብርሃን እንመልከት፤ በደስታ በድካም እንመካ እንደ ሆነ፣ ጳውሎስም እንዳደረገ በመንገላታት፣ በችግርና በጭንቀት ጊዜ ደስ ይለን እንደ ሆነ እንይ።

አዎን፣ ተግሣጽን—ትክክልም ይሁን ትክክል ያልሆነ—፣ ከወዳጅም ይሁን ከጠላት የሚመጣን ነቀፋ፣ በደልን፣ ወይም ሌሎች የሚያገቡንን መከራና ችግር ከሁሉ በላይ ኢየሱስ ለእኛ ሁሉ እንደ ሆነ፣ የራሳችን ደስታና ክብር ምንም እንዳልሆነ፣ ውርደትም በእውነት ደስ የምንሰኝበት ነገር እንደ ሆነ የምናረጋግጥበት አጋጣሚ አድርገን መቍጠርን ተምረን እንደ ሆነ እንጠይቅ። ስለ እኛ የሚነገረው ወይም በእኛ ላይ የሚደረገው ሁሉ ኢየሱስ ሁሉ ነው በሚለው አሳብ ውስጥ ጠፍቶ እስኪዋጥ ድረስ ከራስ ነጻ መሆን በእርግጥ የተባረከ ነው፤ የሰማይም ጥልቅ ደስታ ነው።

ጳውሎስን በእጁ የያዘውና የተንከባከበው እርሱ እኛንም እንዲይዘን እንመነው። ጳውሎስ በሰማይ ከሰማቸው ሊነገሩ ከማይችሉት ነገሮች እንኳ የሚበልጠውን—በድካምና በዝቅተኛነት መመካት ምን እንደ ሆነ—ለመማር ልዩ ተግሣጽና ከእርሱም ጋር ልዩ ትምህርት ያስፈልገው ነበር። እኛም ይህ ያስፈልገናል፤ ኦ፣ እንዴት አብዝቶ ያስፈልገናል!

ለእርሱ የተጠነቀቀው እርሱ ለእኛም ይጠነቀቃል። ራሳችንን ከፍ እንዳናደርግ በቅንዓትና በፍቅር ጥንቃቄ ይጠብቀናል። ይህን ስናደርግም ክፋቱን ሊገልጥልንና ከእርሱ ሊያድነን ይሻል።

በፈተና፣ በድካምና በመከራ ውስጥ ጸጋው ሁሉ እንደ ሆነ እስክንማር፣ ዝቅ በሚያደርገንና ዝቅ አድርጎ በሚያኖረን ነገር እንኳ ደስ እስኪለን ድረስ ዝቅ ሊያደርገን ይሻል። በድካማችን የሚፈጸመው ኃይሉ፣ ባዶነታችንንም የሚሞላውና የሚያረካው ሀልዎቱ፣ ፈጽሞ ሊጠፋ የማያስፈልገው የትሕትና ምሥጢር ይሆናል። እንዲህ ያለው ትሕትና እግዚአብሔር በእኛና በእኛ በኩል የሚሠራውን በሙላት እያየ እንደ ጳውሎስ ሁልጊዜ፦ «…እኔ ምንም ባልሆን እንኳ፥ ከዋነኞቹ ሐዋርያት በምንም አልጎድልምና» (2ኛ ቆሮንቶስ 12:11) ማለት ይችላል።

የደረሰበት ውርደት ወደ እውነተኛ ትሕትና መራው፤ ይህም ትሕትና አስደናቂ ሐሤቱንና በሚያዋርደው ነገር ሁሉ መመካቱን ይዞ ይመጣል።

