ጸሎትና ራስን መቀደስ

«የቆሮንቶስ ዜጋ የነበረው ኤውዳሚዳስ በድህነት ሞተ፤ ነገር ግን አርክቴዎስና ካሪክሴኖስ የተባሉ ሁለት ባለጠጋ ወዳጆች ስለ ነበሩት የሚከተለውን ኑዛዜ ትቶ ሄደ፦ በዚህ የመጨረሻ ኑዛዜዬ መሠረት እናቴን ለአርክቴዎስ፣ ልጄንም ለካሪክሴኖስ አወርሳለሁ፤ ወደ ቤታቸው ወስደው በቀረው ዕድሜያቸው ሁሉ ይጦሩአቸው። ይህ ኑዛዜ ብዙ ሣቅና መዘባበትን አስነሣ። ሁለቱ ወራሾች ግን ደስ አላቸው፤ ኑዛዜውንም በፍቅር ፈጸሙት። አሕዛብ እርስ በርሳቸው እንዲህ ከተማመኑ፣ እኔማ በተወደደው ጌታዬ በኢየሱስ እጅግ የበለጠ መታመን የማላሳድረው ለምንድር ነው? ስለዚህ እርሱን ብቸኛ ወራሼ አድርጌ እሾመዋለሁ፤ ነፍሴን፣ ልጆቼንና እኅቶቼን ለእርሱ አደራ እሰጣለሁ፤ በብርቱ ኃይሉ ለመዳን ያብቃቸው ዘንድ የራሱ አድርጎ ይቀበላቸው፣ ይጠብቃቸው፣ ያስፈልጋቸውንም ይስጣቸው። የቀረው ርስት ሁሉ ለቅዱስ ምክሩ በአደራ ይሰጥ።»—ጎትሆልድ።

የጸሎትን ብዙ ገጽታዎች ስናጠና ከስንት ነገሮች ጋር እንደሚያያዝ ስናይ እንደነቃለን። ጸሎት የማይነካው የሰው ሕይወት ክፍል የለም፤ የሰውን መዳን ከሚነካው ነገር ሁሉ ጋርም ግንኙነት አለው። ጸሎትና ራስን ለእግዚአብሔር መቀደስ እጅግ የተቀራረቡ ናቸው። ጸሎት ወደ ራስን መቀደስ ይመራል፤ ይገዛዋልም። ጸሎት ከራስን መቀደስ ይቀድማል፣ አብሮት ይሄዳል፣ የእርሱም ቀጥተኛ ፍሬ ነው። ራስን መቀደስ በሚል ስም የሚጠራ፣ ነገር ግን ራስን መቀደስ ጨርሶ የሌለበት ብዙ ነገር አለ። በዘመናችን ያለው ብዙው ራስን መቀደስ ጐደሎ፣ ላይ ላዩን የሆነና የተጭበረበረ ነው፤ ከራስን መቀደስ ተግባርና ዓላማ አንጻር ምንም ዋጋ የለውም። በሕዝብ ዘንድ የተለመደው ራስን መቀደስ ጸሎት በውስጡ ጥቂት ወይም ምንም ስለሌለ በእጅጉ የተሳሳተ ነው። የብዙ ጸሎት ቀጥተኛ ፍሬ ያልሆነ፣ ሰውንም ወደ ጸሎት ሕይወት ማምጣት የማይችል ራስን መቀደስ ሊታሰብ እንኳ አይገባውም። ለእግዚአብሔር በተቀደሰ ሕይወት ውስጥ ጎልቶ የሚታየው አንዱ ነገር ጸሎት ነው።

ራስን መቀደስ «አገልግሎት» ከሚባለው ሕይወት እጅግ ይበልጣል። ከሁሉ አስቀድሞ የግል ቅድስና ሕይወት ነው። መንፈሳዊ ኃይልን ወደ ልብ የሚያመጣና ውስጣዊውን ሰው በሙሉ ሕያው የሚያደርግ ነው። ዘወትር እግዚአብሔርን የሚያውቅና ለእውነተኛ ጸሎት የተሰጠ ሕይወት ነው።

