አካልና ሕንጻ

እግዚአብሔር ሁሉን «በክርስቶስ ለመጠቅለል» አስቧል (ኤፌሶን 1:10)፤ አይሁድና አሕዛብ በእርሱ «አብረው ሕይወትን እንዲያገኙ» (2:5)፤ በመካከላቸው ያለው መለያያ «እንዲፈርስ»ና እነርሱም «አንድ እንዲሆኑ» (2:14)፤ የ«አካሉም» «አብረው ብልቶች» (3:6) እንዲሆኑ አስቧል። ለጳውሎስ ራሱን ችሎ ለብቻው የሚኖር አማኝ የሚባል ነገር የለም፤ ከእግዚአብሔርም ሆነ ከሌሎች አማኞች ተነጥሎ ራሱን የቻለ አማኝ የለም።

ጳውሎስ ስለ ቤተ ክርስቲያን — ስለ ኢየሱስ ክርስቶስ «ኤክሌሲያ» (ተጠርተው የወጡት) — ያለውን ማስተዋል ለማስረዳት ሁለት ሐሳቦችን ያስተዋውቀናል፦ «አካል» (ኤፌሶን 1:23) እና «ሕንጻ» (ኤፌሶን 2:22)።

የክርስቶስ አካል

ቤተ ክርስቲያን ከአይሁድም ከአሕዛብም የተውጣጡ ሰዎች አንድነት እንደ ሆነች ልናስባት ይገባል።

ይህ ማለት ሁሉም አንድ ዓይነት መሆን አይደለም፤ ኢኩሜኒዝምም (በክርስቲያኖች መካከል ትብብርንና አንድነትን ማስፋፋት) አይደለም።

የአካሉ መለያ ባሕርይ ኢየሱስ የአካሉ ራስ መሆኑና አካሉም የእርሱ ሙላት መሆኑ ነው (1:23)። አካሉ የሚኖረው ራሱና ጌታው የሆነውን የእርሱን ፈቃድ ለማድረግ ነው። ጳውሎስ በዮሐንስ 17 ተመዝግቦ የምናገኘውን የኢየሱስን ጸሎት ያውቅ ይሆናል፤ «አንተ (አብ) እና እኔ (ወልድ) አንድ እንደ ሆንን አንድ ይሆኑ ዘንድ»። ኢየሱስ በእርሱ ለሚያምኑ ሁሉ ያቀረበው የመጨረሻ ጸሎት አንድ እንድንሆን ነው። ከዚህም በላይ እርሱና አብ «አንድ» እንደ ሆኑ እኛም «አንድ» እንድንሆን ነው። በዚህ ውስጥ ምንም ውጥረት የለም፤ የተለያዩ ግቦችና ሐሳቦች ግጭት የለም፤ ይልቁንም በፍቅር የተቀረጸ አንድነት ነው። የእንዲህ ያለው አንድነት ውጤትም «አንተ እንደ ላክኸኝ እኔንም እንደ ወደድኸኝ እነርሱን እንደ ወደድሃቸው ዓለም ያውቅ ዘንድ» (ዮሐንስ 17:23) ይሆናል።

አካል ብዙ የተለያዩ ክፍሎች እንደ «አንድ» ሆነው የሚሠሩበት መልካም ምሳሌ ነው። ጤናማ በሆነ አካል ውስጥ፣ አንዳንዶቹ ክፍሎች እርስ በርሳቸው «የሚቃረኑ» ቢሆኑም እንኳ ሁሉም በሚገባ ተቀናጅተው ይሠራሉ። ለምሳሌ ወደ ፊት ለመራመድ አንዱ እግር ወደ ኋላ ሲገፋ ሌላው ወደ ፊት ይዘረጋል! እግር እጅን «አታስፈልገኝም» ሊለው አይችልም፤ ጆሮም ዓይንን «አታስፈልገኝም» ሊለው አይችልም (1ኛ ቆሮንቶስ 12:15)። ታዲያ እንዲህ ማለት አይቻልምን፦ «ባፕቲስቱ ጴንጤቆስጤውን ‹አታስፈልገኝም› ሊለው አይችልም፤ ጴንጤቆስጤውም ባፕቲስቱን እንዲሁ። ወንጌላዊው አስተማሪውን ‹አታስፈልገኝም› ሊለው አይችልም፤ ወዘተ.»? የአካል ክፍሎች የተፈጠሩበትን ሥራ የማይሠሩ ሲሆኑ አካሉ ታሟል ወይም በትክክል መሥራት አቅቶታል።

