የጸሐፊው እስራት አጭር ዘገባ

318. የክርስቶስን የከበረ ወንጌል ለረጅም ጊዜ ስመሰክር ከቆየሁና ይህንኑ ወንጌል አምስት ዓመት ያህል ከሰበክሁ በኋላ፣ በገጠር በደጋግ ሰዎች ስብሰባ ላይ ተያዝሁ፤ ቢተዉኝ ኖሮ በዚያች ቀን በመካከላቸው እሰብክ ነበር፤ ነገር ግን ከመካከላቸው ወስደው በአንድ ዳኛ ፊት አቀረቡኝ፤ እርሱም በሚቀጥለው ችሎት እንደምቀርብ ዋስ ካቀረብሁ በኋላ እንኳ፣ ዋሶቼ ዳግመኛ ለሕዝቡ እንዳልሰብክ ዋስ ሆነው ለመታሰር ስላልፈቀዱ ወደ እስር ቤት ሰደደኝ።

319. በችሎቱም ሕገ ወጥ ስብሰባዎችንና ድብቅ የአምልኮ ጉባኤዎችን የምደግፍና የማስቀጥል ሆኜ፣ ደግሞም የእንግሊዝ ቤተ ክርስቲያን ለሆነው ለብሔራዊው አምልኮ ባለመገዛቴ ክስ ከተመሠረተብኝ በኋላ፣ በዚያም ከዳኞቹ ጋር ጥቂት ከተነጋገርሁ በኋላ፣ ከእነርሱ ጋር በግልጽ መነጋገሬን እነርሱ እንዳሉት ክሱን እንደ ማመን ቈጥረው፣ ለመገዛት እምቢ ስላልሁ የዕድሜ ልክ ግዞት ፈረዱብኝ። ስለዚህ እንደ ገና ለወኅኒ ጠባቂ እጅ ተሰጥቼ ወደ እስር ቤት ተመለስሁ፤ እግዚአብሔር እነዚያ ሰዎች በእኔ ላይ ምን እንዲያደርጉ እንደሚፈቅድላቸው ለማየት እየጠበቅሁ፣ በዚያ እነሆ ሙሉ አሥራ ሁለት ዓመት ተቀምጫለሁ።

320. በዚህ ሁኔታ ውስጥ በጸጋ እጅግ ረክቼ ኖሬአለሁ፤ ነገር ግን ከጌታም፣ ከሰይጣንም፣ ከገዛ ርኵሰቴም የተነሣ በልቤ ላይ ብዙ መለዋወጥና ውጣ ውረድ ገጥሞኛል፤ በእነዚህ ሁሉ ደግሞ — ክብር ለኢየሱስ ክርስቶስ ይሁን! — ከብዙ ነገሮች መካከል ብዙ ወቀሳን፣ ትምህርትንና ማስተዋልን ተቀብያለሁ፤ ስለ እነርሱ እዚህ በሰፊው አልናገርም፤ ነገር ግን ደጋጎች እግዚአብሔርን እንዲባርኩና ስለ እኔ እንዲጸልዩ የሚያነሣሣ ቃል ይሆን ዘንድ፣ ደግሞም ጉዳዩ የእነርሱ ቢሆን ሰው የሚያደርግባቸውን እንዳይፈሩ እንዲበረታቱ፣ አንድ ሁለት ፍንጭ ብቻ ልስጣችሁ።

321. በሕይወቴ ዘመን ሁሉ እንደ አሁን ወደ እግዚአብሔር ቃል እንዲህ ያለ ታላቅ መግቢያ አግኝቼ አላውቅም፤ ቀድሞ ምንም ያላየሁባቸው መጻሕፍት በዚህ ስፍራና በዚህ ሁኔታ በላዬ እንዲያበሩ ተደረጉ፤ ኢየሱስ ክርስቶስም እንደ አሁን እውነተኛና ግልጥ ሆኖልኝ አያውቅም፤ እዚህ በእውነት አየሁት፤ ተሰማኝም። ኦ! በብልሃት የተፈጠረውን ተረት ሳንከተል … አስታወቅናችሁ የሚለው ቃል (2ኛ ጴጥሮስ 1:16)፣ ደግሞም እምነታችሁና ተስፋችሁ በእግዚአብሔር እንዲሆን እግዚአብሔር ክርስቶስን ከሙታን አስነሣው፤ ክብርንም ሰጠው የሚለው፣ በዚህ በእስራቴ ሁኔታ ለእኔ የተባረኩ ቃሎች ነበሩ።

