የክርስቲያን አካሄድ

በምዕራፍ 3 እንደ ተመለከትነው በክርስቶስ «መቀመጥን» እንደ ተማርን አምናለሁ (ኤፌሶን 2:6) — ጳውሎስን እጅግ ያስደሰተውንና ስለ እኛ ይህን የመሰለ ድንቅ ጸሎት እንዲጸልይ ያደረገውን ነገር አውቀናል። አሁን ደግሞ እንድንመላለስ ይመክረናል።

እንዲህ ልንመላለስ ይገባናል፦ «በተጠራችሁበት መጠራታችሁ እንደሚገባ ትመላለሱ ዘንድ» (4:1)። «አሕዛብ ደግሞ በአእምሮአቸው ከንቱነት እንደሚመላለሱ ከእንግዲህ ወዲህ እንዳትመላለሱ» (4:17)። «ክርስቶስም ደግሞ እንደ ወደዳችሁ … በፍቅር ተመላለሱ።» (5:2)። «እንደ ብርሃን ልጆች ተመላለሱ» (5:8)። «እንደ ጥበበኞች እንጂ ጥበብ እንደሌላቸው ሳይሆን» ተመላለሱ (5:15)። «ስለ ንግግርህ ግድ የለኝም — አካሄድህን አሳየኝ!» አካሄድህን የሚወስነው የቆምህበት መሬት ነው፤ የቆምኸው በዚህ ዓለም (ሥርዓት) ውስጥ ነው ወይስ «በሰማያዊ ስፍራ»?

ከተነሣው ጌታህ ጋር ተነሣ፤ ከክርስቶስ ጋር ወደ ላይ ዐርግ፤ በሰማያዊ ስፍራም ሳታየው ከምትወድደው ከእርሱ ጋር ተመላለስ።

እንደ ሰማያዊ ዘር፣ የንጉሣዊ ደም ልዑላን ሆናችሁ ተመላለሱ፤ እንደ ብርሃን ልጆች፣ እንደ እግዚአብሔር ልጆችና ወራሾች ተመላለሱ። ኤ. ቢ. ሲምፕሰን 4:1፦ በተጠራችሁበት መጠራታችሁ እንደሚገባ ተመላለሱ፦ በትሕትና፣ በየዋህነት፣ በትዕግሥት፣ በመቻቻል — በፍቅር። እነዚህ በሌላ ስፍራ ከመንፈስ ፍሬዎች መካከል ተዘርዝረው ይገኛሉ (ገላትያ 5:22-23)። ለማደግ ጊዜ ይወስዳሉ! የፍሬ ዛፍ ፍሬውን የሚያፈራው በመጣጣር አይደለም፤ የፀሐይ ብርሃንንና ዝናብን ሲቀበል፣ ከመሬትም ምግብን ሲመገብ ፍሬውን ያፈራል። እንዲሁም እኛ የመንፈስን ፍሬ በራሳችን ጥረት ልናፈራ አንችልም። «በውኃ ፈሳሾች ዳር እንደ ተተከለች፥ ፍሬዋን በየጊዜዋ እንደምትሰጥ ዛፍ» ልንሆን ይገባናል (መዝሙር 1:3)።

ወደ ካናዳ በደረስን ጊዜ በአትክልት ቦታው አራት የፍሬ ዛፎች ያሉበት አንድ አሮጌ ቤት ገዛን።

ዛፎቹ ሳይንከባከባቸው ተትተው ስለ ነበር ምንም ፍሬ አያፈሩም ነበር፤ ስለዚህ ልገርዛቸው ወሰንሁ። ወዳጆቼ እጅግ ብዙ የቈረጥሁ መሰላቸው፤ ዛፎቹም አሁን የሚደርቁ መስሎአቸው ነበር። ታዲያ በቀጣዩ የጸደይ ወራት እጅግ ብዙ ጣፋጭ ፍሬ — ፖም፣ ፕለምና ቼሪ — ባፈሩ ጊዜ ምን ያህል እንደ ተደሰትን አስብ!