ራስን ፈጽሞ ለእግዚአብሔር መቀደስ ከክርስቲያናዊ ሕይወት ዓይነቶች ሁሉ ከፍተኛው ነው። ለልምድ፣ ለኑሮና ለአገልግሎት ብቸኛው መለኮታዊ መመዘኛ ነው። አማኙ ሊያልመው የሚገባ አንዱ ነገር ይህ ነው። ራሱን ፈጽሞ ለእግዚአብሔር ከመቀደስ ያነሰ ምንም ነገር ሊያረካው አይገባም።

በገዛ ፈቃዱ ፈጽሞና ሙሉ በሙሉ የጌታ እስኪሆን ድረስ ፈጽሞ ሊረካ አይገባውም። ጸሎቱም በተፈጥሮው፣ ሳያስበውም፣ ወደዚህ አንድ ድርጊቱ ይመራዋል።

ራስን መቀደስ ሰው በገዛ ፈቃዱ ቈርጦ ራሱን ለእግዚአብሔር መስጠቱ ነው፤ በግልጥ የሚቀርብ፣ ምንም ሳይቈጥቡም የሚቀርብ መሥዋዕት ነው። ያለንበትን ሁሉ፣ ያለንን ሁሉ፣ ወደ ፊትም ሊኖረን ወይም ልንሆን የምንጠብቀውን ሁሉ ከሁሉ አስቀድሞ ለእግዚአብሔር መለየት ነው። ራሳችንን ለቤተ ክርስቲያን መስጠት፣ ወይም በአንድ የቤተ ክርስቲያን ሥራ ዘርፍ ብቻ መሰማራት አይደለም። ዓይናችን ሁሉን በሚችል አምላክ ላይ ነው፤ የራስን መቀደስ ሁሉ ፍጻሜም እርሱ ነው። ሰው ራሱን ለእግዚአብሔር መለየቱ፣ ያለበትንና ያለውን ሁሉ ለተቀደሰ አገልግሎት መስጠቱ ነው። አንዳንድ ነገሮች ለአንድ ልዩ ዓላማ ሊሰጡ ይችላሉ፤ ይህ ግን በእውነተኛው ትርጉሙ ራስን መቀደስ አይደለም። ራስን መቀደስ ቅዱስ ባሕርይ አለው። ለቅዱስ ዓላማ የተሰጠ ነው። በቅድስናና በተቀደሰ መንገድ፣ የመቀደስንም ዓላማ ይዞ እንዲያገለግለው ሰው በገዛ ፈቃዱ ራሱን በእግዚአብሔር እጅ ማኖሩ ነው።

ራስን መቀደስ ከኃጢአተኛ ነገሮችና ከክፉ ዓላማዎች ራስን መለየት ብቻ አይደለም፤ ይልቁንም ዓለማዊ፣ ምድራዊ፣ እንዲያውም የተፈቀዱ ነገሮች ከእግዚአብሔር ዕቅድ ጋር ሲጋጩ ከእነርሱ ተለይቶ ለቅዱስ አገልግሎት መሰጠት ነው። ያለንን ሁሉ ለእግዚአብሔር፣ ለራሱ ለተወሰነ አገልግሎት መስጠት ነው። በዚህ ሕይወት ነገሮችና በእግዚአብሔር ጥያቄ መካከል መምረጥ ሲያስፈልግ፣ ከአጠራጣሪ ነገሮች፣ እንዲያውም ከተፈቀዱ ነገሮች መለየት ነው።

እግዚአብሔር የሚጠይቀውን የሚያሟላና እርሱ የሚቀበለው ራስን መቀደስ ሙሉ፣ ፍጹም፣ በልብ ውስጥ ምንም ያልተደበቀበትና ምንም ያልተቀነሰበት መሆን አለበት። በብሉይ ኪዳን ዘመን የሚቃጠል መሥዋዕት ከፊል ሊሆን እንዳልቻለ ሁሉ ይህም ከፊል ሊሆን አይችልም። እንስሳው በሙሉ መሥዋዕት ሆኖ መቅረብ ነበረበት። ከእንስሳው ከፊሉን ማስቀረት መሥዋዕቱን በእጅጉ ባረከሰው ነበር። እንዲሁም በግማሽ ልብ ከፊል ራስን መቀደስ ማድረግ ጨርሶ ራስን አለመቀደስ ነው፤ የእግዚአብሔርንም ተቀባይነት ለማግኘት ፈጽሞ መውደቅ ነው። ሁለንተናችንን፣ ያለንን ሁሉና ያለንበትን ሁሉ ይጠቀልላል። ሁሉም ነገር ለታላቁ አገልግሎቱ በግልጥና በገዛ ፈቃድ በእግዚአብሔር እጅ ይኖራል።