ጳውሎስ ስለ አካሉና ስለ አገልግሎቱ በሦስት ስፍራዎች ብዙ ያስተምራል፦ በሮሜ 12፣ በ1ኛ ቆሮንቶስ 12 እና እዚህ በኤፌሶን። እነዚህ ሦስቱ ክፍሎች መንፈስ ቅዱስ ግለሰቦችን ለአገልግሎት ስጦታ በመስጠት ስለሚሠራው ሥራ የጻፈባቸው ያው ክፍሎች መሆናቸው አስደናቂ ነው። አንዳንዶች «ቅዱሳንን ለማስታጠቅ» (4:12) ስጦታ ተሰጥቷቸዋል፤ ሌሎች ደግሞ በኢየሱስ እጆችና ልብ የጠፋውን ዓለም እንዲያገለግሉ ስጦታ ተሰጥቷቸዋል። ማንም ለራሱ ለግል ደስታው ስጦታ አልተሰጠውም። በሌሎች ስጦታና አገልግሎት ስንቀና፣ መንፈስ ቅዱስ የሰጠንንም ሳንሠራበት ስንቀር እንዴት ያሳዝናል! እያንዳንዳችን ለጋራ ጥቅም የምናገለግልበት የመንፈስ ቅዱስ ስጦታ ተሰጥቶናል (1ኛ ቆሮንቶስ 12:7)። የአንተን እየተጠቀምህበት ነውን? ምን እንደ ሆነ አታውቅምን? ፓስተርህን ወይም በኅብረትህ ውስጥ ያሉ እግዚአብሔርን የሚፈሩ ሰዎችን ጠይቅ፤ አንተ የማታየውን እነርሱ ማየታቸው ሊያስገርምህ ይችላል!

«አካል ሁሉ እያንዳንዱ ክፍል በልክ እንደሚሠራ፥ በተሰጠለት በጅማት ሁሉ እየተጋጠመና እየተያያዘ፥ ራሱን በፍቅር ለማነጽ አካሉን ያሳድጋል።»

(ኤፌሶን 4:16)።

በአብና በወልድ መካከል ያለውን አንድነት አስብ።

«ዓለም ያምን ዘንድ» በሚሠራው አካል ውስጥ ድርሻዬን እንዴት አበረክታለሁ? (ዮሐንስ 17:21) ግማሽ በቁም ነገር ግማሽ በቀልድ «ታዲያ አንተ የአካሉ የትኛው ክፍል ነህ?» ተብዬ በተጠየቅሁ ቁጥር፣ በሚገባ ፈገግ ብዬ «እኔማ ትልቁ የእግር ጣት ነኝ!» ብዬ እመልሳለሁ። ከዚያም ማብራሪያ ስጨምር እንዲህ እላለሁ፦ «የማማክራቸውን ሰዎች ሕይወት በሚመለከት ብዙ ጊዜ ራሴን በጨለማና በሚሸቱ ስፍራዎች ውስጥ አገኛለሁ። ቢሆንም እንደ አስተማሪና አበረታች፣ ለአካሉ ሚዛን ማምጣትን ኃላፊነቴም ዕድሌም አድርጌ እቆጥረዋለሁ።»