አንድ ምሽት እኔና አን በአትክልት ቦታችን ወንበሮች ላይ ተቀምጠን ሳለን አንድ እንግዳ የሆነ ድምፅ ሰማሁ — ማቃሰት፣ ከዚያም በእፎይታ የሚወጣ «አሃ…» የሚል ድምፅ። ድምፁ ከየት እንደሚመጣ ማወቅ አልቻልሁም ነበር፤ በኋላ ግን ከፖሙ ዛፍ ቅርንጫፎች አንዱ በሕመም ድምፅ እያበጠ ሄዶ ድንገት ሲፈነዳ፣ አንድ የሚያምር ፖምም ብቅ ሲል አየሁ! ከዚያም ሌላ ቅርንጫፍ ማበጥ ጀመረ፤ ውጤቱም ያው ሆነ።

እኔና አን ቼሪ፣ ፕለምና ፖም ከብዙ መወጠርና ማቃሰት በኋላ ድንገት ብቅ ሲሉ እያየን ተደነቅን።

እንግዲህ ይህን ታሪክ የፈጠርሁት እኔ መሆኔን እንደ ተረዳህ ተስፋ አደርጋለሁ! ፍሬ እንዲህ አያድግም። ታሪኩ እጅግ የሞኝነት ነው — ልክ የመንፈስን ፍሬ በራሳቸው ጥረት ማፍራት እንደሚችሉ እንደሚያስቡ አማኞች!

ምንም ያህል ብትጣጣር በሕይወትህ ደስታን ወይም ሰላምን ወይም ቸርነትን ወዘተ. ልታፈራ አትችልም — እንዲህ ያለውን ፍሬ ሊያፈራ የሚችለው በእርሱ መኖር ብቻ ነው።

በነገራችን ላይ፦ እነዚያን ፍሬዎች ስናስብ፣ እያነበብን በሄድን ቁጥር ይበልጥ «ብርቅ» (እምብዛም የማይገኙ) እየሆኑ እንደሚሄዱ እናያለን።

ደግሞም የመጀመሪያዎቹ ሦስቱ (ፍቅር፣ ደስታ፣ ሰላም) «ውስጣዊ» ናቸው፤ ሁለተኞቹ ሦስቱ (ትዕግሥት፣ ቸርነት፣ በጎነት) በአብዛኛው ለሌሎች ከምሰጠው ምላሽ ጋር ይያያዛሉ፤ የመጨረሻዎቹ ሦስቱ (እምነት፣ የውሃት፣ ራስን መግዛት) ደግሞ ለእግዚአብሔር ስለምሰጠው ምላሽ ይናገራሉ። (የፍሬዎቹ ስሞችና ቅደም ተከተላቸው የእንግሊዝኛው ኪንግ ጀምስ ትርጉም እንደሚያቀርባቸው ነው።) ትሕትና ራሴን እንዳለሁ ማወቅ ነው። ከዚያ ያልበለጠ፣ ከዚያም ያላነሰ! «እኔ በክርስቶስ ቤተ ክርስቲያን ውስጥ መሪ ነኝ» የሚለው ቃል በትዕቢት፣ በመመካት ወይም ጳውሎስ እዚህ እንደሚያደርገው በትሕትና ሊነገር ይችላል። የሐሰት ትሕትና («ኧረ እኔ ትል እንጂ ሌላ ምንም አይደለሁም!») ከትዕቢት ጋር የሚዛመድ ደዌ ነው።

የዋህነት በሌላ ስፍራ «የውሃት» ተብሎ ተተርጉሟል — ለመማርና ለመቀረጽ ዝግጁ መሆን ማለት ነው። «የተገራ ብርታት» ተብሎም ተገልጿል — በአፉ ልጓም እንዳለበት ብርቱ ፈረስ።

