ለኃጢአተኞች አለቃ የበዛ ጸጋ፤ ወይም እግዚአብሔር በክርስቶስ ለድሀው አገልጋዩ ለጆን ባንየን ያሳየው እጅግ የበዛ ምሕረት አጭር ዘገባ

ለኃጢአተኞች አለቃ የበዛ ጸጋ፤

ወይም እግዚአብሔር በክርስቶስ ለድሀው አገልጋዩ ለጆን ባንየን ያሳየው እጅግ የበዛ ምሕረት አጭር ዘገባ

1. እግዚአብሔር በነፍሴ ላይ በምሕረት የሠራውን ሥራ በምተርክበት በዚህ ትረካዬ፣ በመጀመሪያ ስለ ትውልዴና ስለ አስተዳደጌ በጥቂት ቃላት ፍንጭ ብሰጣችሁ ተገቢ ይሆናል፤ በዚህም እግዚአብሔር ለእኔ ያሳየው ቸርነትና ልግስና በሰው ልጆች ፊት ይበልጥ ከፍ ከፍ እንዲልና እንዲከበር ነው።

2. ትውልዴ እንግዲህ፣ ብዙዎች በሚገባ እንደሚያውቁት፣ ዝቅተኛና ከቍጥር የማይገባ ትውልድ ነበር፤ የአባቴ ቤት በምድሪቱ ካሉ ቤተ ሰቦች ሁሉ እጅግ የተዋረደና እጅግ የተናቀ ደረጃ ያለው ነበርና። ስለዚህ እንደ ሌሎች ሰዎች በክቡር ደም ወይም በሥጋ በከፍተኛ ትውልድ የምመካበት ነገር የለኝም፤ ሆኖም ሁሉን ነገር ስመዝን፣ በወንጌል በክርስቶስ ያለውን ጸጋና ሕይወት እካፈል ዘንድ በዚህ በር በኩል ወደዚህ ዓለም ስላመጣኝ ሰማያዊውን ግርማ ከፍ ከፍ አደርጋለሁ።

3. ነገር ግን የወላጆቼ ዝቅተኛነትና ከቍጥር አለመግባት እንዳለ ሆኖ፣ ማንበብንም መጻፍንም እማር ዘንድ ወደ ትምህርት ቤት እንዲያስገቡኝ እግዚአብሔር በልባቸው አሳደረ፤ እኔም እንደ ሌሎቹ የድሆች ልጆች መጠን ይህን ተማርሁ። ቢሆንም ለኀፍረቴ እናዘዛለሁ፤ የተማርሁትን ያን ጥቂት ነገር ብዙም ሳይቆይ፣ ያውም ፈጽሞ ማለት ይቻላል፣ ረሳሁት፤ ይህም ጌታ በነፍሴ ላይ የጸጋውን የመለወጥ ሥራ ከመሥራቱ እጅግ አስቀድሞ ነበር።

4. የገዛ ተፈጥሮአዊ ሕይወቴን በተመለከተ ደግሞ፣ በዓለም ከእግዚአብሔር ተለይቼ በኖርሁበት ዘመን፣ በእውነት እንደዚህ ዓለም ኑሮ መጠንና «አሁንም በማይታዘዙ ልጆች እንደሚሠራው መንፈስ» ነበረ (ኤፌሶን 2:2-3)። «በዲያብሎስ እንደ ፈቃዱ መማረክ» ደስታዬ ነበረ (2ኛ ጢሞቴዎስ 2:26)። ዓመፃ ሁሉ ሞልቶብኝ ነበር፤ ይህም ከልጅነቴ ጀምሮ በልቤም በሕይወቴም እጅግ በብርቱ ይሠራና ራሱን ይገልጥ ስለ ነበረ፣ በተለይም ዕድሜዬ ገና ለጋና ጥቂት እንደ ነበረ ሲታሰብ፣ በመራገም፣ በመማል፣ በመዋሸትና የእግዚአብሔርን ቅዱስ ስም በመሳደብ የሚተካከሉኝ ጥቂቶች ብቻ ነበሩ።

5. አዎን፣ በእነዚህ ነገሮች እጅግ ተደላድዬና ሥር ሰድጄ ስለ ነበር ለእኔ እንደ ሁለተኛ ተፈጥሮ ሆኑብኝ፤ ይህም፣ ከዚያ ወዲህ በረጋ መንፈስ እንዳሰብሁት፣ ጌታን እጅግ ስላስቀየመው በልጅነቴ እንኳ በሚያስፈሩ ሕልሞች ያስደነግጠኝና ያሸብረኝ፣ በሚያስጨንቁ ራእዮችም ያርበደብደኝ ነበር፤ ብዙ ጊዜ ይህንና ያንን ቀን በኃጢአት ካሳለፍሁ በኋላ በአልጋዬ ላይ ተኝቼ ሳለሁ፣ በዚያን ጊዜ እንዳሰብሁት ከእነርሱ ጋር ሊወስዱኝ ዘወትር የሚጥሩ አጋንንትና ክፉ መናፍስት እንዳሉ ተሰምቶኝ እጅግ እሠቃይ ነበርና፤ ከእነርሱም ፈጽሞ ልገላገል አልቻልሁም።

6. ደግሞም በዚያ ዕድሜዬ ስለ ፍርድ ቀን በማሰብ ሌሊትም ቀንም እጅግ እጨነቅና እታወክ ነበር፤ የሲኦልን እሳት አስፈሪ ሥቃይ ሳስብም እንቀጠቀጥ ነበር፤ በመጨረሻ «እስከ ታላቁ ቀን ፍርድ ድረስ» በዘላለም የጨለማ ሰንሰለትና እስራት ታስረው በዚያ ከሚኖሩት ከእነዚያ አጋንንትና የሲኦል ክፉ መናፍስት መካከል መገኘት እድል ፈንታዬ ይሆናል ብዬ ዘወትር እፈራ ነበር።

7. እላለሁ፣ እነዚህ ነገሮች ገና የዘጠኝ ወይም የአሥር ዓመት ልጅ ሳለሁ ነፍሴን እጅግ ያስጨንቋት ስለ ነበር፣ በብዙ ጨዋታዎቼና በልጅነት ከንቱ ነገሮቼ መካከል፣ ከከንቱ ጓደኞቼ ጋር ሳለሁ፣ በዚህ ምክንያት ብዙ ጊዜ እጅግ እተክዝና በአእምሮዬ እሠቃይ ነበር፤ ቢሆንም ኃጢአቶቼን መተው አልቻልሁም። አዎን፣ ያን ጊዜ ደግሞ ሕይወትንና መንግሥተ ሰማያትን ተስፋ በመቁረጥ እጅግ ተሸንፌ ስለ ነበር፣ ብዙ ጊዜ ወይ ሲኦል ባይኖር ወይም እኔ ራሴ ጋኔን በሆንሁ ብዬ እመኝ ነበር — አጋንንት የሚያሠቃዩ ብቻ እንደ ሆኑ እገምት ነበርና፤ ወደዚያ መሄዴ ግድ ከሆነ ከምሠቃይ ይልቅ እኔ ራሴ አሠቃይ እንድሆን ነበር።

8. ጥቂት ጊዜ ቆይቶ እነዚያ አስፈሪ ሕልሞች ተዉኝ፤ እኔም ብዙም ሳይቆይ ረሳኋቸው፤ ተድላዎቼ ጨርሶ እንዳልነበሩ ያህል ትዝታቸውን ፈጥነው አጠፉትና፤ ስለዚህ እንደ ተፈጥሮዬ ብርታት መጠን በበለጠ ስስት ለምኞቶቼ ልጓሙን ለቀቅሁ፤ በእግዚአብሔር ሕግ ላይ በሚደረግ መተላለፍ ሁሉ ደስ ይለኝ ነበር፤ ስለዚህም ትዳር እስከ ያዝሁበት ጊዜ ድረስ ከእኔ ጋር ይውሉ የነበሩትን ወጣቶች ሁሉ ወደ ልዩ ልዩ ክፋትና እግዚአብሔርን ወደ አለመፍራት የምመራቸው ዋና መሪያቸው ነበርሁ።

9. አዎን፣ የሥጋ ምኞትና ፍሬ በዚህች በምስኪኗ ነፍሴ ላይ እጅግ ሠልጥኖ ስለ ነበር፣ ውድ የሆነው የጸጋ ተአምር ባይከለክለኝ ኖሮ በዘላለማዊው ፍትሕ ምት መጥፋቴ ብቻ ሳይሆን፣ አንዳንዶችን በዓለም ፊት ለውርደትና ለግልጽ ኀፍረት ለሚያደርሱት ሕጎች ምት እንኳ ራሴን ባጋለጥሁ ነበር።

10. በዚያ ዘመን የሃይማኖት አሳብ እጅግ ያስጨንቀኝ ነበር፤ እኔ ራሴ ልታገሠው አልቻልሁም፣ ሌላ ሰው እንዲይዘውም አልወድድም ነበር፤ ስለዚህ አንዳንዶች ስለ ክርስቲያናዊ አምልኮና እግዚአብሔርን ስለ መምሰል የሚናገሩ መጻሕፍትን ሲያነቡ ባየሁ ጊዜ ለእኔ እንደ እስር ቤት ይሆንብኝ ነበር። ያን ጊዜ እግዚአብሔርን፦ «ከእኔ ራቅ፥ መንገድህንም ማወቅ አልወድድም» አልሁት (ኢዮብ 21:14)። አሁን መልካም አሳብ ሁሉ ከእኔ ጠፍቶ ነበር፤ መንግሥተ ሰማያትም ሲኦልም ከዓይኔም ከአሳቤም ርቀው ነበር፤ ስለ መዳንና ስለ መኰነን ደግሞ ከሁሉ ያነሰ ነበር የማስበው። ጌታ ሆይ፥ ሕይወቴን ታውቃለህ፤ መንገዶቼም ከአንተ የተሰወሩ አልነበሩም።

11. ቢሆንም ይህን በሚገባ አስታውሳለሁ፤ እኔ ራሴ በታላቅ ደስታና ቅለት ኃጢአት ብሠራም፣ በጓደኞቼ ርኵሰትም ደስ ቢለኝም፣ ያን ጊዜ እንኳ በጎነትን እንይዛለን በሚሉ ሰዎች ዘንድ ክፉ ነገር ባየሁ ጊዜ መንፈሴን ያንቀጠቅጠው ነበር። ለምሳሌ አንድ ጊዜ፣ ከሁሉም በላይ፣ በከንቱነቴ ጫፍ ላይ ሳለሁ ሃይማኖተኛ ተብሎ የሚቈጠር አንድ ሰው ሲምል ሰማሁ፤ ይህም በመንፈሴ ላይ እጅግ ታላቅ ምት ስላሳረፈ ልቤን አሳመመው።

12. ነገር ግን እግዚአብሔር ፈጽሞ አልተወኝም፤ ይልቁንም አሁን በወቀሳ ሳይሆን በፍርዶች ይከተለኝ ነበር፤ እነዚያም ፍርዶች ከምሕረት ጋር የተደባለቁ ነበሩ። አንድ ጊዜ ወደ አንድ የባሕር ወሽመጥ ወድቄ ከመስጠም ለጥቂት ተረፍሁ። በሌላ ጊዜ ከጀልባ ላይ ወደ ቤድፎርድ ወንዝ ወደቅሁ፤ ምሕረት ግን አሁንም በሕይወት ጠበቀኝ። ከዚህም በላይ በሌላ ጊዜ ከአንዱ ጓደኛዬ ጋር በሜዳ ሳለሁ አንዲት እፉኝት በአውራ መንገዱ ላይ ስታልፍ አገኘናት፤ እኔም በእጄ ዱላ ይዤ ስለ ነበር ጀርባዋን መታኋት፤ ካደነዘዝኋትም በኋላ አፏን በዱላዬ በግድ ከፍቼ መንደፊያዋን በጣቶቼ ነቀልሁ፤ በዚህ ድርጊቴ እግዚአብሔር መሓሪ ባይሆን ኖሮ በድፍረቴ ራሴን ለሞት ባደረስሁ ነበር።

13. ይህንም ደግሞ በምስጋና አስተውያለሁ፤ ወታደር በነበርሁ ጊዜ እኔና ሌሎች አንድን ስፍራ ለመክበብ እንድንሄድ ተመረጥን፤ ነገር ግን ልሄድ ስዘጋጅ ከጓዶቹ አንዱ በእኔ ፋንታ ሊሄድ ፈለገ፤ እኔም በተስማማሁ ጊዜ ስፍራዬን ወሰደ፤ ወደ ከበባውም ደርሶ በዘብ ቆሞ ሳለ ራሱን በጠመንጃ ጥይት ተመትቶ ሞተ።

14. እንዳልሁት፣ በዚህ ፍርድም ምሕረትም ነበሩ፤ ነገር ግን አንዳቸውም ነፍሴን ለጽድቅ አላነቁአትም፤ ስለዚህ አሁንም ኃጢአት እሠራ ነበር፤ በእግዚአብሔርም ላይ ይበልጥ እያመፅሁ፣ ለገዛ መዳኔም ይበልጥ ግድ የለሽ እየሆንሁ ሄድሁ።

15. ከዚህ በኋላ ብዙም ሳይቆይ ሁኔታዬን ለውጬ ወደ ትዳር ገባሁ፤ ምሕረቴም አባቷ እግዚአብሔርን የሚፈራ ተብሎ የሚቈጠር ሚስት ማግኘቴ ነበር። እኔና ይህች ሴት በሁለታችን መካከል አንድ ሳሕን ወይም አንድ ማንኪያ ያህል የቤት ዕቃ እንኳ ሳይኖረን ከድሆች ሁሉ ይልቅ ድሆች ሆነን ብንጋባም፣ እርስዋ ግን አባቷ ሲሞት የተወላትን እነዚህን ሁለት መጻሕፍት ድርሻዋ አድርጋ ይዛ ነበር፦ ተራው ሰው ወደ መንግሥተ ሰማያት የሚሄድበት መንገድ እና እግዚአብሔርን የመምሰል ልምምድ። በእነዚህ በሁለቱ መጻሕፍት አንዳንድ ጊዜ ከእርስዋ ጋር አነብ ነበር፤ በእነርሱም ውስጥ በመጠኑ ደስ የሚያሰኙኝን አንዳንድ ነገሮች አገኘሁ፤ ነገር ግን በዚያ ሁሉ ጊዜ ምንም የኃጢአት ወቀሳ አልደረሰብኝም። እርስዋም አባቷ ምን ያህል እግዚአብሔርን የሚፈራ ሰው እንደ ነበረ፣ በቤቱም በጎረቤቶቹም መካከል ክፋትን እንዴት ይገሥጽና ያርም እንደ ነበረ፣ በዘመኑም በቃልም በሥራም እንዴት ያለ ጥብቅና ቅዱስ ሕይወት ይኖር እንደ ነበረ ብዙ ጊዜ ትነግረኝ ነበር።

16. ስለዚህ እነዚህ መጻሕፍትና ይህ ትረካ ስለ አሳዛኙና ኃጢአተኛው ሁኔታዬ ያነቁት ዘንድ ልቤን ባይደርሱበትም፣ በውስጤ ግን ለሃይማኖት አንዳንድ ፍላጎቶችን ወለዱ፤ ስለዚህ የተሻለ ነገር ስለማላውቅ የዘመኑን ሃይማኖት በታላቅ ጉጉት ተቀበልሁ፤ ይኸውም በቀን ሁለት ጊዜ ወደ ቤተ ክርስቲያን መሄድ ነበር፣ ያውም ከፊተኞቹ ጋር ሆኜ፤ በዚያም እንደ ሌሎቹ በታላቅ ተመስጦ እናገርና እዘምር ነበር፤ ቢሆንም ክፉ ሕይወቴን እንደ ያዝሁ ነበርሁ። ከዚህም ጋር በአጉል እምነት መንፈስ እጅግ ተውጬ ስለ ነበር፣ የቤተ ክርስቲያን የሆነውን ነገር ሁሉ — ከፍ ያለውን ስፍራ፣ ካህኑን፣ የደብሩን ጸሓፊ፣ ልብሰ ተክህኖውን፣ ሥርዓተ አምልኮውን፣ የቀረውንም ሁሉ — በታላቅ ተመስጦ አመልከው ነበር ማለት ይቻላል፤ በውስጧ ያለውን ሁሉ ቅዱስ አድርጌ እቈጥር ነበር፤ በተለይም ካህኑንና ጸሓፊውን፣ በዚያን ጊዜ እንዳሰብሁት የእግዚአብሔር አገልጋዮች ስለ ሆኑና የእርሱን ሥራ ለመሥራት በቅዱሱ መቅደስ ውስጥ ዋናዎች ስለ ነበሩ፣ እጅግ ደስተኞችና ያለ ጥርጥር እጅግ የተባረኩ አድርጌ እቈጥራቸው ነበር።

17. ይህ አጉል አሳብ በጥቂት ጊዜ ውስጥ በመንፈሴ ላይ እጅግ በረታ፤ ስለዚህ ሕይወቱ ምንም ያህል ርኩስና ብልሹ ቢሆን አንድ ካህን ባየሁ ጊዜ መንፈሴ በፊቱ ሲዋረድ፣ ሲያከብረውና ከእርሱ ጋር ሲጣበቅ ይሰማኝ ነበር፤ አዎን፣ የእግዚአብሔር አገልጋዮች ናቸው ብዬ ስለ ገመትሁ ለእነርሱ ካለኝ ፍቅር የተነሣ በእግራቸው ሥር ተጋድሜ በእነርሱ ልረገጥ እችል ነበር ብዬ አሰብሁ፤ ስማቸው፣ አለባበሳቸውና ሥራቸው እጅግ አስክሮኝና አፍዝዞኝ ነበርና።

18. በዚህ ሁኔታ ለብዙ ጊዜ ከቆየሁ በኋላ ሌላ አሳብ ወደ አእምሮዬ መጣ፤ ይኸውም፦ እኛ ከእስራኤላውያን ወገን ነን ወይስ አይደለንም? የሚል ነበር። በመጻሕፍት ውስጥ እነርሱ በአንድ ወቅት የእግዚአብሔር ልዩ ሕዝብ እንደ ነበሩ ስላገኘሁ፣ ከዚህ ዘር አንዱ ብሆን ነፍሴ በእርግጥ ደስተኛ ትሆናለች ብዬ አሰብሁ። አሁንም ስለዚህ ጥያቄ መልስ ለማግኘት በውስጤ ታላቅ ናፍቆት አገኘሁ፤ ነገር ግን እንዴት እንደማገኘው አላወቅሁም። በመጨረሻ አባቴን ስለዚህ ጠየቅሁት፤ እርሱም፦ አይደለንም አለኝ። ስለዚህ ያን ጊዜ በዚያ ተስፋ ረገድ መንፈሴ ወደቀ፤ እንዲሁም ቀረሁ።

19. ነገር ግን በዚህ ሁሉ ጊዜ የኃጢአትን አደጋና ክፋት አላስተዋልሁም ነበር፤ በክርስቶስ ሆኜ ካልተገኘሁ በቀር የትኛውንም ሃይማኖት ብከተል ኃጢአት እንደሚያስኰንነኝ እንዳላስብ ተከልክዬ ነበር። እንዲያውም ስለ እርሱ ፈጽሞ አላሰብሁም፤ እርሱ መኖሩንም አለመኖሩንም አላሰብሁም። ሰው ዕውር ሳለ እንዲሁ ይቅበዘበዛል፤ ወደ እግዚአብሔር ከተማ የሚወስደውን መንገድ አያውቅምና በከንቱነት ራሱን ብቻ ያደክማል (መክብብ 10:15)።

20. ነገር ግን አንድ ቀን የደብራችን ቄስ ካቀረባቸው ስብከቶች ሁሉ መካከል ርእሱ ስለ ሰንበት ቀንና ያን ቀን በሥራ፣ በጨዋታ ወይም በሌላ ነገር ስለ መሻር ክፋት ነበረ። እኔ ደግሞ ሃይማኖቴ እንዳለ ሆኖ በልዩ ልዩ ክፋት እጅግ ደስ የሚለኝ ሰው ነበርሁ፤ በተለይም ራሴን በዚያ የማዝናናበት ቀን ያ ቀን ነበረ፤ ስለዚህ በስብከቱ ሥር ኅሊናዬ ወደቀ፤ ክፉ አድራጎቴን ሊያሳየኝ ሆን ብሎ ያን ስብከት እንዳዘጋጀ አሰብሁ፤ አመንሁም፤ በዚያን ጊዜም፣ እንደማስታውሰው ከዚያ በፊት ፈጽሞ ያልተሰማኝ፣ በደል ምን እንደ ሆነ ተሰማኝ፤ ያን ጊዜ ግን ለጊዜው በእርሱ እጅግ ተጭኜ ነበር፤ ስብከቱም ባለቀ ጊዜ በመንፈሴ ላይ ታላቅ ሸክም ተሸክሜ ወደ ቤቴ ሄድሁ።

21. ይህም ለዚያች ቅጽበት የምወዳቸውን ደስታዎቼን ጅማት አደነዘዘ፤ የቀድሞ ተድላዎቼንም አመረረብኝ፤ ነገር ግን እነሆ፣ አልዘለቀም፤ በሚገባ ምሳዬን ሳልበላ ጭንቀቱ ከአእምሮዬ መራቅ ጀመረ፤ ልቤም ወደ ቀድሞ መንገዱ ተመለሰ። ኦ! ይህ ጭንቀት ከእኔ በመሄዱ፣ እሳቱም በመጥፋቱ፣ ያለ ከልካይ እንደ ገና ኃጢአት ልሠራ በመቻሌ ምንኛ ደስ አለኝ! ስለዚህ ሥጋዬን በምግብ ካጠገብሁ በኋላ ስብከቱን ከአእምሮዬ አራገፍሁት፤ ወደ ቀድሞ የጨዋታና የመዝናኛ ልማዴም በታላቅ ደስታ ተመለስሁ።

22. ነገር ግን በዚያው ቀን ካት የተባለውን ጨዋታ በመጫወት ላይ ሳለሁ፣ እንጨቱን ከጕድጓዱ አንድ ጊዜ መትቼ ሁለተኛ ጊዜ ልመታው ስል፣ አንድ ድምፅ በድንገት ከሰማይ ወደ ነፍሴ ዘለቀ፤ እንዲህም አለ፦ «ኃጢአትህን ትተህ ወደ መንግሥተ ሰማያት ትሄዳለህን? ወይስ ኃጢአትህን ይዘህ ወደ ሲኦል ትሄዳለህ?» በዚህ እጅግ ተደነቅሁ፤ ስለዚህ ካቴን መሬት ላይ ትቼ ወደ ሰማይ ቀና ብዬ ተመለከትሁ፤ በማስተዋል ዓይኖቼ ጌታ ኢየሱስ እጅግ ተቈጥቶኝ ወደ ታች ሲመለከተኝ፣ ስለ እነዚህና ስለ ሌሎች እግዚአብሔርን የማያከብሩ ድርጊቶቼም በከባድ ቅጣት በጽኑ ሲያስፈራራኝ ያየሁት ያህል ሆነብኝ።

23. ይህን በአእምሮዬ እንደ ጨረስሁ ወዲያው ይህ መደምደሚያ በድንገት በመንፈሴ ላይ ተተከለ፤ የቀደመው ፍንጭ ኃጢአቶቼን እንደ ገና በፊቴ አቁሞአቸዋልና፤ ይኸውም ታላቅና ከባድ ኃጢአተኛ እንደ ነበርሁ፣ አሁንም መንግሥተ ሰማያትን ለመፈለግ ጊዜው እንደ ረፈደብኝ የሚል ነበር፤ ክርስቶስ ይቅር አይለኝም፣ መተላለፌንም አይምረኝም ብዬ ነበርና። ከዚያም በዚህ ደግሞ ማሰላሰል ጀመርሁ፤ ስለ እርሱም እያሰብሁና እንዲህ እንዳይሆን እየፈራሁ ሳለሁ፣ ጊዜው አልፎአል ብዬ ደምድሜ ልቤ በተስፋ መቁረጥ ሲሰምጥ ተሰማኝ፤ ስለዚህ በኃጢአት እቀጥላለሁ ብዬ በልቤ ቈረጥሁ፤ ነገሩ እንዲህ ከሆነ ሁኔታዬ በእርግጥ ጐስቋላ ነው ብዬ አሰብሁና፤ ኃጢአቴን ብተው ጐስቋላ ነኝ፣ ብከተላቸውም ያው ጐስቋላ ነኝ፤ ከመኰነን በቀር ሌላ የሚደርስብኝ የለም፤ መኰነኔ ግድ ከሆነ ደግሞ ስለ ጥቂት ኃጢአቶች ከምኰነን ስለ ብዙ ኃጢአቶች ብኰነን ይሻለኛል።

24. እንዲህ በጨዋታዬ መካከል በዚያ በነበሩት ሁሉ ፊት ቆምሁ፤ ነገር ግን ምንም አልነገርኋቸውም፤ ነገር ግን እላለሁ፣ ይህን መደምደሚያ ካደረግሁ በኋላ ተስፋ ቆርጬ ወደ ጨዋታዬ እንደ ገና ተመለስሁ፤ ደግሞም በሚገባ አስታውሳለሁ፣ ወዲያው ይህ ዓይነቱ ተስፋ መቁረጥ ነፍሴን እጅግ ስለ ያዘ፣ በኃጢአት ከማገኘው በቀር ሌላ መጽናናት ፈጽሞ ላገኝ እንደማልችል አመንሁ፤ መንግሥተ ሰማያት ቀድሞውኑ አልፎኝ ነበርና ስለ እርሱ ማሰብ አይገባኝም ነበር፤ ስለዚህ ኃጢአትን እስክረካ ድረስ ለመሥራት በውስጤ ታላቅ ፍላጎት አገኘሁ፤ ጣፋጭነቱን እቀምስ ዘንድ የትኛው ኃጢአት ለመሠራት እንደ ተዘጋጀ ዘወትር አጠና ነበር፤ ምኞቴን ሳላገኝ እንዳልሞት ደግሞ ሆዴን በጣፋጭ ምግቦቹ ለመሙላት የቻልሁትን ያህል ፈጠንሁ፤ ይህን እጅግ እፈራ ነበርና። በእነዚህ ነገሮች በእግዚአብሔር ፊት እመሰክራለሁ፣ አልዋሽም፤ ይህን ዓይነቱን ንግግርም አላስመስልም፤ እነዚህ በእውነት፣ በብርቱና በሙሉ ልቤ ፍላጎቶቼ ነበሩ፤ ምሕረቱ የማይመረመር ቸሩ ጌታ መተላለፌን ይቅር ይበለኝ።

25. ደግሞም ይህ የዲያብሎስ ፈተና ብዙዎች ከሚያውቁት ይበልጥ በምስኪን ፍጥረታት መካከል የተለመደ እንደ ሆነ እርግጠኛ ነኝ፤ መንፈሳቸውን በወራዳና በደነዘዘ የልብ ሁኔታ፣ በኅሊናም መደንዘዝ እስኪሸፍን ድረስ ይዘልቃል፤ ይህንንም ሁኔታ ዲያብሎስ በጸጥታና በተንኰል በተስፋ መቁረጥ ይሞላዋል፤ ስለዚህ ብዙ በደል በነፍሳቸው ላይ ባይኖርም፣ ለእነርሱ ምንም ተስፋ እንደሌለ ዘወትር በውስጣቸው የተሰወረ ድምዳሜ አላቸው፤ ኃጢአትን ወድደዋልና፣ «ስለዚህ እነርሱን ተከትለው ይሄዳሉ» (ኤርምያስ 2:25፤ 18:12)።

26. አሁንም ስለዚህ በታላቅ የአእምሮ ስስት በኃጢአት ቀጠልሁ፤ እንደምፈልገው ያህል ልረካበት ባለመቻሌ ዘወትር እያጕረመረምሁ ነበር። ይህም አንድ ወር ገደማ ወይም ከዚያ በላይ ከእኔ ጋር ቆየ፤ ነገር ግን አንድ ቀን በአንድ ጎረቤቴ ሱቅ መስኮት ፊት ቆሜ እንደ ልማዴ እየረገምሁ፣ እየማልሁና እንደ እብድ እየሆንሁ ሳለሁ፣ የቤቱ እመቤት በውስጥ ተቀምጣ ሰማችኝ፤ እርስዋም እጅግ ልቅና እግዚአብሔርን የማትፈራ ጐስቋላ ሴት ብትሆንም፣ በዚያ እጅግ በሚያስፈራ መጠን እምልና እረግም ስለ ነበር ስትሰማኝ እንድትንቀጠቀጥ እንዳደረግኋት አስረግጣ ተናገረች፤ ደግሞም በሕይወት ዘመኗ ሁሉ ከሰማቻቸው ሰዎች ይልቅ በመማል እግዚአብሔርን የማልፈራው ሰው እኔ እንደ ሆንሁ፣ እንዲህ በማድረጌም ወጣቶች ከእኔ ጋር ብቻ ቢውሉ በአንድ ከተማ ያሉትን ወጣቶች ሁሉ ላበላሻቸው እንደምችል ነገረችኝ።

27. በዚህ ተግሣጽ ዝም አልሁ፤ በስውርም አፈርሁ፤ ያውም፣ እንዳሰብሁት፣ በሰማይ አምላክ ፊት፤ ስለዚህ እዚያ ቆሜ ራሴን ዝቅ አድርጌ ሳለሁ፣ አባቴ ይህን ክፉ የመማል ልማድ ሳይኖርብኝ እንድናገር ያስተምረኝ ዘንድ እንደ ገና ትንሽ ልጅ ብሆን ብዬ በሙሉ ልቤ ተመኘሁ፤ ለዚህ እጅግ ስለ ለመድሁ መታረምን ማሰብ ለእኔ ከንቱ ነው ብዬ አሰብሁና፤ ፈጽሞ ሊሆን እንደማይችል አስቤ ነበርና።

28. ነገር ግን እንዴት እንደ ሆነ አላውቅም፤ ከዚህ ጊዜ ጀምሮ መማሌን እንዲህ ተውሁ፤ ይህንም ሳስተውል ለራሴ ታላቅ ድንቅ ሆነብኝ፤ ቀድሞ ቃሎቼ ሥልጣን እንዲኖራቸው በፊታቸው አንድ መሐላ፣ በኋላቸውም ሌላ ካላደረግሁ በቀር እንዴት እንደምናገር አላውቅም ነበር፤ አሁን ግን ያለ እርሱ ከቀድሞው ይልቅ በተሻለና በበለጠ ደስታ መናገር ቻልሁ። በዚህ ሁሉ ጊዜ ኢየሱስ ክርስቶስን አላወቅሁም ነበር፤ ጨዋታዎቼንና መዝናኛዎቼንም አልተውሁም።

29. ነገር ግን ከዚህ በኋላ ብዙም ሳይቆይ ሃይማኖተኛ ነኝ ከሚል አንድ ድሀ ሰው ጋር ተገናኘሁ፤ እርሱም፣ በዚያን ጊዜ እንዳሰብሁት፣ ስለ መጻሕፍትና ስለ ሃይማኖት ጉዳዮች ደስ በሚያሰኝ ሁኔታ ይናገር ነበር፤ ስለዚህ የሚናገረውን በመጠኑ ስለ ወደድሁትና ስለ ተሳብሁበት ወደ መጽሐፍ ቅዱሴ ዞርሁ፤ በማንበብም እጅግ ደስ ይለኝ ጀመር፤ በተለይም በታሪካዊው ክፍሉ፤ የጳውሎስን መልእክቶችና እንደዚያ ያሉትን መጻሕፍት ግን መታገሥ አልቻልሁም ነበር፤ ገና የተፈጥሮዬን ርኵሰት ወይም ያድነኝ ዘንድ ኢየሱስ ክርስቶስ ምን ያህል እንደሚያስፈልገኝና ዋጋው ምን ያህል እንደ ሆነ የማላውቅ አላዋቂ ነበርሁና።

30. ስለዚህ በቃሌም በሕይወቴም ወደ አንዳንድ ውጫዊ መታረም ገባሁ፤ ትእዛዛቱንም ወደ መንግሥተ ሰማያት መንገዴ አድርጌ በፊቴ አቆምኋቸው፤ እነዚያንም ትእዛዛት ለመጠበቅ ጣርሁ፤ እንዳሰብሁትም አንዳንድ ጊዜ በደኅና ሁኔታ እጠብቃቸው ነበር፤ ያን ጊዜም መጽናናት ይኖረኝ ነበር፤ ቢሆንም አልፎ አልፎ አንዱን እተላለፍና ኅሊናዬን አሠቃይ ነበር፤ ከዚያም ንስሐ እገባና እንዳዘንሁ እናገር ነበር፤ በሚቀጥለው ጊዜ የተሻለ እንደማደርግ ለእግዚአብሔር ቃል እገባ ነበር፤ በዚያም እንደ ገና ርዳታ አገኝ ነበር፤ ያን ጊዜ በእንግሊዝ ካለ ከማንም ሰው ያላነሰ እግዚአብሔርን ደስ አሰኛለሁ ብዬ አስብ ነበርና።

31. እንዲህ አንድ ዓመት ገደማ ቀጠልሁ፤ በዚያ ጊዜ ሁሉ ጎረቤቶቻችን እግዚአብሔርን እጅግ የሚፈራ ሰው፣ አዲስና ሃይማኖተኛ ሰው አድርገው ቈጠሩኝ፤ በሕይወቴና በአካሄዴ እንዲህ ያለ ታላቅና የታወቀ ለውጥ በማየታቸውም እጅግ ተደነቁ፤ በእርግጥም ነገሩ እንዲሁ ነበረ፤ ምንም እንኳ ገና ክርስቶስን፣ ጸጋን፣ እምነትንም ተስፋንም ባላውቅም። በእውነትም፣ ከዚያ ወዲህ በሚገባ እንዳየሁት፣ ያን ጊዜ ብሞት ኖሮ ሁኔታዬ እጅግ የሚያስፈራ ይሆን ነበር፤ እንግዲህ እላለሁ፣ ይህ አሥራ ሁለት ወር ገደማ ወይም ከዚያ በላይ ቀጠለ።

32. ነገር ግን እላለሁ፣ ጎረቤቶቼ ከአስደንጋጭ ርኵሰት ወደ ግብረ ገብ ሕይወት ወደሚመስል ነገር በተለወጥሁበት በዚህ ታላቅ ለውጤ ተገረሙ፤ በእውነትም መገረማቸው ተገቢ ነበር፤ ይህ ለውጤ የቤድላሙ ቶም (በእብዶች መኖሪያ የሚኖር እብድ) ወደ ጤናማ አእምሮ እንደ መመለስ ያህል ታላቅ ነበርና። ስለዚህ አሁን በፊቴም በጀርባዬም ያመሰግኑኝ፣ ያደንቁኝና መልካም ይናገሩልኝ ጀመር። አሁን፣ እነርሱ እንዳሉት፣ እግዚአብሔርን የምፈራ ሆንሁ፤ አሁን ፍጹም ሐቀኛ ሰው ሆንሁ። ኦ! ነገር ግን ይህ ስለ እኔ የሚናገሩት ቃልና አስተያየታቸው መሆኑን ባስተዋልሁ ጊዜ እጅግ ደስ አሰኘኝ። ምንም እንኳ ገና ውጪውን ካስጌጠ ምስኪን ግብዝ በቀር ምንም ባልሆንም፣ በእውነት እግዚአብሔርን እንደሚፈራ ሰው ስለ እኔ መወራቱን እወድድ ነበር። በመንፈሳዊነቴ እኮራ ነበር፤ የማደርገውንም ሁሉ በሰዎች ዘንድ ለመታየት ወይም በሰዎች ዘንድ መልካም እንዲነገርልኝ አደርግ ነበር። እንዲህም አሥራ ሁለት ወር ገደማ ወይም ከዚያ በላይ ቀጠልሁ።

33. እንግዲህ ይህን ማወቅ አለባችሁ፤ ከዚህ በፊት ደወል በመደወል እጅግ ደስ ይለኝ ነበር፤ ነገር ግን ኅሊናዬ መለስለስ ሲጀምር እንዲህ ያለው ልማድ ከንቱ ብቻ እንደ ሆነ አሰብሁ፤ ስለዚህ ራሴን አስገድጄ ተውሁት፤ አእምሮዬ ግን ይናፍቀው ነበር፤ ስለዚህ ልደውል ባልደፍርም ወደ ደወል ማማው ቤት ሄጄ እመለከተው ነበር። ይህም ለሃይማኖት የሚገባ አይደለም ብዬ አሰብሁ፤ ቢሆንም ራሴን አስገድጄ መመልከቴን ቀጠልሁ፤ ብዙም ሳይቆይ ግን፦ ከደወሎቹ አንዱ ቢወድቅስ? ብዬ ማሰብ ጀመርሁ። ከዚያም በዚያ በእርግጥ ልቆም እችላለሁ ብዬ በማሰብ ማማውን ከዳር እስከ ዳር በሚያቋርጠው በአንድ ዋና ምሰሶ ሥር መቆምን መረጥሁ፤ ነገር ግን ደግሞ፦ ደወሉ እየተወዛወዘ ቢወድቅ መጀመሪያ ግድግዳውን መትቶ ከዚያም ተመልሶ በእኔ ላይ በመውደቅ ይህ ምሰሶ እያለ ሊገድለኝ ይችላል ብዬ አስብ ነበር። ይህም በማማው በር ላይ እንድቆም አደረገኝ፤ አሁንም፦ በበቂ ሁኔታ ደኅና ነኝ፤ ደወል ቢወድቅ ከእነዚህ ወፍራም ግድግዳዎች በስተ ኋላ ሾልኬ ወጥቼ ያም ሆኖ እድናለሁ ብዬ አሰብሁ።

34. ስለዚህ ከዚህ በኋላ ሲደውሉ ለማየት አሁንም እሄድ ነበር፤ ነገር ግን ከማማው በር አልፌ አልሄድም ነበር፤ ከዚያ ግን፦ ማማው ራሱ ቢወድቅስ? የሚል አሳብ ወደ አእምሮዬ መጣ። ቆሜ ስመለከትም፦ እኔ እስከማውቀው ድረስ ሊወድቅ ይችላል የሚለው ይህ አሳብ አእምሮዬን ዘወትር እጅግ ያናውጠው ስለ ነበር፣ ከዚያ በኋላ በማማው በር ላይ ለመቆም አልደፈርሁም፤ ማማው በራሴ ላይ እንዳይወድቅ በመፍራት ለመሸሽ ተገደድሁ እንጂ።

35. ሌላው ነገር ደግሞ ጭፈራዬ ነበረ፤ ያን ፈጽሞ ለመተው አንድ ሙሉ ዓመት ወሰደብኝ፤ ነገር ግን በዚህ ሁሉ ጊዜ ይህን ወይም ያን ትእዛዝ እንደ ጠበቅሁ ባሰብሁ ጊዜ፣ ወይም በቃልም ሆነ በሥራ መልካም ነው ብዬ ያሰብሁትን ማንኛውንም ነገር ባደረግሁ ጊዜ፣ በኅሊናዬ ታላቅ ሰላም ነበረኝ፤ በልቤም፦ እግዚአብሔር አሁን በእኔ ደስ ከመሰኘት በቀር ሌላ ምርጫ የለውም ብዬ አስብ ነበር፤ አዎን፣ በራሴ አነጋገር ልተርከው፣ በእንግሊዝ ከእኔ የተሻለ እግዚአብሔርን ደስ ሊያሰኝ የሚችል ሰው የለም ብዬ አሰብሁ።

36. ነገር ግን እኔ ምስኪን ጐስቋላ በዚህ ሁሉ ጊዜ ኢየሱስ ክርስቶስን የማላውቅ ነበርሁ፤ የራሴንም ጽድቅ ላቆም እፈልግ ነበር፤ እግዚአብሔርም በምሕረቱ የተፈጥሮዬን ሁኔታ ይበልጥ ባያሳየኝ ኖሮ በዚያው በጠፋሁ ነበር።

37. ነገር ግን አንድ ቀን መልካሙ የእግዚአብሔር መግቦት በሙያዬ እንድሠራ ወደ ቤድፎርድ ጣለኝ፤ በዚያችም ከተማ ካሉት መንገዶች በአንዱ ስሄድ፣ ሦስት ወይም አራት ድሀ ሴቶች በፀሐይ ላይ በአንድ ደጅ ተቀምጠው ስለ እግዚአብሔር ነገሮች ሲነጋገሩ ወደ ነበሩበት ደረስሁ፤ አሁን ሲወያዩ ለመስማት ፈቃደኛ ስለ ነበርሁ የሚሉትን ለመስማት ቀረብሁ፤ በዚያን ጊዜ እኔም ራሴ በሃይማኖት ጉዳዮች ቀልጣፋ ተናጋሪ ነበርሁና፤ አሁን ግን ልናገር የምችለው፣ ሰማሁ እንጂ አላስተዋልሁም፤ እነርሱ እጅግ ከፍ ብለው ከአቅሜ በላይ ነበሩና፤ ንግግራቸው ስለ አዲስ ልደት፣ እግዚአብሔር በልባቸው ስለ ሠራው ሥራ፣ እንዲሁም በተፈጥሮአቸው ስለ ነበሩበት ጐስቋላ ሁኔታ እንዴት እንደ ተወቀሱ ነበረና፤ እግዚአብሔር በጌታ ኢየሱስ በፍቅሩ ነፍሳቸውን እንዴት እንደ ጐበኘ፣ በምን ዓይነት ቃሎችና የተስፋ ቃሎች እንደ ታደሱ፣ እንደ ተጽናኑና በዲያብሎስ ፈተናዎች ፊት እንደ ተደገፉ ይነጋገሩ ነበር። ደግሞም በተለይ ስለ ሰይጣን ሹክሹክታዎችና ፈተናዎች ተወያዩ፤ በየትኞቹ እንደ ተሠቃዩ፣ በጥቃቶቹም ሥር እንዴት እንደ ተደገፉ እርስ በርሳቸው ተነጋገሩ። ስለ ልባቸው ጉስቍልናና ስለ አለማመናቸውም ተናገሩ፤ የራሳቸውንም ጽድቅ ምንም ሊጠቅማቸው የማይችል የረከሰና በቂ ያልሆነ አድርገው ናቁት፣ አቃለሉት፣ ተጸየፉትም።