ራስን መቀደስ የቅድስና ሁሉ ነገር አይደለም። ብዙዎች በዚህ ነጥብ ላይ ከባድ ስሕተት ይሠራሉ። ራስን መቀደስ በአንጻራዊ ሁኔታ ቅዱሳን ያደርገናል። ቅዱሳን የምንሆነው ቀድሞ ባልተዛመድንበት መንገድ አሁን ከእግዚአብሔር ጋር በቅርብ ስለ ተዛመድን ብቻ ነው። ራስን መቀደስ የቅድስና ሰብዓዊው ገጽታ ነው። በዚህ ትርጉም፣ በዚህም ትርጉም ብቻ፣ ሰው ራሱን መቀደሱ ነው። መቀደስ ወይም ቅድስና በእውነተኛውና በከፍተኛው ትርጉሙ ግን መለኮታዊ ነው፤ ይኸውም መንፈስ ቅዱስ በልብ ውስጥ እየሠራ ልብን የሚያነጻበትና የመንፈስን ፍሬ በበለጠ መጠን በውስጡ የሚያኖርበት ሥራ ነው።

ሙሴ በ«ዘሌዋውያን» ውስጥ ይህን ልዩነት በግልጥ አስቀምጦታል፤ ዘወትርም እንዲታሰብ አድርጎታል፤ በዚያም የመቀደስን ወይም የቅድስናን ሰብዓዊና መለኮታዊ ገጽታ ያሳያል፦

«እኔ እግዚአብሔር አምላካችሁ ነኝና ስለዚህ ራሳችሁን ቀድሱ፥ ቅዱሳንም ሁኑ። ሥርዓቴንም ጠብቁ፥ አድርጉትም፤ የምቀድሳችሁ እኔ እግዚአብሔር ነኝ።»

እዚህ ላይ ራሳችንን እንድንቀድስ ታዝዘናል፤ ከዚያም ወዲያው በሚቀጥለው ቃል የሚቀድሰን ጌታ እንደ ሆነ እንማራለን። እግዚአብሔር ለአገልግሎቱ ራሳችንን እንድንሰጥ በእኛ ፋንታ አያደርገውም፤ እኛም ደግሞ በዚህ ከፍተኛ ትርጉም ራሳችንን አንቀድስም። የመቀደስ ሁለት ገጽታ ያለው ትርጉም ይኸው ነው፤ ይህም ሁልጊዜ በአእምሮ መያዝ የሚገባው ልዩነት ነው።

ራስን መቀደስ የአማኙ አስተዋይና በገዛ ፈቃዱ የሚፈጽመው ድርጊት እንደ መሆኑ መጠን፣ ይህ ድርጊት የጸሎት ቀጥተኛ ፍሬ ነው። ጸሎት የሌለው ሰው ራሱን ፈጽሞ ለእግዚአብሔር የመቀደስን ሐሳብ ከቶ አይፀንስም። ጸሎት አልባነትና ራስን መቀደስ ምንም የሚያገናኛቸው ነገር የለም። የጸሎት ሕይወት በተፈጥሮው ራስን ፈጽሞ ወደ መቀደስ ይመራል። ወደ ሌላ ወደ የትም አይመራም። እንዲያውም የጸሎት ሕይወት ሰው ራሱን ሙሉ በሙሉ ለእግዚአብሔር ከመስጠት በቀር በሌላ በምንም አይረካም። ራስን መቀደስ እግዚአብሔር በእኛ ላይ ያለውን ባለቤትነት ሙሉ በሙሉ ይቀበላል። ጳውሎስ ያስቀመጠውን እውነት በደስታ ይቀበላል፦

«ለራሳችሁም አይደላችሁም፤ በዋጋ ተገዝታችኋልና። ስለዚህ የእግዚአብሔር በሆኑት በሥጋችሁና በመንፈሳችሁ እግዚአብሔርን አክብሩ።»

