ጸሎትና መከራ

«‹ያደርገዋል።› ምናልባት ዛሬ ላይሆን ይችላል፣
እግዚአብሔር ራሱ እንባችንን የሚያብሰው፤
ተስፋችንም ቢዘገይ፣ ምናልባት ነገም ላይሆን ይችላል
የምድራዊ ኀዘናችንን ጽዋ የሚያስወግደው፤
ነገር ግን — ውድ ተስፋ ቃል! — ያደርገዋል ብሎአል፣
ፈጽመን ብንታመነው ብቻ — ጸጥም ብንል።

«እኛም እንደ እርሱ ልንወድቅና ሳንታወቅ ልንሞት እንችላለን፤
የወደቅንበትም ስፍራ ፈጽሞ ላይታወቅ ይችላል፤
ነገር ግን ሁሉን የሚያውቁ ዓይኖች ያንን ስፍራ ያስተውላሉ
መንግሥታት እስኪጠፉ፣ ዓለምም እስኪረሳ ድረስ።
በዚያን ጊዜ ቀንበሩን የተሸከሙትንና ጽዋውን የጠጡትን
ጌታ በማይደበዝዝ ክብር ያስነሣቸዋል።
የእግዚአብሔር ቃል ዘወትር መልካም ነው፤ ፈቃዱም ከሁሉ የተሻለ ነው፦
ቀንበሩ፣ ፈጽሞ የተሰበረው ልብ — ከዚያም ዕረፍት።»

—ክላውዲየስ ኤል. ቺልተን።

መከራና ጸሎት እርስ በርሳቸው በቅርብ የተዛመዱ ናቸው። ጸሎት ለመከራ ታላቅ ዋጋ አለው። መከራ ብዙ ጊዜ ሰዎችን በጸሎት ወደ እግዚአብሔር ይነዳቸዋል፤ ጸሎትም በመከራ ያሉ ሰዎች ድምፅ ብቻ ነው። በመከራ ጊዜ በጸሎት ውስጥ ታላቅ ዋጋ አለ። ጸሎት ብዙ ጊዜ ከመከራ ያድናል፤ ከዚያም ይበልጥ ደግሞ መከራን ለመሸከም ብርታትን ይሰጣል፤ በመከራ ውስጥ መጽናናትን ያድላል፤ በመከራም መካከል ትዕግሥትን ይወልዳል። በመከራ ቀን እውነተኛ የብርታቱ ምንጭ ምን እንደ ሆነ የሚያውቅና መጸለይን የማይተው ሰው ጠቢብ ነው።

መከራ ሰው በምድር ላይ ካለበት የአሁኑ ሁኔታ ጋር የተያያዘ ነው። «ከሴት የተወለደ ሰው የሕይወቱ ዘመን ጥቂት ነው፥ መከራም የሞላበት ነው።» መከራ ለሰው ሁሉ የጋራ ነው። በየትኛውም ዘመን፣ በየትኛውም አገር ወይም ማዕረግ ልዩ የሆነ የለም። ባለጠጋም ድሀም፣ የተማረም ያልተማረም፣ አንድም ሳይቀር ሁሉ ከሰው ውድቀት የተወረሰው የዚህ አሳዛኝና አሳማሚ ርስት ተካፋዮች ናቸው። «ለሰው ሁሉ ከሚሆነው በቀር ምንም ፈተና አልደረሰባችሁም።» «የመከራ ቀን» በሕይወቱ በአንድ ወቅት ለእያንዳንዱ ሰው ይነጋል። ልብ ከባድ ጫናውን የሚሰማበት «ክፉዎቹ ቀኖች ይመጣሉ፥ ዓመታቱም ይቀርባሉ»።