38. ደስታ እያናገራቸው የሚናገሩ መሰለኝ፤ በመጽሐፍ ቅዱስ ቋንቋ እጅግ ደስ በሚያሰኝ ሁኔታ፣ በሚናገሩትም ሁሉ የጸጋ መልክ እየታየባቸው ይናገሩ ስለ ነበር፣ ለእኔ አዲስ ዓለም ያገኙ ይመስሉ ነበር፤ ብቻቸውን እንደሚኖሩና ከጎረቤቶቻቸው ጋር እንደማይቈጠሩ ሰዎች ነበሩ (ዘኍልቍ 23:9)።

39. በዚህ ጊዜ ሁኔታዬ ከንቱ እንደ ሆነ በመጠራጠር የገዛ ልቤ መናወጥ ሲጀምር ተሰማኝ፤ ስለ ሃይማኖትና ስለ መዳን ባሰብሁት አሳብ ሁሉ አዲስ ልደት ፈጽሞ ወደ አእምሮዬ እንዳልገባ አየሁና፤ የቃሉንና የተስፋ ቃሉን መጽናናት፣ የገዛ ክፉ ልቤን ተንኰልና ከሐዲነትም አላወቅሁም ነበር። የስውር አሳቦችን ነገር ደግሞ ልብ አላልኋቸውም ነበር፤ የሰይጣን ፈተናዎች ምን እንደ ሆኑ፣ እንዴትስ መቃወምና መመከት እንዳለባቸው ወዘተ. አላስተዋልሁም ነበር።

40. ስለዚህ የተናገሩትን ሰምቼና አስቤበት ከተለየኋቸው በኋላ ወደ ሥራዬ ተመለስሁ፤ ነገር ግን ንግግራቸውና ጭውውታቸው አብሮኝ ሄደ፤ ልቤም ከእነርሱ ጋር ይቈይ ነበር፤ በቃላቸው እጅግ ተነክቼ ነበርና፤ ይኸውም በእነርሱ አማካይነት እውነተኛ እግዚአብሔርን የሚፈራ ሰው እውነተኛ ምልክቶች እንደ ጐደሉኝ ስለ ተረዳሁ፣ ደግሞም እንዲህ ያለው ሰው ያለበት ሁኔታ ምን ያህል ደስ የሚያሰኝና የተባረከ እንደ ሆነ ስለ ተረዳሁ ነው።

41. ስለዚህ ወደ እነዚህ ድሀ ሰዎች ኅብረት ደጋግሜ መሄድን ዋና ሥራዬ አደርገው ነበር፤ ርቄ መቆየት አልቻልሁምና፤ በመካከላቸውም በሄድሁ ቍጥር ስለ ሁኔታዬ ይበልጥ እጠራጠር ነበር። አሁንም እንደማስታውሰው፣ ወዲያው በውስጤ ሁለት ነገሮችን አገኘሁ፤ በተለይ ከጥቂት ጊዜ በፊት ምን ያህል ዕውር፣ አላዋቂ፣ ርኩስና እግዚአብሔርን የማይፈራ ጐስቋላ እንደ ነበርሁ ሳስብ አንዳንድ ጊዜ በእነርሱ እደነቅ ነበር። አንደኛው ታላቅ የልብ ልስላሴና ርኅራኄ ነበር፤ ይህም እነርሱ ከመጽሐፍ ቅዱስ ያረጋገጡትን ነገር እንድረዳና እንድወቀስበት አደረገኝ፤ ሁለተኛው ደግሞ በእርሱና በማንኛውም ጊዜ በሰማሁትና ባነበብሁት በጎ ነገር ሁሉ ላይ ዘወትር ለማሰላሰል አእምሮዬ ያዘነበለበት ታላቅ ዝንባሌ ነበር።

42. በእነዚህ ነገሮች አእምሮዬ አሁን እጅግ ከመለወጡ የተነሣ በደም ሥር ላይ እንደ ተጣበቀች አልቅት ሆኖ ዘወትር፦ ስጥ፣ ስጥ እያለ ይጮኽ ነበር (ምሳሌ 30:15)፤ አዎን፣ በዘላለማዊነትና በመንግሥተ ሰማያት ነገሮች ላይ — ማለትም እስከማውቀው ድረስ፣ ምንም እንኳ እግዚአብሔር እንደሚያውቅ ያን ጊዜ የማውቀው እጅግ ጥቂት ቢሆንም — እጅግ ተተክሎ ስለ ነበር ተድላም ትርፍም፣ ማባበልም ዛቻም ሊያላቅቀው ወይም የያዘውን እንዲለቅ ሊያደርገው አልቻለም። በኀፍረት የምናገረው ቢሆንም በእርግጥ የተረጋገጠ እውነት ነው፤ ከዚያ ወዲህ አእምሮዬን ከምድር ወደ ሰማይ መልሶ ማንሣት ብዙ ጊዜ እንደ ከበደኝ ሁሉ፣ ያን ጊዜ ደግሞ አእምሮዬን ከሰማይ ወደ ምድር ማውረድ እንዲሁ ይከብደኝ ነበር።

43. አንድ ነገር ሳልጠቅስ ማለፍ አልችልም፦ በከተማችን ልቤ ከማንም ይልቅ የተቈራኘበት አንድ ወጣት ነበረ፤ እርሱ ግን በመራገም፣ በመማልና በዝሙት እጅግ ክፉ ፍጡር ስለ ነበረ አሁን ከእኔ አራቅሁት፤ ጓደኝነቱንም ተውሁ። ከተውሁት ከሦስት ወር ገደማ በኋላ ግን በአንዲት ጠባብ መንገድ ላይ አገኘሁትና እንዴት እንደ ሆነ ጠየቅሁት፤ እርሱም እንደ ቀድሞው የመማልና የእብደት ልማዱ ደኅና እንደ ሆነ መለሰልኝ። እኔም፦ «ነገር ግን ሃሪ፣ ለምን እንዲህ ትምላለህ፣ ትራገማለህም? በዚህ ሁኔታ ብትሞት ምን ይደርስብሃል?» አልሁት። እርሱም በታላቅ ቍጣ፦ «እንደ እኔ ያሉ ሰዎች ባይኖሩ ኖሮ ዲያብሎስ ጓደኛ ከየት ያገኝ ነበር?» ብሎ መለሰልኝ።

44. በዚህ ጊዜ ገደማ ከአገራችን ሰዎች አንዳንዶቹ ያወጡአቸውን የራንተሮችን መጻሕፍት አገኘሁ (ራንተሮች በዚያ ዘመን ከሕግ በላይ ነን እያሉ ልቅ ኑሮን የሚያስተምሩ የኑፋቄ ተከታዮች ነበሩ)፤ እነዚህ መጻሕፍት በአንዳንድ የቆዩ ክርስትናን የሚናገሩ ሰዎች ዘንድ ደግሞ እጅግ የተከበሩ ነበሩ። ከእነርሱ አንዳንዶቹን አነበብሁ፤ ነገር ግን ስለ እነርሱ መፍረድ አልቻልሁም፤ ስለዚህ እያነበብሁና እያሰብሁባቸው ለመፍረድ አቅም እንደሌለኝ ሲሰማኝ፣ እንዲህ እያልሁ ከልቤ ወደ ጸሎት እመለስ ነበር፦ ጌታ ሆይ፥ እኔ ሰነፍ ነኝ፤ እውነትን ከስሕተት መለየት አልችልም፤ ጌታ ሆይ፥ ይህን ትምህርት እቀበለው ወይም እኰንነው ዘንድ ለገዛ ዕውርነቴ አትተወኝ፤ ከእግዚአብሔር ከሆነ እንዳልንቀው፣ ከዲያብሎስ ከሆነም እንዳልቀበለው አድርገኝ። ጌታ ሆይ፥ በዚህ ጉዳይ ነፍሴን በእግርህ ሥር ብቻ አኖራለሁ፤ እንዳልታለል በትሕትና እለምንሃለሁ። በዚህ ጊዜ ሁሉ አንድ የቅርብ ሃይማኖተኛ ጓደኛ ነበረኝ፤ እርሱም ቀደም ብዬ የጠቀስሁት ያ ድሀ ሰው ነበረ፤ ነገር ግን በዚህ ጊዜ ገደማ እርሱ ደግሞ እጅግ ዲያብሎሳዊ ራንተር ሆነ፤ ራሱንም ለልዩ ልዩ ርኵሰት፣ በተለይም ለዝሙት አሳልፎ ሰጠ፤ አምላክም፣ መልአክም፣ መንፈስም መኖሩን ይክድ ነበር፤ ወደ ልከኝነት በሚጠራው ምክር ሁሉ ላይም ይስቅ ነበር። ክፋቱን ልገሥጽ በደከምሁ ጊዜ ይበልጥ ይስቅ ነበር፤ ሃይማኖቶችን ሁሉ አልፎ እንደ መጣና እስከ አሁን ድረስ ትክክለኛውን እንዳላገኘ ያስመስል ነበር። ደግሞም ክርስትናን የሚናገሩ ሰዎች ሁሉ በጥቂት ጊዜ ውስጥ ወደ ራንተሮች መንገድ ሲመለሱ እንደምናይ ነገረኝ። ስለዚህ እነዚያን የተረገሙ መርሆች ተጸይፌ ወዲያው ጓደኝነቱን ተውሁ፤ ቀድሞ የቅርብ ወዳጁ እንደ ነበርሁ ሁሉ አሁን ደግሞ ፈጽሞ ባዕድ ሆንሁበት።

45. የፈተነኝ ይህ ሰው ብቻ አልነበረም፤ ሥራዬ በገጠር ስለ ነበረ ከብዙ ሰዎች ጋር የመገናኘት አጋጣሚ አገኘሁ፤ እነርሱም ቀድሞ በሃይማኖት ጥብቅ የነበሩ ቢሆኑም በእነዚህ ራንተሮች ተጠራርገው የተወሰዱ ነበሩ። እነዚህም ስለ መንገዳቸው ያወሩኝ ነበር፤ ሕግ አጥባቂና በጨለማ ያለሁ ብለውም ይኰንኑኝ ነበር፤ ወደ ፍጽምና የደረሱት የፈለጉትን ማድረግ የሚችሉና ኃጢአትም የማይሠሩት እነርሱ ብቻ እንደ ሆኑ ያስመስሉ ነበር። ኦ! እነዚህ ፈተናዎች ለሥጋዬ የሚስማሙ ነበሩ፤ ገና ወጣት ነበርሁ፤ ተፈጥሮዬም በጕልምስናው ላይ ነበረችና፤ ነገር ግን ለተሻለ ነገር እንዳዘጋጀኝ ተስፋ የማደርገው እግዚአብሔር በስሙ ፍርሃት ጠበቀኝ፤ እንዲህ ያሉትንም መርሆች እንድቀበል አልፈቀደልኝም። የገዛ ጥበቤን ዘወትር ሳልተማመን እንዲጠብቀኝና እንዲመራኝ ወደ እርሱ እንድጮኽ በልቤ ያኖረልኝ እግዚአብሔር ይባረክ፤ ከዚያ ወዲህ የዚያን ጸሎት ፍሬ አይቻለሁና፤ ከራንተሮች ስሕተት ብቻ ሳይሆን ከዚያ በኋላ ከተነሡት ስሕተቶችም ጠብቆኛል። በዚያ ዘመን መጽሐፍ ቅዱስ ለእኔ ውድ ነበረ።

46. አሁንም መጽሐፍ ቅዱስን በአዲስ ዓይን መመልከት የጀመርሁ መሰለኝ፤ ከዚያ በፊት አንብቤ በማላውቀው ሁኔታ አነበብሁት፤ በተለይም የሐዋርያው የጳውሎስ መልእክቶች ጣፋጭና ደስ የሚያሰኙ ሆኑልኝ፤ በእርግጥም ያን ጊዜ በንባብም ይሁን በማሰላሰል ከመጽሐፍ ቅዱስ ፈጽሞ አልወጣም ነበር፤ እውነትንና ወደ ሰማይና ወደ ክብር የሚወስደውን መንገድ አውቅ ዘንድ ዘወትር ወደ እግዚአብሔር እጮኽ ነበር።

47. እያነበብሁ ስቀጥልም ይህን ክፍል አገኘሁ፦ «ለአንዱ ጥበብን መናገር በመንፈስ ይሰጠዋልና፥ ለአንዱም በዚያው መንፈስ እውቀትን መናገር ይሰጠዋል፥ ለአንዱም በዚያው መንፈስ እምነት» ወዘተ. (1ኛ ቆሮንቶስ 12:8-9)። ከዚያ ወዲህ እንደ ተረዳሁት መንፈስ ቅዱስ በዚህ ጥቅስ በተለይ የሚያመለክተው ያልተለመዱ ነገሮችን ቢሆንም፣ በዚያን ጊዜ ግን የተለመዱ ነገሮች፣ ማለትም ሌሎች ክርስቲያኖች ያላቸው ያ ማስተዋልና ጥበብ እንደ ጐደለኝ በማሳመን በእኔ ላይ ተጣበቀ። በዚህ ቃል ላይ አሰላሰልሁ፤ ምን እንደማደርግም አላውቅም ነበር፤ በተለይ እምነት የሚለው ቃል አስጨነቀኝ፤ አንዳንድ ጊዜ ምንም እምነት አለኝ ወይስ የለኝም ብዬ ከመጠየቅ ራሴን መግታት አልቻልሁምና፤ ሌሎች ደጋግ ሰዎች ከእግዚአብሔር ከተሰጡአቸው በረከቶች ሁሉ ይህ እንዳገለለኝ ፈራሁ፤ ነገር ግን በነፍሴ ውስጥ እምነት የለኝም ብዬ መደምደም አልፈለግሁም፤ እንዲህ ብደመድም፣ አልሁ በልቤ፣ ራሴን በእርግጥ ፈጽሞ እንደ ተጣለ እቈጥራለሁ።

48. በዚህ ጊዜ በልቤ እንዲህ አልሁ፦ ምንም እንኳ አላዋቂ ሞኝ እንደ ሆንሁ፣ ሌሎች ደጋግ ሰዎች ያሏቸውም እነዚያ የተባረኩ የእውቀትና የማስተዋል ስጦታዎች እንደ ጐደሉኝ ብረዳም፣ እምነት ምን እንደ ሆነ ባላውቅም እንኳ፣ የሆነው ይሁን ብዬ ፈጽሞ እምነት የለሽ አይደለሁም ብዬ እደመድማለሁ። ራሳቸውን እምነት እንደሌላቸው አድርገው የሚደመድሙ በነፍሳቸው ዕረፍትም ሆነ ጸጥታ እንደሌላቸው ታይቶኝ ነበርና — ይህም ከዚያ ወዲህ እንደ ተረዳሁት ያሳየኝ ሰይጣን ነበረ — እኔም ፈጽሞ ወደ ተስፋ መቁረጥ መውደቅ አልፈለግሁም።

49. ስለዚህ በዚህ ሹክሹክታ ምክንያት እምነት እንደ ጐደለኝ ማየትን ለጊዜው ፈራሁ፤ እግዚአብሔር ግን እንዲህ አድርጌ ነፍሴን አፈርሳትና አጠፋት ዘንድ አልፈቀደልኝም፤ ይልቁንም ይህን ዕውርና አሳዛኝ መደምደሚያዬን በመቃወም በዚህ ራሴን ላታልል እችላለሁ የሚሉ አሳቦችን በውስጤ ዘወትር ይፈጥር ነበር፤ ስለዚህም እምነት እንዳለኝ ወይም እንደሌለኝ በእርግጥ እስከማውቅ ድረስ ዕረፍት አላገኘሁም። ይህም ዘወትር በአእምሮዬ ይመላለስ ነበር፦ ነገር ግን በእርግጥ እምነት ቢጐድልህስ? እምነት እንዳለህስ እንዴት ልታውቅ ትችላለህ? ከዚህም በላይ፣ እምነት ባይኖረኝ ለዘላለም እንደምጠፋ በእርግጥ አየሁ።

50. ስለዚህ መጀመሪያ የእምነትን ጉዳይ ችላ ብዬ ለማለፍ ብጥርም፣ ብዙም ሳይቆይ ነገሩን ይበልጥ አስቤበት እምነት አለኝ ወይስ የለኝም ብዬ ራሴን ለመፈተን ፈቀድሁ። ነገር ግን ወዮ! እኔ ምስኪኑ ጐስቋላ እጅግ አላዋቂና እንደ እንስሳ ደንቆሮ ስለ ነበርሁ፣ እስከ ዛሬ ድረስ አይቼውም አስቤበትም የማላውቀውን አንድ ብርቅና ረቂቅ የጥበብ ሥራ እንዴት እንደምጀምርና እንደምፈጽም ከማውቀው በላይ ያን እንዴት እንደማደርገው አላውቅም ነበር።

51. ስለዚህ እንዲህ እያሰብሁና በዚህ ጉዳይ ተጨንቄ ሳለሁ — ልታውቁ የሚገባችሁ፣ እስከዚያ ጊዜ ድረስ በዚህ ጉዳይ ልቤን ለማንም አልገለጥሁም ነበር፤ የማደርገው መስማትና ማሰብ ብቻ ነበር — ፈታኙ በማታለያው ገባ፤ ይኸውም ተአምር ለማድረግ ከመሞከር በቀር እምነት እንዳለኝ የማውቅበት ሌላ መንገድ የለም የሚል ነበር፤ ፈተናውንም ለማጽናትና ለማበርታት ወደዚያ የሚያመለክቱ የሚመስሉትን ጥቅሶች ያቀርብ ነበር። እንዲያውም አንድ ቀን በኤልስቶውና በቤድፎርድ መካከል ስሄድ፣ አንድ ተአምር በማድረግ እምነት እንዳለኝ እንድፈትን የሚገፋፋ ፈተና በእኔ ላይ በረታ፤ ያም ተአምር በዚያን ጊዜ ይህ ነበር፦ በፈረስ መንገዶቹ ላይ ለነበሩት ኩሬዎች፦ ደረቁ፥ ለደረቁም ስፍራዎች፦ እናንተ ኩሬ ሁኑ ማለት ነበረብኝ። በእርግጥም አንድ ጊዜ እንዲህ ልል ተቃርቤ ነበር፤ ልናገር ስል ግን ይህ አሳብ ወደ አእምሮዬ መጣ፦ ነገር ግን መጀመሪያ ወደዚያ አጥር ሥር ሄደህ እግዚአብሔር እንዲያስችልህ ጸልይ። ለመጸለይ በወሰንሁ ጊዜ ግን ይህ በብርቱ መጣብኝ፦ ብጸልይና ተመልሼ መጥቼ ለማድረግ ብሞክር፣ ቢሆንም ምንም ነገር ባይሆን፣ በእርግጥ እምነት የለኝም፤ ይልቁንም የተጣልሁና የጠፋሁ ነኝ። እንግዲያስ፣ አልሁ በልቤ፣ ነገሩ እንዲህ ከሆነ ገና አልሞክርም፤ ጥቂት ጊዜ እቈያለሁ እንጂ።

52. ስለዚህ በታላቅ ግራ መጋባት ውስጥ ቀጠልሁ፤ እንዲህ ያሉ ድንቅ ነገሮችን ማድረግ የሚችሉት ብቻ እምነት ያላቸው ከሆኑ፣ ለጊዜው እምነት እንደሌለኝ፣ ወደፊትም ሊኖረኝ እንደማይችል ደመደምሁ። በዚህ ሁኔታ በዲያብሎስና በገዛ አላዋቂነቴ መካከል ተንገላታሁ፤ በተለይም አንዳንድ ጊዜ እጅግ ተጨንቄ ምን እንደማደርግ አላውቅም ነበር።

53. በዚህ ጊዜ ገደማ የእነዚህ የቤድፎርድ ድሀ ሰዎች ሁኔታና ደስታ በሕልም ወይም በራእይ እንዲህ ተገለጠልኝ። በአንድ ረጅም ተራራ ፀሐያማ ጎን ላይ ተቀምጠው፣ በዚያም በደስ በሚያሰኘው የፀሐይ ጨረር ሲታደሱ አየሁ፤ እኔ ግን በብርድ ውስጥ በውርጭ፣ በበረዶና በጨለማ ደመናዎች እየተሠቃየሁ እንቀጠቀጥና እኰራመት ነበር። ደግሞም በእኔና በእነርሱ መካከል ይህን ተራራ የሚከብብ ቅጥር ያየሁ መሰለኝ፤ ነፍሴም በዚህ ቅጥር ውስጥ አልፋ ለመሄድ እጅግ ተመኘች፤ ብችል እስከ መካከላቸው ድረስ ገብቼ እኔም በፀሐያቸው ሙቀት ራሴን አጽናና ዘንድ ነበር።

54. ይህን ቅጥር ደጋግሜ የዞርሁት መሰለኝ፤ ወደ ውስጥ የምገባበት አንድ መንገድ ወይም መተላለፊያ አገኝ እንደ ሆነ ለማየት እየሄድሁ ዘወትር እመረምር ነበር፤ ለተወሰነ ጊዜ ግን ምንም አላገኘሁም። በመጨረሻም በቅጥሩ ላይ እንደ ትንሽ በር ያለ ጠባብ ክፍተት የሚመስል አየሁ፤ በእርሱም ለማለፍ ሞከርሁ፤ መተላለፊያው ግን እጅግ የጠበበና የቀጠነ ስለ ነበረ ለመግባት ብዙ ጊዜ ጣርሁ፤ ሁሉም ግን በከንቱ ነበር፤ ለመግባት በመታገሌ ፈጽሞ ልዝል እስክቃረብ ድረስ። በመጨረሻም በታላቅ ትግል መጀመሪያ ራሴን ያስገባሁ መሰለኝ፤ ከዚያም በኋላ ወደ ጎን እየተሽሎከለክሁ እየታገልሁ ትከሻዎቼን፣ ቀጥሎም ሰውነቴን በሙሉ አስገባሁ። በዚያን ጊዜ እጅግ ደስ አለኝ፤ ሄጄም በመካከላቸው ተቀመጥሁ፤ በፀሐያቸውም ብርሃንና ሙቀት ተጽናናሁ።

55. ይህ ተራራና ቅጥር ወዘተ. እንዲህ ተብራራልኝ፦ ተራራው የሕያው እግዚአብሔር ቤተ ክርስቲያንን ያመለክታል፤ በላዩ ያበራው ፀሐይ በውስጧ ባሉት ላይ የሚያበራውን የምሕረቱን ፊት የሚያጽናና ብርሃን ያመለክታል፤ ቅጥሩ፣ እንደ መሰለኝ፣ ክርስቲያኖችንና ዓለምን የሚለያቸው ቃሉ ነበረ፤ በዚህ ቅጥር ላይ የነበረው ክፍተት ደግሞ፣ እንደ መሰለኝ፣ ወደ እግዚአብሔር አብ የሚወስደው መንገድ የሆነው ኢየሱስ ክርስቶስ ነበረ (ዮሐንስ 14:6፤ ማቴዎስ 7:14)። መተላለፊያው እጅግ በሚያስደንቅ ሁኔታ ጠባብ፣ ያውም በታላቅ ችግር ካልሆነ በቀር ልገባበት የማልችል ያህል ጠባብ ስለ ነበረ፣ ፍጹም ቍርጠኞች ካልሆኑና ይህን ክፉ ዓለም ወደ ኋላ ካልተዉ በቀር ማንም ወደ ሕይወት ሊገባ እንደማይችል አሳየኝ፤ በዚያ ለሥጋና ለነፍስ ብቻ ስፍራ ነበረና፤ ለሥጋና ለነፍስና ለኃጢአት ግን ስፍራ አልነበረም።

56. ይህ ምሳሌ ብዙ ቀናት በመንፈሴ ላይ ኖረ፤ በዚያ ጊዜ ሁሉ ራሴን በተተወና በአሳዛኝ ሁኔታ ውስጥ አየሁ፤ ቢሆንም በፀሐይ ብርሃን ውስጥ ከተቀመጡት ከእነዚያ ሰዎች አንዱ ለመሆን ብርቱ ራብና ምኞት ተቀሰቀሰብኝ። አሁን ደግሞ በቤትም ሆነ በውጭ፣ በቤት ውስጥም ሆነ በሜዳ፣ ባለሁበት ሁሉ እጸልይ ነበር፤ ብዙ ጊዜም ልቤን ከፍ አድርጌ ከ51ኛው መዝሙር ያን፦ «አቤቱ፥ ጭንቀቴን ተመልከት» የሚለውን እዘምር ነበር፤ ገና የት እንዳለሁ አላውቅም ነበርና።

57. ገና በክርስቶስ እምነት እንዳለኝ የሚያጽናና እርግጠኝነት ማግኘት አልቻልሁም ነበር፤ ይልቁንም እርካታ በማግኘት ፋንታ በዚህ ጊዜ ነፍሴ ስለ ወደፊቱ ደስታዬ በአዲስ ጥርጣሬዎች ስትጠቃ አገኘኋት፤ በተለይም እንደነዚህ ባሉት፦ በውኑ ተመርጬ ይሆን? ነገር ግን የጸጋው ቀን አሁን አልፎ ሄዶ ቢሆንስ?

58. በእነዚህ ሁለት ፈተናዎች እጅግ ተሠቃየሁ፣ ተረበሽሁም፤ አንዳንድ ጊዜ በአንዱ፣ አንዳንድ ጊዜም በሌላው። በመጀመሪያ ስለ መመረጤ ስለ መጠራጠሬ ልናገር፤ በዚህ ጊዜ ወደ ሰማይና ወደ ክብር የሚወስደውን መንገድ ለማግኘት እንደ እሳት ብነድድም፣ ምንም ነገር ከዚህ ሊመልሰኝ ባይችልም፣ ይህ ጥያቄ ግን እጅግ ያሰናክለኝና ተስፋ ያስቈርጠኝ ስለ ነበረ፣ በተለይም አንዳንድ ጊዜ በእርሱ ኃይልና ብርታት የሰውነቴ ጕልበት እንኳ የተወሰደብኝ ያህል ነበርሁ። ይህ ጥቅስም ምኞቶቼን ሁሉ የሚረግጥ መሰለኝ፦ «ምሕረት ለወደደ ወይም ለሮጠ አይደለም፥ ከሚምር ከእግዚአብሔር ነው እንጂ» (ሮሜ 9:16)።

59. በዚህ ጥቅስ ምን እንደማደርግ አላውቅም ነበር፤ ታላቁ እግዚአብሔር ከወሰን በሌለው ጸጋውና ቸርነቱ በፈቃዱ የምሕረት ዕቃ እንድሆን ካልመረጠኝ በቀር፣ ልቤ እስኪሰበር ድረስ ብመኝ፣ ብናፍቅና ብደክምም ምንም መልካም ነገር እንደማይገኝበት በግልጽ አየሁና። ስለዚህ ይህ ዘወትር ከእኔ ጋር ተጣብቆ ይኖር ነበር፦ እንደ ተመረጥህ እንዴት ልታውቅ ትችላለህ? ባትመረጥስ? ያን ጊዜስ ምን ይሆናል?

60. ጌታ ሆይ፥ አልሁ በልቤ፣ በእርግጥ ባልመረጥስ? ምናልባት አልተመረጥህም ይሆናል፣ አለ ፈታኙ፤ በእርግጥ እንዲሁ ሊሆን ይችላል፣ አልሁ በልቤ። እንግዲያስ፣ አለ ሰይጣን፣ ብትተውና ከዚህ በላይ ባትታገል ይሻልሃል፤ በእርግጥ በእግዚአብሔር ያልተመረጥህና ያልተለየህ ከሆንህ ስለ መዳንህ የሚነገር ነገር የለምና፤ «ምሕረት ለወደደ ወይም ለሮጠ አይደለም፥ ከሚምር ከእግዚአብሔር ነው እንጂ»።

61. በእነዚህ ነገሮች ምን እንደምል ወይም ለእነዚህ ፈተናዎች እንዴት እንደምመልስ ሳላውቅ ፈጽሞ ግራ ተጋባሁ። በእርግጥም ሰይጣን እንዲህ እንዳጠቃኝ ፈጽሞ አላሰብሁም ነበር፤ ይልቁንም ጥያቄውን እንዲህ ማንሣቴ የገዛ አስተዋይነቴ እንደ ሆነ አሰብሁ፤ የዘላለምን ሕይወት የሚያገኙት ምርጦቹ ብቻ መሆናቸውን ያለ ምንም ማመንታት ከልቤ ተቀብዬው ነበርና፤ እኔ ራሴ ከእነርሱ አንዱ መሆኔ ግን — ጥያቄው ሁሉ ያለው በዚያ ነበር።

62. በዚህ ሁኔታ ለብዙ ቀናት እጅግ ተጠቃሁ፣ ግራም ተጋባሁ፤ ስሄድም ብዙ ጊዜ በአእምሮዬ ድካም ምክንያት በቆምሁበት ልወድቅ እቃረብ ነበር። ነገር ግን ለብዙ ሳምንታት በዚህ ተጨቍኜና ተዋርጄ ከቈየሁ በኋላ፣ አንድ ቀን ሕይወትን የማግኘት ተስፋዬን ሁሉ ፈጽሞ ልተው በተቃረብሁ ጊዜ፣ ይህ ቃል በክብደት በመንፈሴ ላይ ወደቀ፦ «የቀደሙትን ትውልዶች ተመልከቱ፥ እዩም፤ በውኑ በእግዚአብሔር ታምኖ ያፈረ አለን?»

63. በዚህም ነፍሴ እጅግ ቀለለች፣ ተበረታታችም፤ በዚያው ቅጽበት እንዲህ ተብራራልኝ ነበርና፦ ከዘፍጥረት መጀመሪያ ጀምረህ እስከ ራእይ መጨረሻ ድረስ አንብብ፤ በእግዚአብሔር ታምኖ ያፈረ ማንም ሰው ቢኖር ታገኝ እንደ ሆነ ተመልከት። ስለዚህ ወደ ቤት በመጣሁ ጊዜ ያን ቃል አገኝ እንደ ሆነ ለማየት ወዲያው ወደ መጽሐፍ ቅዱሴ ሄድሁ፤ ወዲያውኑ እንደማገኘው አልተጠራጠርሁም ነበር፤ በመንፈሴ ላይ እጅግ አዲስ ሆኖ፣ በእንዲህ ያለ ብርታትና መጽናናትም ስለ ነበረ፣ ከእኔ ጋር የሚነጋገር ያህል ነበርና።

64. እሺ፣ ፈለግሁ፤ ነገር ግን አላገኘሁትም፤ ቃሉ ብቻ በእኔ ላይ ኖረ። ከዚያም መጀመሪያ ይህን ደግ ሰው፣ ቀጥሎም ሌላውን ስፍራው የት እንደ ሆነ ያውቁ እንደ ሆነ ጠየቅሁ፤ እነርሱ ግን እንዲህ ያለ ክፍል አያውቁም ነበር። በዚህም ተደነቅሁ፤ እንዲህ ያለ ቃል እንዲህ በድንገት፣ በእንዲህ ያለ መጽናናትና ብርታት ልቤን ይዞ በላዩ ሲኖር፣ ማንም ግን ሊያገኘው አለመቻሉ አስደነቀኝ፤ በቅዱሳት መጻሕፍት ውስጥ እንዳለ አልተጠራጠርሁም ነበርና።

65. በዚህ ሁኔታ ከአንድ ዓመት በላይ ቈየሁ፤ ስፍራውንም ላገኘው አልቻልሁም፤ በመጨረሻ ግን ዓይኔን ወደ አዋልድ መጻሕፍት (አፖክሪፋ) ስጥል በሲራክ 2:10 ውስጥ አገኘሁት። ይህ በመጀመሪያ በመጠኑ አስደነገጠኝ፤ ነገር ግን በዚህ ጊዜ የእግዚአብሔርን ፍቅርና ቸርነት ይበልጥ ተለማምጄ ስለ ነበር ብዙም አላስጨነቀኝም፤ በተለይም ቅዱሳትና ቀኖናዊ ብለን በምንጠራቸው መጻሕፍት ውስጥ ባይገኝም፣ ይህ ቃል የብዙ ተስፋዎች ድምርና ፍሬ ነገር ስለ ሆነ መጽናናቱን መቀበል ግዴታዬ እንደ ሆነ ባሰብሁ ጊዜ። ስለዚያ ቃልም እግዚአብሔርን አመሰግናለሁ፤ ለእኔ ከእግዚአብሔር ነበርና፤ ያ ቃል እስከ አሁን አንዳንድ ጊዜ በፊቴ ያበራል።

66. ከዚህ በኋላ ያ ሌላው ጥርጣሬ በብርታት መጣብኝ፦ ነገር ግን የጸጋው ቀን አልፎ ሄዶ ቢሆንስ? የምሕረትን ጊዜ አሳልፈህ ቈይተህ ቢሆንስ? አሁን አስታውሳለሁ፤ አንድ ቀን ወደ ገጠር ስሄድ ስለዚህ ነገር እጅግ አስብ ነበር፦ ነገር ግን የጸጋው ቀን አልፎ ቢሆንስ? ጭንቀቴንም ለማክበድ ፈታኙ እነዚያን የቤድፎርድ ደጋግ ሰዎች በአእምሮዬ ፊት አቀረባቸው፤ እንዲህም ብሎ ሹክ አለኝ፦ እነዚህ አስቀድመው ስለ ተለወጡ በዚያ አካባቢ እግዚአብሔር የሚያድናቸው እነርሱ ብቻ ናቸው፤ አንተም ዘግይተህ መጣህ፤ አንተ ሳትመጣ እነርሱ በረከቱን ወስደውታልና።

67. በዚህ ጊዜ ይህ በእርግጥ እንዲሁ ሊሆን ይችላል ብዬ በማሰብ በታላቅ ጭንቀት ውስጥ ገባሁ፤ ስለዚህ አሳዛኝ ሁኔታዬን እያለቀስሁ ወዲያና ወዲህ እመላለስ ነበር፤ ይህን ያህል ጊዜ ርቄ በመቆሜና እንዳደረግሁት ይህን ያህል ዓመታት በኃጢአት በማሳለፌ ራሴን ከሺህ ሞኞች እጅግ የከፋ አድርጌ እቈጥር ነበር፤ ዘወትርም፦ ኦ፣ ቀደም ብዬ በተመለስሁ ኖሮ! ኦ፣ ከሰባት ዓመት በፊት በተመለስሁ ኖሮ! እያልሁ እጮኽ ነበር። ነፍሴና መንግሥተ ሰማያት እስኪጠፉብኝ ድረስ ጊዜዬን በከንቱ ከማባከን የበለጠ ማስተዋል ያልነበረኝ መሆኑን ሳስብ በራሴ ላይ ደግሞ እቈጣ ነበር።

68. ነገር ግን በዚህ ፍርሃት ለረጅም ጊዜ ተጨንቄ፣ አንድ እርምጃ እንኳ መጨመር እስከማልችል ድረስ ከደረስሁ በኋላ፣ ሌላውን ማበረታቻዬን በተቀበልሁበት በዚያው ስፍራ አካባቢ እነዚህ ቃላት በድንገት ወደ አእምሮዬ ገቡ፦ «ቤቴ እንዲሞላ … ይገቡ ዘንድ ግድ በላቸው»፤ «ገናም ስፍራ አለ» (ሉቃስ 14:22-23)። እነዚህ ቃላት፣ በተለይም «ገናም ስፍራ አለ» የሚሉት፣ ለእኔ ጣፋጭ ቃላት ነበሩ፤ በእርግጥም በእነርሱ በሰማይ ለእኔ የሚበቃ ስፍራ እንዳለ ያየሁ መሰለኝ፤ ከዚህም በላይ ጌታ ኢየሱስ እነዚህን ቃላት በተናገረ ጊዜ እኔን እንዳሰበኝ፣ በእቅፉ ውስጥ ለእኔ የቀረ ስፍራ የለም በሚል ፍርሃት የምሠቃይበት ጊዜ እንደሚመጣ አውቆ፣ በዚህ ክፉ ፈተና ላይ እርዳታ አገኝበት ዘንድ ይህን ቃል አስቀድሞ ተናግሮ በመዝገብ እንዳኖረው አሰብሁ። ይህንንም ያን ጊዜ በእውነት አመንሁ።

69. በዚህ ቃል ብርሃንና ማበረታቻ ውስጥ ለረጅም ጊዜ ተመላለስሁ፤ ጌታ ኢየሱስ ከዚያ ያህል ዘመን በፊት እኔን እንዳሰበኝና እነዚያን ቃላት ስለ እኔ ብሎ ሆን ብሎ እንደ ተናገራቸው ባሰብሁ ጊዜ መጽናናቱ ይበልጥ ጨመረ፤ በዚያን ጊዜ እኔን ለማበረታታት ሆን ብሎ እንደ ተናገራቸው በእውነት አስብ ነበርና።

70. ነገር ግን ወደ ኋላ ለመመለስ ፈተናዎች አልጠፉብኝም ነበር፤ እላለሁ፣ ከሰይጣን፣ ከገዛ ልቤና ከሥጋውያን ወዳጆቼ የሚመጡ ፈተናዎች፤ ነገር ግን እግዚአብሔርን አመሰግናለሁ፤ እነዚህን ሁሉ ዘወትር በዓይኔ ፊት እንዳለ ሆኖ የኖረው የሞትና የፍርድ ቀን ጽኑ ስሜት አሸነፋቸው። ደግሞም ብዙ ጊዜ ስለ ናቡከደነፆር አስብ ነበር፤ ስለ እርሱ የምድር መንግሥታትን ሁሉ እንደ ተሰጠው ተነግሮአልና (ዳንኤል 5:19)። ቢሆንም፣ ይህ ታላቅ ሰው እድል ፈንታውን ሁሉ በዚህ ዓለም ቢቀበልም፣ በሲኦል እሳት ውስጥ አንዲት ሰዓት ሁሉን ታስረሳዋለች ብዬ አሰብሁ። ይህም አሳብ ታላቅ እርዳታ ሆነልኝ።

71. በዚህ ጊዜ ገደማ ሙሴ ንጹሕና ርኩስ ብሎ ስለ ቈጠራቸው እንስሶች አንድ ነገር እንዳይ ተደርጌ ነበር ማለት ይቻላል። እነዚያ እንስሶች የሰዎች ምሳሌዎች እንደ ሆኑ አሰብሁ፤ ንጹሖቹ የእግዚአብሔር ሕዝብ የሆኑትን የሚያመለክቱ ምሳሌዎች፣ ርኩሳኑ ግን የክፉው ልጆች የሆኑትን የሚያመለክቱ ምሳሌዎች ናቸው። ንጹሖቹ እንስሶች የሚያመሰኩ እንደ ሆኑ አነበብሁ፤ ይህም፣ አልሁ በልቤ፣ የእግዚአብሔርን ቃል መመገብ እንዳለብን ያሳዩናል። ደግሞም ሰኮናቸው የተሰነጠቀ ነበረ፤ ይህም መዳን ከፈለግን እግዚአብሔርን ከማይፈሩ ሰዎች መንገድ መለየት እንዳለብን የሚያመለክት መሰለኝ። ስለ እነርሱ ይበልጥ ሳነብብም፣ እንደ ጥንቸል ብናመሰኳም እንደ ውሻ በጥፍር ብንሄድ፣ ወይም እንደ እሪያ ሰኮናችን የተሰነጠቀ ቢሆንም እንደ በግ ባናመሰኳ፣ ይህ ሁሉ ቢሆንም አሁንም ርኩሳን እንደ ሆንን አገኘሁ፤ ጥንቸሉ ስለ ቃሉ የሚያወሩ ነገር ግን በኃጢአት መንገድ የሚመላለሱ ሰዎች ምሳሌ፣ እሪያውም ውጫዊ ርኵሰቱን የተወ ነገር ግን የእምነት ቃል አሁንም የሚጐድለው ሰው ምሳሌ እንደ ሆነ አሰብሁና፤ ያለዚያ ቃል ሰው ምንም ያህል ሃይማኖተኛ ቢሆን የመዳን መንገድ ሊኖር አይችልም (ዘዳግም 14)። ከዚህ በኋላ ቃሉን በማንበብ፣ በሌላው ዓለም ከክርስቶስ ጋር የሚከብሩ ሁሉ እዚህ በእርሱ መጠራት እንዳለባቸው አገኘሁ፤ ይኸውም ከቃሉና ከጽድቁ ድርሻ እንዲካፈሉ፣ ወደ መንፈሱ መጽናናትና በኵራት፣ ነፍስንም በላይ በሰማይ ላለው ለዚያ ዕረፍትና የክብር ቤት በእውነት አስቀድመው ለሚያዘጋጁአት ለእነዚያ ሰማያዊ ነገሮች ሁሉ ልዩ ድርሻ እንዲኖራቸው የተጠሩ።

72. በዚህም እንደ ገና ምን እንደማደርግ ሳላውቅ እጅግ ቆምሁ፤ አልተጠራሁም ብዬ ፈራሁና፤ ካልተጠራሁ፣ አልሁ በልቤ፣ እንግዲህ ምን ሊጠቅመኝ ይችላል? መንግሥተ ሰማያትን የሚወርሱ ጥሪው በእውነት የሠራባቸው ብቻ ናቸው። ነገር ግን ኦ! ስለ ክርስቲያን መጠራት የሚናገሩትን ቃላት አሁን ምንኛ ወደድኋቸው! ጌታ አንዱን፦ «ተከተለኝ»፣ ሌላውንም፦ «በኋላዬ ኑ» እንዳለው። ኦ! አልሁ በልቤ፣ ለእኔም እንዲሁ ቢለኝ፣ ምንኛ ደስ ብሎኝ በኋላው በሮጥሁ ነበር!