እውነተኛ ጸሎትም ወደዚያ ይመራል። ወደ ሌላ መድረሻ ሊደርስ አይችልም። ወደዚህ ጣቢያ መግባቱ ግድ ነው። ይህ የተፈጥሮ ፍሬው ነው። ጸሎት የሚያወጣው ሥራ ይህን ዓይነት ነው። ጸሎት ለእግዚአብሔር የተቀደሱ ሰዎችን ያፈራል። ሌላ ዓይነት ሰዎችን ሊያፈራ አይችልም። ወደዚህ ፍጻሜ ይነዳል። ይህንኑ ዓላማ ያልማል።

ጸሎት ወደ ፍጹም ራስን መቀደስ እንደሚመራና እንደሚያስገኘው ሁሉ፣ ለእግዚአብሔር የተቀደሰውን ሕይወትም ጸሎት ሙሉ በሙሉ ያጠግበዋል። የጸሎት ሕይወትና ለእግዚአብሔር የተቀደሰ ሕይወት የቅርብ ባልንጀሮች ናቸው። የማይለያዩ የተጣበቁ መንትዮች ናቸው። ጸሎት ለእግዚአብሔር የተቀደሰ ሕይወትን ገጽታ ሁሉ ዘልቆ ይገባል። ራሱን እንደ ተቀደሰ የሚቈጥር ጸሎት የሌለው ሕይወት የተሳሳተ ስም የተሰጠው፣ ሐሰተኛና የተጭበረበረ ነው።

ራስን መቀደስ በእውነቱ ራስን ለጸሎት ሕይወት መለየት ነው። መጸለይ ብቻ ሳይሆን ዘወትር መጸለይንና ይበልጥ በሚሠራ ጸሎት መጸለይን ያመለክታል። በጸሎቱ እጅግ ብዙ የሚፈጽመው ለእግዚአብሔር የተቀደሰው ሰው ነው። እግዚአብሔር ፈጽሞ ለእርሱ የተሰጠውን ሰው መስማት ግድ ይለዋል። በራሱ ላይ ያለውን መብት ሁሉ የካደውን፣ ራሱንም ሙሉ በሙሉ ለእግዚአብሔርና ለአገልግሎቱ የሰጠውን ሰው ልመና እግዚአብሔር ሊከለክል አይችልም። ይህ የተቀደሰው ሰው ድርጊት በእግዚአብሔር ፊት «በጸሎት ሜዳና በልመና ቅርበት ላይ» ያቆመዋል። በጸሎት እግዚአብሔርን ሊደርስበት በሚችልበት ስፍራ ያኖረዋል። እግዚአብሔርን አጥብቆ ሊይዝበትና እግዚአብሔር በሌላ መንገድ የማያደርጋቸውን ነገሮች እንዲያደርግ ሊያነሣሣበት በሚችልበት ስፍራ ያቆመዋል። ራስን መቀደስ የጸሎት መልስን ያመጣል። እግዚአብሔር ለእርሱ በተቀደሱ ሰዎች ሊተማመን ይችላል። ራሳቸውን ፈጽመው ለእግዚአብሔር አሳልፈው ለሰጡ ሰዎች እግዚአብሔር በጸሎት ራሱን አሳልፎ ለመስጠት አቅም አለው። ሁሉን ለእግዚአብሔር የሚሰጥ ሁሉን ከእግዚአብሔር ያገኛል። ሁሉን ለእግዚአብሔር ከሰጠ በኋላ እግዚአብሔር ለእርሱ ያዘጋጀውን ሁሉ ሊጠይቅ ይችላል።

ጸሎት ራስን ፈጽሞ የመቀደስ ቅድመ ሁኔታ እንደ ሆነ ሁሉ፣ ራሱን ሙሉ በሙሉ ለእግዚአብሔር የሰጠ ሰው ልማዱና ደንቡም ጸሎት ነው። ጸሎት ለተቀደሰ ሕይወት የተገባ ነው። በእንዲህ ያለ ሕይወት ውስጥ ጸሎት እንግዳ ነገር አይደለም። በጸሎትና ራስን በመቀደስ መካከል ልዩ መሳሳብ አለ፤ ሁለቱም እግዚአብሔርን ያውቃሉ፣ ሁለቱም ለእግዚአብሔር ይገዛሉ፣ ሁለቱም ግባቸውና ፍጻሜያቸው በእግዚአብሔር ነውና። ጸሎት ከተቀደሰው ሕይወት የማይነጠል ክፍል ነው። ጸሎት የራስን መቀደስ ቋሚ፣ የማይለይና የቅርብ ባልንጀራ ነው። አብረው ይሄዳሉ፤ አብረውም ይነጋገራሉ።