ትዕግሥት (መታገሥ) — እስከ መጨረሻ ይጸናል፤ ሰዎችን በትዕግሥት ይሸከማል።

በፍቅር መቻቻል — እርስ በርስ መታገሥ። ይህ «ፍቅር» «አጋፔ» ነው — ከሁሉ የላቀውን መልካም ነገር ብቻ የሚሻ ፍቅር።

4:17-24፦ ከእንግዲህ ወዲህ አሕዛብ እንደሚመላለሱ አትመላለሱ።

ይህ በአሮጌው ባሕርይና በአዲሱ ባሕርይ (በ«አሕዛብ» እና በአዲሱ ሰው) መካከል ያለ ንጽጽር ነው። አሮጌው ሰው በጨለማ ይመላለስ ነበር፤ ማስተዋል የጎደለው፣ አላዋቂ፣ በልቡ ደንዳንነት ምክንያት ከእግዚአብሔር ሕይወት የራቀ፣ በመመኘትም ለሴሰኝነትና ለርኵሰት ራሱን አሳልፎ የሰጠ ነበር። እነዚህ ሁሉ በክርስቶስ ያገኘኸው እውነት ከሚጠይቀው ነገር ጋር ፈጽሞ ተቃራኒ ናቸው።

ጳውሎስ የአሕዛብን አእምሮ ለመግለጥ ሦስት እጅግ ብርቱ ቃላትን ይጠቀማል።

«የልብ ደንዳንነት» — ፖሮሲስ — እንደ አለት የደረቀ፤ ስሜት ሁሉ እስኪጠፋ ድረስ የደነደነ።

«ራሳቸውን ወደ ሴሰኝነት አሳልፈው ሰጡ» — አሴልጌያ — በሴሰኝነቱ ሌሎች እንዴት እንደሚያዩት ግድ የማይሰጠው።

«በመመኘት ርኵሰትን ሁሉ ለማድረግ» — ፕሊዮኔክሲያ — የተረገመ የመያዝ ፍቅር፤ ሰው መብት የሌለውን ነገር መመኘት።

አሮጌውን ሰው «ልናስወግድ» ይገባናል፤ በአእምሮአችን መንፈስ ልንታደስ ይገባናል፤ አዲሱን ሰው «ልንለብስ» ይገባናል።

እነዚህ ተጠያቂ የምንሆንባቸው ተግባራት ናቸው — ቀጣይነት ያለው የልብ ዝንባሌ ነው። እዚህ ላይ ሮሜ 12:1-2ን አስብ።

5:1-6፦ ክርስቶስም ደግሞ እንደ ወደዳችሁ በፍቅር ተመላለሱ…

እነዚህ ቁጥሮች የአፍቃሪን የአኗኗር ዘይቤ ያሳዩናል።

ይህ በሁለት ወገኖች መካከል ያለ የ«እጮኝነት» ኪዳን ነው። በአሳብም ሆነ በኑሮ ለርኵሰት ምንም ስፍራ የለም።

ለሙሽራችን ለክርስቶስ ታጭተናል፤ እስራኤል ለእግዚአብሔር ታጭታ ሳለች እንዳደረገችው ከዓለም ጋር ልናመነዝር አይገባንም። ከሁሉ የተሻለው ምሳሌያችን ኢየሱስ ነው። የመሥዋዕትነት ሕይወቱ ወደ እግዚአብሔር እንደሚያርግ የመዓዛ ሽታ ነበረ — ተቀባይነት ያለው። የእርሱ መታዘዝ ፍጹም፣ ፍቅሩም ፍጹም ነበረ።

ክርስትና ለዓለም ያመጣችው ብቸኛው አዲስ በጎነት ንጽሕና (ራስን ከዝሙት መጠበቅ) ነው ተብሎ ተነግሯል። የጥንቱ ዓለም ዝሙትን እጅግ አቃልሎ ይመለከተው ስለ ነበር ጭራሽ እንደ ኃጢአት አይቈጠርም ነበር።

ጳውሎስ ሁለት ማስጠንቀቂያዎችን ይሰጠናል፦ 1) እንደነዚህ ስላሉት ነገሮች አቃልለን መነጋገር እንኳ አልተፈቀደልንም።

2) በከንቱ ቃላት ልንታለል አይገባንም — ግኖስቲኮች እንዳደረጉት ስለ እንደነዚህ ያሉ ነገሮች አቃልለው በሚናገሩ ድምፆች ልንታለል አይገባንም።

