የጳውሎስ ጸሎት

ጥናታችንን የምንጀምረው በምዕራፍ 1:15-19 ያለውን የጳውሎስን ጸሎት በማሰላሰልና ያንንም የራሳችን ጸሎት በማድረግ ነው።

ጳውሎስ እንዲህ ይጽፋል፦ «… ስጸልይ ስለ እናንተ ማሳሰብን አልተውም፤ የክብር አባት የጌታችን የኢየሱስ ክርስቶስ አምላክ እርሱን በማወቅ የጥበብንና የመገለጥን መንፈስ እንዲሰጣችሁ እለምናለሁ። የልባችሁም ዓይኖች በርተው የመጥራቱ ተስፋ ምን እንደ ሆነ፥ በቅዱሳንም ዘንድ ያለው የርስቱ ክብር ባለ ጠግነት ምን እንደ ሆነ፥ ለምናምን ለእኛም ያለው የኃይሉ ታላቅነት እጅግ የሚበልጥ ምን እንደ ሆነ ታውቁ ዘንድ እለምናለሁ።» እንዴት ያለ ጸሎት ነው! ይህን መጽሐፍ ስንጀምር ይህ የአንተም ምኞት ነውን? እርሱን አብልጠህ ልታውቀው ትፈልጋለህን?

እንዲህ ያለው እውቀት የሚመጣው በመገለጥ ብቻ ነው — የትኛውም ያህል ትምህርትና ጥናት ወደዚህ እውቀት ሊያደርሰን አይችልም። ስለ እርሱ ሁሉን ነገር እያወቁ እርሱን በግል አለማወቅ ይቻላል። ይህ ከፈጣሪና ከልጁ ጋር የቅርብ ኅብረት እንዲኖረን የሚቀርብ ጸሎት ነው። (ጴጥሮስ ኢየሱስ ክርስቶስ መሆኑን እንዴት እንደ ተገነዘበና ጌታም በማቴዎስ 16:16-17 የሰጠውን መልስ አስብ — የዮና ልጅ ስምዖን ሆይ፥ በሰማያት ያለው አባቴ እንጂ ሥጋና ደም ይህን አልገለጠልህምና ብፁዕ ነህ።) እግዚአብሔር ይህን ጸሎት ሊመልስ ደስ የሚሰኝበትን አቋም እንዴት ልይዝ እችላለሁ?

ሙሴን አስብ። በሚነድደው ቍጥቋጦ ዘንድ እግዚአብሔርን ተገናኝቶ ነበር፤ በግብፅ ተአምራቱን፣ በመጨረሻም ቀይ ባሕርን መሻገራቸውን አይቶ ነበር፤ ቀን ደመናውን ሌሊትም የእሳቱን ዓምድ ተከትሎ ነበር፤ የእግዚአብሔርንም ድምፅ ብዙ ጊዜ ሰምቶ ነበር — ያም ሆኖ እግዚአብሔርን አብልጦ የማወቅ ረሀብ በውስጡ ነበር። «አቤቱ፥ እባክህ ክብርህን አሳየኝ!» ብሎ ጮኸ። እግዚአብሔርም መልሶ፦ «ስምህን አውቃለሁና ስሜን አሳይሃለሁ» አለው — ዘጸአት 33:18-19። በመጽሐፍ ቅዱስ ዘመን የሰው ስም እጅግ አስፈላጊ ነበር። ያዕቆብ (አታላይ) እግዚአብሔርን በተገናኘ ጊዜ ስሙ እስራኤል (ከእግዚአብሔር ጋር ልዑል) ተባለ፤ ሳውል (በኃያሉ በንጉሥ ሳኦል ስም የተጠራው) ጳውሎስ (ታናሹ) ተባለ፤ ጴጥሮስ (ትንሽ ድንጋይ) ኬፋ (ዓለት) ተባለ። የጆን ባንየን የመንገደኛው ጉዞ የተባለው መጽሐፍ በሰዎች ስም ትርጓሜ ላይ ብዙ ይጫወታል። ስም የሰውን ውስጣዊ ባሕርይ ይገልጣል።