ዛሬ ስለ ራስን መቀደስ ብዙ ይወራል፤ የፊደሉን ሀሁ እንኳ የማያውቁ ብዙዎችም ለእግዚአብሔር የተቀደሱ ሰዎች ተብለው ይጠራሉ። ብዙው የዘመናችን ራስን መቀደስ ከመጽሐፍ ቅዱስ መመዘኛ እጅግ ያነሰ ነው። በእውነቱ በውስጡ እውነተኛ ራስን መቀደስ የለም። በውስጡ ምንም እውነተኛ ጸሎት የሌለበት ብዙ መጸለይ እንዳለ ሁሉ፣ ዛሬም በቤተ ክርስቲያን ውስጥ እውነተኛ ራስን መቀደስ የሌለበት «ራስን መቀደስ» የሚባል ብዙ ነገር ተስፋፍቶአል። ላይ ላዩን ከሆኑና ለሥርዓት ብቻ ከሚያምኑ ሰዎች ውዳሴንና ጭብጨባን የሚቀበል፣ ነገር ግን ከዒላማው እጅግ የራቀ ብዙ ነገር በቤተ ክርስቲያን ውስጥ ራስን መቀደስ ተብሎ ያልፋል። ወዲያና ወዲህ፣ እዚህና እዚያ ብዙ መሯሯጥ፣ ብዙ ጫጫታና ግርግር፣ ብዙ መዞርና ብዙ ነገሮችን መሥራት አለ፤ በዚህ መንገድ ራሳቸውን የሚያስጨንቁትም ለእግዚአብሔር የተቀደሱ ወንዶችና ሴቶች ተብለው ይጠራሉ። የዚህ ሁሉ ሐሰተኛ ራስን መቀደስ ዋናው ችግር በውስጡ ጸሎት አለመኖሩ፣ በምንም መልኩም የጸሎት ቀጥተኛ ፍሬ አለመሆኑ ነው። ሰዎች ብዙ ነገሮችን እያደረጉ ጸሎት አልባ ሊሆኑ እንደሚችሉ ሁሉ፣ በቤተ ክርስቲያን ውስጥ ብዙ መልካምና የሚመሰገኑ ነገሮችን እያደረጉ ለተቀደሰ ሕይወት ፈጽሞ እንግዶች ሊሆኑ ይችላሉ።

የራስን መቀደስ እውነተኛ ፈተና ይኸው ነው፤ የጸሎት ሕይወት ነው። ጸሎት ከሁሉ በላይ ካልሆነ፣ ጸሎት ከፊት ካልተቀመጠ፣ ራስን መቀደሱ ጐደሎ፣ አሳሳችና በሐሰት የተሰየመ ነው። ይጸልያልን? ራሱን ለእግዚአብሔር ቀድሻለሁ ለሚል ሰው ሁሉ የሚቀርበው የፈተና ጥያቄ ይህ ነው። የጸሎት ሰው ነውን? ጸሎት የሌለበት ራስን መቀደስ ሊታሰብ እንኳ አይገባውም። እንዲያውም ከዚህም በላይ—ከሁሉ በላይና ከሁሉ አስቀድሞ የጸሎት ሕይወት ካልሆነ ዋጋ የለውም።

