ጸሎትና የእግዚአብሔር ሥራ

«ያዕቆብ የፈለገው ነገር ሌሊቱን በደንብ ተኝቶ ለማሳለፍ በሚያስችለው ጊዜ ተሰጥቶት ቢሆን ኖሮ፣ ዛሬ የምናውቀው የጸሎት አለቃ ምናልባት ፈጽሞ ባልሆነ ነበር። ሐና ስለ ወንድ ልጅ ያቀረበችው ጸሎት ለራሷ በወሰነችው ጊዜ ተመልሶላት ቢሆን ኖሮ፣ ሕዝቡ በሳሙኤል ያገኘውን ያንን ብርቱ የእግዚአብሔር ሰው ምናልባት ፈጽሞ ባላወቀ ነበር። ሐና የፈለገችው ወንድ ልጅ ብቻ ነበር፤ እግዚአብሔር ግን ከዚያ የሚበልጥ ፈለገ። ለሕዝቡ ነቢይን፣ አዳኝንና ገዥን ፈለገ። አንድ ሰው ‹እግዚአብሔር ወንድን ከማግኘቱ በፊት ሴትን ማግኘት ነበረበት› ብሏል። ይህችን ሴት በሐና ያገኘው በትክክል በእነዚያ ሳምንታት፣ ወራትና ዓመታት ውስጥ ነበር፤ እግዚአብሔር ሕዝቡ እንደሚያስፈልገው ያወቀውን ዓይነት ሰው ለመውለድ የምትገባ እናት ለመሆን የተዘጋጀች፣ የእግዚአብሔርን የሚመስል ራእይ ያላት፣ በፈተና የበሰለች ነፍስ፣ ገር መንፈስና የጠነከረ ፈቃድ ያላት ሴት ተገኘች።»—ደብሊው. ኢ. ቢደርዎልፍ።

እግዚአብሔር በዚህ ዓለም በእጁ ያለ ታላቅ ሥራ አለው። ይህ ሥራ በመዳን ዕቅድ ውስጥ የተካተተ ነው። ቤዛነትንና መለኮታዊ አጠባበቅን ያጠቃልላል። እግዚአብሔር ይህን ዓለም ከአስተዋይ ፍጥረታቱ ጋር ለገዛ ራሱ ክብርና ለእነርሱ መልካም ነገር ይገዛዋል። እንግዲህ እግዚአብሔር በዚህ ዓለም ያለው ሥራ ምንድን ነው? ይልቁንስ በታላቁ ሥራው የሚፈልገው ፍጻሜ ምንድን ነው? ይህ በወደቀው በአዳም ልጆች ውስጥ የልብና የሕይወት ቅድስና ከመሆን ያነሰ አይደለም። ሰው የወደቀ ፍጥረት ነው፤ ክፉ ባሕርይ፣ ክፉ ዝንባሌ፣ ርኩስ ፍላጎቶች፣ ኃጢአተኛ ምኞቶችና ክፉ መሻቶች ይዞ የተወለደ ነው። ሰው በባሕርዩ ቅዱስ አይደለም፤ እንዲሁ ሆኖ ተወልዶአል። «ከተወለዱ ጀምረው ይስታሉ፥ ሐሰትንም ይናገራሉ።»

የእግዚአብሔር ዕቅድ በሙሉ የወደቀውን ሰው መያዝ፣ ሊለውጠውና ቅዱስ ሊያደርገው መፈለግ ነው። የእግዚአብሔር ሥራ ቅዱሳን ያልሆኑትን ሰዎች ቅዱሳን ማድረግ ነው። የክርስቶስ ወደ ዓለም የመምጣቱ ፍጻሜ ይኸው ነው፦

«የዲያብሎስን ሥራ እንዲያፈርስ የእግዚአብሔር ልጅ ተገለጠ።»

እግዚአብሔር በባሕርዩና በመንገዶቹ ሁሉ ቅዱስ ነው፤ ሰውንም እንደ ራሱ ሊያደርገው ይወዳል።

«የጠራችሁ ቅዱስ እንደ ሆነ እናንተ ደግሞ በኑሮአችሁ ሁሉ ቅዱሳን ሁኑ፤ ‹እኔ ቅዱስ ነኝና ቅዱሳን ሁኑ› ተብሎ ተጽፎአልና።»