እግዚአብሔር ራሱን የሚገልጥልን በስማችን (በውስጥ ሰውነታችን፣ በባሕርያችን) መጠን ነው። እንግዲያስ ስምህ ማን ነው? ጠራጣሪ ወይስ ፈሪ፣ ግብዝ ወይስ ትዕቢተኛ፣ ታማኝ ወይስ ድል ነሺ? ሐዋርያው ዮሐንስ መንፈሳዊ ብስለት («አባትነት») የሚታወቀው «አባቶች ሆይ፥ ከመጀመሪያ የነበረውን አውቃችኋልና» በተባሉት እንደ ሆነ ጻፈ፤ ወደዚያ የሚያደርሰው ብቸኛ መንገድም አስቀድሞ «ጐበዝ» መሆን ነው — ብርቱዎች ስለ ሆናችሁ የእግዚአብሔርም ቃል በእናንተ ስለሚኖር ክፉውንም ስለ አሸነፋችሁ (1ኛ ዮሐንስ 2:12-15)። የሕይወትን ፈተናዎች ሲጋፈጥ ድል ለሚነሣ ሰው እግዚአብሔር ከራሱ አብልጦ ለመግለጥ ሁልጊዜ ፈቃደኛ ነው። በራእይ 2 እና 3 ከበረው ኢየሱስ ለዮሐንስ ባጻፋቸው መልእክቶች ሁሉ «ድል ለነሣው …» የሚለው ሐረግ እንዳለ ልብ በል። ደግሞም በዮሐንስ መልእክት እነዚህ የተፈጥሮ ዕድሜዎች ወይም ፆታዎች እንዳልሆኑ አስተውል። እግዚአብሔርን በጥልቅና በግል መንገድ በማወቃቸው መንፈሳዊ «አባቶች» ወይም «እናቶች» የሆኑ ብዙ ወጣት ወንዶችንና ሴቶችን አውቃለሁ። በሚያሳዝን ሁኔታ ደግሞ በመንፈሳዊ ብስለት ረገድ ገና ትናንሽ ልጆች (ልጅነት የሚያጠቃቸው) የሆኑ ብዙ በዕድሜ የገፉ ሰዎችንም አውቃለሁ።

ጳውሎስ አሁን ስለ ሦስት ነገሮች ይጸልያል፦ 1. ለእርሱ ሦስት ታላላቅ ዕንቍዎች አሉ — እምነት፣ ተስፋና ፍቅር — በመልእክቶቹም እነዚህን ቢያንስ ሰባት ጊዜ አጣምሮ ይጠቅሳቸዋል። (ስንቱን ማግኘት እንደምትችል ሞክር!) የኤፌሶን ሰዎችን እምነትና ፍቅር ሰምቷል፤ ስለዚህ አሁን የመጥራቱን ተስፋ ደግሞ እንዲያውቁ ይጸልያል።

እምነትና ተስፋ በቤተ ክርስቲያን ውስጥ በብዙዎች ዘንድ እጅግ ተሳስተው ተረድተዋል። ያለ እርሱ እግዚአብሔርን ደስ ማሰኘት የማይቻለውን እምነትን (ዕብራውያን 11:6) ሳጠና፣ በሦስት የተለያዩ መንገዶች ሲገለጥ አየዋለሁ። «የሚያድን እምነት» አለ (ኤፌሶን 2:8) — ብዙ አማኞች ከዚያ አልፈው የማይሄዱበት መነሻ ነው፤ በክርስቶስ «በሚኖር» አማኝ ሕይወት ውስጥ መንፈስ ቅዱስ ቀስ በቀስ የሚያፈራው «የእምነት ፍሬ» አለ (ገላትያ 5:22፤ መዝሙር 1:3ን ተመልከት)፤ በአንዳንድ አስፈላጊ ሁኔታዎች መንፈስ ቅዱስ የሚሰጠው «የእምነት ስጦታ» ደግሞ አለ (1ኛ ቆሮንቶስ 12:9)። ሁሉም ምንጫቸው እግዚአብሔር መሆኑን ልብ በል — በገዛ ጥረትህ አንዲት ቅንጣት እምነት እንኳ ማፍራት አትችልም!