እግዚአብሔር ለእርሱ የተቀደሱ ሰዎችን የሚፈልገው ሊጸልዩ ስለሚችሉና ስለሚጸልዩ ነው። ለእርሱ የተቀደሱ ሰዎችን ሊጠቀምባቸው ይችላል፤ የሚጸልዩ ሰዎችን ሊጠቀምባቸው ይችላልና። ጸሎት የሌላቸው ሰዎች መንገዱን እንደሚዘጉበት፣ እንደሚያደናቅፉትና የሥራውን መከናወን እንደሚከለክሉ ሁሉ፣ እንዲሁም ለእርሱ ያልተቀደሱ ሰዎች ለእርሱ የማይጠቅሙ ናቸው፤ በጸጋ የተሞላውን ዕቅዱን እንዳይፈጽምና በቤዛነት ያለውን ክቡር ዓላማውን እንዳያከናውን ያደናቅፉታል። እግዚአብሔር ለእርሱ የተቀደሱ ሰዎችን የሚፈልገው የሚጸልዩ ሰዎችን ስለሚፈልግ ነው። ራስን መቀደስና ጸሎት በአንድ ሰው ውስጥ ይገናኛሉ። ጸሎት የተቀደሰው ሰው የሚሠራበት መሣሪያ ነው። የተቀደሱ ሰዎች ጸሎት የሚሠራባቸው ወኪሎች ናቸው። ጸሎት የተቀደሰውን ሰው ራሱን የመቀደስ አቋሙን እንዲጠብቅ ይረዳዋል፤ ለእግዚአብሔር ሕያው ያደርገዋል፤ የተጠራበትንና ራሱን የሰጠበትን ሥራ እንዲሠራም ያግዘዋል። ራስን መቀደስ ለሚሠራ ጸሎት ይረዳል። ራስን መቀደስ ሰው ከጸሎቱ እጅግ ብዙውን ጥቅም እንዲያገኝ ያስችለዋል።

«አሁን የእርሱ የሆንነው ጌታ
ሉዓላዊ መብቱን ያስከብር፤
የምስጋና መዝሙርን ሁሉ ይቀበል፣
የሚወደውንም ልብ ሁሉ።»

«የራሱ ሊያደርገን በጽድቅ ይገባዋል፤
እርሱ በዋጋ ገዝቶናልና፤
ክርስቲያን ለክርስቶስ ብቻ ይኖራል፤
ለክርስቶስ ብቻም ይሞታል።»

የራስን መቀደስ ዋናው ዓላማ በተለመደው የቃሉ ትርጉም አገልግሎት እንዳልሆነ አጥብቀን ልንናገር ይገባናል። ለብዙዎች አገልግሎት ማለት በዘመናችን ካሉት ብዙ ዓይነት የቤተ ክርስቲያን እንቅስቃሴዎች በአንዳንዶቹ መሳተፍ ብቻ ነው። እነዚህ እንቅስቃሴዎች እጅግ ብዙ ናቸው፤ የማንኛውንም ሰው ጊዜና አእምሮ ለመያዝ ይበቃሉ፤ እንዲያውም ከበቂ በላይ ናቸው። አንዳንዶቹ መልካም ሊሆኑ ይችላሉ፤ ሌሎቹ ግን ያን ያህል መልካም አይደሉም። የዘመናችን ቤተ ክርስቲያን በመሣሪያዎች፣ በድርጅቶች፣ በኮሚቴዎችና በማኅበራት የተሞላች ናት፤ እስከዚህም ድረስ ያላት ኃይል መሣሪያዎቹን ለማንቀሳቀስ ወይም ይህን ሁሉ ውጫዊ ሥራ ለመሥራት የሚበቃ ሕይወትን ለማቅረብ ፈጽሞ አይበቃም። ራስን መቀደስ በእነዚህ ውጫዊ ነገሮች ላይ ብቻ ራሱን ከማባከን እጅግ የላቀና የከበረ ዓላማ አለው።

ራስን መቀደስ ትክክለኛውን ዓይነት አገልግሎት—መጽሐፍ ቅዱሳዊውን አገልግሎት—ያልማል። እግዚአብሔርን ለማገልገል ይሻል፤ ነገር ግን በዘመናችን ያሉ የቤተ ክርስቲያን መሪዎችና ሠራተኞች ካሰቡት ፈጽሞ በተለየ መስክ ነው። የመጥምቁ ዮሐንስ አባት ዘካርያስ በሉቃስ 1:74 ባለው ድንቅ ትንቢቱና ቃሉ ውስጥ የጠቀሰው የመጀመሪያው የአገልግሎት ዓይነት ይህ ነበር፦

«ከጠላቶቻችን እጅ ድነን፥ በዘመናችን ሁሉ በፊቱ በቅድስናና በጽድቅ ያለ ፍርሃት እናገለግለው ዘንድ እንዲሰጠን።»

እዚህ ላይ «በዘመናችን ሁሉ በቅድስናና በጽድቅ እግዚአብሔርን ማገልገል» የሚለውን ሐሳብ እናገኛለን።

ይኸው ዓይነት አገልግሎት ደግሞ ሉቃስ መጥምቁ ዮሐንስ ከመወለዱ በፊት ለአባቱና ለእናቱ በሰጠው ብርቱ ምስክርነት ውስጥ ተጠቅሷል፦