322. እነዚህ ሦስት አራት መጻሕፍትም በዚህ ሁኔታ ታላቅ መታደስ ሆነውልኛል፤ ዮሐንስ 14:1-4፤ ዮሐንስ 16:33፤ ቆላስይስ 3:3-4፤ ዕብራውያን 12:22-24። ስለዚህ አንዳንድ ጊዜ ጣዕማቸውን በቀመስሁ ጊዜ በጥፋት ላይ መሳቅ፣ ፈረሱንም ፈረሰኛውንም አለመፍራት ቻልሁ። በዚህ ስፍራ ኃጢአቴ ይቅር እንደ ተባለልኝ፣ በሌላውም ዓለም ከኢየሱስ ጋር እንደምሆን የሚያሳዩ ጣፋጭ ራእዮችን አይቻለሁ። ኦ! የጽዮን ተራራ፣ ሰማያዊቱ ኢየሩሳሌም፣ አእላፋት መላእክት፣ የሁሉም ዳኛ እግዚአብሔር፣ ፍጹማንም የሆኑት የጻድቃን መንፈሶች፣ ደግሞም ኢየሱስ (ዕብራውያን 12:22-24) በዚህ ስፍራ ለእኔ ጣፋጮች ሆነዋል። በዚህ ዓለም ሳለሁ ፈጽሞ ልገልጸው እንደማልችል የተረዳሁትን ነገር እዚህ አይቻለሁ፤ በዚህ የመጽሐፍ ቃል ውስጥ እውነትን አይቻለሁ፦ «እርሱንም ሳታዩት ትወዱታላችሁ፤ አሁን ምንም ባታዩት በእርሱ አምናችሁ በማይነገርና ክብር በሞላበት ሐሤት ደስ ይላችኋል» (1ኛ ጴጥሮስ 1:8)።

323. ወደዚህ ከመጣሁ ወዲህ እንዳገኘሁት፣ እግዚአብሔር በየአቅጣጫው ሁሉ፣ ሰይጣንም ሊያስጨንቀኝ በሞከረ ቍጥር ሁሉ ወዘተ. ከጎኔ መቆሙ ምን እንደ ሆነ ከዚህ በፊት ከቶ አላውቅም ነበር፤ ፍርሃቶች እንደ ተገለጡ ልክ እንዲሁ ድጋፎችና ማበረታቻዎችም ተገልጠዋልና፤ አዎን፣ ከጥላዬ በቀር በሌላ በምንም ባልደነገጥሁ ያህል በደነገጥሁ ጊዜ እንኳ፣ እግዚአብሔር ለእኔ እጅግ ርኅሩኅ ስለ ሆነ እንድታወክ አልተወኝም፤ ነገር ግን በአንድ ወይም በሌላ የመጽሐፍ ቃል በሁሉ ላይ ያበረታኝ ነበር፤ ስለዚህም፦ ቢፈቀድ ኖሮ ስለሚበልጠው መጽናናት ስል የሚበልጥ መከራ እንዲመጣብኝ እጸልይ ነበር ብዬ ብዙ ጊዜ ተናግሬአለሁ (መክብብ 7:14፤ 2ኛ ቆሮንቶስ 1:5)።