ሕንጻው — ቅዱስ ቤተ መቅደስ — የእግዚአብሔር መኖሪያ

ጳውሎስ ቤተ ክርስቲያንን ከሕያዋን ድንጋዮች የተሠራች ሕንጻ አድርጎ በማቅረብ ከጴጥሮስ ጋር ይስማማል (1ኛ ጴጥሮስ 2:5)። እርሷ በሐዋርያትና በነቢያት (በአዲስ ኪዳንና በብሉይ ኪዳን) መሠረት ላይ ተሠርታለች፤ ለእግዚአብሔር ለመንፈስ ቅዱስ መኖሪያ ለመሆንም «አብራ እየተሠራች» ነው። ኢየሱስ የሕንጻውን መስመሮች የሚያቀና «የማዕዘኑ ራስ ድንጋይ» ነው (ኤፌሶን 2:20)። በአካል እንደሚሆነው ሁሉ፣ ክፍሎቹ ሁሉ በአንድነት የተያያዙ ናቸው፤ እያንዳንዳቸውም የተለየ ተግባር አላቸው። ማንም የበር መቃንን ለጣሪያ ወራጅ፣ የመስኮት መስታወትንም ለወለል አይጠቀምም!

እንዲህ ያለው ሕንጻ እንዴት አስቂኝ በሆነ ነበር! ጳውሎስ ራሱን ሌሎች በላዩ በጥንቃቄ የሚያንጹበትን መሠረት ለመጣል የሚሻ ብልሃተኛ የአናጺ አለቃ ብሎ ይጠራል (1ኛ ቆሮንቶስ 3:10)።

ሁላችንም ሕንጻው እንደ ሆንን ሁሉ ገንቢዎችም ልንሆን ይገባናል። «የእግዚአብሔር ቤተ መቅደስ እንደ ሆናችሁ የእግዚአብሔርም መንፈስ እንዲኖርባችሁ አታውቁምን?»

እነዚህን ሁለት የቤተ ክርስቲያን ምሳሌዎች ስናስብ፣ ቤተ ክርስቲያን እያንዳንዱ አባል የተለየና አስፈላጊ ድርሻ ያለበት፣ የሚሠራ ሕያው አካል እንድትሆን የታሰበች መሆኗን መደምደም አለብን። ኢየሱስ ቤተ ክርስቲያኑን እንደሚሠራና የገሃነም ደጆችም እንደማይችሏት ተናግሯል (ማቴዎስ 16:18)። እንዲህ ያለችው ቤተ ክርስቲያን በፍቅር የተሳሰረችና በውስጧ በሚኖረው በመንፈስ ቅዱስ ኃይል የምታገለግል ናት። ሰይጣን ይህችን ቤተ ክርስቲያን ለመከፋፈል የሚችለውን ሁሉ ማድረጉ የሚጠበቅ ነው፤ የሚያሳዝነው ደግሞ ከአባሎቿ ብዙዎቹ ይተባበሩታል!

«በቅዱሳን ያለውን የርስቱን ክብር ባለ ጠግነት» ወይም «ለምናምን ለእኛ ያለውን እጅግ ታላቅ የኃይሉን ብዛት» (1:18-19) ማወቅ ብንሻ፣ እንደ አካሉ ብልቶችና ለመንፈስ ቅዱስ ማደሪያ እንዲሆን በሚገባ እንደ ተጋጠመ ሕንጻ ድርሻችንን መፈጸም ግዴታችን ነው።

እንግዲያስ አንተ የአካሉ የትኛው ክፍል ነህ? በመንፈስ ቅዱስ ስጦታዎችህ እየሠራህ ነውን? ወይስ በሌላው ስጦታ ስለምትቀና ደክመሃል?

በአንድ ወቅት የሙሉ ወንጌል ነጋዴዎች ኅብረት ባዘጋጀው የእራት ግብዣ ላይ ተጋባዥ ተናጋሪ ነበርሁ። ወደ ሆቴሉ ቀደም ብዬ ደረስሁ፤ ሁለት ሰዎችም ሞቅ ባለ ሰላምታ ተቀበሉኝ። ጥቂት ቆይቶ ሌላ አንድ ወንድም ተቀላቀለን፤ ነገር ግን በስሜቱ ደህና እንዳልነበረ ብዙም ሳይቆይ ግልጽ ሆነ። ቀጥሎ የተደረገውን ጭውውት ሳዳምጥ፣ በዚያ ምሽት ወደዚያ በመምጣቱ ሚስቱ ከእርሱ ጋር እንዳልተስማማች ተረዳሁ።