«ሁለቱም በጌታ ትእዛዝና ሕግጋት ሁሉ ያለ ነቀፋ እየሄዱ በእግዚአብሔር ፊት ጻድቃን ነበሩ።»

ጳውሎስም ለፊልጵስዩስ ሰዎች ሲጽፍ በሕይወት ነቀፋ አልባነት ላይ አጽንዖት በመስጠት ያንኑ ዋና ቃል ያሰማል፦

«ሁሉን ያለ ማንጐራጐርና ያለ ክርክር አድርጉ፤ ይህም በጠማማና በተጣመመ ትውልድ መካከል ያለ ነቀፋና ያለ ነውር የዋሆች የእግዚአብሔር ልጆች ትሆኑ ዘንድ ነው፤ በእነርሱም መካከል የሕይወትን ቃል እያቀረባችሁ በዓለም እንደ ብርሃን ትታያላችሁ።»

በዚህ ዘመን የግል ምስክርነት ሠራተኞች በሚባሉት ዘንድ በሚያስገርም ሁኔታ የሚዘነጋ አንድ እውነትን መጥቀስ አለብን፤ ይኸውም በጳውሎስና በሌሎች መልእክቶች ውስጥ ጎልተው የሚቀርቡት «የቤተ ክርስቲያን እንቅስቃሴዎች» የሚባሉት ሳይሆኑ የግል ሕይወት መሆኑ ነው። መልካም ጠባይ፣ የጽድቅ አካሄድ፣ የቅድስና ኑሮ፣ እግዚአብሔርን የሚመስል ንግግርና አካሄድ፣ ትክክለኛ ስሜት ነው—እነዚህም በዋነኛነት በሃይማኖት ውስጥ የግል ሕይወት የሆኑ ነገሮች ናቸው። በየትኛውም ስፍራ ይህ አጽንዖት ይሰጠዋል፤ ከፊት ይቀመጣል፤ ትልቅ ቦታ ይሰጠዋል፤ አጥብቆም ይጠየቃል። ሃይማኖት ከሁሉ አስቀድሞ ሰውን በትክክል እንዲኖር ያደርገዋል። ሃይማኖት ራሱን በሕይወት ይገልጣል። ሃይማኖት እውነተኛነቱን፣ ቅንነቱንና መለኮታዊነቱን የሚያረጋግጠው እንዲህ ነው።

«ከንፈራችንና ሕይወታችን ይግለጡ
የምንመሰክረውን ቅዱስ ወንጌል፤
ሥራችንና በጎነታችን ይብራ
ትምህርቱ መለኮታዊ መሆኑን ያስረዳ።»

«እንዲህ ከሁሉ ይልቅ እናውጃለን
የአዳኝ አምላካችንን ክብር፤
ማዳኑ በውስጣችን ሲነግሥ፣
ጸጋም የኃጢአትን ኃይል ሲያሸንፍ።»

የራስን መቀደስ የመጀመሪያው ታላቅ ዓላማ የልብና የሕይወት ቅድስና ነው። እግዚአብሔርን ማክበር ነው፤ ይህም ከኃጢአት ሁሉ ከነጻ ልብ ከሚፈልቅ ቅዱስ ሕይወት በበለጠ በሚሠራ መንገድ ሊደረግ አይችልም። ክርስቲያን በሚሆን ሰው ሁሉ ላይ የሚጫነው ታላቁ የልብ ሸክም ያለው እዚህ ላይ ነው። ይህን ዘወትር በአእምሮው ሊይዝ ይገባዋል፤ ይህን ዓይነት ሕይወትና ይህን ዓይነት ልብ ለማሳደግም ሊተጋ፣ ሊጸልይና የጸጋን መንገዶች ሁሉ በመጠቀም ትጋቱን ሁሉ ሊያውል ይገባዋል። በእውነትና ፈጽሞ ራሱን ለእግዚአብሔር የቀደሰ ሰው ቅዱስ ሕይወትን ይኖራል። የልብ ቅድስናን ይሻል። ያለ እርሱ አይረካም። ራሱን ለእግዚአብሔር የሚቀድሰው ለዚሁ ዓላማ ነው። በልብና በሕይወት ቅዱስ ይሆን ዘንድ ራሱን ሙሉ በሙሉ ለእግዚአብሔር አሳልፎ ይሰጣል።