ክርስቶስን መምሰል ይህ ነው። ኢየሱስ ክርስቶስን መከተል ይህ ነው። የክርስቲያን ጥረት ሁሉ ግብ ይህ ነው። በእውነት ዳግመኛ የተወለደች ነፍስ ሁሉ ልባዊና ጽኑ ምኞት ይህ ነው። ዘወትርና በትጋት ልንጸልይለት የሚገባው ይህ ነው። ይኸውም ቅዱሳን እንድንሆን ነው። ራሳችንን ቅዱሳን እንድናደርግ አይደለም፤ ነገር ግን በክርስቶስ ክቡርና የሚያስተሰርይ ደም ከኃጢአት ሁሉ ልንነጻና በመንፈስ ቅዱስ ቀጥተኛ ሥራ ቅዱሳን ልንሆን ይገባናል። ጥሪያችን ቅዱስ ነገርን ማድረግ ሳይሆን ቅዱሳን መሆን ነው። መሆን ከማድረግ መቅደም አለበት። አስቀድመህ ሁን፤ ከዚያም አድርግ። አስቀድመህ ቅዱስ ልብን አግኝ፤ ከዚያም ቅዱስ ሕይወትን ኑር። ለዚህም ከፍ ላለና በጸጋ ለተሞላ ፍጻሜ እግዚአብሔር በጌታችን የማስተስረያ ሥራና በመንፈስ ቅዱስ ሥራ በኩል እጅግ የተትረፈረፈ ዝግጅት አድርጎአል።

የእግዚአብሔር ሥራ በዓለም ውስጥ በሕዝቡ ውስጥ ቅድስናን መትከል፣ ማሳደግና ፍጹም ማድረግ ነው። ይህን ዘወትር አስብ። ነገር ግን አሁን እንዲህ ብለን ልንጠይቅ እንችላለን፦ ይህ ሥራ በቤተ ክርስቲያን ውስጥ ወደ ፊት እየገፋ ነውን? ወንዶችና ሴቶች ቅዱሳን እየሆኑ ነውን? የዘመናችን ቤተ ክርስቲያን ቅዱሳን ወንዶችንና ሴቶችን በማፍራት ሥራ ተሰማርታለችን? ይህ ከንቱና የመላምት ጥያቄ አይደለም። ተግባራዊ፣ ተገቢና እጅግ አስፈላጊ ጥያቄ ነው።

የዘመናችን ቤተ ክርስቲያን ግዙፍ መዋቅር አላት። እንቅስቃሴዎቿ ታላላቅ ናቸው፤ ቁሳዊ ብልጽግናዋም ወደር የለውም። የሃይማኖት ስም በሰፊው የተሰራጨና የታወቀ ነው። ብዙ ገንዘብ ወደ ጌታ ግምጃ ቤት ይገባል፤ ይወጣልም። ነገር ግን ጥያቄው ይህ ነው፦ የቅድስና ሥራ ከዚህ ሁሉ ጋር እኩል እየተራመደ ነውን? የቤተ ክርስቲያን ሰዎች የጸሎት ሸክም ቅዱሳን ለመሆን ነውን? ሰባኪዎቻችን በእውነት ቅዱሳን ሰዎች ናቸውን? ወይም ትንሽ ወደ ኋላ ብንመለስ፣ እነርሱ ጽድቅን የሚራቡና የሚጠሙ፣ በእርሱም ያድጉ ዘንድ «ተንኰል የሌለበትን የቃልን ወተት» የሚመኙ ናቸውን? በእውነት ቅዱሳን ሰዎች ለመሆን ይፈልጋሉን? በእርግጥ በመድረክ ላይ አስተዋይ ሰዎች እጅግ ያስፈልጋሉ፤ ነገር ግን ከዚያ በፊትና ከዚያ ይልቅ ቀዳሚ የሆነው፣ በሚሞቱ ሰዎች ፊት ቆመው የእግዚአብሔርን መዳን የሚያውጁላቸው ቅዱሳን ሰዎች የሚያስፈልጉን መሆኑ ነው።