«እንግዲህ የክርስቶስ ኃይል ያድርብኝ ዘንድ በብዙ ደስታ በድካሜ ልመካ እወዳለሁ።

ስለዚህ ስለ ክርስቶስ በድካም በመንገላታትም በችግርም በስደትም በጭንቀትም ደስ ይለኛል፤ ስደክም ያን ጊዜ ኃይለኛ ነኝና።» (2ኛ ቆሮንቶስ 12:9-10)። ትሑት ሰው የማያቋርጥ ደስታን ምሥጢር ተምሯል። ይበልጥ ደካማ በተሰማው፣ ይበልጥም ዝቅ ባለ፣ ውርደቱም ይበልጥ ታላቅ መስሎ በታየ መጠን የክርስቶስ ኃይልና ሀልዎት ይበልጥ እድል ፈንታው ይሆናሉ፤ በመጨረሻም እርሱ ራሱ እንደሚለው «እኔ ምንም አይደለሁም» እስኪል ድረስ፣ የጌታው ቃል፦ «ጸጋዬ ይበቃሃል» (2ኛ ቆሮንቶስ 12:9) ሁልጊዜ ይበልጥ ጥልቅ ደስታን ያመጣለታል። ሁሉን እንደ ገና በሁለት ትምህርቶች መሰብሰብ እንዳለብኝ ይሰማኛል፤ የትዕቢት አደጋ ከምናስበው በላይ ታላቅና ቅርብ ነው፤ የትሕትናም ጸጋ እንዲሁ ነው። የትዕቢት አደጋ ከምናስበው በላይ ታላቅና ቅርብ ነው፤ በተለይም ከሁሉ በላቀው ተሞክሮአችን ጊዜ።

የሚያደንቀው ጉባኤ ከአፉ የሚወጣውን ቃል በጕጕት የሚያዳምጠው የመንፈሳዊ እውነት ሰባኪ፣ በቅድስና ጉባኤ መድረክ ላይ የሰማያዊውን ሕይወት ምሥጢራት የሚያብራራ ጸጋ የተሰጠው ተናጋሪ፣ ስለ ተባረከ ተሞክሮ የሚመሰክር ክርስቲያን፣ በድል አድራጊነት እንዳለ ወደ ፊት የሚገሠግሥና ደስ ለሚላቸው ብዙ ሕዝብ በረከት የሆነ ወንጌላዊ—እነዚህ የተጋለጡበትን የተሰወረና ሳይታወቅ የሚመጣ አደጋ ማንም አያውቅም። ጳውሎስ ሳያውቅ በአደጋ ላይ ነበር፤ ኢየሱስ ለእርሱ ያደረገውም አደጋችንን እንድናውቅ፣ ብቸኛ መጠበቂያችንንም እንድናውቅ ለተግሣጻችን ተጻፈ።

ስለ ቅድስና መምህር ወይም ቅድስናን ስለሚናገር ሰው፣ በራሱ የተሞላ ነው፣ ወይም የሚሰብከውን በተግባር አይኖርም፣ ወይም በረከቱ ይበልጥ ትሑትና ገር አላደረገውም ተብሎ ከሆነ፣ ከእንግዲህ ወዲህ ይህ አይባል። የምንታመንበት ኢየሱስ ትሑታን ሊያደርገን ይችላል። አዎን፣ የትሕትና ጸጋም ከምናስበው በላይ ታላቅና ቅርብ ነው። የኢየሱስ ትሕትና መዳናችን ነው። ኢየሱስ ራሱ ትሕትናችን ነው።

ትሕትናችን የእርሱ ጥንቃቄና የእርሱ ሥራ ነው። የትዕቢትንም ፈተና ለመቋቋም ጸጋው ይበቃናል። ኃይሉ በድካማችን ይፈጸማል። ደካሞች፣ ዝቅተኞችና ምንም ያልሆንን ለመሆን እንምረጥ።

ትሕትና ለእኛ ደስታና ሐሤት ይሁንልን። የክርስቶስ ኃይል ያድርብን ዘንድ በድካም፣ ሊያዋርደንና ዝቅ አድርጎ ሊያኖረን በሚችል ነገር ሁሉ በደስታ እንመካ፣ ደስም ይበለን። ክርስቶስ ራሱን አዋረደ፤ ስለዚህ እግዚአብሔር ከፍ ከፍ አደረገው። ክርስቶስ እኛን ያዋርደናል፣ ትሑታን አድርጎም ይጠብቀናል። ከልብ እንስማማ፤ የሚያዋርደንን ሁሉ በመታመንና በደስታ እንቀበል፤ የክርስቶስም ኃይል ያድርብናል።

ከሁሉ የጠለቀው ትሕትና የእውነተኛው ደስታ—ምንም ሊያጠፋው የማይችል ደስታ—ምሥጢር እንደ ሆነ እናገኛለን።