እምነትን እንዲህ ብዬ እገልጸዋለሁ፦ «በአማኝ ልብ ውስጥ ‹የተነገረ›ና አማኙን ወደ እግዚአብሔር ፈቃድ የሚመራ የእግዚአብሔር ቃል»። እምነት የልብ (የአእምሮ ሳይሆን) ባሕርይ ሲሆን የሚገለጠውም በመታዘዝ ነው። እንደ ፍቅር ሁሉ በጥሩር ይጠበቃል (1ኛ ተሰሎንቄ 5:8)፤ ተስፋ ግን የአእምሮ ባሕርይ ሲሆን በራስ ቁር ይመሰላል።

የምወደው ጥቅስ ገላትያ 2:20 ነው፤ እንዲህ ይላል፦ «ከክርስቶስ ጋር ተሰቅዬአለሁ፤ እኔም አሁን ሕያው ሆኜ አልኖርም ክርስቶስ ግን በእኔ ይኖራል፤ አሁንም በሥጋ የምኖርበት ኑሮ በወደደኝና ስለ እኔ ራሱን በሰጠው በእግዚአብሔር ልጅ ላይ ባለ እምነት የምኖረው ነው።» ጳውሎስን በፊልክስና በአግሪጳ ፊት በድፍረት እንዲቆም ያደረገው ተስፋው (እምነቱ ሳይሆን) ነበር — የሐዋርያት ሥራ 24:15፣ 21 እና 26:6ን ተመልከት። ተስፋ «የእግዚአብሔር የተስፋ ቃሎች እውነት ስለ መሆናቸው በውስጥ ያለ እርግጠኝነት» ወይም «እርግጥ የሆነውን ነገር በጉጉት መጠበቅ» ነው። የአእምሮ ባሕርይ ሲሆን የሚገለጠውም በመተማመን ነው።

ዕብራውያን 10:35ን ተመልከት።

እንዲህ ያለው «ድፍረት» ዛሬ በብዙ አማኞች ዘንድ ይጎድላል፤ ጸሎታችንም እንደ ጳውሎስ ጸሎት የመጥራታችንን ተስፋ እንድናውቅ መሆን ይገባዋል።

2. በሁለተኛ ደረጃ፣ በቅዱሳን ዘንድ ያለውን የርስቱን ክብር ባለ ጠግነት እንዲያውቁ ይጸልያል።

ክብር የእግዚአብሔር የተገለጠ ሀልዎት ነው — በሕዝቡ መካከል ከራሱ ሊገልጥ የወደደው ሁሉ። እግዚአብሔር ሀልዎቱን በአማኝ ሕይወት፣ በቤተ ክርስቲያንና በቤተ ክርስቲያኒቱ ዙሪያ ባለው ማኅበረሰብ ውስጥ ሊያስታውቅ ይፈልጋል። የሀልዎቱን ክብር ለመጨረሻ ጊዜ የተለማመድኸው መቼ ነው? ይህ የእያንዳንዱ አማኝ ዕድል ፈንታ ሊሆን ይገባዋል! «የክብር ተስፋ ያለው ክርስቶስ በእናንተ ዘንድ» ቆላስይስ 1:27። ጌታ ሀልዎቱን በማስታወቅ ብዙ ጊዜ ባርኮኛል፤ ስለዚህም እኔና ሌሎች «በእውነት እግዚአብሔር በዚህ ስፍራ አለ!» ብለን ለማወጅ ተገደናል። ይህ እምነታችን ብቻ አልነበረም፤ እንደ ሥጋዊ መገኘት እውን የሆነ ልምምድ እንጂ። ሐዋርያው ስለ እኛ የሚጸልየው ይህንኑ ነው።

3. በሦስተኛ ደረጃ፣ ለምናምን ለእኛ ያለውን የኃይሉን እጅግ የሚበልጥ ታላቅነት እንዲያውቁ ይጸልያል። በበዓለ ኀምሳ ቀን የሆነው ይኸው ነው፤ ደግሞም አማኞች ሁሉ የእርሱ ምስክሮች ሆነው ፍሬያማ እንዲሆኑ ተስፋ የተሰጠው ኃይል (ዱናሚስ) ይህ ነው (የሐዋርያት ሥራ 1:8፤ 2:39)። ይህ «የእግዚአብሔር ልጆች ለመሆን» የተሰጠን ሥልጣን (ኤክሱሲያ) (ዮሐንስ 1:12) አይደለም፤ ምስክሮቹ እንድንሆን የሚያስችለን ከዚያ የሚበልጥ ኃይል እንጂ። ይህን ጥልቅ የመንፈስ ቅዱስ ሥራ ቸል ስንል ጥረታችን ምንኛ ደካማ ነው! ደቀ መዛሙርቱ ከትንሣኤው ማግሥት ኢየሱስ በሰገነቱ ክፍል እፍ ባለባቸው ጊዜ መንፈስን እንደ ሕይወት ተቀብለው ነበር (ዮሐንስ 20:22)፤ ነገር ግን የተላኩበትን ሥራ ለመሥራት የሚያስችላቸውን ከላይ የሆነውን ኃይል እስኪቀበሉ ድረስ ሌላ ሰባት ሳምንት በኢየሩሳሌም መቆየት ነበረባቸው።

