በእርሱ

«ከማዕዱ የምናነሣው» ሁለተኛው ነገር በምዕራፍ 2 እና 3 ውስጥ በሙሉ የሚገኘው «በእርሱ» የሚለው ሐረግ ነው። በመጀመሪያ የብሉይ ኪዳንን የኖኅ መርከብ ታሪክ እንመልከት (ዘፍጥረት 7)። እግዚአብሔር በዓለም ያለውን ክፋት ያያል፤ በፊቱ ሞገስ ካገኘ ከአንድ ሰው በቀር የሰውን ዘር ሁሉ ለማጥፋት ይወስናል። ኖኅ ከታላቁ የጥፋት ውኃ የሚያድናቸውን ሁሉ እግዚአብሔር የሚያስገባበትን ታላቅ መርከብ እንዲሠራ ታዘዘ። ኖኅ የጥፋት ውኃ ምን እንደ ሆነ ምንም ግንዛቤ ባይኖረውም፣ ከቤተሰቡም ሆነ ከጎረቤቶቹ አንዳች ድጋፍ ባያገኝም ይህን ትእዛዝ በመፈጸም ታዘዘ።

ለሁሉም እንግዳ ትዕይንት ሆኖባቸው መሆን አለበት! ከብዙ ዓመታት ሥራ በኋላ መርከቡ የሚጠናቀቅበት ቀን ደረሰ፤ እግዚአብሔርም ፍርዱን ለመፈጸም ተዘጋጀ። ኖኅና ሚስቱ፣ ልጆቹና የልጆቹ ሚስቶች በሚያውቁት ዓለም ከሚገኙ እንስሳት ሁሉ ጥንድ ጥንድ ይዘው ወደ መርከቡ እንዲገቡ ታዘዙ። ከዚያም እግዚአብሔር በሩን ዘጋ፤ ዝናቡም መዝነብ ጀመረ።

ይህን አስብ፦ የኖኅ መዳን የተመካው ወደ መርከቡ በመግባቱ ላይ ነበር። ሥራውን እያደነቀ ከውጭ ቢቆይ ኖሮ መዳን አይኖርም ነበር!

ይህን ታሪክ እንደ ምሳሌ ብንወስደው፣ እግዚአብሔር ወዳዘጋጀው የማምለጫ መንገድ — ወደ ሰው ወደ ክርስቶስ ኢየሱስ — ካልገቡ በቀር ለየትኛውም የሰው ልጅ መዳን የለም። እግዚአብሔርን ለማስደሰት ሌላ መንገድ በሚፈልጉ ሁሉ ላይ ፍርድ በእርግጥ ይመጣልና በእምነት — በሚያድን እምነት — ወደ እርሱ መግባት ያለብን ጊዜ ይመጣል። ኢየሱስ እንዲህ አለ፦ «እኔ መንገድ … ነኝ፤ በእኔ በቀር ወደ አብ የሚመጣ የለም።» (ዮሐንስ 14:6) አሁን እግዚአብሔር ወደ እኛ ሲመለከት «በልጁ» ሆነን ያየናል። ኃጢአተኛ ባሕርያችንን ከእንግዲህ ስለማይመለከት እጅግ ደስ ሊለን ይችላል፤ «ልጁ ዓይኑን ሞልቶታልና»። በደላችንና ኀፍረታችን በእርሱ ውስጥ ተጠቅልለዋል። የሰው ልጅ ኃጢአታችንን ሊሸፍንና ዋጋዋ እጅግ የበዛውን ዕንቁ (ማቴዎስ 13:46) ሊያስገኝ ክቡር የሕይወት ደሙን አፈሰሰ። እኛን ምንም አላስከፈለንም፤ እርሱን ግን ሁሉን አስከፈለው።