324. ወደ እስር ቤት ከመምጣቴ በፊት የሚመጣውን አይቼ ነበር፤ በተለይም ሁለት አሳቦች በልቤ ላይ ይሞቁ ነበር፤ የመጀመሪያው፣ ዕጣ ፈንታዬ ቢሆን ሞትን እንዴት መጋፈጥ እንደምችል ነበር። ከእነዚህ ለመጀመሪያው፣ ቆላስይስ 1:11 ያለው ቃል ታላቅ ትምህርት ሆነኝ፤ ይኸውም «ከደስታም ጋር በሁሉ ለመጽናትና ለመታገሥ እንደ ክብሩ ጉልበት መጠን በኃይል ሁሉ እየበረታችሁ» የሚለውን ልመና ወደ እግዚአብሔር መጸለይ ነው። ከመታሰሬ በፊት ለአንድ ዓመት ሙሉ ያህል ወደ ጸሎት በሄድሁ ቍጥር ይህ ዓረፍተ ነገር ወይም ይህ ጣፋጭ ልመና ራሱን ገፍቶ ወደ አእምሮዬ ሳይገባ የቀረበት ጊዜ እምብዛም አልነበረም፤ በረጅም መከራ ውስጥ ማለፍ ካለብኝ ትዕግሥት ሊኖረኝ እንደሚገባ፣ በተለይም በደስታ ልታገሠው ከፈለግሁ እንዲሁ እንደሚያስፈልገኝ ያሳምነኝ ነበር።

325. ሁለተኛውን አሳብ በተመለከተ ደግሞ ይህ ቃል እጅግ ጠቀመኝ፦ «አዎን፥ ሙታንን በሚያነሣ በእግዚአብሔር እንጂ በራሳችን እንዳንታመን፥ እኛ ራሳችን የሞትን ፍርድ በውስጣችን ሰምተን ነበር» (2ኛ ቆሮንቶስ 1:9)። በዚህ የመጽሐፍ ቃል፣ በትክክል መከራን መቀበል ከፈለግሁ በመጀመሪያ የዚህ ሕይወት ነገር ተብሎ በትክክል ሊጠራ በሚችል ነገር ሁሉ ላይ የሞት ፍርድ ማሳለፍ እንዳለብኝ እንዳይ ተደረግሁ፤ ይኸውም ራሴን፣ ሚስቴን፣ ልጆቼን፣ ጤንነቴን፣ ደስታዎቼንና ሁሉንም ለእኔ እንደ ሞቱ፣ እኔንም ለእነርሱ እንደ ሞትሁ መቍጠር ነው።

326. ሁለተኛው፣ ጳውሎስ በሌላ ስፍራ እንዳለው፣ በማይታየው በእግዚአብሔር ላይ መኖር ነበር፤ ላለመታከት የሚያስችለው መንገድ «እኛ የምናየውን አንመለከትም የማይታየውን እንጂ፤ የሚታየው የጊዜው ነውና፥ የማይታየው ግን የዘላለም ነው» የሚለው ነው (2ኛ ቆሮንቶስ 4:18)። ስለዚህ ከራሴ ጋር እንዲህ ብዬ ተከራከርሁ፦ ለእስር ቤት ብቻ ብዘጋጅ ጅራፉ ሳላስበው ይመጣል፤ የውርደት መቆሚያ እንጨቱም እንዲሁ። ደግሞም ለእነዚህ ብቻ ብዘጋጅ ለግዞት ብቁ አልሆንም፤ ከዚህም በላይ ከሁሉ የከፋው ግዞት ነው ብዬ ብደመድም፣ ሞት በመጣ ጊዜ እደነግጣለሁ። ስለዚህ መከራዎችን አልፎ ለመሄድ ከሁሉ የሚሻለው መንገድ፣ ስለሚመጣው ዓለም በክርስቶስ በኩል በእግዚአብሔር መታመን፣ ስለዚህ ዓለም ደግሞ መቃብርን ቤቴ አድርጎ መቍጠር፣ መኝታዬን በጨለማ ማንጠፍ፣ መበስበስን፦ አንተ አባቴ ነህ፣ ትልንም፦ አንቺ እናቴና እኅቴ ነሽ ማለት እንደ ሆነ አያለሁ፤ ይህም እነዚህን ነገሮች ከእኔ ጋር ማላመድ ነው።