73. ክርስቶስ እንዲጠራኝ በምን ዓይነት ናፍቆትና የነፍስ ስብራት ወደ እርሱ እንደ ጮኽሁ አሁን መግለጽ አልችልም። ወደ ኢየሱስ ክርስቶስ ለመመለስ በፍጹም እየነደድሁ ለጊዜው እንዲህ ቈየሁ፤ በዚያን ጊዜም በተለወጠ ሁኔታ ውስጥ እንዲህ ያለ ክብር አየሁ፤ ስለዚህ ከእርሱ ድርሻ ሳላገኝ መርካት አልቻልሁም። ወርቅ! በወርቅ የሚገኝ ቢሆን ኖሮ ስለ እርሱ ምን የማልሰጠው ነበር! ዓለም ሁሉ ቢኖረኝ ኖሮ ነፍሴ በተለወጠ ሁኔታ ውስጥ ትሆን ዘንድ ስለዚህ ብቻ ሁሉም አሥር ሺህ ጊዜ ደጋግሞ በተሰጠ ነበር።

74. የተለወጡ ናቸው ብዬ ያሰብኋቸው ወንዶችና ሴቶች ሁሉ በዚያን ጊዜ በዓይኔ ምንኛ ተወዳጆች ነበሩ! ያበሩ ነበር፤ የሰማይን ታላቅ ማኅተም በላያቸው እንደ ተሸከሙ ሕዝብ ይመላለሱ ነበር። ኦ! ዕጣ ፈንታቸው በተዋበ ስፍራ እንደ ወደቀላቸው፣ መልካምም ርስት እንደ ነበራቸው አየሁ (መዝሙር 16:6)። ነገር ግን እኔን ያሳመመኝ በማርቆስ ስለ ክርስቶስ የተነገረው ነበረ፦ ወደ ተራራም ወጣ፥ ራሱም የወደዳቸውን ወደ እርሱ ጠራ፥ ወደ እርሱም ሄዱ (ማርቆስ 3:13)።

75. ይህ የመጽሐፍ ክፍል አዛለኝ፤ አስፈራኝም፤ ቢሆንም በነፍሴ ውስጥ እሳትን አቀጣጠለ። ያስፈራኝ ነገር ይህ ነበር፤ ክርስቶስ «የወደዳቸውን» ጠርቶአልና እኔን ላይወደኝ ይችላል የሚል ነበር። ነገር ግን ኦ! በዚያ ሁኔታ ውስጥ ያየሁት ክብር ልቤን እንዲህ አጥብቆ ይይዘው ስለ ነበር፣ ክርስቶስ የጠራውን ማንኛውንም ሰው ባነበብሁ ቍጥር ወዲያው እንዲህ ብዬ እመኝ ነበር፦ ምነው በእነርሱ ቦታ በሆንሁ! ምነው ጴጥሮስ ሆኜ በተወለድሁ! ምነው ዮሐንስ ሆኜ በተወለድሁ! ወይም ምነው እነርሱን በጠራቸው ጊዜ በአጠገቡ ቆሜ በሰማሁት! እንዲህ ቢሆን ኖሮ፦ ጌታ ሆይ፥ እኔንም ደግሞ ጥራኝ ብዬ እንዴት በጮኽሁ ነበር! ነገር ግን ኦ! እንዳይጠራኝ ፈራሁ።

76. በእውነትም ጌታ በዚህ ሁኔታ ብዙ ወራት በተከታታይ ተወኝ፤ አስቀድሜ እንደ ተጠራሁ ወይም ወደፊት እንደምጠራ ምንም አላሳየኝም። በመጨረሻ ግን ብዙ ጊዜ ካለፈና የቅዱሱና የሰማያዊው ጥሪ ተካፋይ እሆን ዘንድ ወደ እግዚአብሔር ብዙ ከቃተትሁ በኋላ፣ ይህ ቃል ወደ ልቤ ገባ፦ «ያላነጻሁትን ደማቸውን አነጻለሁ፤ እግዚአብሔርም በጽዮን ይኖራል» (ኢዩኤል 3:21)። እነዚህ ቃላት እግዚአብሔርን አሁንም እንድጠብቅ ሊያበረታቱኝ የተላኩ መሰሉኝ፤ አሁን ገና ባልለወጥም እንኳ፣ በእውነት ወደ ክርስቶስ የምለወጥበት ጊዜ ሊመጣ እንደሚችል ያመለክቱኝ ነበር።

77. በዚህ ጊዜ ገደማ ለእነዚያ በቤድፎርድ ለነበሩት ድሆች ሰዎች ልቤን መግለጥና ሁኔታዬን መንገር ጀመርሁ፤ እነርሱም በሰሙ ጊዜ ስለ እኔ ለአቶ ጊፈርድ ነገሩት። እርሱም ራሱ ደግሞ ከእኔ ጋር ለመነጋገር አጋጣሚ አገኘ፤ በጥቂት ምክንያት ብቻ ይመስለኛል እንጂ፣ ስለ እኔ መልካም አሳብ ለመያዝ ፈቃደኛ ነበረ። ከሌሎችም ጋር እግዚአብሔር ከነፍስ ጋር ስለሚያደርገው ግንኙነት ሲነጋገር እሰማው ዘንድ ወደ ቤቱ ጋበዘኝ። ከዚህ ሁሉ አሁንም ይበልጥ የኃጢአት ወቀሳ ተቀበልሁ፤ ከዚያ ጊዜ ጀምሮም የክፉ ልቤን ከንቱነትና ውስጣዊ ጐስቋልነት በመጠኑ ማየት ጀመርሁ፤ እስከዚያ ድረስ ስለ እርሱ ብዙ አላውቅም ነበርና። አሁን ግን ይገለጥልኝ ጀመር፤ ደግሞም ልቤ ከዚህ በፊት ፈጽሞ ባልሠራው መጠን ለክፋት ይሠራ ጀመር። ከዚህ በፊት ልብ ያላልኋቸው ምኞቶችና ርኵሰቶች በክፉ አሳቦችና በክፉ ፍላጎቶች በውስጤ በብርቱ እንደሚገለጡ አሁን በግልጽ አስተዋልሁ፤ ለሰማይና ለሕይወት የነበረኝ ናፍቆት ይደክም ጀመር። ደግሞም ነፍሴ ቀድሞ እግዚአብሔርን በመናፈቅ ተሞልታ የነበረች ብትሆንም፣ አሁን ልቤ ማንኛውንም የሞኝነት ከንቱ ነገር ይከጅል ጀመር፤ አዎን፣ ልቤ መልካም የሆነውን ያስብ ዘንድ አይነሣሣም ነበር፤ ለነፍሴም ለሰማይም ግድ የለሽ ሆነ፤ ወደ ማንኛውም መንፈሳዊ ግዴታ ለመሄድም ሆነ በውስጡ ለመቆየት ዘወትር ወደ ኋላ ይጎተት ነበር፤ ወፍ እንዳትበር እንደሚያግዳት በእግሯ ላይ እንደ ታሰረ ግንድ ነበረ።

78. አይደለም፣ አልሁ በልቤ፣ አሁንማ እየባሰብኝ እሄዳለሁ፤ አሁን ከቀድሞው ሁሉ ይልቅ ከመለወጥ ርቄአለሁ። ስለዚህ በነፍሴ እጅግ እሰምጥ ጀመር፤ እስከ ሲኦል ድረስ ያወረደኝን ተስፋ መቁረጥ በልቤ አስተናገድሁ። አሁን በእንጨት ላይ ታስሬ በእሳት ብቃጠል እንኳ፣ ክርስቶስ ለእኔ ፍቅር እንዳለው ማመን አልቻልሁም፤ ወዮ፣ እርሱን መስማትም፣ ማየትም፣ በልቤ መዳሰስም፣ ከእርሱም ነገሮች አንዱን እንኳ መቅመስ አልቻልሁም። በዐውሎ ነፋስ እንደሚነዳ ተነዳሁ፤ ልቤ ርኩስ ሆኖ ቀረ፤ ከነዓናውያን በምድሪቱ ለመኖር ቈርጠው ነበር።

79. አንዳንድ ጊዜ ሁኔታዬን ለእግዚአብሔር ሕዝብ እነግር ነበር፤ እነርሱም በሰሙ ጊዜ ያዝኑልኝና ስለ ተስፋዎቹ ይነግሩኝ ነበር፤ ነገር ግን ተስፋውን እንድቀበል ወይም በእርሱ እንድደገፍ ማዘዛቸው፣ ፀሐይን በጣቴ መንካት አለብህ ብለው ከመንገር ምንም አይለይም ነበር፤ ይህን ለማድረግ በሞከርሁ ቅጽበትም ስሜቴና የልቤ ዕውቀት ሁሉ ይቃወሙኝ ነበር፤ ኃጢአት መሥራት የሚወድ ልብ እንዳለኝ፣ ያም ልብ በሚኰንን ሕግ በታች እንደ ሆነ አየሁ።

80. እነዚህ ነገሮች አባቱ ወደ ክርስቶስ ያመጣውን ያን ልጅ ብዙ ጊዜ አሳስበውኛል፤ ገና ወደ እርሱ ሲቀርብ ዲያብሎስ ጣለውና አንፈራገጠው፤ እጅግም ስለ ቀደደው ወድቆ አረፋ እየደፈቀ ተንፈራፈረ (ሉቃስ 9:42፤ ማርቆስ 9:20)።

81. ደግሞም በእነዚያ ቀናት ልቤ በጌታና በቅዱስ ቃሉ ላይ ራሱን ሲዘጋ አገኘው ነበር። አለማመኔ እርሱን ከውጭ ለማስቀረት በበሩ ላይ ትከሻውን እንዳስደገፈ ያህል ሆኖ አግኝቼዋለሁ፤ ይህም ደግሞ በብዙ መራራ ትንፋሽ፦ መልካሙ ጌታ ሆይ፥ ሰብረህ ክፈተው፤ ጌታ ሆይ፥ እነዚህን የናስ ደጆች ስበር፥ የብረቱንም መወርወሪያ ቈርጠህ ጣል (መዝሙር 107:16) ብዬ በጮኽሁበት ጊዜ እንኳ ነበር። ቢሆንም ያ ቃል አንዳንድ ጊዜ በልቤ ውስጥ ሰላማዊ ዕረፍት ይፈጥር ነበር፦ «ባታውቀኝም እኔ አስታጠቅሁህ» (ኢሳይያስ 45:5)።

82. ነገር ግን በዚህ ሁሉ ጊዜ ኃጢአትን ስለ መሥራት እንደ አሁኑ ልቤ ስሱ የሆነበት ጊዜ ከቶ አልነበረም፤ የገለባ ያህል እንኳ ትንሽ የሆነ መርፌ ወይም እንጨት ለመውሰድ አልደፍርም ነበር፤ ኅሊናዬ አሁን ቍስል ሆኖ ስለ ነበር በእያንዳንዱ ንክኪ ይቈጠቍጠኝ ነበርና፤ ቃሎቼንም ከቦታቸው አዛብቼ እንዳላስቀምጣቸው በመፍራት እንዴት እንደምናገር አላውቅም ነበር። ኦ፣ ያን ጊዜ በማደርገውና በምናገረው ሁሉ እንዴት በጥንቃቄ እራመድ ነበር! ትንሽ እንኳ ብንቀሳቀስ እንደሚናወጥ ረግረግ ላይ ያለሁ መሰለኝ፤ በዚያም ከእግዚአብሔርም፣ ከክርስቶስም፣ ከመንፈስም፣ ከመልካም ነገሮችም ሁሉ ተለይቼ ተተውሁ።

83. ነገር ግን ልብ የምለው ነገር አለ፤ ከመለወጤ በፊት ያን ያህል ታላቅ ኃጢአተኛ የነበርሁ ብሆንም፣ እግዚአብሔር ባለማወቄ የሠራኋቸውን ኃጢአቶች በደል አብዝቶ በእኔ ላይ አልቈጠረብኝም፤ ኃጢአተኛ ስለ ነበርሁ ክርስቶስ ባይኖረኝ የጠፋሁ እንደ ሆንሁ ብቻ አሳየኝ፤ በእግዚአብሔር ፊት ያለ ነውር የሚያቀርበኝ ፍጹም ጽድቅ እንደሚያስፈልገኝ አየሁ፤ ይህም ጽድቅ በኢየሱስ ክርስቶስ ማንነት ውስጥ እንጂ በሌላ በየትም ስፍራ ሊገኝ አይችልም ነበር።

84. ነገር ግን የትውልድ ርኵሰቴና ውስጣዊው ርኵሰቴ፣ እርሱ፣ አዎን እርሱ፣ መቅሠፍቴና መከራዬ ነበረ፤ እላለሁ፣ እርሱ በሚያስፈራ መጠን ዘወትር በውስጤ ራሱን ይገልጥ ነበር፤ የእርሱ በደል እስኪያስደንቀኝ ድረስ ተሰማኝ፤ በእርሱም ምክንያት በገዛ ዓይኔ ከጓጉንቸር ይልቅ የምጸየፍ ሆንሁ፤ በእግዚአብሔርም ዓይን እንዲሁ እንደ ሆንሁ አሰብሁ። ውኃ ከምንጭ እንደሚፈልቅ ኃጢአትና ርኵሰት እንዲሁ በተፈጥሮ ከልቤ ይፈልቃል አልሁ። አሁን ሁሉም ሰው ከእኔ የተሻለ ልብ እንዳለው አሰብሁ፤ ከማንም ሰው ጋር ልቤን ልለዋወጥ ዝግጁ ነበርሁ፤ በውስጣዊ ክፋትና በአእምሮ ርኵሰት ከዲያብሎስ በቀር ማንም ሊተካከለኝ አይችልም ብዬ አሰብሁ። ስለዚህ የገዛ ርኵሰቴን በማየቴ እጅግ ጥልቅ ወደ ሆነ ተስፋ መቁረጥ ወደቅሁ፤ ያለሁበት ይህ ሁኔታ ከጸጋ ሁኔታ ጋር አብሮ ሊኖር እንደማይችል ደምድሜ ነበርና። በእርግጥ፣ አልሁ በልቤ፣ እግዚአብሔር ትቶኛል፤ በእርግጥ ለዲያብሎስና ለማይረባ አእምሮ አልፌ ተሰጥቻለሁ፤ በዚህም ሁኔታ ረጅም ጊዜ፣ አዎን፣ ለተከታታይ ዓመታት እንኳ ቆየሁ።

85. በዚህ ሁኔታ የገዛ ኵነኔዬ ፍርሃት ሲያስጨንቀኝ፣ የሚያስደንቁኝ ሁለት ነገሮች ነበሩ፤ አንደኛው፣ ሽማግሌዎች በዚህ ምድር ለዘላለም የሚኖሩ ይመስል የዚህን ሕይወት ነገሮች ሲያሳድዱ ማየቴ ነበር፤ ሁለተኛው ደግሞ፣ ክርስትናን የሚናገሩ ሰዎች እንደ ባል፣ ሚስት፣ ልጅ ወዘተ. ያሉ ውጫዊ ጥፋቶች ሲደርሱባቸው እጅግ ተጨንቀውና ተክዘው ማግኘቴ ነበር። ጌታ ሆይ፣ አልሁ በልቤ፣ እንደነዚህ ስላሉ ጥቃቅን ነገሮች እንዴት ያለ ሁከት ነው! በአንዳንዶች ዘንድ ሥጋዊ ነገሮችን እንዴት ያለ መፈለግ ነው! በሌሎችም ዘንድ እነርሱን በማጣት እንዴት ያለ ኀዘን ነው! ለዚህ ለአሁኑ ሕይወት ነገሮች እንዲህ ከደከሙና ይህን ያህል እንባ ካፈሰሱ፣ እኔማ እንዴት ሊለቀስልኝ፣ ሊታዘንልኝና ሊጸለይልኝ ይገባ ይሆን! ነፍሴ እየሞተች ነው፤ ነፍሴ እየተኰነነች ነው። ነፍሴ መልካም ሁኔታ ላይ ብትሆን፣ እኔም ይህን እርግጠኛ ብሆን ኖሮ፣ ኦ! በእንጀራና በውኃ ብቻ ብባረክ እንኳ ራሴን እንዴት ባለጸጋ አድርጌ በቈጠርሁ ነበር! እነዚያን መከራዎች ጥቃቅን አድርጌ በቈጠርኋቸው፣ እንደ ቀላል ሸክምም በተሸከምኋቸው ነበር። «የቈሰለውን መንፈስ ማን ሊሸከመው ይችላል?»

86. እንደዚህ በገዛ ክፋቴ መታየት፣ መሰማትና ሽብር ብጨነቅ፣ ብንገላታና ብሠቃይም፣ ይህ ማየትና መሰማት ፈጽሞ ከአእምሮዬ እንዲወገድ ለመፍቀድ እፈራ ነበር፤ የኅሊና በደል በትክክለኛው መንገድ፣ ማለትም በክርስቶስ ደም ካልተወገደ በቀር፣ ሰው የአእምሮ ጭንቀቱን በማጣቱ ከመሻሻል ይልቅ እንደሚብስበት አስተውዬ ነበርና። ስለዚህ በደሌ በብርቱ በላዬ ሲከብድ የክርስቶስ ደም እንዲያስወግደው እጮኽ ነበር፤ ያለ እርሱም እየተወገደ ቢሄድ (የኃጢአት ስሜት አንዳንድ ጊዜ የሚሞትና ፈጽሞ የሚጠፋ ይመስል ነበርና)፣ ስለ ኃጢአት በሲኦል እሳት የሚመጣውን ቅጣት በመንፈሴ ፊት በማቅረብ እንደ ገና ወደ ልቤ ለመመለስ እጥር ነበር፤ እንዲህም ብዬ እጮኽ ነበር፦ ጌታ ሆይ፥ በትክክለኛው መንገድ፣ በክርስቶስ ደምና በእርሱ በኩል ምሕረትህ በነፍሴ ላይ በመደረጉ እንጂ በሌላ መንገድ ከልቤ እንዲወገድ አትፍቀድ፤ ያ የመጽሐፍ ክፍል በላዬ እጅግ ከብዶ ነበርና፦ «ደምም ሳይፈስ ስርየት የለም» (ዕብራውያን 9:22)። ይበልጥ እንድፈራ ያደረገኝ ደግሞ ይህ ነበር፤ አንዳንዶች የኅሊና ቍስል በደረሰባቸው ጊዜ ይጮኹና ይጸልዩ እንደ ነበር አይቻለሁ፤ ነገር ግን ስለ ኃጢአታቸው ይቅርታን ከመፈለግ ይልቅ ከጭንቀታቸው ፈጣን ዕረፍትን ስለ ፈለጉ፣ ከአእምሮአቸው እስካወጡት ድረስ በደላቸውን በምን መንገድ ቢያጡት ግድ አልነበራቸውም፤ ስለዚህም በተሳሳተ መንገድ ስላስወገዱት አልተቀደሰላቸውም፤ ይልቁንም ከጭንቀታቸው በኋላ ይበልጥ ደነደኑ፣ ይበልጥ ታወሩ፣ ይበልጥም ክፉዎች ሆኑ። ይህ አስፈራኝ፤ በእኔም ላይ እንዲህ እንዳይሆን ወደ እግዚአብሔር ይበልጥ እንድጮኽ አደረገኝ።

87. አሁንም እግዚአብሔር ሰው አድርጎ ስለ ፈጠረኝ አዘንሁ፤ ለጥፋት የተጣልሁ እንዳልሆን ፈርቼ ነበርና፤ ያልተለወጠ ሰው ከፍጥረታት ሁሉ እጅግ አሳዛኝ እንደ ሆነ ቈጠርሁ። በዚህ በኀዘኔ ሁኔታ እየተሠቃየሁና እየተንገላታሁ፣ ራሴን ብቸኛ፣ ከብዙ ሰዎችም ይልቅ በረከት የራቀኝ አድርጌ ቈጠርሁ።

88. አዎን፣ እግዚአብሔር ሰው አድርጎ ስለ ፈጠረኝ እርሱን ለማመስገን የሚያስችል የልብ በጎነት ፈጽሞ ላገኝ እንደማልችል አሰብሁ። በእርግጥ ሰው በሚታየው ዓለም ካሉ ፍጥረታት ሁሉ በአፈጣጠሩ እጅግ ክቡር ነው፤ በኃጢአት ግን ራሱን እጅግ የተዋረደ አደረገ። አራዊትን፣ ወፎችን፣ ዓሦችን ወዘተ. እንዴት የታደሉ ናቸው አልሁ፤ ኃጢአተኛ ባሕርይ አልነበራቸውምና፤ በእግዚአብሔር ፊት ለቍጣ የተጋለጡ አልነበሩም፤ ከሞት በኋላ ወደ ሲኦል እሳት የሚሄዱ አልነበሩም፤ ስለዚህ ሁኔታዬ እንደ አንዳቸው ቢሆን ኖሮ ደስ ባለኝ ነበር።

89. በዚህ ሁኔታ ብዙ ጊዜ ቆየሁ፤ የመጽናናት ጊዜ በደረሰ ጊዜ ግን አንድ ሰው በመኃልየ መኃልይ 4:1 ባሉት በእነዚያ ቃላት ላይ ሲሰብክ ሰማሁ፦ «ወዳጄ ሆይ፥ እነሆ፥ ውብ ነሽ፤ እነሆ፥ ውብ ነሽ።» በዚያን ጊዜ ግን «ወዳጄ» የሚለውን ቃል ዋና ርእሰ ጉዳዩ አደረገው፤ ጥቅሱንም በጥቂቱ ካብራራ በኋላ እነዚህን ልዩ ልዩ ድምዳሜዎች አወጣ፦ 1. ቤተ ክርስቲያን፣ እንደዚሁም የዳነች እያንዳንዲቱ ነፍስ፣ ምንም የሚያስወድድ ነገር ሳይኖራት የክርስቶስ ወዳጅ ናት። 2. ያለ ምክንያት የክርስቶስ ወዳጅ ናት። 3. ዓለም ሲጠላት የክርስቶስ ወዳጅ ናት። 4. በፈተና ውስጥና በተተወችበት ጊዜ የክርስቶስ ወዳጅ ናት። 5. ከመጀመሪያ እስከ መጨረሻ የክርስቶስ ወዳጅ ናት።

90. እርሱ በተናገረው ነገር በዚያን ጊዜ ምንም አላገኘሁም፤ የአራተኛውን ነጥብ ተግባራዊ ትምህርት ሲያቀርብ ግን የተናገረው ቃል ይህ ነበር፦ የዳነች ነፍስ በፈተናና በመተው ውስጥ ሳለች የክርስቶስ ወዳጅ ከሆነች፣ እንግዲያስ አንተ የተፈተንህ ምስኪን ነፍስ ሆይ፥ በፈተናና እግዚአብሔር ፊቱን በመሰወሩ በተጠቃህና በተሠቃየህ ጊዜ፣ አሁንም ቢሆን «ወዳጄ» የሚለውን ቃል አስብ።

91. ወደ ቤቴ ስሄድም እነዚህ ቃላት እንደ ገና ወደ አሳቤ መጡ፤ ወደ ቤት በገባሁ ጊዜም በልቤ እንዲህ ማለቴን በሚገባ አስታውሳለሁ፦ በዚህ ቃል በማሰብ ምን አገኛለሁ? ይህ አሳብ በልቤ ውስጥ አልፎ ሳያበቃ ቃላቱ በመንፈሴ ውስጥ እንዲህ ብለው ይቀጣጠሉ ጀመር፦ «ወዳጄ ነህ፤ ወዳጄ ነህ»፤ ሀያ ጊዜ በተከታታይ። በአእምሮዬ እንዲህ እየተመላለሱ ሳሉ ይበልጥ እየበረቱና እየሞቁ ሄዱ፤ ቀና ብዬ እንድመለከትም ያደርጉኝ ጀመር፤ ነገር ግን ገና በተስፋና በፍርሃት መካከል ስለ ነበርሁ በልቤ፦ ግን እውነት ነውን? ግን እውነት ነውን? እያልሁ እመልስ ነበር። በዚህ ጊዜ ያ ቃል በላዬ ወደቀ፦ «በመልአኩ የሚደረገው ነገር እውነት እንደ ሆነ አላወቀም» (የሐዋርያት ሥራ 12:9)።

92. ያን ጊዜ ለቃሉ ስፍራ መስጠት ጀመርሁ፤ እርሱም በኃይል ደጋግሞ በነፍሴ ውስጥ ይህን አስደሳች ድምፅ ያሰማ ነበር፦ ወዳጄ ነህ፤ ወዳጄ ነህ፤ ከፍቅሬም ምንም አይለይህም፤ በዚያም ሮሜ 8:39 ወደ አእምሮዬ መጣ። አሁን ልቤ በመጽናናትና በተስፋ ተሞላ፤ አሁን ኃጢአቶቼ ይቅር እንደሚባሉልኝ ማመን ቻልሁ፤ አዎን፣ አሁን በእግዚአብሔር ፍቅርና ምሕረት እጅግ ተማርኬ ስለ ነበር ቤቴ እስክደርስ ድረስ ራሴን እንዴት እንደምገታ አላውቅም ነበር፤ ቢያስተውሉኝ ኖሮ በፊቴ ባለው በታረሰው መሬት ላይ ለተቀመጡት ቍራዎች እንኳ ስለ ፍቅሩና ለእኔ ስላደረገው ምሕረት ልናገር የምችል መሰለኝ፤ ስለዚህ በታላቅ ደስታ በነፍሴ እንዲህ አልሁ፦ ምነው እዚህ ብዕርና ቀለም በኖረኝ! ከዚህ ፈቀቅ ሳልል ይህን እጽፈው ነበር፤ በእርግጥ ከአርባ ዓመት በኋላ እንኳ ይህን አልረሳውምና። ነገር ግን ወዮ! አርባ ቀን ሳይሞላ ሁሉንም ነገር እንደ ገና መጠራጠር ጀመርሁ፤ ይህም አሁንም ሁሉን እንድጠራጠር አደረገኝ።

93. ቢሆንም አሁንም አንዳንድ ጊዜ፣ ምንም እንኳ ብዙውን ሕይወቱንና ጣዕሙን ባጣም፣ ይህ ለነፍሴ የተሰጠ እውነተኛ የጸጋ መገለጥ እንደ ነበረ እንዳምን እረዳ ነበር። ከዚህ በኋላ ከአንድ ሳምንት ወይም ከሁለት ሳምንት ገደማ በኋላ ይህ የመጽሐፍ ክፍል እጅግ ይከተለኝ ነበር፦ «ስምዖን፥ ስምዖን፥ እነሆ፥ ሰይጣን ሊያበጥራችሁ ለመነ» (ሉቃስ 22:31)። አንዳንድ ጊዜም በውስጤ እጅግ ጮክ ብሎ ይሰማ ነበር፤ አዎን፣ በብርቱ ከኋላዬ የሚጠራኝ ያህል ነበር፤ ስለዚህም አንድ ጊዜ፣ ከሌሎቹ ጊዜያት ሁሉ በላይ፣ በእርግጥ አንድ ሰው ከኋላዬ የጠራኝ መስሎኝ ራሴን በትከሻዬ ላይ አዙሬ ወደ ኋላ ተመለከትሁ፤ በታላቅ ርቀት ላይ ሆኖ እጅግ ጮክ ብሎ የጠራኝ መሰለኝ። ከጊዜ በኋላ እንዳሰብሁት፣ ወደ ጸሎትና ወደ ንቁነት ሊያነሣሣኝ መጥቶ ነበር፤ ደመናና ዐውሎ ነፋስ በላዬ እየወረደ እንደ ሆነ ሊያሳውቀኝ መጥቶ ነበር፤ እኔ ግን አላስተዋልሁትም።

94. ደግሞም እንደማስታውሰው፣ እንዲያ ጮክ ብሎ የጠራኝ ያ ጊዜ በጆሮዬ የተሰማበት የመጨረሻው ጊዜ ነበር፤ ነገር ግን ስምዖን፥ ስምዖን የሚሉት እነዚህ ቃላት በምን ያህል ታላቅ ድምፅ በጆሮዬ እንደ ተሰሙ አሁንም የምሰማ ይመስለኛል። እንደ ነገርኋችሁ፣ ግማሽ ማይል ያህል ከኋላዬ የነበረ አንድ ሰው የጠራኝ መስሎኝ ነበር፤ ያ ስሜ ባይሆንም እንዲያ ጮክ ብሎ የጠራው እኔን ማለቱ እንደ ሆነ አምኜ ድንገት ወደ ኋላዬ እንድመለከት አደረገኝ።

95. ነገር ግን እኔ እጅግ ሞኝና አላዋቂ ስለ ነበርሁ የዚህን ድምፅ ምክንያት አላወቅሁም፤ ብዙም ሳይቆይ እንዳየሁትና እንደ ተሰማኝ፣ የሚመጣውን እንድዘጋጅ ያነቃኝ ዘንድ እንደ ማስጠንቀቂያ ደወል ከሰማይ የተላከ ነበር። ብቻ ይህ የመጽሐፍ ክፍል፣ ያውም በዚህ መጠን፣ ይህን ያህል ብዙ ጊዜና ይህን ያህል ጮክ ብሎ በጆሮዬ ዘወትር የሚሰማበትና የሚያስተጋባበት ምክንያት ምን ሊሆን እንደሚችል በአእምሮዬ እንዳሰላስልና እንድደነቅ ያደርገኝ ነበር፤ ነገር ግን ቀደም ብዬ እንዳልሁት፣ ብዙም ሳይቆይ እግዚአብሔር በዚህ ያሰበውን ፍጻሜ አስተዋልሁ።

96. ከዚያ በኋላ በአንድ ወር ጊዜ ገደማ እጅግ ታላቅ ዐውሎ ነፋስ በላዬ ወረደ፤ ከዚያ በፊት ካጋጠመኝ ነገር ሁሉ ሀያ እጥፍ የከፋ አድርጎ አንገላታኝ፤ አንዱን ቍራጭ ከዚያም ሌላውን እያመጣ ሾልኮ መጣብኝ፤ መጀመሪያ መጽናናቴ ሁሉ ተወሰደብኝ፤ ከዚያም ጨለማ ያዘኝ፤ ከዚያ በኋላ በእግዚአብሔር፣ በክርስቶስና በመጻሕፍት ላይ የሚነገሩ የስድብ ጐርፎች በሙሉ በመንፈሴ ላይ ፈሰሱ፤ እጅግም ግራ አጋቡኝ፤ አስደነገጡኝም። እነዚህ የስድብ አሳቦች በእግዚአብሔርና በአንድያ ተወዳጅ ልጁ ህልውና ላይ እንኳ በውስጤ ጥያቄዎችን ያስነሡ ነበሩ፤ ለምሳሌ፦ በእውነት እግዚአብሔር አለን? ክርስቶስስ አለን? ወይስ የለም? ደግሞስ ቅዱሳት መጻሕፍት ቅዱስና ንጹሕ የእግዚአብሔር ቃል ከመሆን ይልቅ ተረትና በብልጠት የተፈጠረ ታሪክ አይደሉምን? የሚሉ ነበሩ።

97 ፈታኙም ደግሞ በዚህ አሳብ እጅግ ይወጋኝ ነበር፦ እኛ ኢየሱሳችን አዳኝ መሆኑን ለማረጋገጥ እንዳሉን መጻሕፍት፣ ቱርኮችም መሐመዳቸው አዳኝ መሆኑን ለማረጋገጥ እንደዚያው ያሉ መልካም መጻሕፍት እንደሌሏቸው በምን ታውቃለህ? ደግሞስ በብዙ አገሮችና መንግሥታት ያሉ ይህን ያህል አእላፋት ሰዎች፣ በእርግጥ ሰማይ ቢኖር፣ ወደ ሰማይ የሚወስደውን ትክክለኛውን መንገድ ሳያውቁ ይኖራሉ፣ በምድር ማዕዘን የምንኖር እኛ ብቻ ግን በዚህ እንባረካለን ብዬ ማሰብ እችላለሁን? አይሁድም፣ ሙሮችም፣ አሕዛብም፣ ሁሉም የገዛ ሃይማኖቱን ከሁሉ ይበልጥ ትክክለኛ አድርጎ ይቈጥራል! ታዲያ እምነታችን ሁሉ፣ ክርስቶስም፣ መጻሕፍትም እንዲሁ የሰው ግምት ብቻ ቢሆኑስ?

98. አንዳንድ ጊዜ እነዚህን አሳቦች ለመቃወም፣ የተባረከውን የጳውሎስን አንዳንድ ቃላትም በእነርሱ ላይ ለማቆም ሞከርሁ፤ ነገር ግን ወዮ! እንዲህ ባደረግሁ ጊዜ እንደነዚህ ያሉ ክርክሮች እንደ ገና ወደ እኔ እንደሚመለሱ ፈጥኜ ተሰማኝ፦ ምንም እንኳ ስለ ጳውሎስና ስለ ቃሉ ይህን ያህል ትልቅ ነገር ብናደርግም፣ እርሱ ብልጥና ተንኰለኛ ሰው ሆኖ፣ በብርቱ የማሳሳት ሥራ ሰዎችን ለማታለል ራሱን አሳልፎ እንዳልሰጠ፣ ደግሞም ባልንጀሮቹን ለማጥፋትና ለመደምሰስ ያን ሁሉ ድካምና ጥረት እንዳልወሰደ በእውነት እንዴት ማወቅ እችላለሁ?

99. እነዚህ አሳቦች፣ በዚህ ጊዜ በቃልም ሆነ በብዕር ልናገራቸው የማይገባኝና የማልደፍራቸው ከብዙ ሌሎች ጋር፣ መንፈሴን እንዲህ ያዙት፤ በብዛታቸው፣ በመቀጠላቸውና በእሳታማ ኃይላቸውም ልቤን እንዲህ አከበዱት፤ ስለዚህም ከጠዋት እስከ ማታ በውስጤ ከእነዚህ በቀር ሌላ ምንም የሌለ መሰለኝ፤ በእርግጥም ለሌላ ነገር ስፍራ ሊኖር የማይችል መሰለኝ፤ ደግሞም እግዚአብሔር በነፍሴ ላይ በታላቅ ቍጣ ለእነርሱ አሳልፎ እንደ ሰጠኝ፣ በብርቱ ዐውሎ ነፋስ እንደሚወሰድ ሰው በእነርሱ እንድወሰድ እንደ ተወኝ ደመደምሁ።

100. በመንፈሴ ውስጥ ባሳደሩት ጥላቻ ብቻ እነርሱን ለመቀበል እምቢ የሚል አንድ ነገር በውስጤ እንዳለ ተሰማኝ። ነገር ግን ይህን ማሰላሰል የምችለው እግዚአብሔር ምራቄን እንድውጥ ፋታ በሰጠኝ ጊዜ ብቻ ነበር፤ አለዚያ የእነዚህ ፈተናዎች ጩኸት፣ ብርታትና ኃይል እንደዚህ ያሉትን አሳቦች ሁሉ ወይም የእንደዚህ ያለውን ነገር ትዝታ ያሰጥሙ፣ ያጥለቀልቁ፣ እንደ መቅበርም ያደርጉ ነበር። በዚህ ፈተና ውስጥ ሳለሁ ብዙ ጊዜ አእምሮዬ ድንገት እንድረግምና እንድምል፣ ወይም በእግዚአብሔር ወይም በልጁ በክርስቶስ ወይም በመጻሕፍት ላይ አንድ ከባድ ነገር እንድናገር ሲገፋፋ አገኘው ነበር።

101. አሁን፣ በእርግጥ ጋኔን ይዞኛል ብዬ አሰብሁ፤ በሌሎች ጊዜያት ደግሞ አእምሮዬን የምስት መሰለኝ፤ ከሌሎች ጋር ጌታ እግዚአብሔርን ከማመስገንና ከፍ ከፍ ከማድረግ ይልቅ፣ ስለ እርሱ ሲነገር ብቻ እንኳ ብሰማ፣ ወዲያው እጅግ የሚዘገንን የስድብ አሳብ በእርሱ ላይ ከልቤ ዘሎ ይወጣ ነበርና፤ ስለዚህም እግዚአብሔር እንዳለ ባስብም፣ ወይም ደግሞ እንዲህ ያለ ነገር የለም ብዬ ባስብም፣ በውስጤ ፍቅርም፣ ሰላምም፣ የጸጋ ዝንባሌም ሊሰማኝ አልቻለም።

102. እነዚህ ነገሮች እጅግ ጥልቅ ወደ ሆነ ተስፋ መቁረጥ ውስጥ አሰመጡኝ፤ እንደነዚህ ያሉ ነገሮች እግዚአብሔርን በሚወዱ ሰዎች መካከል ፈጽሞ ሊገኙ አይችሉም ብዬ ደምድሜ ነበርና። እነዚህ ፈተናዎች በኃይል በላዬ በነበሩ ጊዜ፣ ብዙ ጊዜ ራሴን አንዲት ጂፕሲ በግድ በሽርጧ ሥር ሸሽጋ ከወዳጆቹና ከአገሩ ርቃ እንደምትወስደው ልጅ አድርጌ አመሳስል ነበር፤ አንዳንድ ጊዜ እራገጥ፣ ደግሞም እጮኽና አለቅስ ነበር፤ ቢሆንም በፈተናው ክንፎች እንደ ታሰርሁ ነበርሁ፤ ነፋሱም ይዞኝ ይሄድ ነበር። ስለ ሳኦልና ስለ ያዘው ክፉ መንፈስም አሰብሁ፤ የእኔም ሁኔታ ከእርሱ ሁኔታ ጋር አንድ እንደ ሆነ እጅግ ፈራሁ (1ኛ ሳሙኤል 16:14)።

103. በእነዚያ ቀናት ሌሎች በመንፈስ ቅዱስ ላይ የሚደረገው ኃጢአት ምን እንደ ሆነ ሲነጋገሩ በሰማሁ ጊዜ፣ ፈታኙ ያን ኃጢአት ለመሥራት እንድመኝ እንዲህ ይገፋፋኝ ነበር፤ ስለዚህም ያን እስክሠራ ድረስ ዝም ማለት የማልችል፣ የማይገባኝና የማይሆንልኝ ያህል ነበርሁ፤ አሁን ከዚያ በቀር ሌላ ኃጢአት አያረካኝም ነበር፤ እንደዚህ ያለውን ቃል በመናገር የሚሠራ ቢሆን፣ ብፈልግም ባልፈልግም አፌ ያን ቃል የሚናገር ያህል ሆኜ ነበር፤ ይህ ፈተናም እጅግ በብርቱ በላዬ ስለ ነበር፣ ብዙ ጊዜ አፌ እንዳይከፈት ለመያዝ እጄን ከአገጬ ሥር ልጭን ተዘጋጅቼ ነበር፤ ለዚያው ዓላማም በሌሎች ጊዜያት አፌ እንዳይናገር ራሴን ወደ ታች አድርጌ ወደ አንድ የፍግ ጕድጓድ ልወረወር አስቤ ነበር።

104. አሁን የውሻውንና የጓጉንቸሩን ሁኔታ የታደለ አልሁት፤ እግዚአብሔር የፈጠረውን የማንኛውንም ነገር ሁኔታ ከዚህ ከእኔና እንደ እኔ ካሉ ባልንጀሮቼ አስፈሪ ሁኔታ እጅግ የተሻለ አድርጌ ቈጠርሁ፤ አዎን፣ በውሻ ወይም በፈረስ ሁኔታ ብሆን ደስ ባለኝ ነበር፤ ነፍሴ ልትጠፋ እንደ ተቃረበችው ስለ ኃጢአት በዘላለማዊው የሲኦል ክብደት ሥር የምትጠፋ ነፍስ እንደሌላቸው አውቅ ነበርና። አይደለም፣ ይህን ባይና ቢሰማኝ፣ በእርሱም ብደቅቅም፣ ኀዘኔን ያበዛው ነገር ግን በፍጹም ነፍሴ መዳንን እንደምፈልግ ማግኘት አለመቻሌ ነበር። በእነዚህ መረበሾች መካከል ያ የመጽሐፍ ክፍልም ነፍሴን ይቀድዳትና ይበጣጥሳት ነበር፦ «ክፉዎች ግን ሊያርፍ እንደማይችል እንደሚናወጥ ባሕር ናቸው፤ ውኃውም ጭቃና ጕድፍ ያወጣል። ሰላም የለም፥ ይላል አምላኬ፥ ለክፉዎች፥ ይላል አምላኬ።»

105. አሁንም ልቤ አንዳንድ ጊዜ እጅግ ደንድኖ ነበር፤ ለአንድ እንባ አንድ ሺህ ፓውንድ ልሰጥ ብፈልግ እንኳ አንዲት እንባ ማፍሰስ አልቻልሁም፤ አይደለም፣ አንዳንድ ጊዜ አንዲቱን ለማፍሰስ እንኳ መመኘት አልቻልሁም። ይህ ዕጣ ፈንታዬ መሆኑን ሳስብ እጅግ አዘንሁ። አንዳንዶች ስለ ኃጢአታቸው ማዘንና ማልቀስ እንደሚችሉ፣ ሌሎችም ደግሞ ደስ ሊላቸውና ስለ ክርስቶስ እግዚአብሔርን ሊባርኩ እንደሚችሉ፣ ሌሎችም ደግሞ ስለ እግዚአብሔር ቃል በጸጥታ ሊነጋገሩና በደስታም ሊያስታውሱት እንደሚችሉ አየሁ፤ እኔ ብቻ በዐውሎ ነፋስና በማዕበል ውስጥ ነበርሁ። ይህ እጅግ አሰመጠኝ፤ ሁኔታዬ ብቸኛ እንደ ሆነ አሰብሁ። ስለዚህ ክፉ ዕድሌን እጅግ አለቅስ ነበር፤ ከእነዚህ ነገሮች መውጣት ወይም እነርሱን ማስወገድ ግን አልቻልሁም።

106. ይህ ፈተና በቆየበት ጊዜ፣ ይህም አንድ ዓመት ያህል ነበር፣ ከእግዚአብሔር ሥርዓቶች አንዱንም ቢሆን ያለ ብርቱና ታላቅ ሥቃይ መካፈል አልቻልሁም። አዎን፣ ያን ጊዜ በስድብ እጅግ ተጨነቅሁ፤ ቃሉን ስሰማ ርኵሰት፣ ስድብና ተስፋ መቁረጥ በዚያው ምርኮኛ አድርገው ይይዙኝ ነበር፤ ሳነብ ደግሞ አንዳንድ ጊዜ ያነበብሁትን ሁሉ እንድጠራጠር ድንገተኛ አሳቦች ይመጡብኝ ነበር፤ በሌላ ጊዜ ደግሞ አእምሮዬ በሚያስገርም ሁኔታ ተነጥቆ በሌሎች ነገሮች ይያዝ ስለ ነበር፣ አሁን ገና ያነበብሁትን ዓረፍተ ነገር እንኳ አላወቅሁትም፣ ልብም አላልሁትም፣ አላስታወስሁትምም።

107. በዚህ ጊዜ በጸሎትም ደግሞ እጅግ ተቸግሬ ነበር፤ አንዳንድ ጊዜ ዲያብሎስን የማይ መሰለኝ፤ አይደለም፣ ከኋላዬ ሆኖ ልብሴን ሲጎትት የተሰማኝ መሰለኝ፤ ደግሞም በጸሎት ጊዜ እንዳቆም ዘወትር ይጎተጉተኝ ነበር፦ ተው፣ ፍጠን፣ በቂ ጸልየሃል፣ ከዚህ በላይ አትቆይ እያለ አእምሮዬን ዘወትር ይስብ ነበር። አንዳንድ ጊዜም እንደነዚህ ያሉ ክፉ አሳቦችን ይጥልብኝ ነበር፦ ለእርሱ ወይም ስለ እርሱ መጸለይ አለብኝ የሚሉ። አንዳንድ ጊዜ ያን አሰብሁ፦ ወድቀህ፣ ወይም «ወድቀህ ብትሰግድልኝ» (ማቴዎስ 4:9)።