ከፀሐይ ብርሃን በቀር ምንም የማይጠብቅ፣ ምቾትን፣ ተድላንና አበባን ብቻ የሚሻ የሕይወት አመለካከት ፈጽሞ የተሳሳተና እጅግ ታላቅ አለማወቅን የሚያሳይ ነው። መከራ ወደ ሕይወታቸው ሰብሮ በገባ ጊዜ እጅግ የሚያዝኑትና የሚደነቁት የዚህ ወገን የሆኑት ናቸው። እነዚህ እግዚአብሔርን የማያውቁ፣ ከሕዝቡ ጋር ስለሚያደርገው የተግሣጽ አያያዝ ምንም የማያውቁና የማይጸልዩ ሰዎች ናቸው።

በሕይወት መከራዎች ውስጥ እንዴት ያለ ወሰን የሌለው ልዩነት አለ! በመከራ ትምህርት ቤት የሰዎች ተሞክሮ እንዴት የተለያየ ነው! በተመሳሳይ ሁኔታ ውስጥ እንኳ አንድ ዓይነት መከራ ያላቸው ሁለት ሰዎች የሉም። እግዚአብሔር ከልጆቹ ሁለቱን እንኳ በአንድ ዓይነት መንገድ አይይዝም። እግዚአብሔር ልጆቹን የሚይዝበትን መንገድ እንደሚለዋውጥ ሁሉ መከራም እንዲሁ የተለያየ ነው። እግዚአብሔር ራሱን አይደግምም። በአንድ የተቀደደ ቦይ ብቻ አይሄድም። ለልጆቹ ሁሉ አንድ ዓይነት ቅርጽ የለውም። እያንዳንዱ መከራ ለእያንዳንዱ ልጅ በልኩ ተሰፍሮአል። እያንዳንዱም እንደ ገዛ ራሱ ልዩ ሁኔታ ይያዛል።

መከራ የእግዚአብሔር አገልጋይ ነው፤ ያንን ፈቃዱን በመፈጸም ረገድ እግዚአብሔር ካልተደናቀፈ በቀር ፈቃዱን ይፈጽማል። መከራ ሁሉን በሚችል አምላክ ቍጥጥር ሥር ነው፤ ዓላማዎቹን በመፈጸምና ቅዱሳኑን ፍጹማን በማድረግ ረገድም እጅግ ውጤታማ ከሆኑት ወኪሎቹ አንዱ ነው። ወደ ሰዎች ሕይወት ሰብሮ በሚገባ መከራ ሁሉ ውስጥ የእግዚአብሔር እጅ አለ። ይህ ማለት በሕይወት የሚገጥመውን ደስ የማያሰኝ ተሞክሮ ሁሉ በቀጥታና እንደ ፈቀደው ያዝዛል ማለት አይደለም። ወደ ሕዝቡ ሕይወት ለሚመጣው አሳማሚና አስጨናቂ ነገር ሁሉ እርሱ በግሉ ተጠያቂ ነው ማለትም አይደለም። ነገር ግን በዚህ ዓለም የሚለቀቅና ወደ ቅዱስም ሆነ ወደ ኃጢአተኛ ሕይወት የሚመጣ ማንኛውም መከራ በመለኮታዊ ፈቃድ እንጂ እንዲሁ አይመጣም፤ የእግዚአብሔር እጅ በውስጡ ወይም በላዩ ሆኖ የቤዛነትን የጸጋ ዕቅዱን እየፈጸመ እንዲኖርና አሳማሚ ሥራውን እንዲሠራ ይፈቀድለታል።

ሁሉም ነገር በመለኮታዊ ቍጥጥር ሥር ነው። መከራ ከእግዚአብሔር በላይ ወይም ከቍጥጥሩ ውጭ አይደለም። በሕይወት ውስጥ ከእግዚአብሔር ተለይቶ ለብቻው የሚኖር ነገር አይደለም። ከየትም ምንጭ ይፍለቅ፣ ከየትም ይነሣ፣ እግዚአብሔር ለመነሻው ኃላፊነትን ሳይወስድ እጁን በላዩ ለመጫንና ስለ ቅዱሳኑ ከፍተኛ ደኅንነት ባለው ዕቅዱና ዓላማው ውስጥ ሊያስገባው በቂ ጥበብና ችሎታ አለው። ብዙ ጊዜ የሚጠቀሰው ነገር ግን የትርጉሙ ጥልቀት እምብዛም ያልተመረመረው በሮሜ መልእክት ያለው የጸጋ ቃል ማብራሪያ ይህ ነው፦ «እግዚአብሔርንም ለሚወዱት … ነገር ሁሉ ለበጎ እንዲደረግ እናውቃለን።»