327. ነገር ግን እነዚህ ርዳታዎች ቢኖሩም ራሴን በድካም የተከበብሁ ሰው ሆኜ አገኘሁት፤ ከሚስቴና ከምስኪን ልጆቼ መለየቴ በዚህ ስፍራ ብዙ ጊዜ ሥጋን ከአጥንት እንደ መንቀል ሆኖብኛል፤ ይህም እነዚህን ታላላቅ ምሕረቶች በመጠኑ ከልክ በላይ ስለምወዳቸው ብቻ ሳይሆን፣ ከእነርሱ ብወሰድ ምስኪኑ ቤተሰቤ ሊገጥመው የሚችለውን ብዙ ችግር፣ መከራና እጦት፣ በተለይም ከሁሉ ይልቅ ለልቤ ቅርብ የነበረችውን ምስኪኗን ዕውር ልጄን ብዙ ጊዜ ወደ አእምሮዬ ስለማመጣ ነው። ኦ! ምስኪኗ ዕውር ልጄ ልታሳልፍ ትችላለች ብዬ ያሰብሁት መከራ ልቤን ቍርጥራጭ አድርጎ ይሰብረው ነበር።

328. ምስኪን ልጅ! አልሁ በልቤ፣ በዚህ ዓለም ዕድል ፈንታሽ እንዲሆን ምን ያህል ኀዘን ይጠብቅሽ ይሆን! ትደበደቢያለሽ፣ ትለምኛለሽ፣ ራብን፣ ብርድን፣ ዕራቍትነትንና ሺህ መከራዎችን ትቀበያለሽ፤ እኔ ግን አሁን ነፋስ እንኳ እንዲነፍስብሽ አልታገሥም። ነገር ግን ራሴን መልሼ እንዲህ አሰብሁ፦ እናንተን መተው እስከ ውስጥ አጥንቴ ቢያምመኝም ሁላችሁንም ለእግዚአብሔር አደራ ሰጥቼ መድፈር አለብኝ። ኦ! በዚህ ሁኔታ ቤቱን በሚስቱና በልጆቹ ራስ ላይ እንደሚያፈርስ ሰው መሆኔን አየሁ፤ ቢሆንም፦ ማድረግ አለብኝ፣ ማድረግ አለብኝ ብዬ አሰብሁ። በዚያን ጊዜም የእግዚአብሔርን ታቦት ወደ ሌላ አገር ሊሸከሙ፣ ጥጆቻቸውንም ትተው ሊሄዱ የነበሩትን እነዚያን ሁለት የሚያጠቡ ላሞች አሰብሁ (1ኛ ሳሙኤል 6:10)።

329. በዚህ ፈተና የረዳኝ ግን ልዩ ልዩ አሳቦች ነበሩ፤ ከእነርሱም በተለይ ሦስቱን እዚህ እጠቅሳለሁ፤ የመጀመሪያው የእነዚህ የሁለቱ የመጽሐፍ ቃሎች ማሰላሰል ነበር፦ «ድሀ አደጎችህን ተዋቸው፥ እኔ በሕይወት አኖራቸዋለሁ፤ መበለቶችህም በእኔ ይታመኑ»። ደግሞም፦ «እግዚአብሔር አለ፦ በእውነት ቅሬታህ መልካም ይሆንለታል፤ በእውነት በክፉ ጊዜ ጠላት መልካም አድርጎ እንዲይዝህ አደርጋለሁ» (ኤርምያስ 49:11፤ 15:11)።

330. ደግሞም ይህ አሳብ ነበረኝ፦ ሁሉን ለእግዚአብሔር ብዬ ብደፍር፣ እግዚአብሔር ጉዳዮቼን እንዲንከባከብ በእርሱ ላይ አደራ እጥላለሁ፤ ነገር ግን በእኔ ወይም በቤተሰቤ ላይ ሊመጣ የሚችልን መከራ ፈርቼ እርሱን በመንገዱ ብተወው፣ የሃይማኖት ምስክርነቴን ሐሰት የማደርግ ብቻ ሳልሆን፣ ስለ ስሙ ቆሜ ሳለሁ በእግዚአብሔር እግር ሥር የተተዉ ጉዳዮቼ፣ የእግዚአብሔርን መንገድ በመካድ እንኳ ቢሆን በራሴ እጅ ቢሆኑ እንደሚሆኑት ያህል አስተማማኝ አይደሉም ብዬ የቈጠርሁ እሆናለሁ። ይህ የሚያቃጥል አሳብ ነበረ፤ ለሥጋዬም እንደ መኰርኰሪያ ነበረ። ክርስቶስ በይሁዳ ላይ የሚጸልይበት፣ ጌታውን እንዲሸጥ ባነሣሣው በራስ ወዳድ አሳቡ እግዚአብሔር ያከሽፈው ዘንድ የሚለምንበት ያ የመጽሐፍ ቃልም ይህ አሳብ በእኔ ላይ ይበልጥ እንዲጸና እጅግ ረዳኝ። እባክህ በማስተዋል አንብበው፤ መዝሙር 109:6-20።