108. ደግሞም በዚህ መንፈሳዊ ግዴታ ጊዜ የሚቅበዘበዙ አሳቦች ስለ ነበሩኝ አእምሮዬን ለማረጋጋትና በእግዚአብሔር ላይ ለማጽናት በደከምሁ ጊዜ፣ ፈታኙ የቍጥቋጦን፣ የኰርማን፣ የመጥረጊያን ወይም የመሳሰሉትን መልክ ለልቤና ለምናቤ እያቀረበ፣ ለእነዚያ የምጸልይ ይመስል፣ በታላቅ ኃይል ሊያዘናጋኝ፣ ሊያደናግረኝና አእምሮዬን ሊያስቀይስ ደከመ፤ በእነዚህም ላይ ደግሞ፣ በተለይ በአንዳንድ ጊዜያት፣ አእምሮዬን እንዲህ ይይዘው ስለ ነበር ከእነዚህ ወይም ከእነርሱ ከሚመስሉት በቀር ሌላ ምንም ማሰብ ወይም ወደ ሌላ መጸለይ የማልችል ያህል ሆንሁ።

109. ቢሆንም አንዳንድ ጊዜ ስለ እግዚአብሔርና ስለ ወንጌሉ እውነት እውነተኛነት ብርቱና ልብን የሚነካ ማስተዋል ይኖረኝ ነበር፤ ነገር ግን ኦ! በእንደዚህ ያሉ ጊዜያት ልቤ በማይነገር መቃተት እንዴት ራሱን ይገልጥ ነበር! ያን ጊዜ ነፍሴ በሙሉ በእያንዳንዱ ቃል ውስጥ ነበረች፤ እግዚአብሔር ይምረኝ ዘንድ በምጥ ጣር ወደ እርሱ እጮኽ ነበር፤ ነገር ግን ከዚያ በኋላ እንደነዚህ ባሉ አሳቦች እንደ ገና እፈራ ነበር፦ እግዚአብሔር በእነዚህ ጸሎቶቼ ያፌዝ ይመስለኝ ነበር፤ ያውም በቅዱሳን መላእክት ፊት እንዲህ እያለ፦ ይህ ምስኪን ገራገር ጐስቋላ ምሕረቴን እንደ እርሱ ላሉት ከመስጠት በቀር ሌላ የማደርግበት ነገር እንደሌለኝ አድርጎ ይከጅለኛል። ወዮ፣ አንተ ምስኪን ሞኝ! እንዴት ተታለልህ! በልዑል ዘንድ ሞገስ ማግኘት እንደ አንተ ላለው አይገባም።

110. ደግሞም ፈታኙ እንደነዚህ ባሉ ተስፋ የሚያስቈርጡ ቃላት ይመጣብኝ ነበር፦ ለምሕረት እጅግ ግለሃል፤ እኔ ግን አበርድሃለሁ፤ ይህ የልብህ ሁኔታ ለዘወትር አይዘልቅም፤ መንፈስን ለማግኘት እንደ አንተ የጋሉ ብዙዎች ነበሩ፤ እኔ ግን ቅንዓታቸውን አጠፋሁት። ከዚህም ጋር ወደ ኋላ የተመለሱ እገሌና እገሌ በዓይኔ ፊት ይቀርቡ ነበር። በዚያን ጊዜ እኔም እንዲሁ እንዳደርግ እፈራ ነበር፤ ነገር ግን፦ ይህ ወደ አእምሮዬ በመምጣቱ ደስ ብሎኛል፤ እንግዲህ እተጋለሁ፤ የምችለውንም ያህል እጠነቀቃለሁ ብዬ አሰብሁ። ሰይጣንም፦ ብትተጋም እንኳ እኔ አሸንፍሃለሁ፤ ሳታውቀው ቀስ በቀስ፣ በጥቂት በጥቂት አበርድሃለሁ አለ። ደግሞም፦ በመጨረሻ ማድረግ ከቻልሁ ልብህን ለማቀዝቀዝ ሰባት ዓመት ቢፈጅብኝ ምን ገዶኝ? ይላል። ያለማቋረጥ መወዝወዝ የሚያለቅስን ሕፃን ያስተኛዋል። አጥብቄ እሠራበታለሁ፤ ዓላማዬንም እፈጽማለሁ። አሁን እጅግ ብትግልም እንኳ ከዚህ እሳት ልጐትትህ ከቻልሁ ብዙም ሳይቆይ ቀዝቃዛ አደርግሃለሁ።

111. እነዚህ ነገሮች ወደ ታላቅ ጭንቀት አገቡኝ፤ በዚያን ጊዜ ለሞት የተዘጋጀሁ ሆኜ ራሴን ስላላገኘሁ፣ ረጅም ዘመን መኖር ደግሞ ይበልጥ ያልተዘጋጀሁ ያደርገኛል ብዬ አሰብሁ፤ ጊዜ ሁሉን ያስረሳኛልና፤ የኃጢአትን ክፋት፣ የሰማይን ዋጋ፣ እኔንም ለማጠብ የክርስቶስ ደም ምን ያህል እንደሚያስፈልገኝ የሚያስታውሰውን ትዝታ እንኳ ከአእምሮዬና ከአሳቤ ያጠፋዋል። ነገር ግን ክርስቶስ ኢየሱስን አመሰግናለሁ፤ እነዚህ ነገሮች በዚያን ጊዜ ጩኸቴን አላላሉብኝም፤ ይልቁንም ከአመንዝራው ጋር እንደ ተገናኘችው ሴት (ዘዳግም 22:27) ይበልጥ እንድጮኽ አደረጉኝ። በዚያም ወራት እነዚህን ነገሮች ለጥቂት ጊዜ ከተቀበልሁ በኋላ ይህ ቃል መልካም ሆነልኝ፦ «…ከፍታም ቢሆን፥ ዝቅታም ቢሆን፥ ሕይወትም ቢሆን፥» ወዘተ.፣ «በክርስቶስ ኢየሱስ በጌታችን ካለ ከእግዚአብሔር ፍቅር ሊለየን እንዳይችል ተረድቼአለሁ» (ሮሜ 8:38)። አሁንም ረጅም ዕድሜ እንደማያጠፋኝ፣ ሰማይንም እንደማያሳጣኝ ተስፋ አደረግሁ።

112. ሆኖም በዚህ ፈተና ውስጥ አንዳንድ ድጋፎች ነበሩኝ፤ ያን ጊዜ ሁሉንም እጠራጠራቸው የነበረ ቢሆንም። በኤርምያስ ሦስተኛው ምዕራፍ መጀመሪያ ላይ ያለው ቃል አንድ ነገር ሆኖልኝ ነበር፤ የዚያም ምዕራፍ አምስተኛው ቍጥር ማሰላሰል እንዲሁ ነበር፤ ይኸውም የቻልነውን ያህል ክፉ ነገር ብንናገርና ብናደርግም እንኳ ወደ እግዚአብሔር፦ «አባቴ ሆይ፥ አንተ የልጅነቴ መሪ ነህ» ብለን እንጮኽ ዘንድ፣ ወደ እርሱም እንመለስ ዘንድ እንደሚገባን ነው።

113. ደግሞም በአንድ ወቅት በ2ኛ ቆሮንቶስ 5:21 ካለው ቃል ጣፋጭ ብልጭታ አገኘሁ፦ «እኛ በእርሱ ሆነን የእግዚአብሔር ጽድቅ እንሆን ዘንድ ኃጢአት ያላወቀውን እርሱን ስለ እኛ ኃጢአት አደረገው።» ደግሞም አንድ ቀን በአንድ ጎረቤቴ ቤት ተቀምጬ ሳለሁ፣ በዚያም ስለ ብዙ ስድቤ እያሰብሁ እጅግ አዝኜ ሳለሁ፣ በልቤም፦ እንዲህ ርኩስና አስጸያፊ የሆንሁ እኔ የዘላለምን ሕይወት እወርሳለሁ ብዬ ለማሰብ ምን መሠረት አለኝ? እያልሁ ሳለሁ፣ ይህ ቃል ድንገት መጣብኝ፦ «እንግዲህ ስለዚህ ነገር ምን እንላለን? እግዚአብሔር ከእኛ ጋር ከሆነ ማን ይቃወመናል?» (ሮሜ 8:31)። ይህም ደግሞ ርዳታ ሆነልኝ፦ «እኔ ሕያው ነኝና እናንተ ደግሞ ሕያዋን ትሆናላችሁ» (ዮሐንስ 14:19)። ነገር ግን እነዚህ ፍንጮች፣ ዳሰሳዎችና አጫጭር ጉብኝቶች ብቻ ነበሩ፤ በነበሩ ጊዜ እጅግ ጣፋጭ ቢሆኑም አልዘለቁም፤ ይልቁንም እንደ ጴጥሮስ ዕቃ ድንገት ከእኔ ተወስደው እንደ ገና ወደ ሰማይ ተመለሱ (የሐዋርያት ሥራ 10:16)።

114. ከዚያ በኋላ ግን ጌታ ራሱን ይበልጥ በሙላትና በጸጋ ገለጠልኝ፤ በእነዚህም ነገሮች ምክንያት በኅሊናዬ ላይ ከተጫነው በደል ብቻ ሳይሆን ከርኵሰቱም ራሱ ፈጽሞ አዳነኝ፤ ፈተናው ተወግዶ ነበርና፤ እንደ ሌሎቹም ክርስቲያኖች እንደ ገና ወደ ትክክለኛ አእምሮዬ ተመለስሁ።

115. አንድ ቀን ወደ ገጠር እየተጓዝሁ የልቤን ክፋትና ስድብ እያሰላሰልሁ፣ በእኔም ውስጥ በእግዚአብሔር ላይ የነበረውን ጠላትነት እያሰብሁ ሳለሁ፣ ይህ መጽሐፍ ወደ አእምሮዬ እንደ መጣ አስታውሳለሁ፦ እርሱ «በመስቀሉ ደም ሰላም አድርጎ» (ቆላስይስ 1:20)። በዚህም እግዚአብሔርና ነፍሴ በዚህ ደም አማካይነት ወዳጆች መሆናቸውን በዚያ ቀን ደጋግሜ፣ ደጋግሜ፣ ደጋግሜ እንዳይ ተደረግሁ፤ አዎን፣ የእግዚአብሔር ፍትሕና ኃጢአተኛዪቱ ነፍሴ በዚህ ደም አማካይነት ሊተቃቀፉና ሊሳሳሙ እንደሚችሉ አየሁ። ይህ ለእኔ መልካም ቀን ነበር፤ እንደማልረሳውም ተስፋ አደርጋለሁ።

116. በሌላ ጊዜ ደግሞ በቤቴ በእሳቱ አጠገብ ተቀምጬ ጐስቋላነቴን እያሰላሰልሁ ሳለሁ፣ ጌታ ይህንንም ውድ ቃል አደረገልኝ፦ «እንግዲህ ልጆቹ በሥጋና በደም ስለሚካፈሉ፥ እርሱ ደግሞ እንዲሁ በሥጋና በደም ተካፈለ፤ ይኸውም በሞት ላይ ሥልጣን ያለውን ዲያብሎስን በሞት እንዲሽረው፥ በሕይወታቸውም ሁሉ ሞትን በመፍራት በባርነት ይታሰሩ የነበሩትን ሁሉ ነጻ እንዲያወጣ ነው» (ዕብራውያን 2:14-15)። የእነዚህ ቃላት ክብር በዚያን ጊዜ በእኔ ላይ እጅግ ከብዶ ስለ ነበር፣ ተቀምጬ ሳለሁ አንድ ጊዜም ሁለት ጊዜም ልዝል ደርሼ ነበር ብዬ አሰብሁ፤ ይህም በኀዘንና በጭንቀት ሳይሆን በጽኑ ደስታና ሰላም ነበር።

117. በዚህም ጊዜ ደግሞ በቅዱሱ በአቶ ጊፈርድ አገልግሎት ሥር እማር ነበር፤ ትምህርቱም በእግዚአብሔር ጸጋ ለመጽናቴ እጅግ ጠቃሚ ነበር። ይህ ሰው በተፈጥሮ ልንይዛቸውና ለነፍሳችን ልናደርጋቸው ከምናዘነብልባቸው ስሕተቶችና ጤናማ ካልሆኑ ማረፊያዎች ሁሉ የእግዚአብሔርን ሕዝብ ማዳንን ዋና ሥራው አድርጎ ይዞት ነበር። ማንኛውንም እውነት ከዚህ ወይም ከዚያ ወይም ከሌላ ከማንኛውም ሰው ወይም ሰዎች በአደራ እንዳንቀበል፣ ነገር ግን እውነተኛነቱን ያሳምነን ዘንድ፣ በቅዱስ ቃሉም ውስጥ በራሱ መንፈስ ያጸናን ዘንድ ወደ እግዚአብሔር በብርቱ እንድንጮኽ ልዩ ጥንቃቄ እንድናደርግ አጥብቆ ያሳስበን ነበር፤ እንዲህ ይል ነበርና፦ ሌላ ብታደርጉ፣ ፈተናዎች በመጡ ጊዜ፣ በኃይል ከመጡ፣ እውነቶቹን ከሰማይ በሆነ ማስረጃ ስላልተቀበላችኋቸው፣ አንድ ጊዜ አለን ብላችሁ ያሰባችሁት የመቋቋሚያ ርዳታና ብርታት አሁን እንደ ጐደላችሁ ታገኛላችሁ።

118. ይህ ለነፍሴ በወራቱ እንደሚዘንብ የፊተኛውና የኋለኛው ዝናብ በጊዜው የመጣ ነበር፤ የእነዚህን ቃላቱን እውነተኛነት በሚያሳዝን ልምምድ አግኝቼው ነበርና፤ በተለይ በዲያብሎስ በተፈተንሁ ጊዜ፣ በመንፈስ ቅዱስ ካልሆነ በቀር ኢየሱስ ክርስቶስ ጌታ ነው ሊል ማንም እንደማይችል ተሰምቶኝ ነበርና። ስለዚህ ነፍሴ በጸጋ ይህን ትምህርት ለመጠጣት እጅግ የተዘጋጀች ሆና አገኘኋት፤ የእግዚአብሔርን ክብርና የራሴን ዘላለማዊ ደስታ በሚመለከት በማናቸውም ነገር ከሰማይ የሆነ ማረጋገጫ ሳይኖረኝ እንዳይተወኝ ወደ እግዚአብሔር ለመጸለይ አዘነበልሁ፤ አሁን በሥጋና በደም አሳቦችና በሰማይ ባለው በእግዚአብሔር መገለጦች መካከል እጅግ የላቀ ልዩነት እንዳለ በግልጽ አየሁና፤ ደግሞም በግብዝነትና በሰው ጥበብ በሆነው እምነት፣ ሰውም ከእግዚአብሔር ለዚያ በመወለዱ በሚመጣው እምነት መካከል ታላቅ ልዩነት እንዳለ አየሁ (ማቴዎስ 16:15-17፤ 1ኛ ዮሐንስ 5:1)።

119. ኦ፣ ነገር ግን አሁን ነፍሴ በእግዚአብሔር ከእውነት ወደ እውነት እንዴት ተመራች! ከእግዚአብሔር ልጅ ልደትና ከግርግሙ ጀምሮ እስከ ዕርገቱና በዓለም ላይ ሊፈርድ ከሰማይ እስከሚመጣበት ዳግም ምጽአቱ ድረስ።

120. በእውነትም በዚያን ጊዜ በዚህ ረገድ ታላቁ አምላክ ለእኔ እጅግ ቸር እንደ ሆነ አገኘሁ፤ እኔ እስከማስታውሰው ድረስ ያን ጊዜ እንዲያስታውቀኝና እንዲገልጥልኝ ወደ እግዚአብሔር የጮኽሁበትን ማንኛውንም ነገር ሳያደርግልኝ የቀረበት ጊዜ አልነበረምና፤ ማለቴ ከጌታ ኢየሱስ ወንጌል በሥርዓት ያልተመራሁበት አንድም ክፍል አልነበረም። ከአራቱ ወንጌላውያን ዘገባ፣ ኢየሱስ ክርስቶስን እኛን ለማዳን በመስጠቱ የተገለጠውን የእግዚአብሔርን ድንቅ ሥራ፣ ከመፀነሱና ከልደቱ ጀምሮ ለፍርድ እስከሚመጣበት ዳግም ምጽአቱ ድረስ በታላቅ ግልጽነት ያየሁ መሰለኝ። ሲወለድ ያየሁት፣ ሲያድግ ያየሁት፣ ከግርግም እስከ መስቀሉ በዚህ ዓለም ሲመላለስ ያየሁት መሰለኝ፤ ወደ መስቀሉም በደረሰ ጊዜ ስለ ኃጢአቴና ስለ ክፉ ሥራዎቼ በላዩ ይሰቀልና ይቸነከር ዘንድ ራሱን እንዴት በየዋህነት እንደ ሰጠ አየሁ። ደግሞም ይህን ጕዞውን እያሰላሰልሁ ሳለሁ፣ ለመታረድ የተወሰነ ነበረ የሚለው ቃል በመንፈሴ ላይ ጠብ አለ (1ኛ ጴጥሮስ 1:19-20)።

121. የትንሣኤውንም እውነት ባሰብሁ ጊዜ፣ «ማርያም ሆይ፥ አትንኪኝ» ወዘተ. የሚለውንም ቃል ባስታወስሁ ጊዜ፣ እንደ ገና ስለ ተነሣና በአስፈሪ ጠላቶቻችን ላይ ድል ስላገኘ በመቃብሩ አፍ ላይ ከደስታ የተነሣ የዘለለ ያህል አይቼዋለሁ (ዮሐንስ 20:17)። ደግሞም በመንፈስ ስለ እኔ በእግዚአብሔር አብ ቀኝ ያለ ሰው ሆኖ አይቼዋለሁ፤ በዓለም ላይ በክብር ሊፈርድ ከሰማይ የሚመጣበትንም ሁኔታ አይቻለሁ፤ በእነዚህም ነገሮች በሚከተሉት መጻሕፍት ተረጋግጬአለሁ፦ የሐዋርያት ሥራ 1:9-10፤ 7:56፤ 10:42፤ ዕብራውያን 7:24፤ 8:3፤ ራእይ 1:18፤ 1ኛ ተሰሎንቄ 4:17-18።

122. አንድ ጊዜ ጌታ ኢየሱስ እግዚአብሔርም እንደ መሆኑ ሰው፣ ሰውም እንደ መሆኑ እግዚአብሔር መሆኑን ለማወቅ እጅግ ታውኬ ነበር፤ በእውነትም በዚያ ዘመን ሰዎች የፈለጉትን ቢሉ፣ ከሰማይ በሆነ ማስረጃ ካልያዝሁት በቀር ሁሉ ለእኔ እንደ ምንም ነበር፤ በማንኛውም የእግዚአብሔር እውነት ራሴን እንደ ጸናሁ አልቈጠርሁም። እንግዲህ በዚህ ነጥብ እጅግ ታውኬ ነበር፤ እንዴት እንደምረጋጋም አላውቅም ነበር፤ በመጨረሻ በራእይ አምስተኛው ምዕራፍ ያለው ወደ አእምሮዬ መጣ፦ «በዙፋኑና በአራቱ እንስሶች መካከልም በሽማግሌዎችም መካከል እንደ ታረደ በግ ቆሞ አየሁ»። በዙፋኑ መካከል — አልሁ በልቤ — በዚያ አምላክነቱ አለ፤ በሽማግሌዎች መካከል፣ በዚያ ሰውነቱ አለ፤ ኦ፣ ይህ እንዴት ያንጸባርቅ መሰለኝ! መልካም ዳሰሳ ነበረ፤ ጣፋጭ እርካታንም ሰጠኝ። ያም ሌላው መጽሐፍ በዚህ እጅግ ረዳኝ፦ «ሕፃን ተወልዶልናልና፥ ወንድ ልጅም ተሰጥቶናልና፤ አለቅነትም በጫንቃው ላይ ይሆናል፤ ስሙም ድንቅ መካር፥ ኃያል አምላክ፥ የዘላለም አባት፥ የሰላም አለቃ ተብሎ ይጠራል» ወዘተ. (ኢሳይያስ 9:6)።

123. ደግሞም ከእነዚህ በቃሉ ከሆኑት የእግዚአብሔር ትምህርቶች በተጨማሪ፣ ጌታ በእነዚህ ነገሮች እኔን ለማጽናት ሁለት ነገሮችን ተጠቀመ፤ አንደኛው የኩዌከሮች ስሕተት፣ ሁለተኛውም የኃጢአት በደል ነበር፤ ኩዌከሮች እውነቱን በተቃወሙ መጠን፣ እግዚአብሔር እውነቱን በሚያስደንቅ ሁኔታ ወደሚያጸኑት መጻሕፍት እየመራኝ በዚያው ይበልጥ አጸናኝ።

124. ይህ ሕዝብ በዚያን ጊዜ ይዞአቸው የነበሩት ስሕተቶች እነዚህ ነበሩ፦ 1. ቅዱሳት መጻሕፍት የእግዚአብሔር ቃል አይደሉም። 2. በዓለም ያለ ሰው ሁሉ የክርስቶስ መንፈስ፣ ጸጋ፣ እምነት ወዘተ. አለው። 3. ክርስቶስ ኢየሱስ ከ1600 ዓመታት በፊት ተሰቅሎና ሞቶ ስለ ሕዝቡ ኃጢአት መለኮታዊውን ፍትሕ አላረካም። 4. የክርስቶስ ሥጋና ደም በቅዱሳን ውስጥ ነው። 5. በቤተ ክርስቲያን አጥር ግቢ የተቀበሩት የደጎችና የክፉዎች አካላት ዳግመኛ አይነሡም። 6. ለደጋግ ሰዎች ትንሣኤ ቀድሞ አልፎአል። 7. በከነዓን ምድር በኢየሩሳሌም አጠገብ በቀራንዮ ተራራ በሁለት ወንበዴዎች መካከል የተሰቀለው ያ ሰው ኢየሱስ ከከዋክብት ሰማያት በላይ አላረገም። 8. በአይሁድ እጅ የሞተው ያው ኢየሱስ በመጨረሻው ቀን ዳግመኛ መጥቶ እንደ ሰው በአሕዛብ ሁሉ ላይ አይፈርድም፤ ወዘተ.

125. በዚያን ዘመን ብዙ ሌሎች ርኩሳንና አስጸያፊ ነገሮች በእነርሱ ይቀሰቀሱ ነበር፤ በእነርሱም ምክንያት መጻሕፍትን ይበልጥ ጠለቅ ብዬ ወደ መመርመር ተገፋሁ፤ በመጻሕፍቱ ብርሃንና ምስክርነትም ብርሃን ማግኘቴ ብቻ ሳይሆን በእውነት እጅግ ጸናሁ ተጽናናሁም። እንዳልሁትም የኃጢአት በደል እጅግ ረዳኝ፤ ያ በመጣብኝ ቍጥር የክርስቶስ ደም ደጋግሞ፣ ደጋግሞ፣ ደጋግሞ ያነሣልኝ ነበርና፤ ያውም እንደ መጻሕፍት ቃል በጣፋጭነት። ወዳጆች ሆይ፥ ኢየሱስ ክርስቶስን እንዲገልጥላችሁ ወደ እግዚአብሔር ጩኹ፤ እንደ እርሱ የሚያስተምር የለምና።

126. እግዚአብሔር በክርስቶስ ነገሮች ሁሉ እንዴት እንዳጸናኝ፣ ይህንም ያደርግ ዘንድ ወደ ቃሉ እንዴት እንደ መራኝ፣ አዎን፣ ደግሞም እንዴት እንደ ከፈተልኝ፣ በፊቴ እንዲያበሩ እንዳደረጋቸው፣ ስለ ራሱ ህልውናና ስለ ልጁ፣ ስለ መንፈሱ፣ ስለ ቃሉና ስለ ወንጌሉ ህልውና ደጋግሞ እንዳጽናናኝ በዝርዝር እየነገርኋችሁ እዚህ ብቆይ እጅግ ይረዝምብኛል።

127. ቀደም ብዬ እንዳልሁት እንደ ገና የምነግራችሁ ይህን ብቻ ነው፦ በአጠቃላይ ከእኔ ጋር ይህን መንገድ መያዝ ወደደ፤ በመጀመሪያ ስለ እነርሱ በፈተና እንድሠቃይ ይተወኛል፤ ከዚያም ይገልጥልኛል፤ ለምሳሌ አንዳንድ ጊዜ ስለ ኃጢአት በታላቅ በደል ሥር እተኛ ነበር፤ በእርሱም እስከ መሬት ድረስ እደቅቅ ነበር፤ ከዚያም ጌታ የክርስቶስን ሞት ያሳየኝ ነበር፤ አዎን፣ ኅሊናዬንም በደሙ ይረጨው ነበር፤ ስለዚህም ልብ ሳልል፣ ልክ አሁን ሕጉ ይነግሥና ይቈጣ በነበረበት በዚያው ኅሊና ውስጥ በክርስቶስ በኩል የእግዚአብሔር ሰላምና ፍቅር ሲያርፉና ሲኖሩ አገኝ ነበር።

128. አሁን፣ እንዳሰብሁት፣ ከሰማይ የሆነ የመዳኔ ማስረጃ ነበረኝ፤ በላዩም ብዙ የወርቅ ማኅተሞች ነበሩበት፤ ሁሉም በዓይኔ ፊት ተንጠልጥለው ነበር፤ አሁን ይህንና ያን የጸጋ መገለጥ በመጽናናት ማስታወስ እችል ነበር፤ ራሱ የእሾህ አክሊል የተቀዳጀውን፣ ፊቱ የተተፋበትን፣ ሥጋው የተቈረሰውንና ነፍሱ ስለ ኃጢአቴ መሥዋዕት የሆነችውን እርሱን በማየት፣ በደስታና ከእርሱ ጋር በኅብረት ለዘላለም እነድድ ዘንድ፣ የመጨረሻው ቀን እንዲደርስ ብዙ ጊዜ እናፍቅና እመኝ ነበር፤ ቀድሞ በሲኦል አፍ ላይ ዘወትር እየተንቀጠቀጥሁ እተኛ የነበርሁ እኔ አሁን ከዚያ እጅግ የራቅሁ ስለ መሰለኝ ወደ ኋላ በተመለከትሁ ጊዜ በጭንቅ እንኳ ላየው አልቻልሁም ነበርና፤ ኦ፣ ቶሎ እሞት ዘንድ፣ ነፍሴም ወደ ዕረፍት ትሄድ ዘንድ አሁን የሰማንያ ዓመት ሰው ብሆን! አልሁ።

129. ነገር ግን ከእነዚህ ፈተናዎቼ እስከዚህ ድረስ ከመውጣቴ በፊት፣ እኔ ከመወለዴ ብዙ መቶ ዓመታት በፊት የጻፈ የአንድን ጥንታዊ እግዚአብሔርን የሚፈራ ሰው ልምምድ ለማየት እጅግ እናፍቅ ነበር፤ በዘመናችን የጻፉት ሰዎች — አሁን ይቅር እንዲሉኝ እለምናቸዋለሁ — ሌሎች የተሰማቸውን ብቻ የጻፉ፣ ወይም ራሳቸው ወደ ጥልቁ ሳይወርዱ ሌሎች ሲጨነቁባቸው ያዩአቸውን ተቃውሞዎች በአእምሮአቸውና በችሎታቸው ብርታት ለመመለስ የተጣጣሩ ይመስሉኝ ነበርና። እንግዲህ በአእምሮዬ እንደዚህ ያለ ብዙ ናፍቆት ካደረብኝ በኋላ፣ ዘመኖቻችንና መንገዶቻችን ሁሉ በእጁ ያሉት አምላክ አንድ ቀን የማርቲን ሉተርን መጽሐፍ በእጄ ላይ ጣለልኝ፤ ይህም በገላትያ መልእክት ላይ የጻፈው ማብራሪያ ነበር — ደግሞም እጅግ ያረጀ ስለ ነበር ብገልጠው እንኳ ቅጠል በቅጠል ሊፈራርስ ደርሶ ነበር። እንዲህ ያለ አሮጌ መጽሐፍ በእጄ በመግባቱ እጅግ ደስ አለኝ፤ ጥቂት እንደ አነበብሁትም፣ መጽሐፉ ከልቤ ውስጥ የተጻፈ ያህል ሁኔታዬ በእርሱ ልምምድ ውስጥ በስፋትና በጥልቀት ተዳስሶ አገኘሁት። ይህም አስደነቀኝ፤ እንዲህ ብዬ አሰብሁና፦ ይህ ሰው ስለ አሁኑ ዘመን ክርስቲያኖች ሁኔታ ምንም ሊያውቅ አይችልም፤ የግድ የቀደሙትን ዘመናት ልምምድ ጽፎና ተናግሮ መሆን አለበት።

130. ከዚህም በተጨማሪ በዚያ መጽሐፍ ውስጥ የእነዚህን ፈተናዎች፣ ማለትም የስድብን፣ የተስፋ መቁረጥንና የመሳሰሉትን መነሻ በታላቅ ጥልቀት ይመረምራል፤ ዲያብሎስ፣ ሞትና ሲኦል ብቻ ሳይሆኑ የሙሴ ሕግም በዚህ ውስጥ እጅግ ታላቅ ድርሻ እንዳለው ያሳያል፤ ይህም በመጀመሪያ ለእኔ እጅግ እንግዳ ነበር፤ ነገር ግን ሳሰላስልና ስከታተል በእርግጥ እንዲሁ ሆኖ አገኘሁት። ስለ ዝርዝሩ እዚህ ምንም ለማለት አላስብም፤ ይህን ብቻ በሰው ሁሉ ፊት ልናገር የሚገባኝ ይመስለኛል፦ ከቅዱሱ መጽሐፍ ቅዱስ በቀር፣ ካየኋቸው መጻሕፍት ሁሉ ይልቅ ይህን የማርቲን ሉተርን የገላትያ ማብራሪያ ለቈሰለ ኅሊና እጅግ ተስማሚ እንደ ሆነ አድርጌ አስበልጠዋለሁ።

131. አሁንም፣ እንዳሰብሁት፣ ክርስቶስን አጥብቄ እንደ ወደድሁት አገኘሁ፤ ኦ፣ ነፍሴ ከእርሱ ጋር የተጣበቀች፣ የልቤ ዝንባሌዎች ከእርሱ ጋር የተጣበቁ መሰለኝ፤ እንደ እሳት የሚጋል ፍቅር ለእርሱ ተሰማኝ፤ አሁንም ኢዮብ እንዳለው በጎጆዬ ውስጥ እሞታለሁ ብዬ አሰብሁ፤ ነገር ግን ታላቁ ፍቅሬ ጥቂት ብቻ እንደ ነበረ፣ እንዳሰብሁትም ለኢየሱስ ክርስቶስ እንዲህ ያለ የሚነድድ ፍቅር የነበረኝ እኔ ለእጅግ ኢምንት ነገር እንደ ገና ልለቅቀው እንደምችል ቶሎ አገኘሁ፤ እግዚአብሔር እኛን እንዴት እንደሚያዋርደን ያውቃል፤ ከሰውም ትዕቢትን ሊሰውር ይችላል። ከዚህም ብዙም ሳይቆይ ፍቅሬ በእውነት ተፈተነ።

132. ጌታ በዚህ ሁኔታ ከዚህ ታላቅና ጽኑ ፈተና በጸጋ ካዳነኝ በኋላ፣ በቅዱስ ወንጌሉ እምነትም እንዲህ በጣፋጭነት ካጸናኝ በኋላ፣ በክርስቶስ በኩል በፍቅሩ ውስጥ ድርሻ እንዳለኝ የሚያረጋግጥ እንዲህ ያለ ብርቱ መጽናናትና የተባረከ ማስረጃ ከሰማይ ከሰጠኝ በኋላ፣ ፈታኙ ከቀድሞው ይልቅ እጅግ በሚያሠቃይና በሚያስፈራ ፈተና እንደ ገና መጣብኝ።

133. ያም ይህን እጅግ የተባረከ ክርስቶስ መሸጥና መለየት፣ በዚህ ሕይወት ነገሮች፣ በማንኛውም ነገር መለወጥ ነበር። ፈተናው ለአንድ ዓመት ያህል በላዬ ተጭኖ ቆየ፤ እንዲህ ያለማቋረጥ ይከተለኝ ስለ ነበር በወር ውስጥ አንድ ቀን እንኳ፣ አይደለም፣ አንዳንድ ጊዜ ለብዙ ቀናት በተከታታይ አንድ ሰዓት እንኳ፣ ከተኛሁበት ጊዜ በቀር፣ ከእርሱ አልተገላገልሁም።

134. ምንም እንኳ እኔ በጸጋው ራሴን አይቻለሁ ብዬ ተስፋ እንዳደረግሁት፣ አንድ ጊዜ በእውነት በክርስቶስ የሆኑት ለዘላለም ሊያጡት እንደማይችሉ በአእምሮዬ አምኜ የነበረ ቢሆንም — እግዚአብሔር፦ «ምድሪቱ ለዘላለም አትሸጥም፤ ምድሪቱ የእኔ ናትና» ይላልና (ዘሌዋውያን 25:23) — ያን ያህል ያደረገልኝን ክርስቶስን፣ ኢየሱስን የሚቃወም እንዲህ ያለ አንድ አሳብ እንኳ በውስጤ ሊኖረኝ መቻሉን ማሰብ ዘወትር ያስጨንቀኝ ነበር፤ ሆኖም በዚያን ጊዜ ከእንዲህ ካሉ የስድብ አሳቦች በቀር ሌላ ከሞላ ጎደል አልነበረኝም።

135. ነገር ግን አሳቡን መጥላቴም ሆነ እርሱን ለመቋቋም የነበረኝ ምኞትና ጥረት ቀጣይነቱን ወይም ኃይሉንና ብርታቱን ቅንጣት ታህል አላናወጠውም፣ አላደከመውም፤ ባሰብሁት ነገር ሁሉ ከሞላ ጎደል ሁልጊዜ ራሱን ያቀላቅል ስለ ነበር ምግቤን መብላት፣ መርፌ ለማንሣት ማጎንበስ፣ እንጨት መፍለጥ ወይም ይህን ወይም ያን ለማየት ዓይኔን ማንሣት አልቻልሁም፤ ፈተናው ሁልጊዜ ይመጣ ነበርና፦ ክርስቶስን ለዚህ ሽጠው፣ ክርስቶስን ለዚያ ሽጠው፤ ሽጠው፣ ሽጠው።

136. አንዳንድ ጊዜ በአሳቤ ውስጥ ከመቶ ጊዜ ባላነሰ በተከታታይ፦ ሽጠው፣ ሽጠው፣ ሽጠው እያለ ይሮጥ ነበር፤ በዚህም ላይ፣ ምናልባት ሳላውቀው በዚህ የሚስማማ ክፉ አሳብ በልቤ እንዳይነሣ፣ ለሙሉ ሰዓታት መንፈሴን በእርሱ ላይ እንደ ማስደገፍና እንደ መግፋት ያለማቋረጥ ለመቆም ተገድጃለሁ ማለት እችላለሁ፤ አንዳንድ ጊዜም ፈታኙ ተስማምቼበታለሁ ብዬ እንዳምን ያደርገኝ ነበር፤ ከዚያም ለሙሉ ቀናት በመሠቃያ መወጠሪያ ላይ እንደሚሠቃይ ሰው እሆን ነበር።

137. ይህ ፈተና — እላለሁ — አንዳንድ ጊዜ እስማማበታለሁ፣ እሸነፍለታለሁም ብዬ እንድፈራ እንዲህ ያለ ድንጋጤ ውስጥ ጣለኝ፤ ስለዚህም ይህን ክፋት ለመቃወምና ለመቋቋም በመድከም ከአእምሮዬ ኃይል የተነሣ ሥጋዬ ራሱ እንኳ በእጆቼ ወይም በክርኖቼ እየገፋና እየተጋፋ ወደ እንቅስቃሴ ይገባ ነበር፤ አጥፊው፦ ሽጠው ባለ ቍጥር ወዲያው፦ አልሸጠውም፣ አልሸጠውም፣ አልሸጠውም፣ አልሸጠውም፤ አይደለም፣ ለሺህ፣ ሺህ፣ ሺህ ዓለማት እንኳ አልሸጠውም እያልሁ እመልስ ነበር። በእነዚህ ጥቃቶች መካከል ዋጋውን እጅግ ዝቅ አድርጌ እንዳልገምት ብዬ እንዲህ እቈጥር ነበር፤ የት እንዳለሁ ወይም እንዴት እንደ ገና እንደምረጋጋ በጭንቅ እስከማላውቅ ድረስ።

138. በእነዚህ ወቅቶች ምግቤን በሰላም እንድበላ አይተወኝም ነበር፤ ይልቁንም — እንዴት ያለ ነገር ነው — ምግቤን ልበላ በማዕድ ተቀምጬ ሳለሁ ተነሥቼ ለመጸለይ መሄድ አለብኝ፤ ምግቤን አሁኑኑ፣ በዚህች ቅጽበት መተው አለብኝ ይለኝ ነበር፤ ይህ ዲያብሎስ እንዲህ ቅዱስ መስሎ ለመታየት ያስመስል ነበርና። እንዲህ በተፈተንሁ ጊዜ በልቤ፦ አሁን ምግብ ላይ ነኝ፤ ልጨርስ እል ነበር። እርሱም፦ አይሆንም፤ አሁኑኑ ማድረግ አለብህ፤ አለዚያ እግዚአብሔርን ታሳዝናለህ፤ ክርስቶስንም ትንቃለህ ይል ነበር። ስለዚህ በእነዚህ ነገሮች እጅግ ተጨነቅሁ፤ ከተፈጥሮዬም ኃጢአተኛነት የተነሣ እነዚህ ነገሮች ከእግዚአብሔር የመጡ ግፊቶች እንደ ሆኑ እያሰብሁ፣ እምቢ ባልሁ ጊዜ እግዚአብሔርን እንደ ካድሁ ይሰማኝ ነበር፤ ከዚያም የዲያብሎስን ፈተና ባለመታዘዜ የእግዚአብሔርን ሕግ በእርግጥ እንደ ጣስሁ ያህል በደለኛ እሆን ነበር።

139. ባጭሩ ለመናገር፣ አንድ ቀን ጠዋት በአልጋዬ ተኝቼ ሳለሁ፣ እንደ ሌሎቹ ጊዜያት ሁሉ ክርስቶስን እንድሸጠውና እንድለየው በዚህ ፈተና እጅግ በብርቱ ተጠቃሁ፤ ክፉው ምክር፦ ሽጠው፣ ሽጠው፣ ሽጠው፣ ሽጠው፣ ሽጠው እያለ ሰው በሚናገርበት ፍጥነት በአእምሮዬ ውስጥ ይሮጥ ነበር፤ እኔም በእርሱ ላይ እንደ ሌሎቹ ጊዜያት በአእምሮዬ፦ አይሆንም፣ አይሆንም፣ ለሺህ፣ ሺህ፣ ሺህ እንኳ ብዬ ቢያንስ ሃያ ጊዜ በተከታታይ መለስሁ። በመጨረሻ ግን ብዙ ከታገልሁ በኋላ፣ እስትንፋሴ ሊያልቅ እስኪደርስ ድረስ፣ ይህ አሳብ በልቤ ውስጥ ሲያልፍ ተሰማኝ፦ ከፈለገ ይሂድ! ልቤም በፈቃዱ እንደ ተስማማበት የተሰማኝ መሰለኝ። ኦ፣ የሰይጣን ትጋት! ኦ፣ የሰው ልብ እጅግ ክፉነት!