አገልጋዮች እንደ ምእመናን—ከምእመናንም ባልበለጠ መጠን—በሕይወታቸው፣ በአነጋገራቸውና በጠባያቸው ቅዱሳን ሰዎች መሆን አለባቸው። በሁሉ ነገር ለእግዚአብሔር መንጋ ምሳሌ መሆን አለባቸው። በቃላቸው ብቻ ሳይሆን በሕይወታቸውም ሊሰብኩ ይገባቸዋል። በሕይወታቸው ነውር የሌለባቸው፣ በአካሄዳቸው ጥንቁቆች የሆኑ፣ «በጠማማና በተጣመመ ትውልድ መካከል ያለ ነቀፋና ቅኖች ሆነው፣ በመካከላቸው በዓለም እንደ ብርሃን የሚታዩ» ሰዎች በመድረክ ላይ ያስፈልጋሉ። ሰባኪዎቻችን እንደዚህ ያሉ ሰዎች ናቸውን? እኛ ጥያቄውን ብቻ እየጠየቅን ነው። አንባቢው የራሱን ፍርድ ይስጥ። በሰባኪዎቻችን መካከል የቅድስና ሥራ እየገፋ ነውን?

ደግሞም እንጠይቅ፦ ግንባር ቀደም ምእመኖቻችን የቅድስና ምሳሌዎች ናቸውን? የልብና የሕይወት ቅድስናን ይፈልጋሉን? እግዚአብሔር እንደ ቅድስናው አምሳያ እንዲቀርጻቸው ዘወትር የሚጸልዩ የጸሎት ሰዎች ናቸውን? የንግድ አካሄዳቸው ከኃጢአት እድፍ ነጻ ነውን? ትርፋቸውስ ከበደል ርኵሰት የጸዳ ነውን? የጠንካራ ታማኝነት መሠረት አላቸውን? ወደ ከፍታና ወደ ተጽዕኖ የሚያደርሳቸውስ ቅንነታቸው ነውን? በንግድ ያላቸው ታማኝነትና ቅንነት ከሃይማኖታዊ እንቅስቃሴያቸውና ከቤተ ክርስቲያን ሥርዓት አጠባበቃቸው ጋር ጎን ለጎን ይሄዳልን?

እንግዲህ የእግዚአብሔር ሥራ በሕዝቡ መካከል እየገፋ እንደ ሆነ ብርሃን እየፈለግን ምርመራችንን ስንቀጥል፣ ስለ ሴቶቻችንም ደግሞ እንጠይቅ። በአብያተ ክርስቲያናችን ያሉ ግንባር ቀደም ሴቶች ለዚህ ዓለም ፋሽን የሞቱ፣ ከዓለም የተለዩ፣ የዓለምን አባባሎችና ልማዶች የማይመስሉ ናቸውን? አካሄዳቸው ለቅዱስ አገልግሎት የሚገባ ሆኖ፣ ጐልማሶቹን ሴቶች በቃልና በሕይወት ራስን የመግዛትን፣ የመታዘዝንና ቤትን የመጠበቅን ትምህርት ያስተምራሉን? ሴቶቻችን በጸሎት ልማዳቸው ይታወቃሉን? የጸሎት ምሳሌዎች ናቸውን?

እነዚህ ጥያቄዎች ሁሉ እንዴት ልብን የሚመረምሩ ናቸው! ታዲያ ያልተገቡና ከቦታቸው የወጡ ናቸው ብሎ ለመናገር የሚደፍር ይኖራልን? የእግዚአብሔር ሥራ ወንዶችንና ሴቶችን ቅዱሳን ማድረግ ከሆነ፣ ይህንኑ ነገር ለማድረግም በጸሎት ሕግ ውስጥ የተትረፈረፈ ዝግጅት ካደረገ፣ እንደነዚህ ያሉ የግልና ቀጥተኛ ጥያቄዎችን ማቅረብ ለምን ያልተገባና የማይጠቅም ተደርጎ ይቈጠራል? እነርሱ በቀጥታ ከሥራው፣ ከእድገቱና ከፍጻሜው ጋር የተያያዙ ናቸው። እስከ በሽታው ሥር ድረስ ይዘልቃሉ። ትክክለኛውን ቦታ ይመታሉ።