331. ደግሞም ሌላ አሳብ ነበረኝ፤ ይኸውም የሲኦል ሥቃይ ፍርሃት ነበር፤ መስቀልን ፈርተው በሰው ልጆች ፊት ክርስቶስን፣ ቃሎቹንና ሕጎቹን ከመመስከር የሚያፈገፍጉ ከዚያ ሥቃይ እንደሚካፈሉ እርግጠኛ ነበርሁ፤ በእምነትና በፍቅር በትዕግሥትም በእነርሱ ፊት ለመንገዱ ለቆሙት ያዘጋጀውንም ክብር አሰብሁ። እላለሁ፣ እኔም ቤተሰቤም ስለ ምስክርነቴ ልንጋለጥበት የምንችለው መከራ አሳብ አእምሮዬን በሚቈነጥጥበት ጊዜ እነዚህ ነገሮች ረድተውኛል።

332. ስለ ምስክርነቴ እሰደድ ይሆናል ብዬ በእውነት በገመትሁ ጊዜ ደግሞ ይህን የመጽሐፍ ቃል አሰብሁ፦ «በድንጋይ ተወግረው ሞቱ፥ ተፈተኑ፥ በመጋዝ ተሰነጠቁ፥ በሰይፍ ተገድለው ሞቱ፥ ሁሉን እያጡ መከራን እየተቀበሉ እየተጨነቁ የበግና የፍየል ሌጦ ለብሰው ዞሩ (ዓለም አልተገባቸውምና)» (ዕብራውያን 11:37-38)፤ ሰዎች ሁሉ እነርሱን በመካከላቸው ለመኖርና ለመቀመጥ እጅግ ክፉዎች እንደ ሆኑ አስበው ነበርና። ደግሞም ይህን ቃል አሰብሁ፦ «መንፈስ ቅዱስ … በየከተማው ሁሉ ይመሰክርልኛል»፣ «እስራትና መከራ ይቆይሃል» (የሐዋርያት ሥራ 20:23)። ነፍሴና ይህ ቃል አንዳንድ ጊዜ ስለ ግዞተኛና ስለ ስደተኛ ሕይወት ጽኑና አሳዛኝ ሁኔታ — እንዴት ለራብ፣ ለብርድ፣ ለአደጋ፣ ለዕራቍትነት፣ ለጠላቶችና ለሺህ መከራዎች እንደሚጋለጡ፣ በመጨረሻም ምናልባት እንደ ምስኪንና ብቸኛ በግ በጕድጓድ ውስጥ እንደሚሞቱ — ተከራክረዋል ብዬ በእውነት አስባለሁ። ነገር ግን እግዚአብሔርን አመሰግናለሁ፤ እስከ አሁን በእነዚህ እጅግ ረቂቅ ክርክሮች አልተናወጥሁም፤ ይልቁንም በእነርሱ ልቤን በእግዚአብሔር ፊት ይበልጥ አስመስክሬአለሁ።