140. አሁን ውጊያው ተሸነፈ፤ እኔም ከዛፍ ጫፍ በጥይት እንደ ተመታች ወፍ ወደ ታላቅ በደልና ወደሚያስፈራ ተስፋ መቁረጥ ወደቅሁ። ከአልጋዬም ተነሥቼ በትካዜ ወደ መስኩ ወጣሁ፤ ነገር ግን እግዚአብሔር ያውቃል፣ ሟች ሰው ሊሸከመው የሚችለውን ያህል ከባድ ልብ ይዤ ነበር ብዬ አስባለሁ፤ በዚያም ለሁለት ሰዓት ያህል ሕይወት እንደ ተለየው ሰው ነበርሁ፤ አሁን ከመዳን ሁሉ ያለፍሁና ለዘላለም ቅጣት የተሰጠሁ መሰልሁ።

141. ከዚህም ጋር ያ መጽሐፍ ነፍሴን ያዛት፦ «ወይም ስለ አንድ መብል በኵርነቱን እንደ ሸጠ እንደ ዔሳው ለዚህ ዓለም የሚመች ሰው እንዳይሆን ተጠንቀቁ። ከዚያ በኋላ እንኳ በረከቱን ሊወርስ በወደደ ጊዜ እንደ ተጣለ ታውቃላችሁና፤ በእንባ ተግቶ ምንም ቢፈልገው ለንስሐ ስፍራ አላገኘምና።» (ዕብራውያን 12:16-17)።

142. አሁን እንደ ታሰረ ሰው ሆንሁ፤ ለሚመጣው ፍርድ እንደ ተዘጋሁ ተሰማኝ፤ ለሁለት ዓመት በተከታታይ ከኵነኔና ኵነኔን ከመጠበቅ በቀር ምንም ከእኔ ጋር አልቆየም፤ እላለሁ፣ በቀጣዩ እንደምታዩት ለጥቂት የዕረፍት ጊዜያት በቀር ከዚህ ሌላ ምንም ከእኔ ጋር አልቆየም።

143. እነዚህ ቃላት ለነፍሴ በእግሮቼ ላይ እንዳሉ የናስ እግር ብረቶች ነበሩ፤ ድምፃቸውንም ያለማቋረጥ እየሰማሁ ለብዙ ወራት በተከታታይ ኖርሁ። ነገር ግን አንድ ቀን ከረፋዱ አራት ወይም አምስት ሰዓት ገደማ፣ በኀዘንና በበደል ተሞልቼ — እግዚአብሔር ያውቃል — በአጥር ሥር እየሄድሁ፣ እንዲህ ያለ አሳብ በውስጤ በመነሣቱ ስለዚህ ክፉ ዕጣዬ በራሴ እያለቀስሁ ሳለሁ፣ ድንገት ይህ ዓረፍተ ነገር ዘልቆ ገባብኝ፦ የክርስቶስ ደም በደልን ሁሉ ያስተሰርያል። በዚህ በመንፈሴ ቆም አልሁ፤ ወዲያውም ይህ ቃል ያዘኝ፦ «የልጁም የኢየሱስ ክርስቶስ ደም ከኃጢአት ሁሉ ያነጻናል» (1ኛ ዮሐንስ 1:7)።

144. አሁን በነፍሴ ሰላምን መፀነስ ጀመርሁ፤ ፈታኙም ባደረገው ነገር አፍሮ በጎን እያየ ከእኔ ሹልክ ብሎ የሄደ መሰለኝ። በዚያው ጊዜ ደግሞ ኃጢአቴና የክርስቶስ ደም እንዲህ ተገለጠልኝ፦ ኃጢአቴ ከክርስቶስ ደም ጋር ሲነጻጸር፣ በፊቴ ያለችው ይህች ትንሽ የአፈር ጓል ወይም ድንጋይ እዚህ ከማየው ከዚህ ሰፊና ትልቅ መስክ ጋር ስትነጻጸር ያላትን ያህል እንኳ አይሆንም። ይህ ለሁለት ወይም ለሦስት ሰዓት ያህል መልካም ብርታት ሰጠኝ፤ በዚያም ጊዜ የእግዚአብሔርን ልጅ ስለ ኃጢአቴ ሲሠቃይ በእምነት ያየሁ መሰለኝ፤ ነገር ግን ስላልቆየ፣ እንደ ገና በመንፈሴ እጅግ በበዛ በደል ሥር ሰመጥሁ።

145. ይህም ይልቁን ዔሳው በኵርነቱን ስለ መሸጡ ከላይ በተጠቀሰው መጽሐፍ ምክንያት ነበር፤ ያ መጽሐፍ ቀኑን ሙሉ፣ ሳምንቱን ሙሉ፣ አዎን፣ ዓመቱን ሙሉ በአእምሮዬ ውስጥ ተቀምጦ ይጫነኝ ነበርና፤ ስለዚህም በምንም መንገድ ራሴን ማንሣት አልቻልሁም፤ ለርዳታ ወደዚህ ወይም ወደዚያ መጽሐፍ ለመዞር በታገልሁ ጊዜ ያ ዓረፍተ ነገር አሁንም በውስጤ ያስተጋባ ነበርና፦ «…ከዚያ በኋላ እንኳ በረከቱን ሊወርስ በወደደ ጊዜ እንደ ተጣለ ታውቃላችሁና — በእንባ ተግቶ ምንም ቢፈልገው ለንስሐ ስፍራ አላገኘምና።»

146. አንዳንድ ጊዜ ደግሞ በሉቃስ 22:32 ካለው ቃል ዳሰሳ ይደርሰኝ ነበር፦ «እኔ ግን እምነትህ እንዳይጠፋ ስለ አንተ አማለድሁ»፤ ነገር ግን በእኔ ላይ አይቆይም ነበር፤ በእርግጥም ሁኔታዬን ባሰብሁ ጊዜ፣ እንደ ሠራሁት ያለ ኃጢአት ሠርቼ ሳለ የዚያ ጸጋ ሥር በውስጤ ሊኖር ይችላል ብዬ ቅንጣት ታህል ለመገመት መሠረት ማግኘት አልቻልሁም። አሁን ለብዙ ቀናት በተከታታይ በከባድ ሁኔታ ተቀደድሁ ተገነጣጠልሁም።

147. ከዚያም በኀዘንና በጭንቀት በተሞላ ልብ የኃጢአቴን ባሕርይና ስፋት ማሰላሰል፣ የሚያሳርፈኝ አንድ የተስፋ ቃል ወይም የሚያበረታታኝ አንድ ዓረፍተ ነገር በየትኛውም ስፍራ አገኝ እንደ ሆነም የእግዚአብሔርን ቃል መመርመር ጀመርሁ። ስለዚህ በማርቆስ ምዕራፍ ሦስት ያለውን፦ ለሰው ልጆች ኃጢአት ሁሉ የሚሳደቡትም ስድብ ሁሉ ይሰረይላቸዋል የሚለውን ቃል ማሰላሰል ጀመርሁ። ይህ ክፍል በመጀመሪያ እይታ ለከባድ በደሎች ይቅርታ የሚሆን ሰፊና ክቡር የተስፋ ቃል የያዘ መሰለኝ፤ ክፍሉን ይበልጥ አጥብቄ ባሰላሰልሁት ጊዜ ግን፣ ይልቁንም በዚያ የተጠቀሱትን ነገሮች ገና በተፈጥሮ ሁኔታቸው ሳሉ ስለ ፈጸሙ ሰዎች በዋናነት የሚናገር እንጂ፣ ብርሃንንና ምሕረትን ከተቀበልሁ በኋላ፣ ያውም ያንኑ በመቃወም፣ እኔ እንዳደረግሁት ክርስቶስን ስለ ናቀ ስለ እኔ የሚናገር እንዳልሆነ አሰብሁ።

148. ስለዚህ ይህ የእኔ ክፉ ኃጢአት እርሱ በዚያ እንዲህ ብሎ የሚናገርለት የማይሰረየው ኃጢአት እንዳይሆን ፈራሁ፦ «በመንፈስ ቅዱስ ላይ የሚሳደብ ሁሉ ግን የዘላለም ኃጢአት ዕዳ ይሆንበታል እንጂ ለዘላለም አይሰረይለትም» (ማርቆስ 3:29)። ይህንንም ይበልጥ ያመንሁት በዕብራውያን መልእክት ውስጥ ባለው በዚያ ቃል ምክንያት ነበር፦ «ከዚያ በኋላ እንኳ በረከቱን ሊወርስ በወደደ ጊዜ እንደ ተጣለ ታውቃላችሁና፤ በእንባ ተግቶ ምንም ቢፈልገው ለንስሐ ስፍራ አላገኘምና።» ይህም ዘወትር ከእኔ ጋር ተጣብቆ ቀረ።

149. አሁንም ለራሴ ሸክምም ሽብርም ሆንሁ፤ በሕይወቴ መሰላቸት፣ ሆኖም ለመሞት መፍራት ምን እንደ ሆነ እንደ አሁኑ ያወቅሁበት ጊዜ ከቶ አልነበረም። ኦ፣ ያን ጊዜ ከራሴ በቀር ማንም ብሆን እንዴት ደስ ባለኝ ነበር! ሰው ካልሆነ ማንኛውም ነገር! ከእኔ ሁኔታ በቀር በማንኛውም ሁኔታ! መተላለፌ ይቅር ሊባልልኝና ከሚመጣው ቍጣ ልድን የማይቻል ነው ከሚለው አሳብ ይበልጥ ዘወትር በአእምሮዬ የሚመላለስ ነገር አልነበረምና።

150. አሁንም ያለፈውን ጊዜ መልሼ ለመጥራት መድከም ጀመርሁ፤ ለዚህ ዓይነት ኃጢአት የምፈተንበት ቀን ገና የሚመጣ ቢሆን ብዬ ሺህ ጊዜ ደግሜ ደጋግሜ ተመኘሁ፤ በልቤም በጥቃቶቹም ሁሉ ላይ በታላቅ ቍጣ ተሞልቼ፣ ለዚያ ተስማምቼ ከመገኘት ይልቅ ተቈራርጬ ብጠፋ እንደሚሻለኝ ደመደምሁ። ነገር ግን ወዮ! እነዚህ አሳቦች፣ ምኞቶችና ውሳኔዎች አሁን እኔን ለመርዳት ጊዜያቸው አልፎ ነበር፤ አሳቡ በልቤ አልፎአል፤ እግዚአብሔር ለቀቀኝ፤ እኔም ወድቄአለሁ። ኦ! «ምነው እንደ ቀደሙት ወራት፥ እግዚአብሔር እንደ ጠበቀኝ እንደዚያ ዘመን በሆንሁ!» አልሁ በልቤ (ኢዮብ 29:2)።

151. ከዚያም እንደ ገና መጥፋትን ስላልወደድሁና ስላልፈቀድሁ፣ ከዳኑት ሰዎች መካከል እኔ እንዳደረግሁት ያደረገ አንድ ሰው አገኝ እንደ ሆነ ለማየት ኃጢአቴን ከሌሎች ኃጢአት ጋር ማነጻጸር ጀመርሁ። ስለዚህ የዳዊትን ምንዝርናና ነፍስ መግደል አሰላሰልሁ፤ እጅግ የከፉ ወንጀሎች ሆነው አገኘኋቸው፤ ያውም ብርሃንንና ጸጋን ከተቀበለ በኋላ የተፈጸሙ ነበሩ። ነገር ግን ይበልጥ ባሰላሰልሁ ጊዜ፣ መተላለፎቹ በሙሴ ሕግ ላይ ብቻ የተፈጸሙ እንደ ነበሩ አስተዋልሁ፤ ጌታ ክርስቶስም በቃሉ ፈቃድ ከእነዚያ ሊያድነው ይችል ነበር። የእኔ ግን በወንጌል ላይ፣ አዎን በወንጌሉ መካከለኛ ላይ የተፈጸመ ነበር፤ አዳኜን ሸጬ ነበርና።

152. አሁንም ደግሞ፣ ከያዘኝ በደል በተጨማሪ እንዲህ ከጸጋ ባዶ እንዲህም የተደገመብኝ መሆኔን ባሰብሁ ጊዜ፣ በማሠቃያ መንኰራኵር ላይ እንደ ተወጠረ ሰው እሆን ነበር። ከዚህ በቀር ሌላ ኃጢአት መሆን አይችልም ነበርን? አልሁ በልቤ። በውኑ ታላቁ በደል መሆን ግድ ነበርን (መዝሙር 19:13)? ያ ክፉው ነፍሴን ሊነካ ግድ ነበርን (1ኛ ዮሐንስ 5:18)? ኦ፣ በእነዚህ ቃላት ሁሉ ውስጥ ምንኛ መንደፊያዎች አገኘሁ!

153. የማይሰረይ ኃጢአት አንድ ብቻ ነውን? አልሁ በልቤ። ነፍስን ከእግዚአብሔር ምሕረት ክልል ውጭ የሚያኖራት ኃጢአት አንድ ብቻ ነውን? እኔስ የዚያ በደለኛ መሆን አለብኝን? ያ መሆን ግድ ነበርን? ከብዙ ሚሊዮን ኃጢአቶች መካከል የማይሰረይ ኃጢአት አንድ ብቻ ነውን? እኔስ ይህን መሥራት ነበረብኝን? ኦ፣ መከረኛ ኃጢአት! ኦ፣ መከረኛ ሰው! እነዚህ ነገሮች መንፈሴን እጅግ ይሰብሩትና ግራ ያጋቡት ስለ ነበር፣ ምን እንደማደርግ አላውቅም ነበር፤ አንዳንድ ጊዜ አእምሮዬን የሚያስቱኝ መሰለኝ፤ ደግሞም ጉስቍልናዬን ይበልጥ ለማክበድ ያ ቃል ያለማቋረጥ በአእምሮዬ ይመላለስ ነበር፦ «ከዚያ በኋላ እንኳ በረከቱን ሊወርስ በወደደ ጊዜ እንደ ተጣለ ታውቃላችሁና።» ኦ! የእነዚያን ቀናት ሽብር ከእኔ በቀር የሚያውቅ የለም።

154. ከዚህ በኋላ ጴጥሮስ ጌታውን በመካዱ የሠራውን ኃጢአት ማሰላሰል ጀመርሁ፤ በእርግጥም ካገኘኋቸው ሁሉ ይህ ለእኔ ኃጢአት እጅግ የቀረበ ነበር፤ እርሱ እንደ እኔ አዳኙን ክዶ ነበርና፤ ያውም ብርሃንንና ምሕረትን ከተቀበለ በኋላ፤ አዎን፣ ደግሞም ማስጠንቀቂያ ከተሰጠው በኋላ። ደግሞም አንድ ጊዜና ሁለት ጊዜ እንዳደረገው፣ ያውም በመካከሉ ለማሰብ ጊዜ ካገኘ በኋላ እንደ ነበረ አሰብሁ። ነገር ግን ቢቻል ርዳታ አገኝ ዘንድ እነዚህን ሁኔታዎች ሁሉ ባንድነት ባሰባስብም፣ የእርሱ ጌታውን መካድ ብቻ እንደ ነበረ፣ የእኔ ግን አዳኜን መሸጥ እንደ ነበረ እንደ ገና አሰብሁ። ስለዚህ ከዳዊትም ሆነ ከጴጥሮስ ይልቅ ወደ ይሁዳ እንደ ቀረብሁ በልቤ አሰብሁ።

155. እዚህም እንደ ገና ሥቃዬ ይነድድና ያስጨንቀኝ ነበር፤ አዎን፣ እኔ በወጥመዱ ውስጥ ስወድቅ እግዚአብሔር ሌሎችን እንዴት እንደ ጠበቃቸው ማስተዋሌ እንደ ዱቄት የሚፈጨኝ ያህል ነበር፤ የሌሎችን ሰዎች ኃጢአት በዚህ ሁኔታ ሳሰላስልና ከእኔ ኃጢአት ጋር ሳነጻጽር፣ ክፋታቸው እንዳለ ሆኖ እግዚአብሔር እንዴት እንደ ጠበቃቸው፣ እኔን እንደ ተወኝም እነርሱን የጥፋት ልጅ እንዲሆኑ እንዳልተዋቸው በግልጽ ማየት እችል ነበርና።

156. ነገር ግን ኦ፣ በዚያን ጊዜ ነፍሴ እግዚአብሔር በሕዝቡ ዙሪያ ያደረገውን ጥበቃ እንዴት እጅግ ውድ አድርጋ ቈጠረችው! አሃ፣ እግዚአብሔር በዙሪያቸው ቅጥር ያጠረላቸው ሰዎች እንዴት በሰላም ሲመላለሱ አየሁ! በእርሱ እንክብካቤ፣ ጥበቃና ልዩ መግቦት ውስጥ ነበሩ፤ በተፈጥሮ ልክ እንደ እኔ ክፉዎች ቢሆኑም፣ ስለ ወደዳቸው ከምሕረት ክልል ውጭ እንዲወድቁ አልፈቀደም፤ እኔ ግን ጠፍቻለሁ፤ ያን አድርጌአለሁ፤ አይጠብቀኝም፣ አይከልለኝምም፤ ይልቁንም ለጥፋት የተጣልሁ ስለ ሆንሁ እንደ ወደቅሁ እንድወድቅ ፈቀደልኝ። አሁን እግዚአብሔር ሕዝቡን ስለ መጠበቁ የሚናገሩት እነዚያ የተባረኩ ክፍሎች በፊቴ እንደ ፀሐይ ያበሩ ነበር፤ ሊያጽናኑኝ ሳይሆን ጌታ የባረካቸውን ሰዎች የተባረከ ሁኔታና ርስት ሊያሳዩኝ ነበር።

157. አሁን እግዚአብሔር በምርጦቹ ላይ በሚደርሱት በመግቦቱና በአሠራሩ ሁሉ ውስጥ እጁ እንዳለበት ሁሉ፣ በእርሱ ላይ ኃጢአት እንዲሠሩ በሚመጡባቸው ፈተናዎች ሁሉ ውስጥ ደግሞ እጁ እንዳለበት አየሁ፤ ይህም ለክፋት ሊያነሣሣቸው ሳይሆን ፈተናዎቻቸውንና መከራዎቻቸውን ሊመርጥላቸው፣ ደግሞም ሊያጠፉአቸው ሳይሆን ሊያዋርዱአቸው ለሚችሉ፣ ከምሕረቱ መታደስ ውጭ ሳይሆን በዚያው መንገድ ላይ ለሚያኖሩአቸው ኃጢአቶች ብቻ ለጊዜው ሊተዋቸው ነው። ነገር ግን ኦ፣ እግዚአብሔር ከሕዝቡ ጋር ከሚሄድባቸው መንገዶች ሁሉ እጅግ ጥብቅና አስፈሪ ከሆኑት ጋር ተቀላቅሎ ምን ዓይነት ፍቅር፣ ምን ዓይነት እንክብካቤ፣ ምን ዓይነት ቸርነትና ምሕረት አሁን አየሁ! ዳዊት፣ ሕዝቅያስ፣ ሰሎሞን፣ ጴጥሮስና ሌሎችም እንዲወድቁ ይፈቅድ ነበር፤ ነገር ግን ወደማይሰረየው ኃጢአት ወይም ስለ ኃጢአት ወደ ሲኦል እንዲወድቁ አይፈቅድም ነበር። ኦ! እግዚአብሔር የወደዳቸው ሰዎች እነዚህ ናቸው፤ ቢገሥጻቸውም እንኳ በአጠገቡ በሰላም የሚጠብቃቸው ሰዎች እነዚህ ናቸው፤ ሁሉን በሚችል አምላክ ጥላ ሥር እንዲያድሩ የሚያደርጋቸውም እነርሱ ናቸው፤ አልሁ በልቤ። ነገር ግን እነዚህ አሳቦች ሁሉ ኀዘንን፣ ትካዜንና ሽብርን ጨመሩብኝ፤ አሁን ያሰብሁት ሁሉ ይገድለኝ ነበርና። እግዚአብሔር የራሱን ሰዎች እንዴት እንደሚጠብቅ ባሰብሁ፣ ያ ይገድለኝ ነበር። እኔ ራሴ እንዴት እየወደቅሁ እንዳለሁ ባሰብሁ፣ ያ ይገድለኝ ነበር። እንደ አሳቡም ለተጠሩት ነገር ሁሉ ለበጎ እንዲደረግ ሁሉም ነገር ተባብሮ እንደ ሠራ፣ እንዲሁ ለእኔ ደግሞ ነገር ሁሉ ለጉዳቴና ለዘላለማዊ ውድቀቴ ተባብሮ የሚሠራ መሰለኝ።

158. ከዚያም እንደ ገና ቢቻል የእኔ ኃጢአት በእውነት የማይሰረይ ከሆነው ኃጢአት እንደሚለይ አገኝ ዘንድ ኃጢአቴን ከይሁዳ ኃጢአት ጋር ማነጻጸር ጀመርሁ። ኦ! ከእርሱ የሚለይ ቢሆን፣ በፀጉር ስፋት ያህል እንኳ ቢሆን፣ ነፍሴ በምንኛ የደስታ ሁኔታ ውስጥ በሆነች ነበር! አልሁ በልቤ። ባሰላሰልሁም ጊዜ ይሁዳ የእርሱን ሆን ብሎ እንዳደረገው፣ የእኔ ግን ከጸሎቴና ከትግሌ በተቃራኒ እንደ ሆነ አገኘሁ፤ ደግሞም የእርሱ በብዙ ማውጠንጠን የተፈጸመ ነበር፤ የእኔ ግን በሚያስፈራ ጥድፊያ፣ በድንገት ነበር። ይህን ሁሉ ጊዜ እንደ አንበጣ ወዲያና ወዲህ እወዘወዝ፣ ከመከራ ወደ ኀዘን እነዳ ነበር፤ የዔሳው የውድቀት ድምፅና አስፈሪው ውጤቱ ዘወትር በጆሮዬ ያስተጋባ ነበር።

159. ሆኖም ይህ ስለ ይሁዳ ኃጢአት ያደረግሁት ማሰላሰል ለጥቂት ጊዜ በመጠኑ አሳረፈኝ፤ ከሁኔታዎቹ አንጻር እንደ እርሱ እጅግ አስከፊ በሆነ መንገድ እንዳልተላለፍሁ አይቼ ነበርና። ነገር ግን ይህ ወዲያውኑ እንደ ገና ጠፋ፤ የማይሰረየውን ኃጢአት ለመሥራት ከአንድ በላይ መንገዶች ሊኖሩ እንደሚችሉ በልቤ አሰብሁና፤ ደግሞም እንደ ሌሎቹ መተላለፎች ሁሉ በዚያም ውስጥ ደረጃዎች ሊኖሩ እንደሚችሉ አሰብሁ፤ ስለዚህ እስከዚያ ድረስ እኔ እንዳስተዋልሁት፣ ይህ የእኔ በደል ፈጽሞ ሊታለፍ የማይችል ዓይነት ሊሆን ይችል ነበር።

160. አሁን እንደ ይሁዳ ያለ እንዲህ ያለ አስቀያሚ ሰው በመምሰሌ ብዙ ጊዜ አፍር ነበር፤ በፍርድ ቀንም ለቅዱሳን ሁሉ ምን ያህል የምጸየፍ እንደምሆን አሰብሁ፤ ስለዚህም መልካም ኅሊና አለው ብዬ የማምነውን አንድ መልካም ሰው ባየሁ ቍጥር፣ በፊቱ ሳለሁ ልቤ በእርሱ ፊት ሲንቀጠቀጥ ይሰማኝ ነበር። ኦ! አሁን ከእግዚአብሔር ጋር በመመላለስ ውስጥ ያለውን ክብር፣ በፊቱም መልካም ኅሊና መያዝ ምን ያህል ምሕረት እንደ ሆነ አየሁ።

161. በዚህ ጊዜ ገደማ አንድ የሐሰት አስተሳሰብ በመቀበል ራሴን እንዳረጋጋ እጅግ ተፈተንሁ፤ ለምሳሌ የፍርድ ቀን የሚባል ነገር የለም፣ ከሞት አንነሣም፣ ኃጢአትም ያን ያህል ከባድ ነገር አይደለም የሚሉትን። ፈታኙ እንዲህ እያለ ያሳስበኝ ነበር፦ እነዚህ ነገሮች በእርግጥ እውነት ቢሆኑ እንኳ፣ በተቃራኒው ማመንህ ለአሁኑ ዕረፍት ይሰጥሃል። መጥፋት ግድ ከሆነብህ፣ አስቀድመህ ራስህን ይህን ያህል አታሠቃይ፤ አምላክ የለም ባዮችና ራንተሮች ራሳቸውን ለማረጋጋት በሚጠቀሙባቸው እንደዚህ ባሉ መደምደሚያዎች አእምሮህን በመሙላት የኵነኔን አሳብ ከአእምሮህ አስወጣ።

162. ነገር ግን ኦ! እንደዚህ ያሉ አሳቦች በልቤ ውስጥ ባለፉ ጊዜ፣ ሞትና ፍርድ በአንድ እርምጃ ርቀት ያህል በፊቴ እንዴት ይታዩኝ ነበር! ፈራጁ በደጅ የቆመ መሰለኝ፤ ጊዜው አሁኑኑ እንደ ደረሰ ሆነብኝ፤ ስለዚህ እንደዚህ ያሉ ነገሮች በእኔ ዘንድ ስፍራ ሊያገኙ አልቻሉም። ነገር ግን ከዚህ ሰይጣን ነፍስን ከክርስቶስ ለማራቅ ማንኛውንም መንገድ እንደሚጠቀም የማይ ይመስለኛል፤ የነቃ መንፈስን አይወድም፤ መዘናጋት፣ ዕውርነት፣ ጨለማና ስሕተት የክፉው መንግሥትና መኖሪያ ራሱ ናቸው።

163. አሁን ወደ እግዚአብሔር መጸለይ ከባድ ሥራ ሆነብኝ፤ ተስፋ መቁረጥ ይውጠኝ ነበርና። በዐውሎ ነፋስ እንደሚገፋ ሰው ከእግዚአብሔር እንደ ተገፋሁ አሰብሁ፤ ወደ እግዚአብሔር ምሕረትን ለመለመን በጮኽሁ ቍጥር ይህ ሁልጊዜ ጣልቃ ይገባ ነበርና፦ ጊዜው አልፎአል፤ ጠፍቻለሁ፤ እግዚአብሔር እንድወድቅ ተወኝ፤ ለኵነኔ እንጂ ለተግሣጼ አይደለም፤ ኃጢአቴ የማይሰረይ ነው፤ ስለ ዔሳውም፣ በኵርነቱን ከሸጠ በኋላ በረከቱን ሊቀበል በወደደ ጊዜ እንደ ተጣለ አውቃለሁ። በዚህ ጊዜ ገደማ ስለዚያ ምስኪን ሟች ሰው ስለ ፍራንሲስ ስፒራ የተጻፈውን ያን አስፈሪ ታሪክ በአጋጣሚ አገኘሁ፤ ያም መጽሐፍ ለተጨነቀው መንፈሴ በአዲስ ቍስል ላይ እንደ ተነሰነሰ ጨው ነበር። በዚያ መጽሐፍ ያለው እያንዳንዱ ዓረፍተ ነገር፣ የዚያ ሰው እያንዳንዱ መቃተት፣ በሥቃዩ ውስጥ ያደረጋቸው ሌሎች ድርጊቶቹም ሁሉ — እንባው፣ ጸሎቱ፣ ጥርስ ማፋጨቱ፣ እጆቹን ማሻሸቱ፣ መጠምዘዙና መንጠራወዙ፣ በላዩ ባረፈችው በዚያች ብርቱ የእግዚአብሔር እጅ ሥር መዝለፍለፉና መመንመኑ — በነፍሴ ውስጥ እንደ ቢላዋና እንደ ጩቤ ነበሩ። በተለይ ያ የእርሱ ቃል አስፈራኝ፦ ሰው የኃጢአትን መጀመሪያ ያውቃል፤ ፍጻሜውን ግን ማን ይገድበዋል? ከዚያም የቀደመው ቃል የሁሉ መደምደሚያ ሆኖ እንደ ጋለ መብረቅ እንደ ገና

በኅሊናዬ ላይ ይወድቅ ነበር፦ «ከዚያ በኋላ እንኳ በረከቱን ሊወርስ በወደደ ጊዜ እንደ ተጣለ ታውቃላችሁና፤ በእንባ ተግቶ ምንም ቢፈልገው ለንስሐ ስፍራ አላገኘምና።»

164. ከዚያም እጅግ ታላቅ መንቀጥቀጥ ያዘኝ፤ ስለዚህም አንዳንድ ጊዜ ያን እጅግ አስፈሪና የማይሰረይ ኃጢአት በሠሩት ላይ ስለሚወድቀው ስለ እግዚአብሔር አስፈሪ ፍርድ ባለኝ ስሜት ሥር፣ አእምሮዬ ብቻ ሳይሆን ሰውነቴም ራሱ ሲንቀጠቀጥና ሲንገዳገድ ለቀናት ያለማቋረጥ ይሰማኝ ነበር። ደግሞም ከዚህ ሽብሬ የተነሣ በሆዴ ውስጥ እንዲህ ያለ ክብደትና ቃጠሎ ይሰማኝ ስለ ነበር፣ በተለይ በአንዳንድ ጊዜያት የደረቴ አጥንት ለሁለት የሚሰነጠቅ ያህል ነበር፤ ያን ጊዜም ስለ ይሁዳ የተነገረውን አሰብሁ፤ እርሱ በግንባሩ ተደፍቶ ከመካከሉ ተሰነጠቀ አንጀቱም ሁሉ ተዘረገፈ (የሐዋርያት ሥራ 1:18)።

165. ደግሞም ጌታ በቃየል ላይ ያደረገው ምልክት ይህ እንደ ሆነ ፈራሁ፤ ይኸውም ስለ ወንድሙ ስለ አቤል ደም በላዩ በተጫነበት በከባዱ የበደል ሸክም ሥር የማያቋርጥ ፍርሃትና መንቀጥቀጥ ነው። እንዲህ በላዬ በነበረው ሸክም ሥር እጠመዘዝ፣ እንጠራወዝና እኮማተር ነበር፤ ያም ሸክም እጅግ ስለ ጫነኝ መቆምም፣ መሄድም፣ መተኛትም፣ በዕረፍትም ሆነ በጸጥታ መሆን አልቻልሁም።

166. ሆኖም ያ ቃል አንዳንድ ጊዜ ወደ አእምሮዬ ይመጣ ነበር፦ ለዓመፀኞች ስጦታን ተቀበለ (መዝሙር 68:18)። «ዓመፀኞች» አልሁ በልቤ፤ እነዚህማ በእርግጥ በአንድ ወቅት ለገዢያቸው ይገዙ የነበሩ፣ ለመንግሥቱ ለመገዛት ከማሉ በኋላ በእርሱ ላይ የጦር መሣሪያ ያነሡ ናቸው፤ ይህም ልክ የእኔ ሁኔታ ነው አልሁ፤ በአንድ ወቅት እወደው፣ እፈራውና አገለግለው ነበር፤ አሁን ግን ዓመፀኛ ነኝ፤ ሸጬዋለሁ፤ ከፈለገ ይሂድ ብያለሁ፤ ቢሆንም ለዓመፀኞች ስጦታ አለው፤ ታዲያ ለእኔ ለምን አይሆንም?

167. ይህን አንዳንድ ጊዜ አስብ ነበር፤ ትንሽ እንኳ ቢሆን የሆነ መታደስ እንዳገኝ ይህን አጥብቄ ለመያዝ እደክም ነበር፤ ነገር ግን በዚህም ምኞቴን አጣሁ፤ ከዚያ አልፌ በኃይል ተገፋሁ፤ ወደ መገደያ ስፍራ እንደሚወሰድ ሰው ነበርሁ፤ ሊሸሸግበትና ሊደበቅበት በሚመኘው በዚያ ስፍራ አጠገብ እያለፈ፣ ነገር ግን ሊገባበት እንዳልተፈቀደለት ሰው።

168. ደግሞም የቅዱሳንን ኃጢአት እንዲህ አንድ በአንድ ካሰላሰልሁና የእኔ ከእነርሱ እንደሚበልጥ ካገኘሁ በኋላ፣ በልቤ እንዲህ ማሰብ ጀመርሁ፦ የእነርሱን ሁሉ ባንድነት ሰብስቤ የእኔን ብቻውን በአንጻራቸው ባስቀምጥ፣ ምናልባት አንዳች ማበረታቻ አላገኝምን? የእኔ ከእያንዳንዳቸው ቢበልጥም ከሁሉም ድምር ጋር ብቻ እኩል ቢሆን፣ ተስፋ አለና፤ የእነርሱን ሁሉ ለማጠብ የሚበቃ ኃይል ያለው ያ ደም፣ ይህ አንዱ ኃጢአቴ ከእነርሱ ሁሉ ድምር ጋር እኩል፣ ምናልባትም የሚበልጥ ቢሆን እንኳ፣ የእኔንም ለማስወገድ የሚበቃ ኃይል አለውና። እዚህም እንደ ገና የዳዊትን፣ የሰሎሞንን፣ የምናሴን፣ የጴጥሮስንና የሌሎቹን ታላላቅ በደለኞች ኃጢአት አሰላስል ነበር፤ ደግሞም በቅንነት የምችለውን ያህል ኃጢአታቸውን በልዩ ልዩ ሁኔታዎች ለማክበድና ለማጕላት እደክም ነበር፤ ነገር ግን ወዮ! ሁሉም ከንቱ ነበር።

169. ዳዊት ምንዝርናውን ለመሸፈን ደም እንዳፈሰሰ፣ ያውም በአሞን ልጆች ሰይፍ እንደ ሆነ በልቤ አስብ ነበር፤ ይህም በጊዜ ሂደትና አስቀድሞ በታሰበ ሴራ እንጂ ሊፈጸም የማይችል ሥራ ስለ ነበር ኃጢአቱን እጅግ ያከብደዋል። ነገር ግን ያን ጊዜ ይህ በእኔ ላይ ይመለስ ነበር፦ አሃ! እነዚህ ግን በሕግ ላይ የተሠሩ ኃጢአቶች ብቻ ነበሩ፤ ከእነርሱም ሊያድናቸው ኢየሱስ ተልኮ ነበር፤ ያንተ ግን በአዳኙ ላይ የተሠራ ኃጢአት ነው፤ ከዚያስ ማን ያድንሃል?

170. ከዚያም ስለ ሰሎሞን አሰብሁ፤ እንግዶች ሴቶችን በመውደድ፣ ወደ ጣዖቶቻቸው በማዘንበል፣ ለእነርሱም መቅደሶችን በመሥራቱ፣ ይህንንም ብርሃን ካገኘ በኋላ፣ በእርጅናው ዘመን፣ ታላቅ ምሕረት ከተቀበለ በኋላ በማድረጉ እንዴት እንደ በደለ አሰብሁ፤ ነገር ግን በቀደመው ማሰላሰል እኔን የቈረጠኝ ያው መደምደሚያ በዚህም ቈረጠኝ፤ ይኸውም እነዚያ ሁሉ እግዚአብሔር መድኃኒት ያዘጋጀላቸው በሕግ ላይ የተሠሩ ኃጢአቶች ብቻ እንደ ነበሩ፤ እኔ ግን አዳኜን ሸጬ ነበር፤ ከእንግዲህ ወዲህም ስለ ኃጢአት መሥዋዕት አልቀረልኝም።

171. ከዚያም በእነዚያ ሰዎች ኃጢአት ላይ የምናሴን ኃጢአት እጨምር ነበር፤ በእግዚአብሔር ቤት ውስጥ ለጣዖታት መሠዊያዎችን እንደ ሠራ፤ ደግሞም ሞራ እንደ ገለጠ፣ አስማት እንደ ተጠቀመ፣ ከጠንቋዮች ጋር እንደ ተባበረ፣ ራሱም ጠንቋይ እንደ ነበረ፣ መናፍስት ጠሪዎችን እንደ ያዘ፣ ልጆቹን ለአጋንንት መሥዋዕት አድርጎ በእሳት እንዳቃጠለ፣ የኢየሩሳሌምንም መንገዶች በንጹሐን ደም እንዳጐረፈ። እነዚህ ታላላቅ ኃጢአቶች፣ የደም መልክ ያላቸው ኃጢአቶች ናቸው አልሁ፤ አዎን፣ ነገር ግን እንደ ገና በእኔ ላይ ይመለስ ነበር፦ ከእነርሱ አንዱም የአንተ ዓይነት ባሕርይ የለውም፤ አንተ ኢየሱስን ተለይተሃል፤ አዳኝህን ሸጠሃል።

172. ይህ አንድ አሳብ ሁልጊዜ ልቤን ይገድለው ነበር፦ ኃጢአቴ በቀጥታ በአዳኜ ላይ የተሠራ ነበር፤ ያውም ስለ እርሱ በልቤ ከፈለገ ይሂድ እስከ ማለት የደረሰ ነበር። ኦ! ይህ ኃጢአት ከአንድ አገር፣ ከአንድ መንግሥት ወይም ከዓለም ሁሉ ኃጢአት የሚበልጥ መሰለኝ፤ ይቅር ሊባል ከሚችለው አንዱም፣ ሁሉም ባንድነት እንኳ፣ ከእኔ ጋር ሊመጣጠን አይችልም፤ የእኔ ከእያንዳንዳቸው በለጠ።

173. አሁን አእምሮዬ ከአስፈሪ ፈራጅ ፊት እንደሚሸሽ ከእግዚአብሔር ሲሸሽ አገኘው ነበር፤ ሆኖም ሥቃዬ ይህ ነበር፤ ከእጁ ማምለጥ አልቻልሁም፦ «በሕያው እግዚአብሔር እጅ መውደቅ የሚያስፈራ ነው» (ዕብራውያን 10:31)። ነገር ግን ጸጋው የተባረከ ይሁን፤ በዚህ በሽሽቴ ውስጥ ያ ጥቅስ ከኋላዬ እየሮጠ እንዲህ ብሎ ይጣራ ነበር፦ «መተላለፍህን እንደ ደመና … ደምስሻለሁ፤ ተቤዥቼሃለሁና ወደ እኔ ተመለስ» (ኢሳይያስ 44:22)። እላለሁ፣ ይህ ከእግዚአብሔር ፊት እየሸሸሁ ሳለሁ ወደ አእምሮዬ ይመጣ ነበር፤ በእርግጥ ከፊቱ እሸሽ ነበርና፤ ማለትም አእምሮዬና መንፈሴ ከፊቱ ይሸሹ ነበር፤ ከልዕልናው የተነሣ ልቋቋመው አልቻልሁም፤ ያን ጊዜ ጥቅሱ፦ «ተቤዥቼሃለሁና ወደ እኔ ተመለስ» እያለ ይጮኽ ነበር። በእርግጥ ይህ ጥቂት እንድቆም፣ የጸጋ አምላክ ይቅርታን በእጁ ይዞ ይከተለኝ እንደ ሆነ ለማስተዋልም በትከሻዬ ላይ ወደ ኋላ እንድመለከት ያደርገኝ ነበር፤ ነገር ግን ያን እንዳደረግሁ ወዲያውኑ ሁሉም ነገር በዚያ ቃል እንደ ገና ይደመናና ይጨልም ነበር፦ «ከዚያ በኋላ እንኳ በረከቱን ሊወርስ በወደደ ጊዜ … በእንባ ተግቶ ምንም ቢፈልገው ለንስሐ ስፍራ አላገኘምና።» ስለዚህ መመለስ አልቻልሁም፤ ይልቁንም ሸሸሁ፤ አንዳንድ ጊዜ ከኋላዬ እየተጣራ እንዳለ «ተመለስ፣ ተመለስ» ብሎ ቢጮኽም። ነገር ግን ከእግዚአብሔር የመጣ ባይሆንስ ብዬ ልቀበለው ፈራሁ፤ ያ ሌላው ቃል፣ እንዳልሁት፣ ገና በኅሊናዬ ውስጥ ያስተጋባ ነበርና፦ «ከዚያ በኋላ እንኳ በረከቱን ሊወርስ በወደደ ጊዜ እንደ ተጣለ ታውቃላችሁና» ወዘተ።

174. አንድ ጊዜ በአንድ መልካም ሰው ሱቅ ውስጥ ወዲያና ወዲህ እየተመላለስሁ፣ በኀዘንና በትካዜ ሁኔታዬ ስለ ራሴ እያለቀስሁ፣ ስለዚህ ክፉና ከእግዚአብሔር የራቀ አሳብ ራሴን በመጸየፍ እያሠቃየሁ ነበር፤ ደግሞም እንዲህ ያለ ታላቅ ኃጢአት በመሥራቴ ይህን ክፉ ዕጣዬን እያዘንሁበት፣ ይቅር እንደማልባል እጅግ እየፈራሁ፣ ይህ የእኔ ኃጢአት በመንፈስ ቅዱስ ላይ ከሚደረገው ኃጢአት የሚለይ ከሆነ ጌታ እንዲያሳየኝ በልቤ እየጸለይሁ ነበር። በፍርሃት ልሰምጥ ተቃርቤ ሳለሁ፣ በድንገት በመስኮት በኩል እየተጣደፈ የገባ ያህል የነፋስ ድምፅ በላዬ መጣ፤ ነገር ግን እጅግ ደስ የሚያሰኝ ነበር፤ እንዲህ የሚል ድምፅ የሰማሁ ያህልም ሆነ፦ በክርስቶስ ደም ለመጽደቅ ከቶ እምቢ ብለህ ታውቃለህን? ከዚያም ጋር ያለፈው ሕይወቴና የእምነት ምስክርነቴ ሁሉ በቅጽበት ተገለጠልኝ፤ በዚያም ሆን ብዬ እምቢ እንዳላልሁ እንዳይ ተደረግሁ፤ ስለዚህ ልቤ እየቃተተ፦ የለም ብሎ መለሰ። ከዚያም ያ የእግዚአብሔር ቃል በኃይል በላዬ ወደቀ፦ «ለሚናገረው እምቢ እንዳትሉ ተጠንቀቁ» (ዕብራውያን 12:25)። ይህ መንፈሴን በእንግዳ ሁኔታ ያዘው፤ ብርሃንን ይዞ መጣ፤ ቀድሞ ጌታ እንደሌላቸው የሲኦል ውሾች በውስጤ ያገሡና ይጮኹ፣ አስፈሪ ጩኸትም ያሰሙ የነበሩትን እነዚያን የሚያውኩ አሳቦች ሁሉ በልቤ ውስጥ ጸጥ እንዲሉ አዘዛቸው። ደግሞም ኢየሱስ ክርስቶስ ለእኔ ገና የጸጋና የምሕረት ቃል እንዳለው፣ እንደ ፈራሁት ነፍሴን ፈጽሞ እንዳልተዋትና እንዳልጣላት አሳየኝ፤ አዎን፣ ይህ ወደ ተስፋ መቁረጥ ስላለኝ ዝንባሌ እንደ ተግሣጽ ዓይነት ነበር፤ ኃጢአቶቼና ክፋታቸው እንዳሉ ሆነው መዳኔን በእግዚአብሔር ልጅ ላይ ባልጥል እንደ ማስፈራሪያ ዓይነትም ነበር። ነገር ግን ስለዚህ እንግዳ አሠራር ውሳኔ መስጠትን በተመለከተ፣ ምን እንደ ሆነ አላወቅሁም፤ ከየት እንደ መጣም አላወቅሁም። እስከ አሁን በሀያ ዓመት ጊዜ ውስጥ ስለ እርሱ ፍርድ መስጠት አልቻልሁም፤ ያን ጊዜ ያሰብሁትን እዚህ ለመናገር አልወድም። ነገር ግን በእውነት ያ ድንገተኛ የነፋስ ውሽንፍር መልአክ በላዬ የመጣ ያህል ነበር፤ ነገር ግን እርሱንም መዳኑንም ለፍርድ ቀን እተወዋለሁ፤ ይህን ብቻ እላለሁ፤ በነፍሴ ታላቅ ጸጥታ እንዲሆን አዘዘ፤ ተስፋ ሊኖር እንደሚችል አሳመነኝ፤ እኔ እንዳሰብሁት የማይሰረየው ኃጢአት ምን እንደ ሆነ፣ ነፍሴም ምሕረትን ለማግኘት ወደ ኢየሱስ የመሸሽ የተባረከ መብት ገና እንዳላት አሳየኝ። ነገር ግን እላለሁ፣ ስለዚህ አሠራር ምን እንደምል እስከ አሁን አላውቅም፤ በእውነትም በመጀመሪያ በመጽሐፉ ውስጥ ያልተናገርሁበት ምክንያት ይህ ነበር፤ አሁንም ጤናማ ማስተዋል ያላቸው ሰዎች እንዲያስቡበት እተወዋለሁ። የመዳኔን ክብደት በዚያ ላይ ሳይሆን በተስፋ ቃሉ ውስጥ ባለው በጌታ ኢየሱስ ላይ አሳርፋለሁ፤ ሆኖም እዚህ የተሰወሩ ነገሮቼን እየገለጥሁ ስለ ሆነ፣ ነገሩን በዚያ ጊዜ እንደ ተለማመድሁት አሁን መተረክ ባልችልም፣ ይህም ራሱን እንዲገልጥ መፍቀዱ ፈጽሞ የማይገባ አይሆንም ብዬ አሰብሁ። ይህ ጣዕሙ ሦስት ወይም አራት ቀን ያህል ቈየ፤ ከዚያም እንደ ገና መጠራጠርና ተስፋ መቁረጥ ጀመርሁ።

175. ስለዚህ ሕይወቴ ወደ የትኛው እንደምታዘነብል ሳላውቅ ገና በጥርጣሬ ውስጥ በፊቴ ተንጠልጥላ ነበር፤ ነፍሴ የምትመኘው ይህን ብቻ መሆኑን አገኘሁ፤ ይኸውም በጸሎትና በልመና ራሷን በጸጋ እግር ሥር መጣል ነው። ነገር ግን ኦ! እንዲህ እጅግ በክፉ የበደልሁትን ይህን ክርስቶስ ምሕረት እንዲያደርግልኝ ለመጸለይ ፊት ማግኘት አሁን ከባድ ነበር፤ እላለሁ፣ እንዲህ እጅግ በክፉ የበደልሁትን እርሱን ፊት ለፊት ለመመልከት መሞከር ከባድ ሥራ ነበር፤ በእርግጥም ከእርሱ ወደ ኋላ ካፈገፈጉ በኋላ በጸሎት ወደ እግዚአብሔር መምጣት እንደ ማንኛውም ሌላ ነገር ከባድ እንደ ሆነ አግኝቻለሁ። ኦ፣ ያን ጊዜ የተከተለኝ ኀፍረት! በተለይ ከጥቂት ጊዜ በፊት እንዲህ አቅልዬ የናቅሁትን እርሱን ምሕረት እንዲያደርግልኝ ልጸልይ ነው ብዬ ባሰብሁ ጊዜ! ይህ ክፋት በእኔ ስለ ተፈጸመ አፈርሁ፤ አዎን፣ እጅግ ተዋረድሁ፤ ነገር ግን ለእኔ አንድ መንገድ ብቻ እንዳለ አየሁ፤ ወደ እርሱ መሄድና ራሴን በፊቱ ማዋረድ፣ እርሱም ከድንቅ ምሕረቱ የተነሣ እንዲራራልኝና ለጐስቋላይቱ ኃጢአተኛ ነፍሴ ምሕረት እንዲያደርግ መለመን ነበረብኝ።

176. ፈታኙ ይህን ባስተዋለ ጊዜ፣ ወደ እግዚአብሔር መጸለይ እንደማይገባኝ አጥብቆ አሳሰበኝ፤ ጸሎት በእኔ ሁኔታ ላለ ለማንም አይደለም፣ ሊጠቅመኝም አይችልም፣ ምክንያቱም ጸሎት ሁሉ በእርሱ በኩል በእግዚአብሔር አብ ዘንድ ተቀባይነት የሚያገኝበትን፣ ያለ እርሱም ምንም ጸሎት ወደ ፊቱ ሊደርስ የማይችልበትን መካከለኛውን ጥያለሁና አለ። ስለዚህ አሁን መጸለይ በኃጢአት ላይ ኃጢአት መጨመር ብቻ ነው፤ አዎን፣ እግዚአብሔር ስለ ጣለህ አሁን መጸለይ ከዚህ በፊት ካደረግኸው ሁሉ ይበልጥ እርሱን ለማስቈጣትና ለመበደል ቀጥተኛው መንገድ ነው።

177. እርሱም እንዲህ አለ፦ የእርሱ ስላልሆንህ እግዚአብሔር እነሆ ለብዙ ዓመታት ሰልችቶሃል፤ በጆሮው የምታሰማው ጩኸት ለእርሱ ደስ የሚያሰኝ ድምፅ አልሆነለትም፤ ስለዚህ ፈጽመህ እንድትቈረጥ ይህን ኃጢአት እንድትሠራ ተወህ፤ አሁንም ገና ትጸልያለህን? ዲያብሎስ ይህን አጥብቆ ተናገረ፤ ደግሞም በዘኍልቍ መጽሐፍ ያለውን አቀረበልኝ፤ ይኸውም ሙሴ ለእስራኤል ልጆች፣ እግዚአብሔር በፈለገ ጊዜ ምድሪቱን ለመውረስ ለመውጣት እምቢ ስላሉ፣ ከዚያ በኋላ እንዲገቡ በእንባ ቢጸልዩም እንኳ እግዚአብሔር ለዘላለም ከዚያ እንደ ከለከላቸው የነገራቸውን ነው (ዘኍልቍ 14:36-37 ወዘተ.)።

178. በሌላም ስፍራ (ዘጸአት 21:14) እንደ ተባለ፣ በድፍረት ኃጢአት የሚሠራ ሰው ይሞት ዘንድ ከእግዚአብሔር መሠዊያ ይወሰዳል፤ ኢዮአብ በዚያ መጠጊያ አገኛለሁ ብሎ ባሰበ ጊዜ በንጉሥ ሰሎሞን እንደ ተወሰደ (1ኛ ነገሥት 2:28 ወዘተ.)። እነዚህ ክፍሎች እጅግ አጥብቀው ቈነጠጡኝ፤ ሆኖም ጉዳዬ ተስፋ የሌለው ስለ ነበረ በልቤ እንዲህ አሰብሁ፦ ብሞት ከመሞት የሚብስ ምንም አይደርስብኝም፤ እንዲህ መሆን ካለበትም፣ እንዲህ ያለው ሰው በክርስቶስ እግር ሥር በጸሎት ላይ ሆኖ ሞተ ተብሎ አንድ ቀን ይነገራል። ይህንም አደረግሁ፤ ነገር ግን በታላቅ ችግር እንደ ነበረ እግዚአብሔር ያውቃል፤ ምክንያቱም ከዚህ ጋር ስለ ዔሳው የተነገረው ያ ቃል ከሕይወት ዛፍ ቀምሼ በሕይወት እንዳልኖር የዛፉን መንገድ እንደሚጠብቅ እንደ ነበልባል ሰይፍ ሆኖ ዘወትር በልቤ ላይ ይቀመጥ ነበርና። ኦ! በጸሎት ወደ እግዚአብሔር መቅረብ ምን ያህል ከባድ ነገር ሆኖ እንዳገኘሁት ማን ያውቃል!