ሁኔታውን ዘግይቶ ከመጋፈጥ አሁኑኑ ብንጋፈጠው ይሻላል። ከእውነተኛ ሐቆች ዓይናችንን መጨፈን ምንም አይጠቅምም። ቤተ ክርስቲያን ይህን ዓይነቱን ሥራ ካልሠራች—ቤተ ክርስቲያን አባሎቿን በልብና በሕይወት ቅድስና ወደ ፊት ካላራመደች—የእንቅስቃሴዎቻችን ትርኢትና የቤተ ክርስቲያን ሥራችን ማሳያ ሁሉ ማታለያና ወጥመድ ነው።

ነገር ግን በአብያተ ክርስቲያናችን ውስጥ ስላለ ሌላ ብዙና አስፈላጊ ወገን እንጠይቅ። እነርሱ የወደፊቱ ቤተ ክርስቲያን ተስፋ ናቸው። የሁሉም ዓይን ወደ እነርሱ ተመልሷል። ወጣት ወንዶቻችንና ሴቶቻችን በአእምሮ ጭምትነትና በአክብሮት፣ ሥራቸውም በታደሰ ልብ ውስጥ በሆነውና በመለኮታዊ ሕይወት ጽኑና ዘላቂ እድገትን በሚያሳዩት በእነዚያ ጸጋዎች ሁሉ እያደጉ ነውን? በቅድስና እያደግን ካልሆንን ሃይማኖታዊ ወይም ጸንቶ የሚኖር ምንም ነገር እየሠራን አይደለም።

ቁሳዊ ብልጽግና የማይሳሳት የመንፈሳዊ ብልጽግና ምልክት አይደለም። የመጀመሪያው ሊኖር ሁለተኛው ደግሞ በግልጥ ሊጠፋ ይችላል። ቁሳዊ ብልጽግና የቤተ ክርስቲያንን መሪዎች ዓይን በቀላሉ ሊያሳውር ይችላል፤ ይህም እስከዚህ ድረስ ነው፤ በመንፈሳዊ ብልጽግና ፈንታ ይተኩታል። በዚህ ነጥብ ላይ መጠንቀቅ እንዴት ያለ ታላቅ ፍላጎት ነው! በገንዘብ ጉዳይ መበልጸግ በቅድስና ማደግን አያመለክትም። የቁሳዊ ብልጽግና ወቅቶች ለግለሰብም ሆነ ለቤተ ክርስቲያን እምብዛም የመንፈሳዊ እድገት ወቅቶች አይደሉም። ሀብት ሲበዛ እግዚአብሔርን መዘንጋት እንዴት ቀላል ነው። ቁሳዊ ብልጽግና ወደ ቤተ ክርስቲያን ሲመጣ በሰው ኃይል መደገፍና መጸለይን፣ በእግዚአብሔርም መታመንን ማቆም እንዴት ቀላል ነው።