5:8-14፦ እንደ ብርሃን ልጆች ተመላለሱ።

ቀድሞ የጨለማ ልጆች ነበራችሁ፤ አሁን ግን ብርሃን ሊመራችሁና በዚህ በጨለመ ዓለም ውስጥ ሊያበራ መጥቷል። ከጨለማ ጋር ልንተባበር አይገባንም፤ ይልቁንም በ(ሙሽራችን) ብርሃን ልንመላለስ ይገባናል። የሌላ እንጂ የዓለም እንዳልሆንን አውቀን በጥንቃቄና በማስተዋል ልንመላለስ ይገባናል።

ቁጥር 14 የጥንት መዝሙር ክፍል ይመስላል — ምናልባትም በጥምቀት ጊዜ ይዘመር የነበረ ይሆን?

5:15-21፦ እንደ ጥበበኞች እንጂ ጥበብ እንደሌላቸው ሳይሆን ተመላለሱ።

የእግዚአብሔር ፈቃድ ምን እንደ ሆነ እወቅ፤ ቃሉን አጥና፤ መንፈሱ እንዲያስተምርህ ከእርሱ ጋር ብቻህን ጊዜ አሳልፍ። ደግሞም በወይን ጠጅ አትስከር፤ ነገር ግን መንፈስ ይሙላብህ።

ቁጥር 17-21፦ በእነዚህ መንገዶች ስንመላለስ ምን መሆን እንዳለብን ያሳዩናል። «በመንፈስ የተሞላ» ሕዝብ መሆን አለብን።

በመንፈስ የተሞላ ሕይወት የሚታወቅባቸው ሦስቱ ማስረጃዎች እነዚህ ናቸው፦ 1) የውዳሴ መንፈስ (ቁጥር 19)፤ 2) የምስጋና መንፈስ (ቁጥር 20)፤ 3) የመገዛት መንፈስ (ቁጥር 21)።

አምላኪ ካልሆንህ፣ ወይም ስለ ቤተ ክርስቲያን ወይም በኅብረቱ ውስጥ ስላሉ ሌሎች የምታጕረመርም ከሆንህ በመንፈስ እንደ ተሞላህ አትንገረኝ። የሁሉ አገልጋይ ልትሆን ተጠርተሃል — ለማገልገል የተገዛህ።

ዛሬ «በመንፈስ የተሞሉ» ነን የሚሉ ብዙዎች አሉ። እነዚህ ሦስት «ማስረጃዎች» የሌሉት ሰው «በመንፈስ የተሞላ» ነኝ ቢል እውነተኛነቱን ልንጠራጠር እንደምንችል አምናለሁ — በእርሱ ዘንድ ይልቁን ጐልተው የሚታዩት ማጕረምረም፣ የፖለቲካ ሽኩቻና ትዕቢት ናቸው። ጳውሎስ በ1ኛ ቆሮንቶስ ምዕራፍ 13ን በምዕራፍ 12 እና በ14 መካከል ያስቀመጠውም ለዚህ ነው። እነዚህኞቹ ስለ ካሪስማታ — ስለ መንፈስ ስጦታዎች — እና በአጥቢያ ቤተ ክርስቲያን ውስጥ ስለ አሠራራቸው ብዙ ያስተምራሉ፤ ነገር ግን እንዲህ ያሉት መገለጦች «እንደሚጮኽ ናስ ወይም እንደሚንሽዋሽዋ ጸናጽል» ናቸው — ምንም ዋጋ የሌላቸው። ምዕራፍ 12 ስለ ፍቅር ብልጫ ይናገራል፤ ፍቅርም የካሪስማታ ስጦታዎች በሚሠሩበት ጊዜ ሁሉ በግልጥ ሊታይ ይገባዋል።

«ስለ ንግግርህ ግድ የለኝም — ከዚያ ይልቅ የሚያሳስበኝ አካሄድህ ነው።»