የልብና የሕይወት ቅድስና በጸሎት ፈጽሞ የተሞላ እንደ ሆነ ሁሉ፣ በግል ሃይማኖት ውስጥም ራስን መቀደስና ጸሎት የቅርብ ዝምድና አላቸው። ሰውን ወደዚህ ለጌታ ወደ ተቀደሰ የቅድስና ሕይወት ለማምጣት ጸሎት ያስፈልጋል፤ እንዲህ ያለውን ሕይወት ለመጠበቅም ጸሎት ያስፈልጋል። ያለ ብዙ ጸሎት እንዲህ ያለ የቅድስና ሕይወት ይፈርሳል። ቅዱሳን ሰዎች የሚጸልዩ ሰዎች ናቸው። የልብና የሕይወት ቅድስና ሰዎችን ወደ ጸሎት ያነሣሣል። ራስን መቀደስ ሰዎችን በትጋት ወደ መጸለይ ያነሣሣል።

ጸሎት የሌላቸው ሰዎች የልብ ቅድስናንና የልብ ንጽሕናን ለሚመስል ነገር ሁሉ እንግዶች ናቸው። የጸሎት እልፍኝን የማያውቁ ሰዎች ስለ ራስን መቀደስና ስለ ቅድስና ጨርሶ ግድ የላቸውም። ቅድስና የሚለመልመው በስውር የጸሎት ስፍራ ነው። የጸሎት እልፍኝ ሁኔታ ለቅድስና መኖርና ማደግ ተስማሚ ነው። ቅድስና የሚገኘው በጸሎት እልፍኝ ውስጥ ነው። ራስን መቀደስ ሰውን ወደ ልብ ቅድስና ያመጣዋል፤ ይህ ሲፈጸምም ጸሎት በአጠገቡ ቆሞ ይገኛል።

የራስን መቀደስ መንፈስ የጸሎት መንፈስ ነው። የራስን መቀደስ ሕግ የጸሎት ሕግ ነው። ሁለቱም ሕጎች ያለ ትንሽ መጋጨትና አለመስማማት በፍጹም ስምምነት ይሠራሉ። ራስን መቀደስ የእውነተኛ ጸሎት ተግባራዊ መገለጫ ነው። ራሳቸውን ለእግዚአብሔር የቀደሱ ሰዎች በጸሎት ልማዳቸው ይታወቃሉ። ራስን መቀደስ እንዲህ ራሱን በጸሎት ይገልጣል። ለጸሎት ግድ የሌለው ሰው ለራስን መቀደስ ግድ የለውም። ጸሎት ለራስን መቀደስ ፍላጎትን ይፈጥራል፤ ከዚያም ጸሎት ሰውን ራስን መቀደስ የደስታ ጉዳይ ወደሚሆንበት የልብ ሁኔታ ያመጣዋል፤ ይህም የልብ ደስታን፣ የነፍስ እርካታንና የመንፈስ መርካትን ያስገኛል። ራሱን ለእግዚአብሔር የቀደሰ ነፍስ ከሁሉ ይበልጥ ደስተኛ ነፍስ ነው። ራሱን ፈጽሞ ለእግዚአብሔር አሳልፎ በሰጠ ሰውና በእግዚአብሔር ፈቃድ መካከል ምንም ዓይነት ግጭት የለም። በእንዲህ ያለው ሰው ፈቃድና በእግዚአብሔር፣ በፈቃዱም መካከል ፍጹም ስምምነት አለ። ሁለቱ ፈቃዶች ፍጹም ስለሚስማሙ ይህ የነፍስ ዕረፍትን፣ የግጭትን አለመኖርና የፍጹም ሰላምን መገኘት ያመጣል።

«ጌታ ሆይ፣ በጸጋ ብርታት፣
በደስተኛና ነጻ በሆነ ልብ፣
ራሴን፣ የቀረውንም ዘመኔን
ለአንተ እቀድሳለሁ።»

«የተቤዠሁ ባሪያህ እኔ
የአንተ የሆነውን ለአንተ እመልሳለሁ፤
ከዚህች ሰዓት ጀምሮ በሕይወትም በሞትም
አምላኬን ብቻ አገለግል ዘንድ።»