የእግዚአብሔር ሥራ እየገፋ ነው፣ እኛም በቅድስና እያደግን ነው ብሎ የሚከራከር ቢኖር፣ ለመመለስ የሚከብዱ አንዳንድ አስጨናቂ ጥያቄዎች ይነሣሉ። ቤተ ክርስቲያን በጥልቅ መንፈሳዊነት መስመር ወደ ፊት እየገፋች ከሆነ—እኛ በጸሎት ልማዳችን የታወቅን የጸሎት ሕዝብ ከሆንን—ሕዝባችን ቅድስናን የተራበ ከሆነ—እንግዲያስ እንጠይቅ፦ በዋና ዋና አብያተ ክርስቲያናችንና በዋና ዋና የአገልግሎት ምድቦቻችን ላይ የመንፈስ ቅዱስ ብርቱ መፍሰስ አሁን እጅግ ጥቂት የሆነው ስለ ምንድን ነው? በጥልቅ መንፈሳዊነቱ ከሚታወቅ ፓስተር ሕይወት ወይም ከቤተ ክርስቲያናችን ሕይወት የሚፈልቁ መነቃቃቶቻችን እጅግ ጥቂት የሆኑት ስለ ምንድን ነው? የጌታ እጅ እንዳታድን አጥራለችን? ጆሮውስ እንዳይሰማ ደንቍሮአልን? መነቃቃት የተባለውን ለማግኘት የአንድ ዝነኛ ወንጌላዊ ስምና የሚፈጥረው ግርግር የሚያመጣው የውጭ ግፊት የሚያስፈልገን ስለ ምንድን ነው? ይህ በአብዛኛው በትላልቅ አጥቢያዎቻችንና በግንባር ቀደም ሰዎቻችን ዘንድ እውነት ነው። ፓስተሩ የራሱን የመነቃቃት አገልግሎቶች ሊያካሂድና በቤተ ክርስቲያን፣ በማኅበረሰቡና በራሱም ላይ ታላቅ የመንፈስ ቅዱስ መፍሰስ ሊያገኝ እስከሚችል ድረስ በቂ መንፈሳዊ፣ ቅዱስና ከእግዚአብሔር ጋር ኅብረት ያለው ያልሆነው ስለ ምንድን ነው? ለዚህ ሁሉ ሁኔታ አንድ መፍትሔ ብቻ ሊኖር ይችላል። የቅድስናን ሥራ ቸል ብለን ሌሎች ነገሮችን አሳድገናል። በቤተ ክርስቲያን ውስጥ አእምሮአችን በቁሳዊ ነገሮች እንዲጠመድ ፈቅደናል። የሚያሳዝነው፣ ሆን ብለንም ሆነ ሳናውቅ፣ በውስጣዊው ፈንታ ውጫዊውን ተክተናል። የሚታየውን ወደ ፊት አውጥተን የማይታየውን ዘግተናል። በመንፈሳዊ ጉዳዮች ይልቅ በቁሳዊ ጉዳዮች እጅግ ወደ ፊት መራመዳችን ስለ ቤተ ክርስቲያን እጅግ እውነት ነው።

ነገር ግን የዚህ አሳዛኝ ሁኔታ ምክንያት ከዚህም ወደ ኋላ ሊፈለግ ይችላል። በአብዛኛው የሚመነጨው ከጸሎት መዳከም ነው። የቅድስና ሥራ ሲቀንስ የጸሎት ሥራም ቀንሶአልና። ጸሎትና ቅድስና አብረው እንደሚሄዱ ሁሉ፣ የአንዱ መቀነስ የሌላውን መዳከም ያመለክታል። ከቻልን ሰበብ እንስጠው፤ ከፈለግንም የአሁኑን ሁኔታ እናጽድቀው፤ ቢሆንም በዘመናችን ቤተ ክርስቲያን ሥራ ውስጥ ትኩረቱ በጸሎት ላይ እንዳልተደረገ እጅግ ግልጥ ነው። ይህም እንደ ሆነ ወዲያውኑ ትኩረቱ በማስተስረያው ከተጀመረው ከታላቁ የእግዚአብሔር ሥራ፣ ከልብና ከሕይወት ቅድስና ተነሥቶአል። ቤተ ክርስቲያን የጸሎት ወንዶችንና ሴቶችን የማታፈራው በአንዱ ታላቅ የቅድስና ሥራ በትጋት ስላልተሰማራች ነው።

በአንድ ወቅት ጆን ዌስሊ በቅድስና ሥራ ላይ የሚታይ መዳከም እንዳለ አየ፤ ምክንያቱንም ለመመርመር ቆም አለ፤ እኛም እንደ እርሱ ታማኞችና መንፈሳውያን ከሆንን፣ በመካከላችን የእግዚአብሔርን ሥራ የሚያግዱ እነዚያኑ ምክንያቶች አሁን እንመለከታለን። በአንድ ወቅት ለወንድሙ ለቻርልስ በጻፈው ደብዳቤ በቀጥታ ወደ ነጥቡ ይመጣል፤ ጉዳዩንም በአጭሩና በስለት ይቋጨዋል። ደብዳቤውን እንዲህ ይጀምራል፦

«ሥራውን ያደናቀፈው ምንድን ነው? ይህን ላስብበት እወዳለሁ። በመጀመሪያ ዋናዎቹ እኛ ነን ማለት አይገባንምን? እኛ በልብና በሕይወት ይበልጥ ቅዱሳን፣ ፈጽመን ለእግዚአብሔር የተሰጠን ብንሆን ኖሮ፣ ሰባኪዎቹ ሁሉ እሳቱን ተቀጣጥለው በአገሩ ሁሉ ይዘውት አይሄዱም ነበርን?»