333. አንድ ደስ የሚል ነገር ልንገራችሁ፦ በአንድ ወቅት ከሌሎቹ ጊዜያት ሁሉ ይልቅ ለብዙ ሳምንታት እጅግ በሚያሳዝንና በተዋረደ ሁኔታ ውስጥ ነበርሁ፤ በዚያን ጊዜ ደግሞ ገና አዲስ እስረኛ ስለ ነበርሁና ሕጎቹን ስለማላውቅ፣ እኔ እስከማውቀው ድረስ እስራቴ በስቅላት ሊፈጸም ይችላል የሚለው አሳብ በመንፈሴ ላይ እጅግ ተጭኖ ነበር። ስለዚህ ሰይጣን እንዲህ እያለ በልቤ እያሳሰበ ተስፋ ሊያስቈርጠኝ አጥብቆ ተጋደለኝ፦ ነገር ግን በእውነት ለመሞት በደረስህ ጊዜ በዚህ ሁኔታ ውስጥ ብትሆንስ፤ ማለትም የእግዚአብሔርን ነገሮች ጣዕም ሳታጣጥም፣ ከዚህ በኋላ ስለሚመጣው የተሻለ ሁኔታ በነፍስህ ላይ ምንም ማስረጃ ሳይኖርህ ብትሆንስ? በዚያን ጊዜ በእርግጥ የእግዚአብሔር ነገሮች ሁሉ ከነፍሴ ተሰውረው ነበርና።

334. ስለዚህ ይህን መጀመሪያ ማሰብ በጀመርሁ ጊዜ ታላቅ ጭንቀት ሆነብኝ፤ አሁን ባለሁበት ሁኔታ ለመሞት ብቁ እንዳልሆንሁ፣ ብጠራም በእውነት መሞት እንደማልችል በራሴ አስቤአለሁና፤ ከዚህም በላይ፣ እየተንገዳገድሁም ቢሆን መሰላሉን ተንፏቅቄ ብወጣ፣ በመንቀጥቀጥ ወይም በሌላ የመዛል ምልክት ጠላት የእግዚአብሔርን መንገድና ሕዝቡን ስለ ፈሪነታቸው እንዲሰድብ ምክንያት እሰጣለሁ ብዬ አሰብሁ። ስለዚህ ይህ ነገር በታላቅ ጭንቀት በላዬ ተጫነ፤ በእንዲህ ያለ ጉዳይ በገረጣ ፊትና በሚንቀጠቀጥ ጕልበት መሞት ያሳፍረኛል ብዬ አስብ ነበርና።

335. ስለዚህ ያጽናናኝ ዘንድ፣ እንዳደርገውና እንድቀበለው የሚጠራኝን ለማድረግና ለመቀበልም ብርታት ይሰጠኝ ዘንድ ወደ እግዚአብሔር ጸለይሁ፤ ነገር ግን ምንም መጽናናት አልታየም፤ ሁሉም ተሰውሮ ቀረ። በዚያን ጊዜ ደግሞ የሞት አሳብ በእውነት ስለ ያዘኝ ብዙ ጊዜ አንገቴ ላይ ገመድ ታስሮ በመሰላሉ ላይ እንዳለሁ ያህል ይሰማኝ ነበር፤ ለእኔ ጥቂት ማበረታቻ የሆነኝ ይህ ብቻ ነበር፦ ስሞት ለማየት ይመጣሉ ብዬ ላሰብሁት ብዙ ሕዝብ የመጨረሻ ቃሌን ለመናገር አሁን አጋጣሚ ይኖረኝ ይሆናል ብዬ አሰብሁ፤ እንዲህም አልሁ፦ እንዲህ መሆን ካለበት፣ እግዚአብሔር በመጨረሻ ቃሌ አንዲት ነፍስ ብቻ እንኳ ቢለውጥ ሕይወቴን እንደ ተጣለች ወይም እንደ ጠፋች አልቈጥራትም።

336. ነገር ግን አሁንም የእግዚአብሔር ነገሮች ሁሉ ከዓይኔ ተሰውረው ነበር፤ ፈታኙም ገና እንዲህ እያለ ይከተለኝ ነበር፦ ነገር ግን ስትሞት ወዴት ትሄዳለህ? ምንስ ትሆናለህ? በሌላው ዓለም የት ትገኛለህ? ለመንግሥተ ሰማያትና ለክብር፣ በተቀደሱትም መካከል ላለው ርስት ምን ማስረጃ አለህ? እንዲህ ለብዙ ሳምንታት ተናወጥሁ፤ የማደርገውንም አላወቅሁም፤ በመጨረሻ ይህ አሳብ በክብደት በላዬ ወደቀ፦ በዚህ ሁኔታ ውስጥ ያለሁት ስለ እግዚአብሔር ቃልና መንገድ ነው፤ ስለዚህ ከእርሱ የጠጕር ስፋት ያህል እንኳ ላለማፈግፈግ ተገድጃለሁ።