በመጽሐፍ ቅዱስ ዘመን ዕንቁ እጅግ ብርቅ እንደ ነበረ፣ ምርጦቹም ለሮማ ንጉሠ ነገሥት ታላቅ ጌጥ ይሆኑ እንደ ነበረ ተረድቻለሁ። እንዲሁም «ዋጋዋ እጅግ የበዛው ዕንቁ» አሁን በመንፈስ ቅዱስ እየተወለወለ ነው፤ የነገሥታት ንጉሥ ሙሽራውን፣ በዋጋ የገዛውን ገንዘቡን ወደ ራሱ ሊወስድ ሲመለስ ጌጥ እንዲሆንለት።

እንዲህም ሆኖ በኤፌሶን 1 እና 2 ሐዋርያው ጳውሎስ «በእርሱ» በመሆናችን ብቻ ያገኘናቸውን አንዳንድ ታላላቅ መብቶች ይነግረናል። ኤፌሶን 1:3 እግዚአብሔር በእርሱ በሰማያዊ ስፍራ በመንፈሳዊ በረከት ሁሉ እንደ ባረከን ያጎላል። እነዚህ በረከቶች «በሰማያዊ ስፍራ» ናቸው፤ በሚያሳዝን ሁኔታ ግን ብዙዎቻችን ከዚያ ክልል ውጭ እንኖራለን! የእኛ የሚሆኑት በእርሱ ስንኖር ብቻ ነው። «በክርስቶስ» ሆኖ በእርሱ አለመኖር ይቻላል። ብዙዎቻችን «በክርስቶስ» በመኖርና «በዓለም» በመኖር መካከል ወዲያና ወዲህ እንመላለሳለን። ኢየሱስ ተከታዮቹን በብዙ አጋጣሚዎች «በእኔ ብትኖሩ…» በሚሉ ቃላት ተናገራቸው። ይህ በባንካችን እጅግ ብዙ ገንዘብ ተቀምጦልን ሳለ ፈጽሞ ሳንጠቀምበት እንደ ድሃ መኖር ነው!

ከእነዚህ በረከቶች አንዳንዶቹን እንመልከት፦ ኤፌሶን 1:4፦ በፊቱ ቅዱሳንና ነውር የሌለን እንሆን ዘንድ በእርሱ ተመርጠናል።

ይህ ወደ እግዚአብሔር የመግባትን መብት ይሰጠናል። የተመረጥነው በራሳችን በማንኛውም ብቃት አይደለም፤ መመረጣችን «በእርሱ» ነው። ከእርሱ ውጭ መዳን የለም። «በክርስቶስ» ያለ ሕዝብ እንዲኖረው ያለው ዓላማ በዙሪያችን ካለው ዓለም የተለየና ለዓለምም ምስክር የሆነ የተለየ ሕዝብ እንድንሆን ነው።

ኤፌሶን 1:5፦ በፍቅር «ልጆች» ልንሆን አስቀድመን ተወስነናል — የአብን ባለ ጠግነት ከኢየሱስ ጋር አብረን የምንወርስ። እንደ ራሱ ሊያደርገን ይፈልጋል፤ ይህም «ለክብሩ ምስጋና» እንድንሆን ነው። በአይሁድ ባሕል ልጅን በጉዲፈቻ መውሰድ ብዙ ሂደት ነበረው፤ ልጁ በጉዲፈቻ ከተወሰደ በኋላ ግን የተፈጥሮ ልጅ ያለውን መብትና ልዩ መብት ሁሉ ያገኝ ነበር። እንዲያውም ከዚያ በላይ! አባት የተፈጥሮ ልጁን ምንጊዜም ሊክደው፣ እንዲያውም እንዲገደል ሊያደርገው ይችል ነበር፤ በጉዲፈቻ የወሰደውን ልጅ ግን ፈጽሞ ሊክደውም ሆነ ሊተወው አይችልም ነበር!