«ቀጣዩ እንቅፋት በሰባኪዎቻችን በብዙዎቹ ዘንድ ያለው የጸጋ (ከስጦታ ይልቅ) ማነስ አይደለምን? በክርስቶስ የነበረው አሳብ በሙሉ በእነርሱ ዘንድ የለም። እርሱ እንደ ተመላለሰ ጸንተው አይመላለሱም። ስለዚህ የጌታ እጅ ተከልክሎአል፤ ፈጽሞ ባይሆንም፣ እርሱ አሁንም ይሠራልና። ነገር ግን የላካቸው እርሱ ቅዱስ እንደ ሆነ እነርሱ ቅዱሳን ቢሆኑ ኖሮ በእርግጥ እንደሚሠራው መጠን አይደለም።»

«ሦስተኛው እንቅፋት በአብዛኛው ሕዝባችን ዘንድ ያለው የጸጋ ማነስ አይደለምን? ስለዚህ ስለ ሁሉን አቀፍ በረከት የሚጸልዩት ጥቂት ነው፤ በጥቂት ግለትም ነው። ስለዚህ ጸሎታቸው በእግዚአብሔር ዘንድ ጥቂት ኃይል አለው። እንደ ቀድሞው ሰማይን አይዘጋም፤ አይከፍትምም።»

«በዚህ ላይ ጨምር፦ በልባቸው ውስጥ ብዙ የዓለም መንፈስ እንዳለ ሁሉ በሕይወታቸውም ብዙ ዓለምን መምሰል አለ። የሚነዱና የሚያበሩ መብራቶች ሊሆኑ ይገባቸው ነበር፤ ነገር ግን አይነዱም፤ አያበሩምም። እንጠብቃቸዋለን ለሚሉት ሥርዓቶች ታማኞች አይደሉም። በኑሮአቸው ሁሉ ቅዱሳን አይደሉም። እንዲያውም ከእነርሱ ብዙዎቹ ቀድሞ የነበራቸውን ያችን ጥቂት ጣዕም እንኳ ያጡ አልጫ ጨው ናቸው። እንግዲህ የቀረው የአገሩ ክፍል በምን ይጣፍጣል? ጎረቤቶቻቸው እንደ ቀድሞው ቅዱሳን ያለመሆናቸው ምን ያስደንቃል?»

ትክክለኛውን ቦታ ይመታል። መሃሉን ይመታል። ምክንያቱን በደረጃ ያስቀምጣል። በዚህ የቅድስና መዳከም ውስጥ የመጀመሪያው ምክንያት እርሱና ቻርልስ መሆናቸውን በግልጥ ይናዘዛል። ዋናዎቹ የኃላፊነት ስፍራዎችን ይዘዋል። እነርሱ እንደሚሄዱ ቤተ ክርስቲያንም እንዲሁ ትሄዳለች። ለቤተ ክርስቲያን መልኳን የሚሰጧት እነርሱ ናቸው። ባሕርይዋንና ሥራዋን በአብዛኛው የሚወስኑት እነርሱ ናቸው። እነዚህን ዋና ሰዎች ምን ዓይነት ቅድስና ሊለያቸው ይገባል? ምን ዓይነት ቅንዓትስ ዘወትር ሊገልጣቸው ይገባል? በእነርሱ ዘንድ ምን ዓይነት የጸሎት ትጋት ሊታይ ይገባል! በእግዚአብሔር ዘንድ ምን ያህል ተሰሚነት ሊኖራቸው ይገባል! ራስ ከደከመ አካሉ ሁሉ ምቱ ይሰማዋል።

በዝርዝሩ ውስጥ ቀጥሎ የሚመጡት ፓስተሮች ናቸው። ዋናዎቹ እረኞችና ከእነርሱ በታች ያሉት የቅርብ ፓስተሮች በቅድስና ወደ ፊት መራመዳቸውን ሲያቆሙ፣ ድንጋጤው እስከ ረድፉ ጫፍ ይደርሳል። በአብዛኛው ፓስተሮቹ እንደ ሆኑ ሕዝቡም እንዲሁ ይሆናል። ፓስተሮቹ የማይጸልዩ ከሆኑ ሕዝቡ ፈለጋቸውን ይከተላል። ሰባኪው ስለ ቅድስና ሥራ ዝም ካለ በምእመናኑ ዘንድ ቅድስናን መራብና መጠማት አይኖርም። ሰባኪው እግዚአብሔር በሃይማኖት ልምምድ ያዘጋጀለትን ከፍተኛውንና የተሻለውን ለማግኘት ግድ የለሽ ከሆነ ሕዝቡ እርሱን ይመስላል።