179. የእግዚአብሔርም ሕዝብ እንዲጸልዩልኝ ለመንኋቸው፤ ነገር ግን እግዚአብሔር ይህን ለማድረግ ልብ እንዳይሰጣቸው ፈራሁ፤ አዎን፣ ከእነርሱ አንዱ ወይም ሌላው ብዙም ሳይቆይ፦ እግዚአብሔር ቀድሞ ስለ እስራኤል ልጆች ለነቢዩ፦ «አንተ ለዚህ ሕዝብ አትጸልይ»፤ ጥያቸዋለሁና (ኤርምያስ 11:14) ብሎ የተናገረውን ቃል ለእነርሱም ተናግሮአል፤ እንዲሁም፦ ስለ እርሱ አትጸልዩ፤ ጥየዋለሁና ብሎአቸዋል ብሎ ይነግረኛል ብዬ ሳስብ ነፍሴ ተንቀጠቀጠች። አዎን፣ ይህን ለአንዳንዶቹ ቀድሞውኑ በሹክሹክታ ነግሮአቸዋል፤ ብቻ እንዲህ ብለው ሊነግሩኝ አልደፈሩም ብዬ አሰብሁ፤ እኔም ነገሩ እንዲህ ቢሆን ፈጽሞ ከአእምሮዬ ያስወጣኛል ብዬ ስለ ፈራሁ ልጠይቃቸው አልደፈርሁም። ስፒራ እንዳለው፣ ሰው የኃጢአትን መጀመሪያ ያውቃል፤ ፍጻሜውን ግን ማን ይገድበዋል?

180. በዚህ ጊዜ ገደማ አሳቤን ለአንድ አረጋዊ ክርስቲያን የምገልጽበት አጋጣሚ አገኘሁ፤ ጉዳዬንም ሁሉ ነገርሁት፤ በመንፈስ ቅዱስ ላይ የሚደረገውን ኃጢአት ሠርቼ ይሆናል ብዬ እንደምፈራም ነገርሁት፤ እርሱም፦ እኔም እንዲሁ አስባለሁ አለኝ። ስለዚህ በዚህ ያገኘሁት ቀዝቃዛ መጽናናት ብቻ ነበር፤ ነገር ግን ከእርሱ ጋር ጥቂት ይበልጥ ስነጋገር፣ ደግ ሰው ቢሆንም ከዲያብሎስ ጋር ብዙ ተጋድሎ ያላየ ሰው መሆኑን ተረዳሁ። ስለዚህ በተቻለኝ መጠን አሁንም ምሕረትን ለመለመን እንደ ገና ወደ እግዚአብሔር ሄድሁ።

181. አሁን ደግሞ ፈታኙ በጐስቋላነቴ ይዘብትብኝ ጀመር፤ እንዲህም አለ፦ በነፍሴና በሚበላው እሳት ነበልባል መካከል ይቆም የነበረውን ጌታ ኢየሱስን እንዲህ ስለ ተውሁትና ስላስቈጣሁት አሁን የቀረው አንድ መንገድ ብቻ ነው፤ ይኸውም እንደ ገና እንታረቅ ዘንድ፣ የተባረኩት ቅዱሳኑ ያገኙትንም ያን የተባረከ ጥቅም በእርሱ አገኝ ዘንድ እግዚአብሔር አብ በልጁና በእኔ መካከል መካከለኛ እንዲሆን መጸለይ ነው።

182. በዚያን ጊዜ፦ እርሱ ግን በአንድ አሳብ ነው፤ ማንስ ሊመልሰው ይችላል? የሚለው መጽሐፍ ነፍሴን ያዛት። ኦ! ስለ እንዲህ ያለ ነገር መጸለይ፣ ካለን በተጨማሪ አዲስ ዓለም፣ አዲስ ቃል ኪዳን ወይም አዲስ መጽሐፍ ቅዱስ እንዲሠራ እርሱን ከማግባባት ጋር እኩል ቀላል እንደ ሆነ አየሁ። ይህ ቀድሞ ያደረገው ሁሉ ተራ ሞኝነት እንደ ሆነ እርሱን ማሳመን፣ መላውን የመዳን መንገድ እንዲለውጥ፣ አዎን፣ እንዲሽር መለመን ነበር፤ ከዚያም ይህ ቃል ነፍሴን ይሰነጥቃት ነበር፦ «መዳንም በሌላ በማንም የለም፤ እንድንበት ዘንድ የሚገባን ለሰዎች የተሰጠ ስም ከሰማይ በታች ሌላ የለምና» (የሐዋርያት ሥራ 4:12)።

183. አሁን እጅግ ነጻ የሆኑት፣ ሙሉና በጸጋ የተሞሉት የወንጌል ቃላት ለእኔ ታላቅ ሥቃይ ሆኑብኝ፤ አዎን፣ እንደ ኢየሱስ ክርስቶስ አሳብ፣ እንደ አዳኝ መታሰብ ያስጨነቀኝ ምንም ነገር አልነበረም፤ እርሱን ስለ ጣልሁት የኃጢአቴን ክፋትና በእርሱም ያጣሁትን ያሳስበኝ ነበርና፤ እንደዚህ ኅሊናዬን የወጋኝ ምንም ነገር አልነበረም። ስለ ጌታ ኢየሱስ፣ ስለ ጸጋው፣ ስለ ፍቅሩ፣ ስለ በጎነቱ፣ ስለ ቸርነቱ፣ ስለ ገርነቱ፣ ስለ የዋህነቱ፣ ስለ ሞቱ፣ ስለ ደሙ፣ ስለ ተስፋዎቹና ስለ ተባረኩ ምክሮቹ፣ ስለ መጽናናቱና ስለ ማጽናናቱ ባሰብሁ ቍጥር እንደ ሰይፍ ወደ ነፍሴ ይገባ ነበር፤ ስለ ጌታ ኢየሱስ ከማስበው ከእነዚህ አሳቦቼ ጋር እነዚህ አሳቦች ዘወትር በልቤ ውስጥ ስፍራ ያበጁ ነበርና፦ አዎን፣ ይህ ነው ያ ኢየሱስ፣ አፍቃሪው አዳኝ፣ የእግዚአብሔር ልጅ፣ አንተ የተውኸው፣ ያቃለልኸው፣ የናቅኸውና ያዋረድኸው። ይህ ብቸኛው አዳኝ፣ ብቸኛው ቤዛ፣ ኃጢአተኞችን በገዛ ክቡር ደሙ ከኃጢአታቸው እስኪያጥባቸው ድረስ ሊወድዳቸው የቻለ እርሱ ብቻ ነው፤ አንተ ግን በዚህ ኢየሱስ ዕድል ወይም ፈንታ የለህም፤ ከአንተ አርቀኸዋል፤ በልብህም፦ ከፈለገ ይሂድ ብለሃል። ስለዚህ አሁን ከእርሱ ተለይተሃል፤ ራስህን ከእርሱ ለይተሃል። እንግዲህ ቸርነቱን ተመልከት፤ አንተ ግን ከእርሱ ተካፋይ አትሆንም። ኦ፣ ምን አጣሁ! ምን ተውሁ! ምስኪኗን ነፍሴን ከምን ርስት አሳጣኋት! አልሁ በልቤ። ኦ! በእግዚአብሔር ጸጋና ምሕረት መጥፋት፣ በጉ፣ አዳኙ፣ አንበሳና አጥፊ ሲሆንብህ ማየት እንዴት ያሳዝናል (ራእይ 6)! ደግሞም እንደ ተናገርሁት የእግዚአብሔርን ቅዱሳን፣ በተለይም እርሱን እጅግ የሚወዱትን፣ በዚህም ዓለም ዘወትር ከእርሱ ጋር መመላለስን ሥራቸው ያደረጉትን ሳይ እንቀጠቀጥ ነበር፤ በቃላቸውም፣ በአካሄዳቸውም፣ በክቡር አዳኛቸው ላይ ኃጢአት ላለመሥራት በሚያሳዩት ርኅራኄና ፍርሃት ሁሉ ነፍሴን ይኰንኑ፣ በደልን ይጭኑባትና የማያቋርጥ መከራና ኀፍረት ይጨምሩባት ነበርና። የእነርሱ ፍርሃት በላዬ ነበረ፤ በእግዚአብሔር ሳሙኤሎች ፊትም እንቀጠቀጥ ነበር (1ኛ ሳሙኤል 16:4)።

184. አሁን ደግሞ ፈታኙ በሌላ መንገድ ነፍሴን እንደ ገና ይዘብትባት ጀመር፤ እንዲህም አለ፦ ክርስቶስ በእርግጥ ለጉዳዬ ራርቶአል፣ ስለ ጥፋቴም አዝኖአል፤ ነገር ግን እኔ እንዳደረግሁት ኃጢአት ሠርቼ ስለ ተላለፍሁ ከቶ ሊረዳኝም፣ ከምፈራውም ሊያድነኝ አይችልም፤ ኃጢአቴ እርሱ ደሙን ስላፈሰሰላቸውና ስለ ሞተላቸው ሰዎች ኃጢአት ዓይነት አልነበረምና፤ በዕንጨት ላይ በተሰቀለ ጊዜ በእርሱ ላይ ከተቈጠሩትም ጋር አልተቈጠረም። ስለዚህ ከሰማይ ወርዶ ስለዚህ ኃጢአት እንደ ገና ካልሞተ በቀር፣ ምንም እንኳ በእርግጥ እጅግ ቢራራልኝ፣ ከእርሱ ምንም ጥቅም ላገኝ አልችልም። እነዚህ ነገሮች ለሌሎች አስቂኝ ሊመስሉ ይችላሉ፤ በራሳቸውም ልክ እንደዚያው አስቂኝ ነበሩ፤ ለእኔ ግን እጅግ የሚያሠቃዩ አሳቦች ነበሩ፤ ኢየሱስ ክርስቶስ ሊረዳኝ በማይችልበት ጊዜ ሊራራልኝ ያህል ይህን ያህል ፍቅር ይኖረዋል መባሉ እያንዳንዳቸው ጐስቋላነቴን ያበዙ ነበር፤ ሊረዳኝ ያልቻለበትም ምክንያት ትሩፋቱ ደካማ ስለ ሆነ ወይም ጸጋውና ማዳኑ በሌሎች ላይ ቀድሞ ስላለቀ ነው ብዬ አላሰብሁም፤ ይልቁንም ለማስጠንቀቂያ ቃሉ ያለው ታማኝነት ምሕረቱን ወደ እኔ እንዲዘረጋ ስለማይፈቅድለት ነው ብዬ አሰብሁ። ከዚህም በላይ ቀደም ብዬ እንደ ጠቈምሁት፣ ኃጢአቴ በተስፋ ቃል ውስጥ በተጠቀለለው ይቅርታ ወሰን ውስጥ አይደለም ብዬ አሰብሁ፤ ካልሆነ ደግሞ እኔ የዘላለምን ሕይወት ከማገኝ ይልቅ ሰማይና ምድር ሊያልፍ ይቀላል ብዬ በእርግጥ አውቅ ነበር። ስለዚህ የእነዚህ ፍርሃቶቼ ሁሉ መሠረት በቅዱሱ የእግዚአብሔር ቃል ጽናት ላይ የነበረኝ የጸና እምነትና ስለ ኃጢአቴ ምንነት የተሳሳተ ግንዛቤ ማግኘቴ ነበር።

185. ነገር ግን ኦ! እርሱ ያልሞተለትን እንዲህ ያለ ኃጢአት ሠርቼ በደለኛ ሆኛለሁ ብሎ ማሰብ መከራዬን ምንኛ ይጨምርብኝ ነበር! እነዚህ አሳቦች እጅግ ያደናግሩኝ፣ ያስሩኝና ከእምነት ይጠፍሩኝ ስለ ነበር የማደርገውን አላውቅም ነበር፤ ነገር ግን ኦ! ምነው እንደ ገና በወረደ ብዬ አሰብሁ! ኦ! ምነው የሰው ቤዛነት ሥራ በክርስቶስ ገና የሚሠራ በሆነ! እርሱ ከሞተላቸው ከቀሩት ኃጢአቶች ጋር ይህን ኃጢአት ደግሞ እንዲቈጥረውና እንዲያስበው እንዴት በለመንሁትና በማለድሁት ነበር! ነገር ግን ይህ መጽሐፍ እንደ ሞተ ሰው ይጥለኝ ነበር፦ «ክርስቶስ ከሙታን ተነሥቶ ወደ ፊት እንዳይሞት ሞትም ወደ ፊት እንዳይገዛው እናውቃለንና» (ሮሜ 6:9)።

186. እንዲህ በፈታኙ እንግዳና ያልተለመዱ ጥቃቶች ነፍሴ እንደ ተሰበረ መርከብ በነፋሳት ተገፋች፤ አንዳንድ ጊዜ በግንባርዋ ወደ ተስፋ መቁረጥ ተወረወረች፤ አንዳንድ ጊዜ ወደ ሥራ ቃል ኪዳን፤ አንዳንድ ጊዜ ደግሞ አዲሱ ቃል ኪዳንና ሁኔታዎቹ እኔን እስከሚመለከቱኝ ድረስ ወደ ሌላ አቅጣጫ እንዲዞሩና እንዲለወጡ ወደ መመኘት ትነዳ ነበር። ነገር ግን በእነዚህ ሁሉ ከዓለቶች ጋር እንደሚላተሙ ሰዎች ብቻ ነበርሁ፤ ይበልጥ ተሰበርሁ፣ ተበተንሁ፣ ተቀደድሁም። ኦ፣ በደል በሙሉ ኃይሉ ተጭኖት ለተስፋ መቁረጥ እጁን በሰጠ ሰው ላይ የሚያስከትላቸው ያልታሰቡ ምናቦች፣ ድንጋጤዎች፣ ፍርሃቶችና ሽብሮች! ይህ ከሙታን ጋር «በመቃብር ይኖር» የነበረው፣ ዘወትር እየጮኸ «ሰውነቱንም በድንጋይ ይቧጭር» የነበረው ሰው ነው (ማርቆስ 5:2-5)። ነገር ግን እላለሁ፣ ሁሉ ከንቱ ነው፤ ተስፋ መቁረጥ አያጽናናውም፤ አሮጌው ቃል ኪዳን አያድነውም፤ አይደለም፣ ከጸጋ ቃልና ሕግ አንዲት የውጣ ወይም አንዲት ነጥብ ከመውደቋ ወይም ከመነሣቷ በፊት ሰማይና ምድር ያልፋሉ። ይህን አየሁ፣ ይህ ተሰማኝ፣ ከዚህም በታች ቃተትሁ፤ ሆኖም በዚህ ያገኘሁት ጥቅም ነበረ፤ ይኸውም የመዳን መንገድ እርግጠኝነትና ቅዱሳት መጻሕፍት የእግዚአብሔር ቃል መሆናቸው ይበልጥ ተረጋገጠልኝ! ኦ! የሰው መዳን ዓለት የሆነውን የኢየሱስ ክርስቶስን ጽናት በዚያን ጊዜ ያየሁትንና የተሰማኝን አሁን መግለጽ አልችልም፤ የተደረገው ሊሻርም፣ ሊጨመርበትም፣ ሊለወጥም አይችልም ነበር። በእርግጥ ኃጢአት፣ ይኸውም የማይሰረየው ኃጢአት፣ ነፍስን ከክርስቶስ ወዲያ ሊነዳት እንደሚችል አየሁ፤ ነገር ግን እንዲህ ለተነዳ ወዮለት፤ ቃሉ ይዘጋበታልና።

187. እንዲህ ምንም ባስብ ወይም ባደርግ ዘወትር እሰምጥ ነበር። ስለዚህ አንድ ቀን ወደ አንዲት አጎራባች ከተማ በእግሬ ሄድሁ፤ በመንገዱም ዳር ባለ አንድ ረጅም ወንበር ላይ ተቀምጬ ኃጢአቴ ስላደረሰኝ እጅግ አስፈሪ ሁኔታ ጥልቅ በሆነ አሳብ ተዋጥሁ፤ ብዙ ካሰላሰልሁም በኋላ ራሴን ቀና አደረግሁ፤ ነገር ግን በሰማያት የምታበራው ፀሐይ ብርሃን ለመስጠት የቀናች፣ በመንገዱ ላይ ያሉ ድንጋዮችና በቤቶቹ ጣራ ላይ ያሉ ሸክላዎችም ራሳቸውን በእኔ ላይ ያዘነበሉ መሰለኝ፤ ሁሉም ከዓለም ሊያሳድዱኝ በአንድነት የተማማሉ መሰለኝ፤ በአዳኙ ላይ ኃጢአት ስለ ሠራሁ በእነርሱ ዘንድ የተጸየፍሁ፣ በመካከላቸውም ለመኖር ወይም ከጥቅማቸው ለመካፈል የማይገባኝ ሆንሁ። ኦ፣ ያን ጊዜ ፍጥረት ሁሉ ከእኔ ይልቅ እንዴት ደስተኛ ነበረ! እነርሱ ጸንተው ስፍራቸውን ጠብቀዋልና፤ እኔ ግን ሄድሁ፤ ጠፋሁም።

188. ከዚያም በነፍሴ ምሬት ገንፍዬ በከባድ ትንፋሽ ለራሴ፦ እግዚአብሔር እንደ እኔ ያለውን ጐስቋላ እንዴት ሊያጽናና ይችላል? አልሁ። ይህን ገና ተናግሬ ሳልጨርስ፣ ገደል ማሚቶ ለድምፅ መልስ እንደሚሰጥ፣ ይህ ቃል ተመልሶ መጣልኝ፦ ይህ ኃጢአት ሞት የሚገባው አይደለም። በዚህም ከመቃብር እንደ ተነሣሁ ሆንሁ፤ እንደ ገናም፦ ጌታ ሆይ፥ እንዲህ ያለውን ቃል እንዴት ልታገኝ ቻልህ? ብዬ ጮኽሁ፤ በቃሉ ተስማሚነትና ደግሞም ባልተጠበቀ መምጣቱ በአድናቆት ተሞልቼ ነበርና፤ የቃሉ ተስማሚነት፣ የመጣበት ጊዜ ትክክለኛነት፣ ከእርሱም ጋር የመጣው ኃይል፣ ጣዕም፣ ብርሃንና ክብር ሳገኘው ለእኔ ድንቅ ነበረ። በዚያን ጊዜ ቀድሞ እጅግ ተጠራጥሬበት ስለ ነበረው ነገር ለጊዜው ከጥርጣሬ ወጣሁ፤ ቀድሞ የፈራሁት ኃጢአቴ የማይሰረይ ነው፣ ስለዚህም ለመጸለይ፣ ንስሐ ለመግባት ወዘተ. መብት የለኝም፣ ወይም ባደርግም ምንም ጥቅምና ትርፍ አያስገኝልኝም ብዬ ነበር። አሁን ግን እንዲህ ብዬ አሰብሁ፦ ይህ ኃጢአት ሞት የሚገባው ካልሆነ ይቅር የሚባል ነው፤ ስለዚህ ከዚህ ተነሥቼ ምሕረትን ለማግኘት በክርስቶስ በኩል ወደ እግዚአብሔር ለመቅረብ፣ የይቅርታውንም ተስፋ ቃል ሌሎችን እንደሚቀበል እኔንም ለመቀበል እጆቹን ዘርግቶ እንደሚጠብቅ አድርጌ ለመመልከት ብርታት አለኝ። ስለዚህ ይህ፣ ማለትም ኃጢአቴ ይቅር የሚባል መሆኑ፣ ሞት የሚገባው ኃጢአት አለመሆኑ (1ኛ ዮሐንስ 5:16-17)፣ ለአእምሮዬ ታላቅ እፎይታ ነበረ። መከራዬ ምን እንደ ነበረ በገዛ ልምምዳቸው ከሚያውቁ በቀር ከዚህ አሳብ የተነሣ ወደ ነፍሴ የመጣውን እፎይታ ማንም ሊናገር አይችልም፤ ከቀድሞ እስራቴ መፈታት፣ ከቀድሞውም ማዕበሌ መጠጊያ ሆነልኝ። አሁን ከሌሎች ኃጢአተኞች ጋር በአንድ መሬት ላይ የቆምሁ፣ እንደ ማናቸውም ሁሉ ለቃሉና ለጸሎት መብት ያለኝ መሰለኝ።

189. አሁን እላለሁ፣ ኃጢአቴ የማይሰረይ እንዳልሆነ፣ ይልቁንም ይቅርታን ለማግኘት ተስፋ ሊኖረኝ እንደሚችል ተስፋ አደረግሁ። ነገር ግን ኦ፣ ሰይጣን እንደ ገና ሊጥለኝ አሁን እንዴት ይታገል ነበር! ነገር ግን በዚያ ቀንም ሆነ በሚቀጥለው ቀን አብዛኛው ክፍል ከቶ ሊያደርገው አልቻለም፤ ይህ ቃል እንደ ነፋስ ወፍጮ ምሰሶ ከጀርባዬ ቆሞ ነበርና፤ ሆኖም በሚቀጥለው ቀን ወደ ማታ ገደማ ይህ ቃል ይተወኝና ድጋፉን ከእኔ ያነሣ ጀመር፤ እኔም ወደ ቀድሞ ፍርሃቶቼ ተመለስሁ፤ ነገር ግን በብዙ ማጕረምረምና ብስጭት ነበር፤ የተስፋ መቁረጥን ኀዘን ፈርቼ ነበርና፤ እምነቴም ከዚያ ወዲያ ይህን ቃል ይዞ ሊቆይ አልቻለም።

190. በሚቀጥለው ቀን ግን ማታ በብዙ ፍርሃት ውስጥ ሆኜ ጌታን ልፈልግ ሄድሁ፤ ስጸልይም ጮኽሁ፤ ነፍሴም በብርቱ ጩኸት በእነዚህ ቃላት ወደ እርሱ ጮኸች፦ ጌታ ሆይ፥ በዘላለም ፍቅር እንደ ወደድኸኝ ታሳየኝ ዘንድ እለምንሃለሁ (ኤርምያስ 31:3)። ይህን ገና እንደ ተናገርሁ፣ እንደ ገደል ማሚቶ ወይም እንደ ገና እንደሚያስተጋባ ድምፅ፣ ይህ ቃል በጣፋጭነት ተመልሶ መጣልኝ፦ «በዘላለም ፍቅር ወድጄሃለሁ»። ከዚያም በጸጥታ ወደ መኝታዬ ሄድሁ፤ በማግሥቱም ጠዋት በነቃሁ ጊዜ በነፍሴ ላይ ትኩስ ሆኖ ነበር — አመንሁትም።

191. ቢሆንም ፈታኙ አልተወኝም፤ በዚያ ቀን ሰላሜን ለማፍረስ የደከመው ከመቶ ጊዜ ያነሰ ሊሆን አይችልም ነበርና። ኦ! ይህን ቃል አጥብቄ ለመያዝ ስጣጣር ያን ጊዜ የገጠሙኝ ተጋድሎዎችና ግጭቶች! ያ የዔሳው ቃል እንደ መብረቅ በፊቴ ይበርር ነበር። አንዳንድ ጊዜ በአንድ ሰዓት ውስጥ ሀያ ጊዜ እወጣና እወርድ ነበር፤ ሆኖም እግዚአብሔር ደገፈኝ፤ ልቤንም በዚህ ቃል ላይ ጠበቀው፤ ከእርሱም ለብዙ ቀናት በተከታታይ እጅግ ብዙ ጣፋጭነትና የይቅርታ አጽናኝ ተስፋ አገኘሁ፤ እንዲህ ተገልጦልኝ ነበርና፦ ይህን ኃጢአት ስትሠራ ወደድሁህ፤ ከዚያ በፊት ወደድሁህ፤ አሁንም እወድሃለሁ፤ ለዘላለምም እወድሃለሁ።

192. ሆኖም ኃጢአቴን እጅግ አረመኔያዊና ርኩስ በደል ሆኖ አየሁት፤ ቅዱሱን የእግዚአብሔር ልጅ በአሠቃቂ ሁኔታ እንዳዋረድሁት በታላቅ ኀፍረትና መደነቅ ከመደምደም በቀር ሌላ ማድረግ አልቻልሁም፤ ስለዚህ ነፍሴ እጅግ ስትወድደውና ስትራራለት፣ አንጀቴም ወደ እርሱ ሲናፍቅ ተሰማኝ፤ እርሱ አሁንም ወዳጄ እንደ ሆነና በክፉ ፋንታ በጎ እንደሚመልስልኝ አየሁና፤ አዎን፣ ያን ጊዜ በውስጤ ለጌታዬና ለአዳኜ ለኢየሱስ ክርስቶስ ይነድድ የነበረው ፍቅርና መውደድ ባደረስሁበት ውርደት ምክንያት ራሴን ለመበቀል እንዲህ ያለ ብርቱና የጋለ ምኞት በዚያን ጊዜ አሳደረብኝ፤ ያን ጊዜ እንዳሰብሁት ለመናገር፣ በደም ሥሮቼ ውስጥ አንድ ሺህ ጋሎን ደም ቢኖረኝ በዚህ በጌታዬና በአዳኜ ትእዛዝና እግር ሥር ሁሉንም በደስታ ባፈሰስሁት ነበር።

193. ጌታን እንዴት እንደምወድደውና ፍቅሬን ለእርሱ እንዴት እንደምገልጽ እያሰብሁ በዚህ ዓይነት በአሳብና በማሰላሰል ላይ ሳለሁ፣ ይህ ቃል ወደ እኔ መጣ፦ «አቤቱ፥ ኃጢአትን ብትጠባበቅ፥ አቤቱ፥ ማን ይቆማል? ነገር ግን ትፈራ ዘንድ ይቅርታ ከአንተ ዘንድ ነው» (መዝሙር 130:3-4)። እነዚህ ለእኔ መልካም ቃላት ነበሩ፤ በተለይ የኋለኛው ክፍላቸው፤ ይኸውም እርሱ ይፈራ ዘንድ ይቅርታ ከጌታ ዘንድ መሆኑ፤ ያን ጊዜ እንደ ተረዳሁት ይወደድና ይከበር ዘንድ ማለት ነው፤ ታላቁ አምላክ ለምስኪን ፍጥረታቱ ፍቅር ይህን ያህል ከፍ ያለ ዋጋ ስለሚሰጥ ያለ ፍቅራቸው ከሚቀር ይልቅ መተላለፋቸውን ይቅር ይላል ተብሎ እንዲህ ተገልጦልኝ ነበርና።

194. አሁንም ያ ቃል በእኔ ላይ ተፈጸመ፤ በእርሱም ደግሞ ታደስሁ፦ በዚያን ጊዜ ያፍራሉ ይዋረዱማል፤ «ስላደረጉትም ሁሉ በታረቅኋቸው ጊዜ ከኀፍረታቸው የተነሣ ዳግመኛ አፋቸውን አይከፍቱም፥ ይላል ጌታ እግዚአብሔር» (ሕዝቅኤል 16:63)። እንዲህ ነፍሴ በዚህ ጊዜ፣ ያን ጊዜም እንዳሰብሁት ለዘላለም፣ በቀድሞ በደሌና ድንጋጤዬ እንደ ገና ከመሠቃየት ነጻ ወጣች።

195. ነገር ግን ብዙ ሳምንታት ሳያልፉ እንደ ገና ተስፋ እቈርጥ ጀመር፤ ያገኘሁት ሁሉ ቢኖርም በመጨረሻ ልታለልና ልጠፋ እችላለሁ ብዬ ፈራሁ፤ ይህ አሳብ በብርቱ ወደ አእምሮዬ መጥቶ ነበርና፦ ከሕይወት ተስፋ ቃል የማገኘው የመሰለኝ መጽናናትና ሰላም ምንም ቢሆን፣ በመታደሴ ውስጥ ከቅዱሳት መጻሕፍት ጋር መስማማትና መተባበር ካልተገኘ በቀር፣ ስለ እርሱ የፈለግሁትን ባስብ፣ ምንም ያህል አጥብቄ ብይዘው፣ በመጨረሻ እንዲህ ያለ ነገር አላገኝም፤ «መጽሐፉ ሊሻር አይቻልምና» (ዮሐንስ 10:35)።

196. አሁን ልቤ እንደ ገና ያመኝና በመጨረሻ ተስፋዬ ይከሽፍብኝ ይሆናል ብዬ እፈራ ጀመር፤ ስለዚህ የቀድሞ መጽናናቴን በፍጹም ቍም ነገር እመረምር ጀመር፤ እኔ እንዳደረግሁት ኃጢአት የሠራ ሰው በተጽናናሁባቸውና በተደገፍሁባቸው በእነዚያ ቃላት በተገለጠው በእግዚአብሔር ታማኝነት በልበ ሙሉነት ሊታመን ይችል እንደ ሆነ አሰላስል ጀመር። አሁን ግን እነዚህ ቃላት ወደ አእምሮዬ መጡ፦ «አንድ ጊዜ ብርሃን የበራላቸውን ሰማያዊውንም ስጦታ የቀመሱትን ከመንፈስ ቅዱስም ተካፋዮች ሆነው የነበሩትን መልካሙንም የእግዚአብሔርን ቃልና ሊመጣ ያለውን የዓለም ኃይል የቀመሱትን በኋላም የካዱትን እንደገና ለንስሐ እነርሱን ማደስ የማይቻል ነው» (ዕብራውያን 6:4-6)። «የእውነትን እውቀት ከተቀበልን በኋላ ወደን ኃጢአት ብናደርግ ከእንግዲህ ወዲህ ስለ ኃጢአት መሥዋዕት አይቀርልንምና፥ የሚያስፈራ ግን የፍርድ መጠበቅ ተቃዋሚዎችንም ሊበላ ያለው የእሳት ብርታት አለ» (ዕብራውያን 10:26-27)። ደግሞም «ስለ አንድ መብል በኵርነቱን እንደ ሸጠ እንደ ዔሳው… ከዚያ በኋላ እንኳ በረከቱን ሊወርስ በወደደ ጊዜ እንደ ተጣለ ታውቃላችሁና፤ በእንባ ተግቶ ምንም ቢፈልገው ለንስሐ ስፍራ አላገኘምና» (ዕብራውያን 12:16-17)።

197. አሁን የወንጌል ቃል ከነፍሴ ተገፍፎ ተወሰደ፤ ስለዚህም በመጽሐፍ ቅዱስ ውስጥ ለእኔ የሚሆን አንድም የተስፋ ቃል ወይም ማበረታቻ አልተገኘም፤ አሁንም ይህ ቃል እኔን ለማስጨነቅ በመንፈሴ ላይ ይሠራ ነበር፦ «እስራኤል ሆይ፥ እንደ አሕዛብ በደስታ ደስ አይበልህ» (ሆሴዕ 9:1)። በኢየሱስ ጸንተው ለያዙት በእርግጥ ደስ የሚያሰኝ ምክንያት እንዳለ አየሁ፤ እኔ ግን በመተላለፌ ራሴን ቈርጬ ነበር፤ በክቡሩ የሕይወት ቃል ውስጥ ካሉት ድጋፎችና ምሰሶዎች ሁሉ መካከል እግር የምተክልበትም እጅ የምይዝበትም ስፍራ አላስቀረሁም።

198. በእውነትም መሠረቱ እንደ ፈረሰ ቤት ወደ ጥልቅ ገደል ስሰምጥ ተሰማኝ፤ በዚህ ሁኔታ ራሴን በወፍጮ ውኃ ጉድጓድ ውስጥ እንደ ወደቀ ሕፃን አመሳሰልሁት፤ ያ ሕፃን በውኃው ውስጥ ጥቂት ለመንፈራገጥና ለመንደፋደፍ ቢሞክርም፣ ለእጁም ለእግሩም መያዣ ማግኘት ስለማይችል በመጨረሻ በዚያው ሁኔታ መሞቱ አይቀርም። ይህ አዲስ ጥቃት ነፍሴን እንደ ያዘ ወዲያው ይህ መጽሐፍ ወደ ልቤ መጣ፦ «ይህ ለብዙ ቀን ነው» (ዳንኤል 10:14)። በእርግጥም እንዲሁ ሆኖ አገኘሁት፤ ሁለት ዓመት ተኩል ገደማ ሙሉ በሙሉ እስኪፈጸም ድረስ ልድንም ወደ ሰላምም ልመለስ አልቻልሁምና። ስለዚህ እነዚህ ቃላት በራሳቸው ወደ ተስፋ ማስቈረጥ ያዘነበሉ ቢሆኑም፣ ይህ ሁኔታ ዘላለማዊ ይሆናል ብዬ ለፈራሁት ለእኔ አንዳንድ ጊዜ እንደ ርዳታና እንደ መታደስ ሆኑልኝ።

199. ብዙ ቀናት ለዘላለም አይደሉም፤ ብዙ ቀናት ፍጻሜ አላቸው ብዬ አሰብሁና፤ ስለዚህ ጥቂት ሳይሆን ብዙ ቀናት እንድሠቃይ ቢሆንም ለብዙ ቀናት ብቻ በመሆኑ ደስ አለኝ። እላለሁ፣ እንዲህ አንዳንድ ጊዜ ራሴን መልሼ ለራሴ ርዳታ መስጠት እችል ነበር፤ ቃላቱ በመጀመሪያ ወደ አእምሮዬ እንደ መጡ ወዲያው መከራዬ ረጅም እንደሚሆን አውቄ ነበርና፤ ሆኖም ይህ አንዳንድ ጊዜ ብቻ ነበር፤ ሁልጊዜ ይህን ማሰብ አልቻልሁምና፤ ባስበውም ሁልጊዜ በእርሱ አልተረዳሁም።

200. እነዚህ መጻሕፍት በፊቴ ተደቅነው ኃጢአትን እንደ ገና በደጄ ላይ ሲያኖሩ፣ በሉቃስ አሥራ ስምንተኛ ምዕራፍ ያለው ያ ቃል ከሌሎችም ጋር ወደ ጸሎት አበረታታኝ። ያን ጊዜ ፈታኙ እንደ ገና በብርቱ አጠቃኝ፤ የእግዚአብሔር ምሕረትም ሆነ የክርስቶስ ደም እኔን ፈጽሞ እንደማይመለከቱኝ፣ ከኃጢአቴም ሊረዱኝ እንደማይችሉ፣ ስለዚህም መጸለይ ከንቱ እንደ ሆነ ጠቈመኝ። ቢሆንም፦ እጸልያለሁ ብዬ አሰብሁ። ፈታኙ ግን፦ ኃጢአትህ የማይሰረይ ነው አለ። እኔም፦ መልካም፣ እጸልያለሁ አልሁ። እርሱም፦ ምንም አይጠቅምም አለ። እኔም፦ ቢሆንም እጸልያለሁ አልሁ። ስለዚህ ወደ እግዚአብሔር ልጸልይ ሄድሁ፤ በጸሎትም ላይ ሳለሁ እንዲህ የሚል ትርጕም ያላቸውን ቃላት ተናገርሁ፦ ጌታ ሆይ፥ ሰይጣን ምሕረትህም ሆነ የክርስቶስ ደም ነፍሴን ለማዳን በቂ እንዳልሆኑ ይነግረኛል፤ ጌታ ሆይ፥ ትፈልጋለህ፣ ትችላለህም ብዬ በማመን አንተን ይበልጥ ላክብርህን? ወይስ አትፈልግም፣ አትችልምም ብዬ በማመን እርሱን? ጌታ ሆይ፥ ትፈልጋለህ፣ ትችላለህም ብዬ በማመን አንተን ማክበር እወዳለሁ።

201. በዚህ ሁኔታ በጌታ ፊት ሳለሁ፣ በእግዚአብሔር ፊት በጕልበቴ ተንበርክኬ ሳለሁ አንድ ሰው ጀርባዬን መታ መታ ያደረገኝ ያህል፣ ይህ ቃል በልቤ ላይ ተጣበቀ፦ «አንተ ሰው፥ እምነትህ ታላቅ ነው» (ማቴዎስ 15:28)። ሆኖም ይህ የእምነት ጸሎት እንደ ነበረ ስድስት ወር ያህል እስኪያልፍ ድረስ ላምን አልቻልሁም፤ እምነት እንዳለኝ፣ ወይም እምነቴን የምሠራበት ቃል ለእኔ እንደሚኖር ማሰብ አልቻልሁምና፤ ስለዚህ አሁንም በተስፋ መቁረጥ መንጋጋ ውስጥ እንደ ተሰካ ሆኜ በአሳዛኝ ሁኔታ እያለቀስሁ ወዲያና ወዲህ እመላለስ ነበር፤ እንዲህም እያልሁ እጮኽ ነበር፦ ምሕረቱ ፈጽሞ አለቀችን? ምሕረቱ ለዘላለም ፈጽሞ አለቀችን? በእነዚህ ቃላት እየቃተትሁ ሳለሁም እንኳ፣ አንዳንድ ጊዜ እንደዚያ ይሁን አይሁን ጥያቄ የሚያነሡ ይመስሉኝ ነበር፤ ሆኖም እንደዚያ መሆኑን እጅግ ፈራሁ።