ያንን ቃል እወደዋለሁ! ኃጢአተኛ ብሆንም በጸጋ በመዳኔ ደስ ይለኛል፤ አገልጋዩ የመሆን መብት አግኝቻለሁ፤ እርሱን በማገልገልም ደስተኛ ነኝ፤ ከበረከቶች ሁሉ በላይ ግን ወደ አባቴ የመግባት መብት ያለኝ ልጁ በመሆኔ እጅግ ሐሤት አደርጋለሁ! እርሱ ሕይወታችንን ሊቀበል የተገባው ነው።

የምትኖርለት ነገር ክርስቶስ ሊሞትለት የሚገባ ነውን? ዓለማዊ ሰብአዊነት ሰው የሚኖረው ለሰው ጥቅም እንደ ሆነ ያውጃል፤ ክርስቲያናዊ ሰብአዊነት እግዚአብሔር ያለው ለሰው ጥቅም እንደ ሆነ ያውጃል፤ እውነተኛ ክርስትና ግን ሰው የሚኖረው ለእግዚአብሔር ጥቅም እንደ ሆነ ያውጃል! (1ኛ ቆሮንቶስ 8:6) — ይኸውም «ለክብሩ ምስጋና» እንድንሆን ነው!

«የታረደው በግ የመከራውን ዋጋ ይቀበል» — የሞራቪያ ወንድሞች መሪ ቃል።

ኤፌሶን 1:6፦ «በእርሱ»፣ በውድ ልጁ፣ ጸጋን ሰጥቶናል። ጸጋ — በክርስቶስ ዋጋ የተሰጠን የእግዚአብሔር ባለ ጠግነት!

ኤፌሶን 1:7፦ በእርሱ ቤዛነት አለን — ከባርነት ተዋጅተናል፤ ስርየቱም ፍጹምና በነጻ የተሰጠ ነው። ይህም በላያችን አትረፍርፎ ባፈሰሰው ጸጋው ምክንያት ነው።

ኤፌሶን 1:9-10፦ ምሥጢሩ — በመገለጥ ብቻ የሚታወቀው — በአስተዳደሮች (ዘመናት) ሁሉ ፍጻሜ እግዚአብሔር በሰማያትም በምድርም ያለውን ሁሉ በክርስቶስ እንደሚጠቀልል ነው። ፍጥረት ሁሉ፣ መላእክትና የወደቁ መላእክት፣ የተዋጁትና ያልተዋጁት ሁሉ ለእርሱ ይገዛሉ።

ፍጥረታዊ ሰው እንዲህ ያለውን መገለጥ ሊቀበል አይችልም — ለእርሱ ሞኝነት ነው (1ኛ ቆሮንቶስ 2:14)። ኤፌሶን 1:11፦ በእርሱ ርስትን ተቀብለናል። በሥራ የተገኘ ወይም እንደ ሽልማት የተሰጠ አይደለም! «በእርሱ» ስለ ሆንንና እግዚአብሔር ሊባርከን ደስ ስለሚሰኝ ብቻ የእኛ ሆኗል። ርስት ከዝምድና የሚመነጭ መብት ነው። በዚህ ሁኔታ መብቱ የእግዚአብሔር ልጆች ነው፤ በዘላለማዊው በእግዚአብሔር ልጅ በማመን የእግዚአብሔር ልጆች መሆናቸው ጸንቷልና፣ በሰማያዊ መዝገብም ሰፍሯልና! ሐዋርያው ስለ እኛ እንዲህ አለ፦ «ወንዶችም ሴቶችም እግዚአብሔር ለሚወዱት ያዘጋጀውን ሁሉ ሊገምቱ ወይም በሕልም እንኳ ሊያዩ አይችሉም!» (ቶዘር)። ይህ ሁሉ የሆነው «ለክብሩ ምስጋና» ምላሽ እንድንሰጥ ነው። ኤፌሶን 1:13፦ በእርሱ በተስፋው መንፈስ በመንፈስ ቅዱስ «ታትመናል»። ይህን በምዕራፍ 3 አብራራዋለሁ።

ልድገመው፦ እነዚህ ባለ ጠግነቶች ሁሉ «በክርስቶስ» የእኛ ናቸው — ነገር ግን ለራሳችን የግል ገንዘብ ልናደርጋቸው ይገባናል!