የዌስሊ አንድ አባባል በአጽንኦት ሊደገም ይገባዋል። የስጦታ ማነስ ሳይሆን የጸጋ ማነስ—በአብዛኛው በሰባኪዎቹ ዘንድ ያለው ሁኔታ ይህ ነው። እንደ መሠረታዊ እውነት እንዲህ ሊባል ይችላል፦ የእግዚአብሔር ሥራ እንደ አጠቃላይ ሕግ የሚወድቀው ከስጦታ እጦት ይልቅ በጸጋ እጦት ነው። ከዚህም የሚበልጥ ነው። ከዚህም የሚበልጥ ነው፤ የተትረፈረፈ ጸጋ የስጦታዎችን መብዛት ያመጣልና። ደግሞም እንዲህ ሊደገም ይችላል፦ ጥቂት ውጤት፣ ዝቅተኛ ልምምድ፣ ዝቅተኛ ሃይማኖታዊ ሕይወት፣ ዓላማ ቢስና ኃይል የለሽ ስብከት ሁልጊዜ የሚፈልቁት ከጸጋ እጦት ነው። የጸጋ እጦትም የሚፈልቀው ከጸሎት እጦት ነው። ታላቅ ጸጋ የሚመጣው ከታላቅ ጸሎት ነው።

«የጥሪያችን የክብር ተስፋ
ከውስጥ ቅድስና በቀር ምንድን ነው?
ስለዚህ ወደ ኢየሱስ አንጋጥጣለሁ፤
ይህንኑ በጸጥታ እጠብቃለሁ።»

«ዳስሶ እስኪያነጻኝ እጠብቀዋለሁ፤
ሕይወትንና ኃይልን ይሰጠኛል፤
ኃጢአትን የሚያወጣ እምነት ስጠኝ፣
ልብንም የሚያነጻ።»

እግዚአብሔር በዓለም ያለውን ታላቁን ሥራውን ሲያከናውን በሰዎች በኩል ይሠራል። በቤተ ክርስቲያኑ በጋራ፣ በሕዝቡም በግል በኩል ይሠራል። ውጤታማ መሣሪያዎች እንዲሆኑ «ለክብር የሚሆን የተቀደሰም ለጌታውም የሚጠቅም ለበጎም ሥራ ሁሉ የተዘጋጀ ዕቃ» ሊሆኑ ይገባቸዋል። እግዚአብሔር እጅግ ውጤታማ በሆነ ሁኔታ የሚሠራው በቅዱሳን ሰዎች በኩል ነው። ሥራው በሚጸልዩ ሰዎች እጅ ወደ ፊት ይገፋል። በእግዚአብሔር ቃል ሊደረስባቸው የማይችሉ ባሎች ያለ ቃል በሚስቶቻቸው ኑሮ ሊማረኩ እንደሚችሉ ጴጥሮስ ይነግረናል። «በጠማማና በተጣመመ ትውልድ መካከል» የሕይወትን ቃል አጥብቀው ሊያቀርቡ የሚችሉት «ያለ ነቀፋና ቅኖች፣ የእግዚአብሔር ልጆች» የሆኑት ናቸው።