202. አሁን በጥያቄ ውስጥ ስላለው ስለዚህ ነገር ከጥርጣሬ ከመውጣት የበለጠ የምናፍቀው ምንም ነገር አልነበረም፤ በእርግጥ ለእኔ ተስፋ እንዳለ ለማወቅ አጥብቄ ስመኝ ሳለሁ፣ እነዚህ ቃላት እየተንከባለሉ ወደ አእምሮዬ መጡ፦ «በውኑ ጌታ ለዘላለም ይጥላልን? ደግሞስ ይቅር ማለትን አይጨምርምን? ምሕረቱስ ለዘላለም ፈጽሞ አለቀችን? ተስፋ ቃሉስ ለልጅ ልጅ ጠፋን? እግዚአብሔርስ ይራራ ዘንድ ረሳን? ወይስ በቍጣው ርኅራኄውን ዘጋን?» (መዝሙር 77:7-9)። በአእምሮዬም ውስጥ በተመላለሱ ቍጥር ይህ መልስ ዘወትር የሚሰጠኝ መሰለኝ፦ እንዲህ አድርጎአል ወይስ አላደረገም የሚለው ጥያቄ ነው፤ ምናልባት አላደረገም ይሆናል። አዎን፣ ጥያቄው በእርግጥ እንዳልጣለ፣ ወደፊትም እንዲህ እንደማይጥል፣ ይልቁንም ይቅር እንደሚል፣ ተስፋ ቃሉም እንደማይጠፋ፣ መራራትንም እንዳልረሳ፣ በቍጣውም ርኅራኄውን እንደማይዘጋ የሚያረጋግጥ እርግጠኛ ማረጋገጫ በውስጡ የያዘ መሰለኝ። ደግሞም በዚያው ጊዜ አሁን ላስታውሰው የማልችለው አንድ ነገር በልቤ ላይ ነበረ፤ እርሱም ከዚህ ጥቅስ ጋር ልቤን አጣፈጠው፤ ምሕረቱም ሙሉ በሙሉ እንዳላለቀች፣ ለዘላለምም ፈጽሞ እንዳላለቀች እንድደመድም አደረገኝ።

203. በሌላ ጊዜ ደግሞ፦ የክርስቶስ ደም ነፍሴን ለማዳን በቂ ነውን? በሚለው ጥያቄ እጅግ ተይዤ እንደ ነበር አስታውሳለሁ። በዚህ ጥርጣሬ ውስጥ ከጠዋት ጀምሮ እስከ ምሽቱ አንድ ወይም ሁለት ሰዓት ገደማ ቆየሁ፤ በመጨረሻም ደሙ እኔን አይዘኝም ይሆናል ብዬ በፍርሃት ፈጽሞ በዛልሁ ጊዜ፣ እነዚህ ቃላት በድንገት በልቤ ውስጥ አስተጋቡ፦ እርሱ ይችላል። ይችላል የሚለው ይህ ቃል ግን እጅግ ጮክ ብሎ የተነገረኝ መሰለኝ፤ እንደ ታላቅ ቃል ሆኖ ታየ፤ በታላላቅ ፊደላት የተጻፈ ይመስል ነበር፤ ፍርሃቴንና ጥርጣሬዬንም እንዲህ ያለ ብርቱ ግፊት ሰጣቸው — ከእኔ ጋር በቆየበት ጊዜ ማለቴ ነው፤ ይኸውም አንድ ቀን ያህል ነበር — ከዚያ በፊትም ሆነ በኋላ በሕይወቴ ሁሉ እንደዚያ ያለ ነገር አጋጥሞኝ አያውቅም (ዕብራውያን 7:25)።

204. ነገር ግን አንድ ቀን ጠዋት እንደ ገና በጸሎት ላይ ሳለሁ፣ ምንም የእግዚአብሔር ቃል ሊረዳኝ አይችልም በሚል ፍርሃት እየተንቀጠቀጥሁ ሳለሁ፣ ይህ የአንድ ዓረፍተ ነገር ቍራጭ ተወርውሮ ወደ ውስጤ ገባ፦ «ጸጋዬ ይበቃሃል»። በዚህም ተስፋ ሊኖር እንደሚችል ያህል ጥቂት መደገፊያ የተሰማኝ መሰለኝ። ነገር ግን ኦ፣ እግዚአብሔር ቃሉን መላኩ እንዴት መልካም ነገር ነው! ከዚህ ሁለት ሳምንት ገደማ በፊት ይህንኑ ክፍል እመለከት ነበር፤ ያን ጊዜም በመጽናናት ወደ ነፍሴ ሊቀርብ አይችልም ብዬ አሰብሁ፤ ስለዚህ በብስጭት መጽሐፌን ወረወርሁት። ያን ጊዜ ለእኔ በቂ ስፋት የለውም ብዬ አሰብሁ፤ አይደለም፣ በቂ ስፋት የለውም፤ አሁን ግን እኔን ብቻ ሳይሆን ከእኔ ሌላ ብዙዎችንም ሊያቅፍ የሚችል እጅግ ሰፊ የጸጋ ክንዶች ያሉት ይመስል ነበር።

205. በእነዚህ ቃላት ተደገፍሁ፤ ቢሆንም ለሰባት ወይም ለስምንት ሳምንታት ያለ ብርቱ ትግል አልነበረም፤ ሰላሜ አንድ ጊዜ ይመጣ አንድ ጊዜ ይሄድ ነበርና፤ አንዳንድ ጊዜ በቀን ሀያ ጊዜ እንኳ። አሁን መጽናናት፣ ወዲያው ደግሞ ጭንቀት፤ አሁን ሰላም፣ አንድ ምዕራፍ ያህል መንገድ ሳልሄድ ደግሞ ልብ ሊሸከመው የሚችለውን ያህል በፍርሃትና በበደል እሞላ ነበር። ይህም አልፎ አልፎ ብቻ ሳይሆን የሰባቱ ሳምንታት ልምምዴ ሁሉ ነበር፤ ይህ ስለ ጸጋ መብቃት የሚናገረው ቃልና ያ ዔሳው በኵርነቱን ስለ መተዉ የሚናገረው ቃል በአእምሮዬ ውስጥ እንደ ሚዛን ሁለት ሰሌዳዎች ይሆኑ ነበርና፤ አንዳንድ ጊዜ አንዱ ጫፍ ከፍ ይል፣ አንዳንድ ጊዜ ደግሞ ሌላው ከፍ ይል ነበር፤ ሰላሜም ሆነ ጭንቀቴ በዚያው መሠረት ይሆን ነበር።

206. ስለዚህ ይህን ጥቅስ ይበልጥ ሙሉ አድርጎ በልቤ ላይ እንዲያመጣው፣ ይኸውም ዓረፍተ ነገሩን በሙሉ ለራሴ እንዳደርገው እንዲረዳኝ ወደ እግዚአብሔር መጸለዬን ቀጠልሁ፤ እስከዚያ ጊዜ ድረስ አልቻልሁም ነበርና። እርሱ የሰጠኝን ሰበሰብሁ፤ ከዚያ ወዲያ ግን መሄድ አልቻልሁም፤ እስከዚያ ጊዜ ድረስ «ጸጋዬ ይበቃል» የሚለው ቃል ለእኔ ምሕረት ሊኖር እንደሚችል ተስፋ እንዳደርግ ብቻ ረድቶኝ ነበርና። ከዚያ ወዲያ ባይዘልቅም እንኳ ለቀደመው ጥያቄዬ መልስ ሰጠ፤ ይኸውም ተስፋ እንዳለ ነው። ነገር ግን «ለአንተ» የሚለው ስለ ቀረ አልረካሁም፤ ስለዚያም ደግሞ ወደ እግዚአብሔር ጸለይሁ። ስለዚህ አንድ ቀን በእግዚአብሔር ሕዝብ ስብሰባ ውስጥ ሳለሁ፣ ፍርሃቶቼ እንደ ገና በርትተውብኝ ነበርና በኀዘንና በሽብር ተሞልቼ፣ ነፍሴ ምንም እንዳልተሻሻለች፣ ይልቁንም ሁኔታዬ እጅግ የሚያሳዝንና የሚያስፈራ እንደ ሆነ እያሰብሁ ሳለ፣ እነዚህ ቃላት በታላቅ ኃይል በድንገት በእኔ ላይ ሰብረው ገቡ፦ «ጸጋዬ ይበቃሃል፤ ጸጋዬ ይበቃሃል፤ ጸጋዬ ይበቃሃል»፤ ሦስት ጊዜ በተከታታይ። ኦ! እያንዳንዱ ቃል ለእኔ ኃያል ቃል መሰለኝ፤ እንደ የእኔ፣ ጸጋ፣ ይበቃል፣ ለአንተ ያሉት ቃላት በዚያን ጊዜ፣ አሁንም አንዳንድ ጊዜ፣ ከሌሎቹ ቃላት እጅግ የገዘፉ ሆነው ይታዩኛል።

207. በዚያን ጊዜ ማስተዋሌ እጅግ በራ፤ ጌታ ኢየሱስ ከሰማይ በጣሪያው ጡቦች መካከል ወደ እኔ ቍልቍል ሲመለከትና እነዚህን ቃላት ወደ እኔ ሲያቀና ያየሁ ያህል ሆነ። ይህም እያለቀስሁ ወደ ቤቴ እንድሄድ አደረገኝ፤ ልቤን ሰበረው፣ በደስታም ሞላኝ፣ እንደ ትቢያም ዝቅ አደረገኝ። ብቻ በዚህ ክብርና በሚያድስ መጽናናት ብዙ ጊዜ አልቆየሁም፤ ቢሆንም ለብዙ ሳምንታት ከእኔ ጋር ቆየ፤ ተስፋ እንዳደርግም አበረታታኝ። ነገር ግን ያ የቃሉ ብርቱ አሠራር ከልቤ ላይ እንደ ተነሣ፣ ያ ስለ ዔሳው የሚናገረው ሌላው ቃል እንደ ቀድሞው ተመልሶ መጣብኝ፤ ስለዚህ ነፍሴ እንደ ገና በሚዛን ላይ እንዳለች ተንጠለጠለች፤ አንዳንድ ጊዜ ወደ ላይ፣ አንዳንድ ጊዜ ወደ ታች፣ አሁን በሰላም፣ ወዲያው ደግሞ በሽብር።

208. እንዲህ እያልሁ ለብዙ ሳምንታት ቀጠልሁ፤ አንዳንድ ጊዜ እጽናና፣ አንዳንድ ጊዜ እሠቃይ ነበር፤ በተለይም በአንዳንድ ወቅቶች ሥቃዬ እጅግ ይጸና ነበር፤ ቀደም ብዬ የጠቀስኋቸው በዕብራውያን ያሉት ጥቅሶች ሁሉ ከሰማይ የሚያስቀሩኝ ብቸኛ ቃላት ሆነው በፊቴ ይቀመጡ ነበርና። ከዚያም ደግሞ ያ አሳብ በውስጤ ማለፉ ይጸጽተኝ ጀመር፤ በልቤም እንዲህ እል ነበር፦ ለመሆኑ በእኔ ላይ ያሉት ጥቅሶች ስንት ናቸው? ሦስት ወይም አራት ብቻ ናቸው፤ እግዚአብሔርስ እነርሱን አልፎ፣ እነርሱ ቢኖሩም፣ ሊያድነኝ አይችልምን? አንዳንድ ጊዜ ደግሞ፦ ኦ! እነዚህ ሦስት አራት ቃላት ባይኖሩ ኖሮ ምንኛ እጽናና ነበር! ብዬ አስብ ነበር። አንዳንድ ጊዜም ከመጽሐፉ ውስጥ ባይኖሩ ብዬ ከመመኘት ራሴን መግታት ያቅተኝ ነበር።

209. ከዚያም ጴጥሮስና ጳውሎስ ዮሐንስም፣ ጸሐፊዎቹም ሁሉ በንቀት ሲመለከቱኝና ሲያላግጡብኝ፣ እንዲህም ሲሉኝ የማይ መሰለኝ፦ ቃሎቻችን ሁሉ እውነት ናቸው፤ አንዱ እንደ ሌላው ኃይል አለው። የቈረጥንህ እኛ አይደለንም፤ አንተ ራስህን ጣልህ እንጂ። ከቃሎቻችን የምትይዘው ከእነዚህና እንደ እነዚህ ካሉት በቀር ምንም የለም፦ «የማይቻል ነው፤ ከእንግዲህ ወዲህ ስለ ኃጢአት መሥዋዕት አይቀርልንምና» (ዕብራውያን 6)። ደግሞም «አውቀዋት ከተሰጣቸው ከቅድስት ትእዛዝ ከሚመለሱ የጽድቅን መንገድ» (የእግዚአብሔርን ፈቃድ) «ባላወቋት በተሻላቸው ነበር» (2ኛ ጴጥሮስ 2:21)። «መጽሐፉ ሊሻር አይቻልምና።»

210. እኔ ደም ተበቃዩ ተረከዜን እየተከተለኝ ለመዳን በደጃቸው እየተንቀጠቀጥሁ ቆሜ ሳለሁ፣ እነዚህ ቃላት እንደ መማፀኛይቱ ከተማ ሽማግሌዎች የጉዳዬም የእኔም ፈራጆች እንደሚሆኑ አየሁ፤ በሺህ ፍርሃትና ጥርጣሬም ተሞልቼ ለዘላለም ይዘጉብኛል ብዬ ሰጋሁ (ኢያሱ 20:3-4)።

211. እንዲህ ግራ ተጋባሁ፤ ምን እንደማደርግ፣ ወይም፦ ጥቅሶቹ በነፍሴ መዳን ላይ ሊስማሙ ይችላሉን? በሚለው ጥያቄ እንዴት እንደምረካ አላወቅሁም። በሐዋርያት ፊት ተንቀጠቀጥሁ፤ ቃሎቻቸው እውነት እንደ ሆኑ፣ ለዘላለምም ጸንተው እንደሚኖሩ አውቅ ነበር።

212. አንድ ቀንም ትዝ ይለኛል፤ በተለያዩ የመንፈስ ሁኔታዎች ውስጥ ሆኜ፣ እነዚህ ሁኔታዎች ሁልጊዜ ወደ አእምሮዬ በሚመጡት በተለያዩ ጥቅሶች ባሕርይ መሠረት እንደ ሆኑ እያሰብሁ ነበር፤ ያ የጸጋው ቃል ከመጣ ጸጥ እል ነበር፤ ያ የዔሳው ቃል ከመጣ ግን እሠቃይ ነበር። እኔም፦ ጌታ ሆይ፥ እነዚህ ሁለቱ ጥቅሶች በአንድ ጊዜ በልቤ ውስጥ ቢገናኙ፣ ከሁለቱ የትኛው እንደሚያሸንፈኝ ባየሁ ነበር ብዬ አሰብሁ። ስለዚህ ሁለቱ በአንድነት በእኔ ላይ እንዲመጡ ናፈቅሁ፤ አዎን፣ እንዲመጡ ከእግዚአብሔር ለመንሁ።

213. እንግዲህ ከሁለት ወይም ከሦስት ቀን በኋላ በእርግጥ እንዲሁ ሆነ፤ ሁለቱም በአንድ ጊዜ በእኔ ላይ ተወረወሩ፤ ለተወሰነ ጊዜም በውስጤ እንግዳ በሆነ ሁኔታ ሠሩ፣ ታገሉም፤ በመጨረሻም ያ ስለ ዔሳው በኵርነት የሚናገረው ቃል መድከም፣ ወደ ኋላ ማፈግፈግና መጥፋት ጀመረ፤ ይህ ስለ ጸጋ መብቃት የሚናገረው ቃል ደግሞ በሰላምና በደስታ አሸነፈ። ስለዚህ ነገር በጥልቅ እያሰላሰልሁ ሳለሁም ያ ጥቅስ ወደ ልቤ ዘልቆ ገባ፦ «ምሕረትም በፍርድ ላይ ይመካል» (ያዕቆብ 2:13)።

214. ይህ ለእኔ አስደናቂ ነገር ነበር፤ ቢሆንም ከእግዚአብሔር እንደ ነበረ በእውነት ለማሰብ እወዳለሁ፤ የሕግና የቍጣ ቃል ለሕይወትና ለጸጋ ቃል ስፍራ ሊለቅ ይገባዋልና፤ ምክንያቱም የኵነኔ ቃል ክብር ቢኖረውም፣ የሕይወትና የመዳን ቃል ግን በክብር እጅግ ይበልጣል (2ኛ ቆሮንቶስ 3:8-12፤ ማርቆስ 9:5-7)። ደግሞም ሙሴና ኤልያስ ሁለቱም ተሰውረው ክርስቶስንና ቅዱሳኑን ብቻቸውን ሊተዉ ይገባቸዋል።

215. ይህም ጥቅስ ደግሞ ነፍሴን እጅግ በሚጣፍጥ ሁኔታ ጐበኛት፦ «ወደ እኔም የሚመጣውን ከቶ ወደ ውጭ አላወጣውም» (ዮሐንስ 6:37)። ኦ፣ «ከቶ» ከሚለው ከዚህ ቃል ያገኘሁት መጽናናት! ምንም ያደረገ ቢሆን በምንም ዓይነት፣ በምንም ምክንያት እንደ ማለት ነውና። ነገር ግን ሰይጣን ይህን ተስፋ ከእኔ ለመንጠቅ እጅግ ይደክም ነበር፤ ክርስቶስ እኔንና እንደ እኔ ያሉትን ሳይሆን እንደ እኔ ያላደረጉትን ዝቅተኛ ደረጃ ያላቸውን ኃጢአተኞች ማለቱ እንደ ሆነ ይነግረኝ ነበር። እኔ ግን እንዲህ ብዬ እመልስለት ነበር፦ ሰይጣን ሆይ፥ በዚህ ቃል ውስጥ እንዲህ ያለ ልዩ ሁኔታ የለም፤ «የሚመጣውን» ይላል እንጂ፤ እርሱን፣ ማንኛውንም ሰው፤ «ወደ እኔም የሚመጣውን ከቶ ወደ ውጭ አላወጣውም»። ይህንም እስከ አሁን በሚገባ አስታውሳለሁ፤ ሰይጣን ይህን ጥቅስ ከእኔ ለመውሰድ ከተጠቀመባቸው ተንኰሎች ሁሉ መካከል፦ ነገር ግን በትክክል ትመጣለህን? የሚለውን ጥያቄ አንድ ጊዜ እንኳ አላነሣም። ምክንያቱ በትክክል መምጣት ምን እንደ ሆነ በሚገባ እንደማውቅ ስላሰበ ይመስለኛል፤ በትክክል መምጣት ማለት እንዳለሁ፣ ርኩስና እግዚአብሔርን የማይፈራ ኃጢአተኛ ሆኜ መምጣት፣ ስለ ኃጢአቴም ራሴን እየኰነንሁ በምሕረት እግር ሥር ራሴን መጣል እንደ ሆነ አይቼ ነበርና። በሕይወቴ ሁሉ እኔና ሰይጣን ስለ አንዱ የእግዚአብሔር ቃል ተታግለን ከሆነ፣ ስለዚህ ስለ ክርስቶስ መልካም ቃል ነበር፤ እርሱ በአንዱ ጫፍ፣ እኔም በሌላው ጫፍ። ኦ፣ ምንኛ ተጓተትን! እላለሁ፣ እንዲህ የተጓተትነውና የታገልነው ስለዚህ በዮሐንስ ስላለው ቃል ነበር፤ እርሱ ሳበ፣ እኔም ሳብሁ፤ ነገር ግን እግዚአብሔር ይመስገን፣ አሸነፍሁት፤ ከእርሱም ጣዕም አገኘሁ።

216. ነገር ግን እነዚህ ሁሉ ርዳታዎችና የተባረኩ የጸጋ ቃላት ቢኖሩም፣ ያ ዔሳው በኵርነቱን ስለ መሸጡ የሚናገረው ቃል አሁንም አልፎ አልፎ ኅሊናዬን ያስጨንቀው ነበር፤ ምንም እጅግ በሚጣፍጥ ሁኔታ ብጽናና፣ ያውም ገና ቅድም፣ ያ ወደ አእምሮዬ ሲመጣ እንደ ገና ያስፈራኝ ነበር፤ ፈጽሞ ልገላገለው አልቻልሁም፤ በየቀኑ ከእኔ ጋር ነበር። ስለዚህ አሁን በሌላ መንገድ ልሠራ ጀመርሁ፤ ይኸውም የዚህን የስድብ አሳብ ምንነት ልመረምር ነው፤ ማለቴ ቃላቱን በሰፊው ትርጕማቸው ወስጄ፣ ለእያንዳንዱም ቃል የራሱን የተፈጥሮ ኃይልና ስፋት ብሰጠው ምን እንደሚሆን ነው። እንዲህ ከመረመርሁ በኋላ፣ በትክክል ቢወሰዱ ትርጕማቸው ይህ እንደሚሆን አገኘሁ፤ ማለትም ጌታ ኢየሱስ ክርስቶስ አዳኜ ይሆን ወይም አይሆን እንደ ሆነ ለገዛ ምርጫው በነጻ ትቼዋለሁ ማለት ነው፤ ክፉዎቹ ቃላት፦ ከፈለገ ይሂድ የሚሉ ነበሩና። ከዚያም ያ ጥቅስ ተስፋ ሰጠኝ፦ «አልለቅህም ከቶም አልተውህም» (ዕብራውያን 13:5)። እኔም፦ ጌታ ሆይ፥ እኔ ግን ትቼሃለሁ አልሁ። እርሱም እንደ ገና፦ «እኔ ግን አልለቅህም» ብሎ መለሰልኝ። ስለዚህም ደግሞ እግዚአብሔርን አመሰግናለሁ።

217. ቢሆንም እርሱ ይተወኛል ብዬ እጅግ ፈራሁ፤ እንዲህ ስላስቀየምሁትም በእርሱ መታመን እጅግ ከበደኝ። ይህ አሳብ ፈጽሞ ባይደርስብኝ ኖሮ እጅግ ደስ ባለኝ ነበር፤ ያን ጊዜ በጸጋው ላይ በብዙ ቅለትና ነጻነት ልደገፍ እችል ነበር ብዬ አስብ ነበርና። ከዮሴፍ ወንድሞች ጋር እንደ ሆነው እንዲሁ ከእኔ ጋር እንደ ሆነ አያለሁ፤ የገዛ ክፋታቸው በደል ወንድማቸው በመጨረሻ ይንቀናል ብለው እንዲፈሩ ብዙ ጊዜ ሞላባቸው (ዘፍጥረት 50:15-17)።

218. ነገር ግን እስከዚያ ጊዜ ካገኘኋቸው ጥቅሶች ሁሉ በላይ ለእኔ ታላቅ መጽናናት የሆነልኝ ለመማፀን ስለሚሸሸው ነፍሰ ገዳይ የሚናገረው በኢያሱ ሀያኛው ምዕራፍ ያለው ቃል ነበር። ደም ተበቃዩ ነፍሰ ገዳዩን ቢያሳድደው፣ ሙሴ እንደሚለው፣ የመማፀኛይቱ ከተማ ሽማግሌዎች ባልንጀራውን ሳያውቅ ስለ ገደለው ቀድሞም ስላልጠላው በእጁ አሳልፈው አይሰጡትም። ኦ፣ ስለዚህ ቃል እግዚአብሔር ይባረክ! ነፍሰ ገዳዩ እኔ እንደ ሆንሁ ተረድቼ ነበር፤ ደም ተበቃዩ እንደሚያሳድደኝም በታላቅ ሽብር ይሰማኝ ነበር፤ አሁን የቀረው ወደ መማፀኛይቱ ከተማ ለመግባት መብት እንዳለኝ መጠየቅ ብቻ ነበር። ደም ለማፍሰስ ያደባው ሰው መግባት እንደሌለበት አገኘሁ፤ የሚገባው ሆን ብሎ የገደለው ነፍሰ ገዳይ ሳይሆን ሳያውቅ ያደረገው፣ ሳያስበው ደም ያፈሰሰው፣ በቂም ወይም በጥላቻ ወይም በክፋት ሳይሆን ሳያውቅ ያፈሰሰው፣ ቀድሞ ባልንጀራውን ያልጠላው ሰው ነው። ስለዚህ፦

219. ባልንጀራዬን ሳላውቅ ስለ መታሁና ቀድሞ ስላልጠላሁት የሚገባው ሰው በእርግጥ እኔ እንደ ሆንሁ አሰብሁ። ቀድሞ አልጠላሁትም፤ አይደለም፣ ወደ እርሱ እጸልይ ነበር፤ በእርሱ ላይ ኃጢአት ላለመሥራት እጠነቀቅ ነበር፤ አዎን፣ ከዚህ ክፉ ፈተና ጋር አስቀድሞ ለአንድ ዓመት ሙሉ ታግዬ ነበር፤ አዎን፣ በልቤ ውስጥ ባለፈ ጊዜም ያለፈው ጥርሴን ነክሼ እየተቃወምሁት ነበር። ስለዚህ ወደዚህች ከተማ ለመግባት መብት እንዳለኝ፣ ሐዋርያት የሆኑት ሽማግሌዎችም አሳልፈው ሊሰጡኝ እንደማይገባቸው አሰብሁ። ስለዚህ ይህ ለእኔ ታላቅ መጽናናት ነበር፤ ለተስፋም ብዙ መሠረት ሰጠኝ።

220. ቢሆንም እጅግ ጥንቁቅ ነበርሁ፤ ሥቃዬ የትኛው መሠረት ሊሸከመኝ የሚበቃ ጽኑ እንደ ሆነ እንዳላውቅ አድርጎኝ ነበርና፤ ስለዚህ ነፍሴ መልስ እንዲገኝለት አጥብቃ የምትፈልገው አንድ ጥያቄ ነበረኝ፤ ይኸውም፦ በእርግጥ የማይሰረየውን ኃጢአት የሠራች ነፍስ ከዚያ በኋላ በክርስቶስ በኩል ከእግዚአብሔር ዘንድ እጅግ ጥቂት እንኳ ቢሆን እውነተኛ መንፈሳዊ መጽናናት ልትቀበል ትችላለችን? የሚል ነበር። ይህን በብዙ ካሰብሁበት በኋላ መልሱ፦ አይደለም፣ አይችሉም የሚል እንደ ሆነ አገኘሁ፤ ይህም በሚከተሉት ምክንያቶች ነው፦

221. በመጀመሪያ፣ ያን ኃጢአት የሠሩ ሰዎች ከክርስቶስ ደም ድርሻ ተከልክለዋልና፤ ከዚያም ተዘግቶባቸው እጅግ ጥቂት የሆነ የተስፋ መሠረት እንኳ፣ ስለዚህም መንፈሳዊ መጽናናት ሊኖራቸው አይችልም፤ ለእንደነዚህ ያሉት «ከእንግዲህ ወዲህ ስለ ኃጢአት መሥዋዕት አይቀርላቸውም» (ዕብራውያን 10:26)። ሁለተኛ፣ ከሕይወት ተስፋ ቃል ድርሻ ተከልክለዋልና፤ «በዚህ ዓለም ቢሆን ወይም በሚመጣው» ፈጽሞ አይሰረይላቸውም (ማቴዎስ 12:32)። ሦስተኛ፣ የእግዚአብሔር ልጅ ደግሞ ከተባረከው ምልጃው ድርሻ ያገልላቸዋል፤ በቅዱሱ አባቱም ፊት በሰማይ ባሉት በተባረኩት መላእክትም ፊት የእርሱ እንደ ሆኑ ለመቀበል ለዘላለም ያፍርባቸዋልና (ማርቆስ 8:38)።

222. ይህን ጉዳይ በብዙ ጥንቃቄ ካሰብሁበት በኋላ፣ ጌታ እንዳጽናናኝ፣ ያውም ከዚህ ክፉ ኃጢአቴ በኋላ እንዳጽናናኝ ከመደምደም በቀር ሌላ ምርጫ አልነበረኝም፤ ከዚያም እስከዚያ ጊዜ ድረስ እጅግ ወደ አስፈሩኝ፣ ቀድሞም ዓይኔን እንኳ ልጥልባቸው ወደማልደፍራቸው፣ አዎን፣ ከመጽሐፍ ቅዱስ ውስጥ ባይኖሩ ብዬ ከመመኘት ራሴን ለመግታት መቶ ጊዜ ወደ ታገልሁባቸው ወደ እነዚያ እጅግ አስፈሪና አስደንጋጭ ጥቅሶች ለመቅረብ የምደፍር መሰለኝ፤ ያጠፉኛል ብዬ አስብ ነበርና። አሁን ግን፣ እላለሁ፣ ወደ እነርሱ ቀርቤ ለማንበብ፣ ለማሰላሰል፣ ዓላማቸውንና አዝማሚያቸውንም ለመመዘን በመጠኑ መበረታታት ጀመርሁ።

223. ይህን ማድረግ በጀመርሁ ጊዜ መልካቸው ተለውጦ አገኘሁት፤ ቀድሞ እንደሚመስለኝ በኮስታራ ፊት አይመለከቱኝም ነበርና። በመጀመሪያ፣ ይመታኛል ብዬ በፍርሃት እየተንቀጠቀጥሁ ወደ ዕብራውያን ስድስተኛው ምዕራፍ መጣሁ፤ ባሰብሁበትም ጊዜ በዚያ የተጠቀሰው መውደቅ ፈጽሞ መክዳት እንደ ሆነ አገኘሁ፤ ይኸውም እኔ እንደ ተረዳሁት፣ በክርስቶስ ከሚገኘው የኃጢአት ስርየት ወንጌል መውደቅና ያንንም ወንጌል ፈጽሞ መካድ ነው፤ ሐዋርያው ክርክሩን የሚጀምረው ከእነዚህ ነውና (ቍጥር 1-3)። ሁለተኛ፣ ይህ ክህደት በግልጥ፣ በዓለም ፊት እንኳ፣ ይኸውም «ክርስቶስን በግልጥ እስኪያዋርዱ» ድረስ የሚደረግ መሆን እንዳለበት አገኘሁ። ሦስተኛ፣ በዚያ የተጠቀሱትን ሰዎች እግዚአብሔር በዕውርነት፣ በልበ ደንዳናነትና ንስሐ ባለመግባት ለዘላለም እንደ ዘጋባቸው አገኘሁ፤ እንደገና ለንስሐ እነርሱን ማደስ የማይቻል ነው። በእነዚህ ዝርዝሮች ሁሉ፣ ለእግዚአብሔር ዘላለማዊ ምስጋና ይሁን፣ ኃጢአቴ በዚህ ስፍራ የተጠቀሰው ኃጢአት እንዳልሆነ አገኘሁ።

በመጀመሪያ፣ መውደቄን አመንሁ፤ ነገር ግን ፈጽሞ አልካድሁም፤ ይኸውም ለዘላለም ሕይወት በኢየሱስ ካለው የእምነት ምስክርነት አልወደቅሁም። ሁለተኛ፣ በኃጢአቴ ኢየሱስ ክርስቶስን እንዳዋረድሁት አመንሁ፤ ነገር ግን በግልጥ አላዋረድሁትም፤ በሰዎች ፊት አልካድሁትም፤ በዓለምም ፊት ፍሬ እንደሌለው አድርጌ አልኰነንሁትም። ሦስተኛ፣ በኀዘንና በንስሐ ወደ እርሱ መምጣት በእርግጥ ከባድ ሥራ ሆኖ ባገኘውም፣ እግዚአብሔር እንደ ዘጋብኝ ወይም እንዳልመጣ እንደ ከለከለኝ አላገኘሁም። ስለማይመረመረው ጸጋ እግዚአብሔር ይባረክ።

224. ከዚያም በዕብራውያን አሥረኛው ምዕራፍ ያለውን አሰብሁበት፤ በዚያ የተጠቀሰው ወዶ የሚደረግ ኃጢአት ወዶ የሚደረግ ማንኛውም ኃጢአት ሳይሆን ክርስቶስን፣ ከዚያም ትእዛዛቱንም ደግሞ አሽቀንጥሮ የሚጥል ኃጢአት እንደ ሆነ አገኘሁ። ሁለተኛ፣ ያም ደግሞ ከሕጉ ቃል ጋር እንዲስማማ በግልጥ፣ በሁለት ወይም በሦስት ምስክሮች ፊት መደረግ አለበት (ቍጥር 28)። ሦስተኛ፣ ይህ ኃጢአት የጸጋውን መንፈስ በታላቅ ንቀት ከማክፋፋት በቀር ሊሠራ አይችልም፤ ከዚያ ኃጢአት የሚያርቁትንም ማስጠንቀቂያዎች፣ ወደ ተቃራኒውም የሚያግባቡትን ምክሮች ሁሉ መናቅ ነው። ጌታ ግን ያውቃል፤ ይህ ኃጢአቴ ዲያብሎሳዊ ቢሆንም፣ እነዚህ ላይ አልደረሰም።

225. በዕብራውያን አሥራ ሁለተኛው ምዕራፍ ስለ ዔሳው በኵርነቱን መሸጥ የተነገረውን በተመለከተ ደግሞ፣ ይህ የገደለኝና እንደ ጦር የተቃወመኝ ቃል ቢሆንም፣ አሁን ግን እንዲህ ብዬ አሰብሁ፦ በመጀመሪያ፣ የእርሱ ኃጢአት ከአእምሮው የዘወትር ትግል በተቃራኒ ድንገት የመጣ አሳብ አልነበረም፤ ይልቁንም የተስማማበትና በሥራም ላይ ያዋለው አሳብ ነበረ፤ ያውም ከተወሰነ ማሰላሰል በኋላ (ዘፍጥረት 25)። ሁለተኛ፣ በሕዝብ ፊትና በግልጥ የተደረገ ድርጊት ነበረ፤ በብዙ ሰዎች ፊት ባይሆን እንኳ በወንድሙ ፊት ነበረ፤ ይህም ኃጢአቱ እንዲህ ባይሆን ኖሮ ከሚሆነው እጅግ የከፋ ባሕርይ እንዲኖረው አደረገው። ሦስተኛ፣ በኵርነቱን ማቃለሉን ቀጠለ፦ «በላ ጠጣም፥ ተነሥቶም ሄደ፤ እንዲሁ ዔሳው በኵርነቱን አቃለለ» (ቍጥር 34)። አዎን፣ ከሀያ ዓመት በኋላ እንኳ አሁንም ሲንቀው ተገኘ፦ «ዔሳውም፦ ወንድሜ ሆይ፥ ብዙ አለኝ፤ የአንተ ለአንተ ይሁን አለ» (ዘፍጥረት 33:9)።

226. ዔሳው የንስሐ ስፍራ ስለ መፈለጉ ደግሞ እንዲህ አሰብሁ፦ በመጀመሪያ፣ ይህ ለበኵርነቱ ሳይሆን ለበረከቱ ነበር፤ ይህ ከሐዋርያው ቃል ግልጥ ነው፤ ዔሳው ራሱም ይለየዋል፦ «በኵርነቴን ወሰደ (ይኸውም ቀድሞ)፤ እነሆም አሁን በረከቴን ወሰደ» (ዘፍጥረት 27:36)። ሁለተኛ፣ ይህን እንዲህ ካሰብሁ በኋላ፣ ስለ ዔሳው ኃጢአት በአዲስ ኪዳን አገላለጽና ትርጕም የእግዚአብሔር አሳብ ምን ሊሆን እንደሚችል ለማየት እንደ ገና ወደ ሐዋርያው ተመለስሁ፤ እኔም እስከ ተረዳሁት ድረስ የእግዚአብሔር አሳብ ይህ ነበር፤ በኵርነቱ ዳግም መወለድን፣ በረከቱም ዘላለማዊውን ርስት ያመለክታል፤ ሐዋርያው እንዲህ ብሎ የሚጠቍመው ይመስላልና፦ «ወይም ስለ አንድ መብል በኵርነቱን እንደ ሸጠ እንደ ዔሳው ለዚህ ዓለም የሚመች ሰው እንዳይሆን»፤ ይህም፦ ከእናንተ መካከል ወደ አዲስ ልደት የሚያደርሱትንና አሁን በላዩ ያሉትን እነዚያን የተባረኩ የእግዚአብሔር ጅማሬዎች ሁሉ አሽቀንጥሮ የሚጥል ሰው እንዳይኖር፣ በኋላም በረከቱን ሊወርሱ በወደዱ ጊዜ እንደ ዔሳው እንዳይጣሉ ተጠንቀቁ እንደ ማለት ነው።

227. በጸጋና በምሕረት ቀን በእርግጥ የሰማይ በኵርነት የሆኑትን ነገሮች የሚንቁ ብዙዎች አሉና፤ እነርሱ ግን የመለያው ቀን በደረሰ ጊዜ እንደ ዔሳው በታላቅ ድምፅ፦ «ጌታ ሆይ፥ ጌታ ሆይ፥ ክፈትልን» ብለው ይጮኻሉ፤ ነገር ግን ያን ጊዜ ይስሐቅ እንዳልተጸጸተ እግዚአብሔር አብም ደግሞ አይጸጸትም፤ ይልቁንም፦ እነዚህን ባርኬአቸዋለሁ፤ አዎን፣ የተባረኩም ይሆናሉ፤ እናንተ ግን ሁላችሁ ዓመፀኞች፥ ከእኔ ራቁ ይላል (ዘፍጥረት 27:33፤ ሉቃስ 13:25-27)።

228. እነዚህን ጥቅሶች እንዲህ ካሰብሁባቸውና እንዲህ መረዳታቸው ከሌሎቹ ጥቅሶች ጋር የሚስማማ እንጂ የሚቃረን እንዳልሆነ ካገኘሁ በኋላ፣ ይህ ማበረታቻዬንና መጽናናቴን ይበልጥ ጨመረልኝ፤ ጥቅሶቹ በነፍሴ መዳን ላይ ሊስማሙ አይችሉም ለሚለው ተቃውሞም ታላቅ ምት ሰጠው። አሁንም የቀረው የዐውሎ ነፋሱ የኋለኛው ክፍል ብቻ ነበር፤ ነጐድጓዱ አልፎኝ ሄዶ ነበርና፤ አልፎ አልፎ በእኔ ላይ የሚወድቁ ጥቂት ጠብታዎች ብቻ ቀርተው ነበር። ነገር ግን የቀደሙት ድንጋጤዎቼና ጭንቀቴ እጅግ ጽኑና ጥልቅ ስለ ነበሩ፣ በእሳት የደነገጡ ሰዎችን እንደሚያጋጥማቸው አሁንም ብዙ ጊዜ ያጋጥመኝ ነበር፤ ድምፅ ሁሉ፦ እሳት! እሳት! የሚል ይመስለኝ ነበር፤ ትንሽ ንክኪ ሁሉ ስሱ ኅሊናዬን ያቈስለው ነበር።

229. ነገር ግን አንድ ቀን በሜዳ ውስጥ ሳልፍ፣ ያውም ኅሊናዬ በመጠኑ እየወቀሰኝ፣ ሁሉ ገና መልካም አልሆነም ብዬ እየፈራሁ ሳለ፣ ይህ ቃል በድንገት በነፍሴ ላይ ወደቀ፦ ጽድቅህ በሰማይ ነው፤ ከዚህም ጋር ኢየሱስ ክርስቶስን በእግዚአብሔር ቀኝ በነፍሴ ዓይኖች ያየሁት መሰለኝ፤ እላለሁ፣ ጽድቄ ያለው በዚያ ነው፤ ስለዚህ የትም ብሆን ወይም ምንም ባደርግ፣ እግዚአብሔር ስለ እኔ፦ ጽድቄ ጐድሎታል ሊል አይችልም፤ ጽድቄ በፊቱ ነበርና። ደግሞም ጽድቄን የሚያሻሽለው የልቤ መልካም ሁኔታ፣ ጽድቄንም የሚያባብሰው የልቤ ክፉ ሁኔታ እንዳልሆነ አየሁ፤ ጽድቄ ራሱ ትናንትና ዛሬ እስከ ለዘላለምም ያው የሆነው ኢየሱስ ክርስቶስ ነበርና (ዕብራውያን 13:8)።

230. በእርግጥም ያን ጊዜ ሰንሰለቶቼ ከእግሮቼ ወደቁ፤ ከመከራዬና ከእግር ብረቴ ተፈታሁ፤ ፈተናዎቼ ሸሽተው ሄዱ፤ ስለዚህ ከዚያ ጊዜ ጀምሮ እነዚያ አስፈሪ የእግዚአብሔር ጥቅሶች ማስጨነቃቸውን ተዉ፤ እኔም ስለ እግዚአብሔር ጸጋና ፍቅር ደስ እያለኝ ወደ ቤቴ ሄድሁ። ቤት በደረስሁ ጊዜም፦ ጽድቅህ በሰማይ ነው የሚለውን ቃል አገኝ እንደ ሆነ ፈለግሁ፤ ነገር ግን እንዲህ ያለ ቃል ላገኝ አልቻልሁም፤ ስለዚህ ልቤ እንደ ገና ይሰምጥ ጀመር፤ ብቻ ይህ ቃል ትዝ አለኝ፦ እርሱ «ከእግዚአብሔር ዘንድ ጥበብና ጽድቅ ቅድስናም ቤዛነትም ሆነልን»፤ በዚህም ቃል ያኛው ዓረፍተ ነገር እውነት እንደ ሆነ አየሁ (1ኛ ቆሮንቶስ 1:30)።

231. በዚህ ጥቅስ፣ ሰው የሆነው ክርስቶስ ኢየሱስ በአካል መገኘቱ ከእኛ የተለየ እንደ ሆነ፣ እንዲሁ በእግዚአብሔር ፊት ጽድቃችንና ቅድስናችን እንደ ሆነ አየሁ። ስለዚህ በዚህ ሁኔታ በክርስቶስ በኩል ከእግዚአብሔር ጋር እጅግ ጣፋጭ በሆነ ሰላም ለተወሰነ ጊዜ ኖርሁ። ኦ፣ ክርስቶስ! ክርስቶስ! መሰለኝ፤ በዓይኖቼ ፊት ከክርስቶስ በቀር ምንም አልነበረም፤ የክርስቶስን ይህንና ያንን ጥቅም፣ እንደ ደሙ፣ እንደ መቀበሩ ወይም እንደ ትንሣኤው ያሉትን ለየብቻ መመልከት ብቻ ሳይሆን፣ እርሱን እንደ ሙሉ ክርስቶስ ተመለከትሁት! እነዚህ ሁሉና ሌሎቹም በጎነቶቹ፣ ግንኙነቶቹ፣ ሹመቶቹና ሥራዎቹ ሁሉ በእርሱ ዘንድ እንደ ተገናኙበት፣ ያውም በሰማይ በእግዚአብሔር ቀኝ እንደ ተቀመጠው አድርጌ ተመለከትሁት።