337. ደግሞም መጽናናትን አሁን ወይም በሞት ሰዓት ይሰጠኝ እንደ ሆነ እግዚአብሔር ሊመርጥ እንደሚችል አሰብሁ፤ እኔ ግን ስለዚህ ምስክርነቴን እይዝ ወይም አልይዝ እንደ ሆነ ልመርጥ አልችልም ነበር፤ እኔ የታሰርሁ ነበርሁ፤ እርሱ ግን ነጻ ነበር፤ አዎን፣ ፈጽሞ ቢመለከተኝም ባይመለከተኝም፣ በመጨረሻም ቢያድነኝም ባያድነኝም፣ ለቃሉ መቆም ግዴታዬ ነበረ። ስለዚህ እንዲህ አሰብሁ፦ ነገሩ እንዲህ ከሆነ፣ እዚህ መጽናናት ቢኖረኝም ባይኖረኝም፣ ወደ ፊት ለመሄድና የዘላለም ዕጣዬን ከክርስቶስ ጋር ለመድፈር ቈርጫለሁ። እግዚአብሔር ካልደረሰልኝ፣ አልሁ በልቤ፣ ዓይኔን ተሸፍኜም ቢሆን ከመሰላሉ ወደ ዘላለም እዘላለሁ፤ ብሰጥምም ብዋኝም፣ መንግሥተ ሰማያት ትምጣ ሲኦል ይምጣ፤ ጌታ ኢየሱስ ሆይ፣ ብትቀበለኝ ተቀበለኝ፤ ካልሆነም ስለ ስምህ ራሴን አሳልፌ እሰጣለሁ።

338. ይህን ውሳኔ ገና እንዳደረግሁ ይህ ቃል በላዬ ወረደ፦ ኢዮብ በከንቱ እግዚአብሔርን ያገለግላልን? ከሳሹ እንዲህ ያለ ይመስል፦ ጌታ ሆይ፣ ኢዮብ ቅን ሰው አይደለም፤ የሚያገለግልህ ለሌላ ጥቅም ብሎ ነው፤ በዙሪያው አጥር አላደረግህለትምን? ነገር ግን እጅህን ዘርግተህ ያለውን ሁሉ ዳስስ፤ በፊትህም ይሰድብሃል። እንግዲህ አሰብሁ፦ ሁሉ ከተወሰደበት በኋላ እግዚአብሔርን ለማገልገል መሻት የቅን ነፍስ ምልክት ነውን? ተስፋ ቈርጦ ከመተው ይልቅ በከንቱ እግዚአብሔርን የሚያገለግል እርሱ እግዚአብሔርን የሚፈራ ሰው ነውን? እግዚአብሔር ይባረክ፤ እንግዲያስ ቅን ልብ እንዳለኝ ተስፋ አደርጋለሁ፤ ስለ ድካሜ ምንም ባላገኝም እግዚአብሔር ብርታት ቢሰጠኝ ምስክርነቴን ፈጽሞ ላለመካድ ቈርጫለሁና፤ እንዲህም እያሰላሰልሁ ሳለሁ ያ የመጽሐፍ ቃል በፊቴ ቀረበ፤ መዝሙር 44:12-26።

339. አሁን ልቤ በመጽናናት ተሞላ፤ ቅን እንደ ሆነ ተስፋ አድርጌአለሁና፤ ብዙ ነገር ቢሰጠኝም ይህ ፈተና ሳይገጥመኝ እንዲቀር አልወድም ነበር፤ ባሰብሁት ቍጥር እጽናናለሁ፤ በእርሱም ስላገኘሁት ትምህርት እግዚአብሔርን ለዘላለም እንደምባርክ ተስፋ አደርጋለሁ። እግዚአብሔር ለእኔ ካደረጋቸው ሥራዎች ሌሎች ብዙዎችን ልተርክ እችል ነበር፤ ነገር ግን እነዚህን በጦርነት ከተማረከው ምርኮ የእግዚአብሔርን ቤት ለማጽናት ቀድሼአለሁ (1ኛ ዜና መዋዕል 26:27)።