ዓለም ሃይማኖትን የሚመዝነው መጽሐፍ ቅዱስ በሚለው ሳይሆን ክርስቲያኖች በሚኖሩት ኑሮ ነው። ክርስቲያኖች ኃጢአተኞች የሚያነቡት መጽሐፍ ቅዱስ ናቸው። እነርሱ «ሰዎች ሁሉ የሚያውቁትና የሚያነቡት» መልእክቶች ናቸው። «ስለዚህም ከፍሬያቸው ታውቋቸዋላችሁ።» እንግዲህ ትኩረቱ በሕይወት ቅድስና ላይ ሊደረግ ይገባል። ነገር ግን የሚያሳዝነው፣ በዘመናችን ቤተ ክርስቲያን ትኩረቱ በሌላ ስፍራ ተደርጎአል። የቤተ ክርስቲያን ሠራተኞችን ሲመርጡና የቤተ ክርስቲያን ሹማምንትን ሲሾሙ የቅድስና ባሕርይ ከግምት አይገባም። የጸሎት ብቃት ከቁጥር የገባ አይመስልም፤ በእግዚአብሔር እንቅስቃሴዎችና ዕቅዶች ሁሉ ግን ነገሩ ፈጽሞ የተለየ ነበር። እርሱ ቅዱሳን ሰዎችን፣ በጸሎት ልማዳቸው የሚታወቁትን ፈለገ። የጸሎት መሪዎች ጥቂቶች ናቸው። የጸሎት አካሄድ በቤተ ክርስቲያን ውስጥ ለሹመት ከፍተኛው ብቃት ሆኖ አይቈጠርም።

እግዚአብሔር በእጁ ባለው በዓለም ውስጥ ባለው ታላቅ ሥራ እጅግ ጥቂት ቢፈጸም ልንደነቅ አንችልም። እንዲያውም በእንደዚህ ባሉ ደካማና ጉድለት ባለባቸው መሣሪያዎች ይህን ያህል መሠራቱ የሚያስደንቅ ነው። «ቅድስና ለእግዚአብሔር» የሚለው ቃል በቤተ ክርስቲያን ሰንደቅ ዓላማዎች ላይ እንደ ገና ሊጻፍ ያስፈልጋል። በዘመናችን ክርስቲያኖች ጆሮ እንደ ገና ሊያስተጋባ ያስፈልጋል። «ከሰው ሁሉ ጋር ሰላምን ተከታተሉ ትቀደሱም ዘንድ ፈልጉ፥ ያለ እርሱ ጌታን ሊያይ የሚችል የለምና።»

ይህ መለኮታዊው የሃይማኖት መለኪያ መሆኑ ደጋግሞ ደጋግሞ ይነገር። ከዚህ ያነሰ ምንም ነገር መለኮታዊውን መስፈርት አያረካም። በዚህ ነጥብ ላይ የመታለል አደጋ እንዴት ያለ ነው! ሰው ትክክል ለመሆን እንዴት ሊቀርብና አሁንም ስሕተተኛ ሊሆን ይችላል! አንዳንድ ሰዎች የመፈተኛውን ቃል «ሺቦሌት» ለማለት እጅግ ይቀርባሉ፤ ነገር ግን ይስቱታል። ኢየሱስ ክርስቶስ «በዚያ ቀን ብዙዎች። ጌታ ሆይ፥ ጌታ ሆይ፥ … ይሉኛል» ይላል፤ ነገር ግን በዚያን ጊዜ፦ «ከቶ አላወቅኋችሁም፤ እናንተ ዓመፀኞች፥ ከእኔ ራቁ» እንደሚላቸው ጨምሮ ይናገራል።

ሰዎች ብዙ መልካም ነገሮችን ሊያደርጉና አሁንም በልብ ቅዱሳን፣ በአካሄድም ጻድቃን ላይሆኑ ይችላሉ። ብዙ መልካም ነገሮችን ሊያደርጉና ቅድስና የተባለው መንፈሳዊ የልብ ባሕርይ ሊጎድላቸው ይችላል። በታላቁ የግል መዳን ሥራ ከራስ መታለል የሚጠብቁንን የጳውሎስን ቃላት መስማት እንዴት እጅግ ያስፈልገናል፦

«አትሳቱ፤ እግዚአብሔር አይዘበትበትም። ሰው የሚዘራውን ሁሉ ያንኑ ደግሞ ያጭዳልና።»

«ከኃጢአት ዘወትር እንድርቅ፣
ጥበብና ማስተዋል ያለው ልብ፣
ኢየሱስ ሆይ፣ ለእኔ ይሰጠኝ፤
በመንፈስህም እንዳውቅ አድርገኝ
በምድር ሳለሁ አምላኬን ማክበርን፣
ወደ ሰማይም መንገዴን ማግኘትን።»