232. ከፍ ከፍ ማለቱን፣ የጥቅሞቹንም ሁሉ ዋጋና ኃይል ማየት ለእኔ ክቡር ነበር፤ ይህም በዚህ ምክንያት ነው፦ አሁን ከራሴ ወደ እርሱ መመልከት ቻልሁ፤ አሁን በእኔ ውስጥ ለምልመው የነበሩት የእግዚአብሔር ጸጋዎች ሁሉ፣ ባለ ጠጎች ወርቃቸው በቤታቸው ሣጥን ውስጥ ሳለ በኪሳቸው እንደሚይዟቸው እንደ እነዚያ የተሰነጣጠቁ አነስተኛ የብር ሳንቲሞችና ዝርዝር ሳንቲሞች ብቻ እንደ ሆኑ እቈጥር ነበር! ኦ፣ ወርቄ በቤቴ ሣጥን ውስጥ እንዳለ አየሁ! በጌታዬና በአዳኜ በክርስቶስ! አሁን ክርስቶስ ሁሉ ነበር፤ ጥበቤ ሁሉ፣ ጽድቄ ሁሉ፣ ቅድስናዬ ሁሉና ቤዛነቴም ሁሉ።

233. ከዚህም በላይ ጌታ ከእግዚአብሔር ልጅ ጋር ወደ መተባበር ምሥጢር ደግሞ መራኝ፤ ከእርሱ ጋር እንደ ተጣመርሁ፣ ከሥጋው ሥጋ፣ ከአጥንቱም አጥንት እንደ ሆንሁ አሳየኝ፤ በኤፌሶን 5:30 ያለውም ቃል ያን ጊዜ ለእኔ ጣፋጭ ቃል ሆነ። በዚህም ደግሞ ጽድቄ እንደ ሆነ በእርሱ ያለኝ እምነት ይበልጥ ጸና፤ እርሱና እኔ አንድ ከሆንን ጽድቁ የእኔ ነው፣ ትሩፋቱ የእኔ ነው፣ ድሉም ደግሞ የእኔ ነውና። አሁን ራሴን በአንድ ጊዜ በሰማይም በምድርም ማየት ቻልሁ፤ በሰማይ በክርስቶሴ፣ በራሴ፣ በጽድቄና በሕይወቴ፤ በምድር ደግሞ በአካሌ ወይም በሰውነቴ።

234. አሁን ክርስቶስ ኢየሱስ በእግዚአብሔር እንደሚታይ፣ በእኛም ደግሞ ሊታይ እንደሚገባው፣ የምርጦቹ ሁሉ አካል በሙሉ ሁልጊዜ በእርሱ ውስጥ ሊታሰብና ሊቈጠር የሚገባው የጋራ ወይም የሕዝብ ወኪል ሰው እንደ ሆነ አየሁ፤ ሕጉን በእርሱ እንደ ፈጸምን፣ በእርሱ ከሙታን እንደ ተነሣን፣ በኃጢአትና በሞት፣ በዲያብሎስና በሲኦል ላይ በእርሱ ድል እንዳገኘን አየሁ፤ እርሱ በሞተ ጊዜ እኛም ሞትን፤ ትንሣኤውም እንዲሁ ነው። «ሙታንህ ሕያዋን ይሆናሉ፤ ከሬሳዬም ጋር ይነሣሉ» ይላል (ኢሳይያስ 26:19)። ደግሞም፦ «ከሁለት ቀን በኋላ ሕያዋን ያደርገናል፤ በሦስተኛውም ቀን ያስነሣናል፥ በፊቱም በሕይወት እንኖራለን» (ሆሴዕ 6:2)፤ ይህም አሁን የሰው ልጅ በሰማያት በግርማው ቀኝ በመቀመጡ ተፈጽሞአል፤ ለኤፌሶን ሰዎች እንደ ተጻፈው፦ «ከእርሱ ጋር አስነሣን፥ በክርስቶስ ኢየሱስም ከእርሱ ጋር በሰማያዊ ስፍራ አስቀመጠን» (ኤፌሶን 2:6)።

235. አሃ፣ እነዚህና ሌሎችም ብዙ እንደ እነርሱ ያሉ የተባረኩ አሳቦችና ጥቅሶች በዚያን ዘመን በዓይኖቼ ፊት እንዲያንጸባርቁ ተደረጉ፤ ስለዚህ እንዲህ ለማለት ምክንያት አለኝ፦ «ሃሌ ሉያ። እግዚአብሔርን በመቅደሱ አመስግኑት፤ በኃይሉ ጠፈር አመስግኑት። ስለ ኃያል ሥራው አመስግኑት፤ እንደ ታላቅነቱ ብዛት አመስግኑት» (መዝሙር 150:1-2)።

236. እንግዲህ ይህ ክፉ አሳቤ በጣለብኝ በደልና ሽብር ምክንያት ነፍሴ ያሳለፈችውን ኀዘንና መከራ በጥቂት ቃላት ካቀመስኋችሁ፣ ከዚያም ስለ መዳኔ፣ ከዚያ በኋላም ስላገኘሁት ጣፋጭና የተባረከ መጽናናት በመጠኑ ከነካሁላችሁ በኋላ፣ ያም መጽናናት ሊነገር በማይችል መደነቅ ለአንድ ዓመት ያህል በልቤ ውስጥ ኖሮአል፤ አሁን ከዚህ ወዲያ ከመቀጠሌ በፊት፣ እግዚአብሔር ቢፈቅድ፣ እኔ እንደ ተረዳሁት የዚህ ፈተና ምክንያት ምን እንደ ነበረ፣ ከዚያም በኋላ በመጨረሻ ለነፍሴ ምን ጥቅም እንዳስገኘ በአንድ ወይም በሁለት ቃል እነግራችኋለሁ።

237. ምክንያቶቹን በተመለከተ፣ በዋናነት ሁለት እንደ ሆኑ ተረዳሁ፤ ይህ ጭንቀት በእኔ ላይ በነበረበት ጊዜ ሁሉ ስለ እነዚህ ሁለቱ በጥልቅ ተረድቼ ነበር። የመጀመሪያው፣ ከቀደመው ፈተና በዳንሁ ጊዜ ከሚመጡት ፈተናዎች እንዲጠብቀኝ ወደ እግዚአብሔር መጸለዬን ስላልቀጠልሁ ነው፤ በእውነት ልናገር እንደምችለው፣ ይህ ፈተና ከመያዘኝ በፊት ነፍሴ በብዙ ጸሎት ውስጥ ነበረች፤ ነገር ግን ያን ጊዜ የጸለይሁት ለአሁኑ ጭንቀት መወገድና በክርስቶስ ያለውን ፍቅሩን በአዲስ መንገድ እንዲገልጥልኝ ብቻ፣ ወይም ቢያንስ በዋናነት ለእነዚህ ነበር፤ ይህም በቂ እንዳልነበረ በኋላ አየሁ፤ ታላቁ እግዚአብሔር ከሚመጣው ክፉ እንዲጠብቀኝ ደግሞ መጸለይ ይገባኝ ነበር።

238. ቅዱሱ ዳዊት በጸለየው ጸሎት ይህን በጥልቅ እንዳስተውል ተደረግሁ፤ እርሱ በዚያን ጊዜ ምሕረትን አግኝቶ ሳለ እንኳ፣ ወደፊት ከሚመጣው ኃጢአትና ፈተና እግዚአብሔር እንዲጠብቀው ጸልዮአልና፤ «የዚያን ጊዜ» ይላል፥ «ፍጹም እሆናለሁ፥ ከታላቅም ኃጢአት እነጻለሁ» (መዝሙር 19:13)። በዚህ ረጅም ፈተና ውስጥ ከመጀመሪያው እስከ መጨረሻው በዚሁ ቃል ተቈሰልሁ፤ ተፈረደብኝም።

239. ይህን ተግባር ቸል በማለቴ ስለ ሞኝነቴ እጅግ የፈረደብኝ ሌላ ቃል ደግሞ ይህ ነበር (ዕብራውያን 4:16)፦ «እንግዲህ ምሕረትን እንድንቀበል በሚያስፈልገንም ጊዜ የሚረዳንን ጸጋ እንድናገኝ ወደ ጸጋው ዙፋን በእምነት እንቅረብ»። ይህን አላደረግሁም ነበር፤ ስለዚህም፦ «ወደ ፈተና እንዳትገቡ ጸልዩ» ተብሎ እንደ ተጻፈው፣ እንዲህ ኃጢአት እንድሠራና እንድወድቅ ተተውሁ። በእውነትም ይህ ነገር እስከ ዛሬ ድረስ እጅግ ከባድና አስፈሪ ሆኖ በእኔ ላይ ስላለ፣ በጌታ ፊት በምቀርብበት ጊዜ ወደፊት ከሚመጡት ፈተናዎች ይረዳኝና ይምረኝ ዘንድ ሳልለምነው ከተንበረከክሁበት ለመነሣት አልደፍርም። አንባቢ ሆይ፣ ስለዚህ ነገር ለቀናት፣ ለወራትና ለዓመታት በኀዘን በተቀበልሁት መከራ ተምረህ ከቸልተኝነቴ እንድትጠበቅ እለምንሃለሁ።

240. የዚህ ፈተና ሌላው ምክንያት እግዚአብሔርን መፈታተኔ ነበር፤ ያደረግሁትም እንዲህ ነው። በአንድ ወቅት ሚስቴ ፀንሳ ነበር፤ የመውለጃዋ ጊዜ ሳይደርስ፣ ወዲያውኑ የምትወልድና ያለ ጊዜው የሚወለድ ልጅ የምትገላገል እስኪመስል ድረስ፣ እንደምታምጥ ሴት ምጥ ብርቱና ኃይለኛ ሆኖ ያዛት። በዚያኑ ጊዜ ደግሞ የእግዚአብሔርን መኖር እንድጠራጠር እጅግ በብርቱ እፈተን ነበር፤ ስለዚህ ሚስቴ በአጠገቤ ተኝታ እያቃሰተች ሳለች፣ ሊታሰብ በሚችል ምስጢር ሁሉ፣ በልቤ ብቻ እያሰብሁ እንዲህ አልሁ፦ ጌታ ሆይ፣ ይህን አሳዛኝ ሥቃይ አሁን ከሚስቴ ብታርቅላት፣ በዚህችም ሌሊት ዳግመኛ እንዳትታወክበት ብታደርግ — ምጥዋም በዚያች ቅጽበት በላይዋ ነበረ — እንግዲያስ እጅግ የተሰወረውን የልብ አሳብ እንደምታስተውል አውቃለሁ።

241. ይህን በልቤ ገና ከማለቴ ምጥዋ ተወሰደላት፤ ከባድ እንቅልፍም ወሰዳት፤ እስከ ጥዋትም ድረስ እንዲሁ ተኛች። በዚህ እጅግ ተደነቅሁ፤ ምን እንደማስብ አላወቅሁም ነበር፤ ነገር ግን ብዙ ጊዜ ነቅቼ ከቆየሁና ከዚያ በኋላ ስታቃስት ካልሰማኋት በኋላ እኔም አንቀላፋሁ። ጥዋት በነቃሁ ጊዜ ባለፈው ሌሊት በልቤ ያልሁት ነገርና ጌታ የተሰወረውን አሳቤን እንደሚያውቅ እንዴት እንዳሳየኝ እንደ ገና ትዝ አለኝ፤ ይህም ከዚያ በኋላ ለብዙ ሳምንታት ታላቅ መደነቅ ሆነብኝ።

242. እንግዲህ ከዚያ ወዲህ ከአንድ ዓመት ተኩል ገደማ በኋላ፣ ቀደም ብዬ የተናገርሁት ያ ክፉና ኃጢአተኛ አሳብ በክፉ ልቤ ውስጥ አለፈ፤ ይኸውም፦ ከፈለገ ክርስቶስ ይሂድ የሚለው አሳብ ነው። ስለዚህ በዚህ ነገር በደል በወደቀብኝ ጊዜ፣ ያ ሌላው አሳቤና ያስከተለው ውጤት ትዝታ ደግሞ ተግሣጽንም አዝሎ በዚህ መልስ ይመጣብኝ ነበር፦ እግዚአብሔር እጅግ የተሰወረውን የልብ አሳብ እንደሚያውቅ አሁን ማየት ትችላለህ።

243. ከዚህም ጋር በጌታና በባሪያው በጌዴዎን መካከል ከሆነው ነገር አንዱ በመንፈሴ ላይ ወደቀ፤ ጌዴዎን ቃሉን አምኖ በእርሱ ላይ ራሱን መጣል ሲገባው፣ በባዘቶው — በእርጥቡም በደረቁም — እግዚአብሔርን ስለ ተፈታተነ፣ ጌታ ከዚያ በኋላ ቍጥር በሌላቸው ብዙ ጠላቶች ላይ፣ ያውም በውጫዊ አስተያየት ምንም ኃይልና ርዳታ ሳይኖረው እስኪልከው ድረስ እንዴት እንደ ፈተነው (መሳፍንት 6-7)። እኔንም እንዲሁ አደረገኝ፤ ይህም በትክክል ነበር፤ ቃሉን ማመን እንጂ ሁሉን በሚያየው በእግዚአብሔር ዓይን ላይ ቢሆን የሚል ቅድመ ሁኔታ ማስቀመጥ አይገባኝም ነበርና።

244. አሁን ደግሞ በዚህ ፈተና ያገኘሁትን ጥቅም በመጠኑ ላሳያችሁ፤ በመጀመሪያ፣ በዚህ ፈተና የእግዚአብሔርንም የተወደደ ልጁንም መኖርና ክብር እጅግ በሚያስደንቅ ሁኔታ በነፍሴ ዘወትር እንዳስተውል ተደረግሁ። ከዚህ በፊት በነበረው ፈተና ነፍሴ በአለማመን፣ በስድብ፣ በልብ ድንዳኔ፣ ስለ እግዚአብሔር መኖር፣ ስለ ክርስቶስ፣ ስለ ቃሉ እውነትነትና ስለሚመጣው ዓለም እርግጠኝነት በሚነሡ ጥያቄዎች ትጨነቅ ነበር፤ እላለሁ፣ በዚያን ጊዜ በኢአማኒነት እጅግ ተጠቃሁ፤ ተሠቃየሁም። አሁን ግን ነገሩ ሌላ ነበር፤ አሁን እግዚአብሔርና ክርስቶስ ዘወትር በፊቴ ነበሩ፤ ይህም በመጽናናት መንገድ ሳይሆን እጅግ በሚያስፈራ ፍርሃትና ሽብር መንገድ ነበር። የእግዚአብሔር የቅድስናው ክብር በዚያን ጊዜ ሰባበረኝ፤ የክርስቶስ አንጀትና ርኅራኄም በማሠቃያ መንኰራኵር ላይ እንዳለ ሰው ሰበረኝ፤ እርሱን የጠፋብኝና የተጣለ ክርስቶስ አድርጌ እንጂ በሌላ መንገድ ላስበው አልቻልሁምና፤ ይህንም ማሰቤ አጥንቶቼ ያለማቋረጥ እንደሚሰበሩ ያህል ነበረ።

245. መጻሕፍትም አሁን ለእኔ አስደናቂ ነገሮች ሆኑ፤ የእነርሱ እውነትና እርግጠኝነት የመንግሥተ ሰማያት መክፈቻዎች እንደ ሆኑ አየሁ፤ መጻሕፍት የሚደግፉአቸው ብፅዕናን ይወርሳሉ፤ የሚቃወሙአቸውና የሚኰንኑአቸው ግን ለዘላለም ይጠፋሉ። ኦ! «መጽሐፉ ሊሻር አይቻልምና» የሚለው ቃል የልቤን ሽፋን ይቀድደው ነበር፤ «ኃጢአታቸውን ይቅር ያላችኋቸው ሁሉ ይቀርላቸዋል፤ የያዛችሁባቸው ተይዞባቸዋል» የሚለውም ሌላው ቃል እንዲሁ። አሁን ሐዋርያቱን የመማፀኛይቱ ከተማ ሽማግሌዎች እንደ ሆኑ አየሁ (ኢያሱ 20:4)፤ እነርሱ ያስገቡአቸው ለሕይወት ተቀበሉ፤ ያስወጡአቸው ግን በደም ተበቃዩ ይገደሉ ነበር።

246. ኦ! አንዲት የመጽሐፍ ቃል — ማለቴ በእኔ ላይ የቆሙ ቃሎች፣ አንዳንድ ጊዜ ሁሉም እንዲህ እንደ ሆኑ አስብ ነበርና — ሊመጣብኝ ከሚችል ከአርባ ሺህ ሰዎች ሠራዊት ይበልጥ፣ እላለሁ፣ ይበልጥ አእምሮዬን ታስጨንቀውና ታሸብረው ነበር። መጻሕፍት በእርሱ ላይ ለሚነሡበት ሰው ወዮለት።

247. በዚህ ፈተና የተስፋ ቃሎችን ምንነት ከቀድሞው ሁሉ ይበልጥ እንድመለከት ተደረግሁ፤ አሁን በብርቱው በእግዚአብሔር እጅ በታች እየተንቀጠቀጥሁ፣ በፍትሑ ነጐድጓድ ያለማቋረጥ እየተቀደድሁና እየተቦጫጨቅሁ ተኝቼ ነበርና፤ ይህም በጥንቃቄ በተሞላ ልብና በንቁ ዓይን፣ በታላቅ ትጋት እያንዳንዱን ገጽ እንዳገላብጥ፣ ከመንቀጥቀጥ ጋር በተደባለቀ ብዙ ትጋትም እያንዳንዱን ዓረፍተ ነገር ከተፈጥሮ ኃይሉና ስፋቱ ጋር እንዳጤን አደረገኝ።

248. በዚህ ፈተና ደግሞ የተስፋ ቃል ወደ አእምሮዬ በመጣ ጊዜ ገፍቼ የማስወግደውን የቀድሞውን የሞኝነት ልማዴን እንድተው እጅግ ተደበደብሁ፤ አሁን ምንም እንኳ በሌላ ጊዜ እንዳደረግሁት መጽናናቱንና ጣዕሙን ከተስፋው ቃል መምጠጥ ባልችልም፣ አዎን፣ እንደሚሰጥም ሰው ያየሁትን ሁሉ ለመያዝ እንጠራራ ነበርና። ቀድሞ መጽናናቱ ካልተሰማኝ በቀር በተስፋው ቃል ላይ እጄን ማስገባት እንደማይገባኝ አስብ ነበር፤ አሁን ግን እንዲህ ለማድረግ ጊዜው አልነበረም፤ ደም ተበቃዩ እጅግ አጥብቆ ያሳድደኝ ነበርና።

249. ስለዚህ አሁን ያን ቃል የራሴ ለማድረግ ምንም መሠረትና መብት እንደሌለኝ ብፈራም ለመያዝ ደስ አለኝ፤ ልቡን በእኔ ላይ የዘጋ መስሎ ብፈራውም ወደዚያ የተስፋ ቃል እቅፍ ዘልዬ ለመግባት እንኳ ደስ አለኝ። አሁንም ደግሞ የአንዲቱን ፊደል የተፈጥሮ ኃይል እንኳ ሳልገድብ እግዚአብሔር እንዳስቀመጠው አድርጌ ቃሉን ለመቀበል እጥር ነበር። ኦ፣ በዚያ በተባረከው በዮሐንስ ስድስተኛ ምዕራፍ ውስጥ አሁን ምን አየሁ! «ወደ እኔም የሚመጣውን ከቶ ወደ ውጭ አላወጣውም» (ቍጥር 37)። እግዚአብሔር እኔ በልቤ ልገምተው ከምችለው በላይ የሚናገርበት ትልቅ አፍ እንዳለው በራሴ ማሰብ ጀመርሁ። ደግሞም ቃሎቹን በችኰላ ወይም ባልታሰበበት ግለት ሳይሆን፣ ወሰን በሌለው ጥበብና ፍርድ፣ በእውነተኛ እውነትና ታማኝነትም እንደ ተናገራቸው በራሴ አሰብሁ።

250. በእነዚያ ቀናት ብዙ ጊዜ በታላቁ ጭንቀቴ ውስጥ፣ በጭቃ ውስጥ ተይዘው ሳሉ ወደ ጠንካራ መሬት እንደሚንፈራገጡ ፈረሶች ወደ ተስፋው ቃል እንፈራገጥ ነበር፤ ከፍርሃት የተነሣ አእምሮውን ሊስት እንደ ቀረበ ሰው ሆኜም፦ በዚህ ላይ አርፋለሁ፣ እጸናማለሁ፤ መፈጸሙንም ለሰጠው ለሰማይ አምላክ እተወዋለሁ ብዬ እወስን ነበር። ኦ! ስለዚያ የዮሐንስ ስድስተኛ ምዕራፍ ልቤ ከሰይጣን ጋር ስንት ጊዜ ተጓተተ! አሁን እንደ ሌላው ጊዜ በዋነኛነት መጽናናትን አልፈለግሁም፤ ምንም እንኳ፣ ኦ፣ ቢመጣልኝ ምንኛ ደስ ባሰኘኝ ነበር! አሁን ግን ለዘላለም እንዳልሰምጥ የደከመች ነፍሴን የማስደግፍበት ቃል፣ አንድ ቃል! እርሱን ነበር የማድነው።

251. አዎን፣ ብዙ ጊዜ ወደ ተስፋው ቃል ስጠጋ ጌታ ነፍሴን ለዘላለም የሚገፋት መስሎ ታየኝ። ብዙ ጊዜ በጦሮች ላይ እንደ ተሮጥሁ፣ ጌታም ከእርሱ ሊያርቀኝ እንደሚንበለበል ሰይፍ በሚመስል ነገር እንደ ወጋኝ ሆንሁ። ያን ጊዜ ሕጉን ተላልፋ ንጉሡን ለመለመን የሄደችውን አስቴርን አስብ ነበር (አስቴር 4:16)። ደግሞም በራሳቸው ላይ ገመድ አድርገው ምሕረትን ለመለመን ወደ ጠላቶቻቸው የሄዱትን የቤን ሃዳድን ባሪያዎች አሰብሁ (1ኛ ነገሥት 20:31)። በክርስቶስ ውሻ ተብላ እንኳ ያልተደናገጠችው ከነዓናዊቱ ሴት (ማቴዎስ 15:21-28)፣ በእኩለ ሌሊትም እንጀራ ሊበደር የሄደው ሰው (ሉቃስ 11:5-8) ታላቅ ብርታት ሆኑኝ።

252. ከዚህ ፈተና በኋላ እንዳየሁት ያለውን የጸጋን፣ የፍቅርንና የምሕረትን ከፍታና ጥልቀት ከቶ አላየሁም። ታላላቅ ኃጢአቶች ታላቅ ጸጋን ያወጣሉ፤ በደል እጅግ በሚያስፈራበትና በሚበረታበት ስፍራ፣ በክርስቶስ ያለው የእግዚአብሔር ምሕረት ለነፍስ በተገለጠ ጊዜ እጅግ ከፍ ያለና ኃያል ሆኖ ይታያል። ኢዮብ ምርኮውን ባለፈ ጊዜ «ቀድሞ ከነበረው እጥፍ» ተሰጠው (ኢዮብ 42:10)። በጌታችን በኢየሱስ ክርስቶስ እግዚአብሔር ይባረክ። እዚህ ልብ የምለው ሌላ ብዙ ነገር ነበረኝ፤ ነገር ግን ማሳጠር እወዳለሁ፤ ስለዚህ በዚህ ጊዜ እተዋቸዋለሁ፤ ጉዳቴም ሌሎች እንዳይበድሉ እንዲፈሩ፣ እነርሱም እንደ እኔ የብረት ቀንበር እንዳይሸከሙ እግዚአብሔርን እለምናለሁ።

ከዚህ ፈተና በተላቀቅሁበት ጊዜ ወይም በዚያ አካባቢ፣ ሁለት ሦስት ጊዜ ስለ እግዚአብሔር ጸጋ እንግዳ የሆነ መረዳት አግኝቶኝ ልሸከመው እስኪያቅተኝ ድረስ ነበር፤ እኔን ሊደርሰኝ እንደሚችል ሳስብ ከመጠን በላይ የሚያስደንቅ ነበርና፤ ያ ስሜት ለረጅም ጊዜ በእኔ ላይ ቢቆይ ኖሮ ለዕለት ሥራዬ ብቁ እንዳልሆን ያደርገኝ ነበር ብዬ አስባለሁ።

253. አሁን ደግሞ ጌታ በሌሎች የተለያዩ ወቅቶች እንዴት እንደ መራኝና ከእኔ ጋር እንዴት እንደ ሠራ፣ በዚያን ጊዜም ስለ ገጠሙኝ ፈተናዎች ልተርክላችሁ እቀጥላለሁ። በቤድፎርድ ከእግዚአብሔር ሕዝብ ጋር በኅብረት መጀመሪያ በተቀላቀልሁ ጊዜ ካጋጠመኝ እጀምራለሁ። ከእነርሱ ጋር በክርስቶስ ሥርዓትና ደንብ ለመመላለስ እንደምሻ ለቤተ ክርስቲያኒቱ ካቀረብሁና እነርሱም ከተቀበሉኝ በኋላ፣ ስለዚያ የተባረከ የክርስቶስ ሥርዓት — ከመሞቱ በፊት ከደቀ መዛሙርቱ ጋር ስለ በላው የመጨረሻ እራቱ — ሳስብ፣ «ይህን ለመታሰቢያዬ አድርጉት» (ሉቃስ 22:19) የሚለው ጥቅስ እጅግ ውድ ቃል ሆነልኝ፤ በእርሱ ጌታ ስለ ኃጢአቴ መሞቱን እየገለጠልኝ በኅሊናዬ ላይ ወረደ፤ በዚያን ጊዜም እንደ ተሰማኝ በዚያው ኃይል ውስጥ የነከረኝ ያህል ነበር። ነገር ግን እነሆ፣ በዚያ ሥርዓት ተካፋይ ሆኜ ብዙም ሳልቆይ፣ በእርሱ ውስጥ ሁልጊዜ እጅግ ብርቱና አሳዛኝ ፈተናዎች ይከተሉኝ ጀመር፤ ሥርዓቱን እንድሳደብ፣ በዚያን ጊዜ ከእርሱ ለሚበሉትም ገዳይ ነገር እንድመኝላቸው ይፈትኑኝ ነበር፤ ስለዚህ በእነዚህ ክፉና አስፈሪ አሳቦች በመስማማት በማንኛውም ጊዜ በደለኛ እንዳልሆን፣ ከእንደዚህ ያለ ስድብ እንዲጠብቀኝ ወደ እግዚአብሔር ለመጸለይ በዚያ ጊዜ ሁሉ ራሴን ማስገደድ ግድ ሆነብኝ፤ ደግሞም ኅብስቱና ጽዋው ከአፍ ወደ አፍ ሲተላለፍ ለእነርሱ እንዲባርክላቸው ወደ እግዚአብሔር እጮኽ ነበር። የዚህ ፈተና ምክንያት፣ ከዚያ ወዲህ እንዳሰብሁት፣ በመጀመሪያ ለመካፈል ስቀርብ እንደሚገባኝ በዚያ አክብሮት ባለመቅረቤ ነበር።

254. እንዲህ ለዘጠኝ ወር ቆየሁ፤ ፈጽሞ ዕረፍትም ሰላምም አላገኘሁም፤ በመጨረሻ ግን ነፍሴ ቀድሞ በተጐበኘችበት በዚያው ጥቅስ ጌታ ወደ ነፍሴ ገባ፤ ከዚያ በኋላም በዚያ በተባረከ ሥርዓት ስካፈል አብዛኛውን ጊዜ እጅግ ደኅና ሆኜ ተጽናንቻለሁ፤ በዚያም የጌታን ሥጋ ስለ ኃጢአቴ እንደ ተቈረሰ፣ ክቡር ደሙም ስለ መተላለፌ እንደ ፈሰሰ እንደ ለየሁ እታመናለሁ።

255. በአንድ ወቅት ወደ ሳንባ ነቀርሳ (የመመንመን በሽታ) አዘንብዬ ነበር፤ በዚህም በፀደይ ወራት አካባቢ በሕይወት የምኖር እስከማይመስለኝ ድረስ በውጫዊ ሰውነቴ በድንገትና በኃይል በብዙ ድካም ተያዝሁ። ያን ጊዜ ስለ ወደፊቱ ሁኔታዬና አቋሜ፣ ስለዚያ የተባረከ የሚመጣው ዓለም ማስረጃዎቼም በትጋት ራሴን ለመመርመር እንደ ገና ራሴን ሰጠሁ፤ የእግዚአብሔርን ስም እባርካለሁ፤ ሁልጊዜ፣ ይልቁንም በመከራ ቀን፣ በሚመጣው ሕይወት ያለኝን ድርሻ በዓይኔ ፊት ግልጽ አድርጎ ለመጠበቅ መጣር የዘወትር ልማዴ ነበርና።

256. ነገር ግን እግዚአብሔር ለነፍሴ ያሳየውን ቸርነት የቀድሞ ልምምዴን ወደ አእምሮዬ ማምጣት ገና ከመጀመሬ፣ ቍጥር የሌላቸው ኃጢአቶቼና መተላለፎቼ ተጐርፈው ወደ አእምሮዬ መጡ፤ ከእነርሱም መካከል በዚያን ጊዜ እጅግ ያስጨነቁኝ እነዚህ ነበሩ፦ በቅዱሳት ተግባራት ውስጥ ያለኝ ሙትነት፣ ድንዛዜና ቅዝቃዜ፤ የልቤ መቅበዝበዝ፤ በመልካም ነገር ሁሉ መሰላቸቴ፤ ለእግዚአብሔር፣ ለመንገዶቹና ለሕዝቡ ያለኝ የፍቅር ጕድለት፤ በሁሉም መጨረሻ ደግሞ ይህ፦ የክርስትና ፍሬዎች እነዚህ ናቸውን? የተባረከ ሰው ምልክቶች እነዚህ ናቸውን?

257. እነዚህን ነገሮች በተረዳሁ ጊዜ ሕመሜ በእጥፍ ጨመረብኝ፤ አሁን በውስጣዊ ሰውነቴ ታምሜ ነበርና፤ ነፍሴ በበደል ተጨናነቀች፤ እግዚአብሔር ለእኔ ያሳየው ቸርነት የቀድሞ ልምምዴም አሁን ከአእምሮዬ ፈጽሞ ተወሰደ፤ ፈጽሞ እንዳልነበረና እንዳልታየ ሆኖ ተሰወረ። አሁን ነፍሴ በእነዚህ በሁለቱ አሳቦች መካከል እጅግ ተጨነቀች፦ መኖር አይሆንልኝም፤ መሞት አልደፍርም። አሁን በመንፈሴ ሰመጥሁ፤ ወደቅሁም፤ ሁሉንም እንደ ጠፋ ቈጥሬ ተስፋ ልቈርጥ ነበር፤ ነገር ግን እጅግ በሚያሳዝን ሁኔታ ውስጥ እንዳለ ሰው በቤቱ ውስጥ ወዲያና ወዲህ ስመላለስ፣ ያ የእግዚአብሔር ቃል ልቤን ያዘው፦ «በኢየሱስ ክርስቶስም በሆነው ቤዛነት በኩል እንዲያው በጸጋው» ትጸድቃላችሁ (ሮሜ 3:24)። ኦ፣ ግን ምን ያህል ለወጠኝ!

258. አሁን ከሚያስጨንቅ እንቅልፍና ሕልም እንደ ነቃ ሰው ሆንሁ፤ ይህንም ሰማያዊ ቃል እያዳመጥሁ፣ እንዲህ ተብራርቶ የሰማሁት ያህል ሆነልኝ፦ ኃጢአተኛ ሆይ፣ ስለ ኃጢአትህና ስለ ድካምህ ነፍስህን ማዳን የማልችል ይመስልሃል፤ ነገር ግን እነሆ፣ ልጄ በአጠገቤ ነው፤ እርሱንም እመለከታለሁ እንጂ አንተን አይደለም፤ በእርሱም ደስ እንደ ተሰኘሁ መጠን ከአንተ ጋር እሠራለሁ። በዚህ አእምሮዬ እጅግ ቀለለ፤ እግዚአብሔርም ኃጢአተኛን በማንኛውም ጊዜ ሊያጸድቅ እንደሚችል እንዳስተውል ተደረግሁ፤ ክርስቶስን መመልከቱና የእርሱን በረከቶች ለእኛ መቍጠሩ ብቻ ነው፤ ሥራውም ወዲያውኑ ይፈጸማል።

259. እንዲህ በአሳብ ተውጬ ሳለሁ ደግሞ ይህ ጥቅስ በታላቅ ኃይል በመንፈሴ ላይ መጣ፦ «እንደ ምሕረቱ መጠን … አዳነን እንጂ፥ እኛ ስላደረግነው በጽድቅ ስለ ነበረው ሥራ አይደለም» ወዘተ. (ቲቶ 3:5፤ 2ኛ ጢሞቴዎስ 1:9)። አሁን ወደ ላይ ከፍ አልሁ፤ ራሴን በጸጋና በምሕረት ክንዶች ውስጥ አየሁ፤ ቀድሞ ስለ ሞት ሰዓት ማሰብ እፈራ የነበርሁ ቢሆንም፣ አሁን፦ ልሙት! ብዬ ጮኽሁ። አሁን ሞት በዓይኔ ፊት ተወዳጅና ውብ ሆነ፤ ወደ ሌላው ዓለም እስክንሄድ ድረስ በእውነት ፈጽሞ እንደማንኖር አይቻለሁና። ኦ፣ ይህ ሕይወት ከላይ ካለው ሕይወት ጋር ሲነጻጸር እንቅልፍ ብቻ መሰለኝ፤ በዚህ ጊዜ ደግሞ «የእግዚአብሔር ወራሾች» (ሮሜ 8:17) በሚሉት ቃላት ውስጥ በዚህ ዓለም በሕይወት ሳለሁ ልገልጸው ከምችለው በላይ አየሁ። «የእግዚአብሔር ወራሾች»! እግዚአብሔር ራሱ የቅዱሳን ዕድል ፈንታ ነው። ይህን አየሁ፤ ተደነቅሁበትም፤ ያየሁትን ግን ልነግራችሁ አልችልም።

260. ደግሞም በሌላ ጊዜ እጅግ ታምሜና ደክሜ ሳለሁ፣ በዚያ ጊዜ ሁሉ ፈታኙ በብርቱ ከበበኝ፤ ነፍስ ወደ መቃብር መቅረብ በጀመረች ጊዜ ሊያጠቃት እጅግ እንደሚተጋ አግኝቻለሁና፤ ያ ጊዜ ለእርሱ መልካም አጋጣሚው ነው፤ እግዚአብሔር ያሳየኝን ቸርነት የቀድሞ ልምምዴን ከእኔ ለመሰወር ይጥር ነበር፤ የሞትንና የእግዚአብሔርን ፍርድ ሽብርም በፊቴ ያቀርብ ነበር፤ ስለዚህ በዚህ ጊዜ አሁን ብሞት ለዘላለም እጠፋለሁ ብዬ ከመፍራቴ የተነሣ ሞት ሳይመጣ የሞትሁ ያህል ሆንሁ፤ ቀድሞውንም ወደ ጥልቁ ጉድጓድ እየወረድሁ እንዳለ የተሰማኝ ያህል ነበር፤ ወደ ሲኦል ከመሄድ በቀር ሌላ መንገድ የለም ያልሁ መሰለኝ። ነገር ግን እነሆ፣ በእነዚያ ፍርሃቶች መካከል ሳለሁ፣ መላእክት አልዓዛርን ወደ አብርሃም እቅፍ መውሰዳቸውን የሚናገሩት እነዚህ ቃላት፦ ይህን ዓለም በምትለቅበት ጊዜ ለአንተም እንዲሁ ይሆናል እንደሚሉ ያህል ወደ ውስጤ ተወረወሩ። ይህ መንፈሴን በጣፋጭነት አነቃቃው፤ በእግዚአብሔርም ተስፋ እንዳደርግ ረዳኝ፤ በዚህም በመጽናናት ለጥቂት ጊዜ ካሰላሰልሁ በኋላ፣ ይህ ቃል በታላቅ ክብደት በአእምሮዬ ላይ ወደቀ፦ «ሞት ሆይ፥ መውጊያህ የት አለ? ሲኦል ሆይ፥ ድል መንሣትህ የት አለ?» (1ኛ ቆሮንቶስ 15:55)። በዚህ በአንድ ጊዜ በሥጋዬም በአእምሮዬም ደኅና ሆንሁ፤ ሕመሜ ወዲያውኑ ጠፍቶአልና፤ በእግዚአብሔር ሥራዬም ውስጥ እንደ ገና በመጽናናት ተመላለስሁ።

261. በሌላ ጊዜ ደግሞ፣ ከዚያ በፊት በመንፈሴ በመጠኑ ደኅናና ጣዕም ያለኝ የነበርሁ ቢሆንም፣ በድንገት ታላቅ የጨለማ ደመና ወደቀብኝ፤ ይህም የእግዚአብሔርንና የክርስቶስን ነገሮች እጅግ ስለ ሰወረብኝ በሕይወቴ ፈጽሞ እንዳላየኋቸውና እንዳላወቅኋቸው ሆንሁ፤ ነፍሴም በማይሰማና ልብ በሌለው የመንፈስ ሁኔታ እጅግ ስለ ተዋጠች፣ ነፍሴ በክርስቶስ የሚገኘውን ጸጋና ሕይወት ለመፈለግ ስትንቀሳቀስ ወይም ስትነቃቃ ሊሰማኝ አልቻለም፤ ወገቤ እንደ ተሰበረ፣ ወይም እጆቼና እግሮቼ በሰንሰለት እንደ ታሰሩ ሆንሁ። በዚህ ጊዜ ደግሞ በውጫዊ ሰውነቴ ድካም ሲይዘኝ ተሰማኝ፤ ይህም ያንን ሌላውን መከራ ይበልጥ ከባድና የማይመች አደረገብኝ።

262. በዚህ ሁኔታ ሦስት አራት ቀን ያህል ከቆየሁ በኋላ፣ በእሳት አጠገብ ተቀምጬ ሳለሁ፣ ወደ ኢየሱስ መሄድ አለብኝ የሚለው ቃል በልቤ ውስጥ በድንገት ሲያስተጋባ ተሰማኝ፤ በዚህ የቀድሞው ጨለማዬና ኢአማኒነቴ ሸሹ፤ የተባረኩ የሰማይ ነገሮችም በዓይኔ ፊት ተቀመጡ። እንዲህ በድንገት በመደነቅ ተይዤ ሳለሁ፦ ሚስቴ ሆይ፣ ወደ ኢየሱስ መሄድ አለብኝ የሚል ጥቅስ በእርግጥ አለን? አልኋት። እርስዋም ልትነግረኝ እንደማትችል ተናገረች፤ ስለዚህ እንዲህ ያለውን ስፍራ ማስታወስ እችል እንደ ሆነ ለማየት እያሰላሰልሁ ተቀመጥሁ፤ ከሁለት ሦስት ደቂቃ በላይ ሳልቀመጥ፦ «በደስታም ወደ ተሰበሰቡት ወደ አእላፋት መላእክት» የሚለው ቃል ወደ ውስጤ ዘልቆ ገባ፤ ከዚያም ጋር ስለ ጽዮን ተራራ የሚናገረው የዕብራውያን አሥራ ሁለተኛው ምዕራፍ በዓይኔ ፊት ቀረበ (ቍጥር 22-24)።

263. ያን ጊዜ በደስታ ሚስቴን፦ ኦ፣ አሁን አወቅሁ፣ አወቅሁ! አልኋት። ያቺ ሌሊት ለእኔ መልካም ሌሊት ነበረች፤ ከእርስዋ የተሻሉ ሌሊቶች ያሳለፍሁት ጥቂት ብቻ ነው፤ እግዚአብሔር ያሳየኝን እካፍላቸው ዘንድ የአንዳንድ የእግዚአብሔር ሰዎችን ኅብረት ናፈቅሁ። በዚያች ሌሊት ክርስቶስ ለነፍሴ ውድ ክርስቶስ ነበረ፤ በክርስቶስ በኩል ካገኘሁት ደስታ፣ ሰላምና የድል ስሜት የተነሣ በአልጋዬ ላይ መተኛት እንኳ አልቻልሁም ነበር። ይህ ታላቅ ክብር እስከ ጥዋት ድረስ በእኔ ላይ አልቆየም፤ ቢሆንም ያ የዕብራውያን አሥራ ሁለተኛው ምዕራፍ (ዕብራውያን 12:22-24) ከዚህ በኋላ ለብዙ ቀናት ተከታትሎ ለእኔ የተባረከ ጥቅስ ሆነልኝ።

264. ቃላቱ እነዚህ ናቸው፦ «ወደ ጽዮን ተራራና ወደ ሕያው እግዚአብሔር ከተማ ደርሳችኋል፥ ወደ ሰማያዊቱም ኢየሩሳሌም፥ በደስታም ወደ ተሰበሰቡት ወደ አእላፋት መላእክት፥ በሰማያትም ወደ ተጻፉ ወደ በኵራት ማኅበር፥ የሁሉም ዳኛ ወደሚሆን ወደ እግዚአብሔር፥ ፍጹማንም ወደ ሆኑት ወደ ጻድቃን መንፈሶች፥ የአዲስም ኪዳን መካከለኛ ወደሚሆን ወደ ኢየሱስ፥ ከአቤልም ደም ይልቅ የሚሻለውን ወደሚናገር ወደ መርጨት ደም ደርሳችኋል»። በዚህ በተባረከ ቃል ጌታ ደጋግሞ መራኝ፤ መጀመሪያ ወደዚህ ቃል፣ ከዚያም ወደዚያኛው፣ በእያንዳንዳቸውም ውስጥ አስደናቂ ክብር አሳየኝ። እነዚህ ቃላት ከዚህ ጊዜ ወዲህ ብዙ ጊዜ ለመንፈሴ ታላቅ መታደስ ሆነዋል። ስለ ማረኝ እግዚአብሔር ይባረክ።