በተፈጥሮ ኃይሎች የሚመጡት ክፉ ነገሮች እንኳ ፈቃዱን እየፈጸሙና ዕቅዱን እያከናወኑ አገልጋዮቹ ናቸው። እግዚአብሔር አንበጣውን፣ ደጎብያውንና ተምቹን እንኳ ሕዝቡን ለማረምና ለመገሠጽ የሚጠቀምባቸው አገልጋዮቹ፣ «ታላቁ ሠራዊቴ» ብሎ የራሱ ያደርጋቸዋል።

መከራ የእግዚአብሔር የሥነ ምግባር አገዛዝ የተግሣጽ ክፍል ነው። ይህ የሰው ዘር በሙከራ ላይ ያለበት የሙከራ ሕይወት ነው። የመፈተኛ ወቅት ነው። መከራ በባሕርዩ የፍዳ ቅጣት አይደለም። መጻሕፍት «ቅጣት» ብለው ከሚጠሩት ነገር ጋር የተያያዘ ነው። «ጌታ የሚወደውን ይቀጣዋልና፥ የሚቀበለውንም ልጅ ሁሉ ይገርፈዋል።» በትክክል ለመናገር፣ የፍዳ ቅጣት የዚህ ሕይወት አይደለም። ስለ ኃጢአት የሚሆነው ፍዳ በሚመጣው ዓለም ይፈጸማል። እግዚአብሔር በዚህ ዓለም ከሰዎች ጋር የሚያደርገው አያያዝ የተግሣጽ ባሕርይ ያለው ነው። ስለ ሰው ባለው ዕቅዱ ውስጥ የማረሚያ ሂደቶች ናቸው። መከራ በሚነሣበት ጊዜ ጸሎት የሚገባውም በዚህ ምክንያት ነው። ጸሎት የሕይወት ተግሣጽ ክፍል ነው።

መከራ በራሱ ኃጢአት እንዳልሆነ ሁሉ የኃጢአት ማስረጃም አይደለም። መልካሞችም ክፉዎችም መከራን ይቀምሳሉ። ዝናብ በጻድቃንና በዓመፀኞች ላይ በአንድነት እንደሚዘንብ ሁሉ ድርቅም እንዲሁ በጻድቁና በኃጢአተኛው ላይ ይመጣል። መከራ ፈጽሞ የመለኮታዊ ቍጣ ማስረጃ አይደለም። ቍጥር የሌላቸው የመጻሕፍት ምሳሌዎች እንዲህ ያለውን አሳብ ያስተባብላሉ። ኢዮብ ለዚህ ምሳሌ ነው፤ እግዚአብሔር ስለ ጥልቅ እግዚአብሔርን መፍራቱ በግልጽ መሰከረለት፤ ሆኖም ስለ ጥበበኛና በጎ ዓላማ ሰይጣን ከሌላ ሰው ሁሉ በላይ እንዲያስጨንቀው ፈቀደለት። መከራ ቅዱሱ ከእግዚአብሔር ጋር ያለውን ግንኙነት ለማወክ በራሱ ምንም ኃይል የለውም። «ከክርስቶስ ፍቅር ማን ይለየናል? መከራ፥ ወይስ ጭንቀት፥ ወይስ ስደት፥ ወይስ ራብ፥ ወይስ ራቁትነት፥ ወይስ ፍርሃት፥ ወይስ ሰይፍ ነውን?»