እንዲሁም ኢየሱስ ከተፀነሰበት ጊዜ ጀምሮ መንፈስ ቅዱስ በውስጡ ነበረ፤ ነገር ግን የተላከበትን ሥራ ከመሥራቱ በፊት በጥምቀቱ ጊዜ የመንፈስ ቅባት በላዩ ያስፈልገው ነበር። ርግቢቱ በላዩ ከወረደች በኋላ በናዝሬት ምኩራብ ቆሞ ስለ እግዚአብሔር ቅባት ከነቢዩ ከኢሳይያስ መጽሐፍ አነበበ፤ ከዚያም፦ «ዛሬ ይህ መጽሐፍ በጆሮአችሁ ተፈጸመ» አለ (ሉቃስ 4:21)። እርሱ እንዲህ ያለ ቅባት ካስፈለገው፣ እኛማ እንዴት አብልጦ አያስፈልገንም?

ቶዘር እንዲህ ብሏል፦ «ዲስፔንሴሽናሊዝም (ተአምራትና በመንፈስ ቅዱስ መጠመቅ ለዘመናችን አይደሉም የሚለውን እምነት የሚጨምረው አስተምህሮ) ከሊበራሊዝም ይልቅ በቤተ ክርስቲያን ላይ የከፋ ጉዳት አድርሷል፤ ሊበራሊዝም ቤተ ክርስቲያንን መልእክቷን ዘረፋት፤ ዲስፔንሴሽናሊዝም ግን ኃይሏን ዘረፋት።»

የጳውሎስ ጸሎት በምዕራፍ 3:14-19 ይቀጥላል። ለራሱ ላቀረበው ጸሎት መልስ ሆኖ ኢየሱስ ለእርሱ የሆነለትን ሁሉ በማሰብ በተሰማው ደስታ ተመስጦ ከጸሎቱ ወጣ ብሎ ነበር፤ ይህንንም በሚቀጥለው ምዕራፍ እናያለን።

አሁን ስለ እኛ በሚያቀርበው ጸሎት ላይ እንዲህ ይጨምራል፦ «… በውስጥ ሰውነታችሁ በመንፈሱ በኃይል እንድትጠነክሩ እንደ ክብሩ ባለ ጠግነት መጠን እንዲሰጣችሁ፥ ክርስቶስም በእምነት በልባችሁ እንዲኖር፥ በፍቅርም ተተክላችሁና መሠረት ተመሥርታችሁ፥ ስፋቱና ርዝመቱ ከፍታውና ጥልቀቱ ምን ያህል እንደ ሆነ ከቅዱሳን ሁሉ ጋር ትረዱ ዘንድ፥ ከመታወቅም የሚያልፈውን የክርስቶስን ፍቅር ታውቁ ዘንድ ትበረቱ ዘንድ፥ እስከ እግዚአብሔርም ፍጹም ሙላት ድረስ ትሞሉ ዘንድ እለምናለሁ።»

ደግሞም «መረዳት» እንደ «ማወቅ» ሁሉ እምነትን ብቻ ሳይሆን ልምምድን የሚገልጽ ቃል ነው።

ይህ ጽድቁን እንድትራብና እንድትጠማ አያደርግህምን?

«አቤቱ ጌታ ሆይ፣ ሀልዎትህን በሕይወታችን እንድታስታውቅ እንራባለን። ከስምህ አብልጠህ ልትገልጥልን ደስ የምትሰኝበት ዓይነት ስም ይኑረን። ለሚወዱህ ራስህን እንደምትገልጥ ቃል ገብተሃል (ዮሐንስ 14:21)፤ የተስፋ ቃሎችህም እውነት እንደ ሆኑ እናምናለን። ጌታ ሆይ፣ እንወድሃለን!»