ከአዲሶቹ ወዳጆቼ አንዱ «አብረን እንጸልይ» አለ፤ ስለዚህ እንደ ሙሉ ወንጌል ነጋዴዎች ኅብረት የተለመደ ልማድ በሆቴሉ የእንግዳ መቀበያ አዳራሽ ውስጥ ክንድ ለክንድ ተያያዝን፤ እነርሱም ስለ አዲሱ መጪ መጸለይ ጀመሩ። ከጨረስን በኋላ እንዲህ አልሁት፦ «ይህ ለአንተ ትርጉም ይኖረው እንደ ሆነ አላውቅም፤ ነገር ግን ስንጸልይ በዝናብ ማዕበል ውስጥ ያለ አንድ ቤት አየሁ። ዝናቡ ወደ ቤቱ ውስጥ እየወረደ ነበር።» እርሱም እያለቀሰ መሬት ላይ ወደቀ። በመጨረሻ ብድግ ብሎ «ወንድሞች፣ ወደ ቤቴ መሄድ አለብኝ!» አለ፤ ከዚያም ወደ እኔ ዞሮ እንዲህ አለኝ፦ «አመሰግናለሁ! ዛሬ ምሽት ወደዚህ ስመጣ ስለ ሚስቴ ለጌታ እያማረርሁ ነበር፤ እርሱም ‹አንተ የሚያፈስስ ጣሪያ ነህ! ራስህን ስታስተካክል ስለ ሚስትህ አንድ ነገር አደርጋለሁ!› አለኝ።» እግዚአብሔር ለዚያ ወንድም የእውቀትን ቃል ሰጥቶኝ ነበር (1ኛ ቆሮንቶስ 12:9)። በአሥራ ስድስተኛው መቶ ክፍለ ዘመን የነበረው የአንግሊካን ቄስ ጆን ደን እንዲህ ሲል ጻፈ፦ ማንም ሰው ለብቻው ሙሉ የሆነ ደሴት አይደለም፤ እያንዳንዱ ሰው የአህጉሩ ቁራጭ፣ የዋናው ምድር ክፍል ነው። አንዲት የአፈር ጓል በባሕር ብትወሰድ፣ አንድ የባሕር ዳርቻ ጫፍ ወይም የወዳጅህ ወይም የራስህ ርስት ቢወሰድ እንደሚሆነው ሁሉ አውሮፓ ታንሳለች፤ የማንኛውም ሰው ሞት እኔን ያጎድለኛል፤ እኔ የሰው ልጆች ክፍል ነኝና፤ ስለዚህ ደወሉ ለማን እንደሚደወል ለማወቅ ከቶ አትላክ፤ የሚደወለው ለአንተ ነው። ራሳቸውን የአንድ አካል ብልቶች፣ የመንፈስ ቅዱስ ማደሪያ ሆነው እንደ አንድ ሕንጻ አብረው የተሠሩ መሆናቸውን በሚያውቁ አማኞች ሁሉ ዘንድ እነዚህ ስሜቶች እውነት ሊሆኑ ይገባል።

ቤተ ክርስቲያን የምትኖረው ለሰው በረከት ሳይሆን ለእግዚአብሔር ክብር ነው፤ የተፈጠርነው «መልካሙን ሥራ ለማድረግ» ነው (ኤፌሶን 2:10)። እንደ ሕያው አካል፣ መንፈስ ቅዱስ እንደሚኖርበት ሕንጻ አብረን ስንሠራ፣ ጌታ ወንዶችንና ሴቶችን ወደ ራሱ በመጥራት፣ የዚህን ዓለም ሥርዓቶች ሰውን ማዕከል ያደረጉ ፍልስፍናዎች በመቃወምና ለራሱ ክብርን በማምጣት ሥራውን ይሠራል። የጥንቶቹ የሞራቪያ ሚስዮናውያን እንደ ተናገሩት፦ «የታረደው በግ የመከራውን ዋጋ ይቀበል»።