በመለኮታዊ ተግሣጽ ሂደቶች ውስጥ በተግባር አንድ የሚመስሉ ሦስት ቃላት ይገኛሉ፤ እነርሱም ፈተና፣ መፈተንና መከራ ናቸው፤ ሆኖም በመካከላቸው ልዩነት አለ። ፈተና በእርግጥ ከዲያብሎስ የሚነሣ ወይም በሰው ሥጋዊ ባሕርይ ውስጥ የሚወለድ ወደ ክፉ የሚጐትት ግፊት ነው። መፈተን ደግሞ መመርመር ነው። ለመፈተኑ ስንገዛና በእርሱም ውስጥ ከእግዚአብሔር ጋር አብረን ስንሠራ የሚያረጋግጠን፣ የሚመረምረንና ብርቱዎችና የተሻልን የሚያደርገን ነው። «ወንድሞቼ ሆይ፥ የእምነታችሁ መፈተን ትዕግሥትን እንዲያደርግላችሁ ታውቃላችሁና ልዩ ልዩ ፈተና ሲደርስባችሁ እንደ ሙሉ ደስታ ቍጠሩት።»

ጴጥሮስም በዚያው መንገድ ይናገራል፦

«በዚህም ሐሴት ታደርጋላችሁ፥ ምንም እንኳ አሁን ለጥቂት ጊዜ ቢያስፈልግ በልዩ ልዩ ፈተና ብታዝኑም፤ ይህም በእሳት ምንም ቢፈተን ከሚጠፋው ወርቅ ይልቅ አብልጦ የሚከብር የተፈተነ እምነታችሁ ኢየሱስ ክርስቶስ ሲገለጥ ለምስጋናና ለክብር ለውዳሴም ይገኝ ዘንድ ነው።»

ሦስተኛው ቃል መከራ ራሱ ነው፤ ይህም አሳማሚውን፣ አሳዛኙንና አስጨናቂውን የሕይወት ገጠመኝ ሁሉ ይሸፍናል። ሆኖም ፈተናዎችና መፈተኖችም በእርግጥ መከራዎች ሊሆኑ ይችላሉ። ስለዚህ በሕይወት ያሉ ክፉ ቀናት ሁሉ «የመከራ ጊዜ» በሚለው ርእስ ሥር ሊመደቡ ይችላሉ። እንዲህ ያሉት የመከራ ቀናትም የሰው ሁሉ ዕጣ ፈንታ ናቸው። መከራ ከየትም ምንጭ ቢመጣ፣ ራሳቸውን በትዕግሥት ለእርሱ በሚያስገዙ፣ በጸሎት በሚያውቁትና ከእግዚአብሔር ጋር አብረው በሚሠሩ ሰዎች ላይ የጸጋ ሥራውን ለመፈጸም በእግዚአብሔር እጅ የራሱ ወኪል እንደሚሆን ማወቅ ይበቃል።

መከራ በአጋጣሚ እንደማይነሣ፣ ሰዎች ድንገተኛ ብለው በሚጠሩትም እንደማይከሰት ወዲያውኑ በዚህ አሳብ ላይ እንጽና። «ጭንቀት ከአፈር አይወጣም፥ መከራም ከምድር አይበቅልም፤ ነገር ግን የእሳት ፍንጣሪ ወደ ላይ እንደሚወጣ ሰው ለመከራ ተወልዶአል።» መከራ በተፈጥሮው የእግዚአብሔር የሥነ ምግባር አገዛዝ ክፍል ነው፤ ዓለምን በመግዛትም ረገድ ዋጋ ሊተመንላቸው ከማይችሉ ወኪሎቹ አንዱ ነው።

ይህን ስንገነዘብ በመጻሕፍት የተመዘገበውን ብዙ ነገር ይበልጥ ልንረዳ፣ እግዚአብሔር ከጥንቱ ሕዝቡ ከእስራኤል ጋር ያደረገውን አያያዝም ይበልጥ በግልጽ ልንመለከት እንችላለን። እግዚአብሔር ከእነርሱ ጋር ባደረገው አያያዝ የመለኮታዊ መግቦት ታሪክ የሚባለውን እናገኛለን፤ መግቦት ደግሞ ሁልጊዜ መከራን ያቅፋል። መከራንና ልዩ ልዩ ሥራውን ከግምት ውስጥ ካላስገባ ማንም የዮሴፍንና የሽማግሌውን አባቱን የያዕቆብን ታሪክ ሊረዳ አይችልም። እግዚአብሔር ነቢዩን ኢሳይያስን እንዲህ ብሎ ሲያዝዘው መከራን ከግምት ያስገባል፦