እነዚህ የሥነ መለኮት እውነቶች ናቸው፤ በሚያሳዝን ሁኔታ ግን ለብዙ አማኞች በልምምድ የሚያውቋቸው እውነቶች አይደሉም። ከሀብታችን ስለማንወስድ በባንክ ታላቅ ሀብት እያለን እንደ ድሆች እንደ መኖር ነው።

ኢየሱስ «በእርሱ ብንኖር…» ብሎ መናገሩ «አለመኖር» — ያለንን ባለ ጠግነት አለመደሰት — በጣም የሚቻል መሆኑን ያሳያል።

ጳውሎስ በዚህ ሐሳብ እጅግ ተመስጦ እነዚህን ባለ ጠግነቶች አሁን እንድናውቅ (እንድንለማመድ) ያንን ድንቅ ጸሎቱን ስለ እኛ በጩኸት ያቀርባል። ይህም ስለ ኢየሱስ ከፍ ያለ ክብርና (ቁጥር 20-23) በእርሱ ስላለን ስፍራ በቅኔ የሚያወድስ ሌላ የምስጋና መዝሙር ይጀምራል።

ከክርስቶስ ጋር መተባበር («በእርሱ» መሆን) የጳውሎስ ዋና አጽንዖት ነው። «በእርሱ» እንደ ሞትንና «በእርሱ» እንደ ተነሣን ተቈጥሮልናል (ሮሜ 6:11)። ይህ የተቈጠረልን አብ አሁን «በእርሱ» ብቻ እንዲመለከተን ነው። ኃጢአታችንን አያይም፤ ልጁ ዓይኑን ሞልቶታልና!! ከአዳም ጋር እርሱ «ወኪል ራሳችን» ሆኖ ተቈጥረን ነበር፤ በአለመታዘዝ ኃጢአቱም ኃጢአተኞች ሆንን።

ሆኖም ሁለተኛው «አዳም» የአዲስ ሕዝብ — በፈሰሰው ደሙና በትንሣኤው የዋጃቸው ሰዎች — ወኪል ራስ ሊሆን መጣ። (ሮሜ 5ን ተመልከት።) ይህ የመተባበር ጽንሰ ሐሳብ ከእኛ የራስን ነጻነት አስተሳሰብ በተቃራኒ በአይሁድ አስተሳሰብ የተለመደ ነው።

ምዕራፍ 1:20-23፦ እግዚአብሔር ኢየሱስን ከአለቅነትና ከሥልጣናት ሁሉ በላይ ከፍ ከፍ አደረገው — እነዚህ መልካምም ክፉም የሆኑ የታወቁ የመላእክት ፍጡራን ስሞች ናቸው። እርሱ ከሁሉ በላይ ነው፤ እነርሱም ሊያሸንፉት አይችሉም። ከ2000 ዓመታት በፊት በመስቀል ላይ በግልጥ ባሳያቸው ጊዜ ድል ተነሥተዋል።

ቆላስይስ 2:15።

ምዕራፍ 2:1-6፦ በእርሱ ብኖር እኔም ከአለቅነትና ከሥልጣናት በላይ ተቀምጫለሁ። ጥበቃዬ እንዲላላ፣ ጋሻዬ እንዲወድቅና የክፉው ፍላጻዎች ደካማውን መከላከያዬን እንዲወጉ ካልፈቀድሁ በቀር ሊጎዱኝ አይችሉም። በዚህ ዓለም ነገር ስንመላለስ ሙታን ነበርን። ነገር ግን በምሕረትና በፍቅር ባለ ጠጋ የሆነው እግዚአብሔር ከእርሱ ጋር አስነሣን፥ በክርስቶስ ኢየሱስም ከእርሱ ጋር በሰማያዊ ስፍራ አስቀመጠን! አሁን!