«አጽናኑ፥ ሕዝቤን አጽናኑ፥ ይላል አምላካችሁ። ለኢየሩሳሌም ልብ ተናገሩ፥ ወደ እርስዋም ጩኹ፤ ሰልፍዋ ተፈጽሞአልና፥ ኃጢአትዋም ተሰርዮአልና።»

በወንጌል ውስጥ ለሚጸልዩ የጌታ ቅዱሳን የተለየ የመጽናናት ድምፅ አለ፤ ይህንንም መጽናናት ልባቸው ለተሰበረውና በምድር ላሉ ኀዘንተኞች እንዴት እንደሚያድል የሚያውቅ በመለኮታዊ ነገሮች ጠቢብ ጸሐፊ ነው። ኢየሱስ ራሱ ያዘኑትን ደቀ መዛሙርቱን «ወላጆች እንደ ሌላቸው ልጆች አልተዋችሁም» አላቸው።

ይህ ሁሉ የተነገረው የጸሎትን ከመከራ ጋር ያለውን ዝምድና በትክክል እንድናደንቅ ነው። በመከራ ጊዜ ጸሎት የሚገባው የት ላይ ነው? ዘማሪው ይነግረናል፦ «በመከራ ቀን ጥራኝ፤ አድንሃለሁ፥ አንተም ታከብረኛለህ።» በ«መከራ ጊዜ» ነፍስ ልታደርገው የሚገባ እጅግ ተገቢው ነገር ጸሎት ነው። ጸሎት በመከራ ቀን እግዚአብሔርን ያውቃል። «እርሱ እግዚአብሔር ነው፤ በፊቱ ደስ የሚያሰኘውን ያድርግ።» ጸሎት በመከራ ውስጥ የእግዚአብሔርን እጅ ያያል፤ ስለ እርሱም ይጸልያል። መከራ ሲመጣ ከሚያሳየን ይበልጥ ረዳት የለሽነታችንን በእውነት የሚያሳየን ምንም ነገር የለም። ብርቱውን ሰው ያዋርዳል፤ ድካማችንን ይገልጣል፤ ረዳት የለሽነትን ስሜት ያመጣል። በ«መከራ ጊዜ» ወደ እግዚአብሔር መዞርን የሚያውቅ ብፁዕ ነው። መከራ ከጌታ ከሆነ መከራውን ወደ ጌታ ወስዶ ጸጋን፣ ትዕግሥትንና መገዛትን መፈለግ እጅግ ተፈጥሮአዊ ነገር ነው። በመከራው ውስጥ «ጌታ ሆይ፥ ምን አደርግ ዘንድ ትወዳለህ?» ብሎ የመጠየቂያ ጊዜ ነው። የተጨቈነች፣ የተሰበረችና የቈሰለች ነፍስ በምሕረት እግር መረገጫ ላይ ዝቅ ብላ መስገድና የእግዚአብሔርን ፊት መፈለግ እንዴት ተፈጥሮአዊና ምክንያታዊ ነው? በመከራ ያለች ነፍስ ከጸሎት እልፍኝ ይልቅ መጽናናትን የምታገኝበት ሌላ ስፍራ ወዴት አለ?

ወዮ! መከራ ሁልጊዜ ሰዎችን በጸሎት ወደ እግዚአብሔር አይነዳቸውም። መከራ መንፈሱን ሲያጐብጠውና ልቡን ሲያሳዝነው መከራው ከወዴት እንደ መጣ የማያውቅ፣ ስለ እርሱም እንዴት እንደሚጸልይ የማያውቅ ሰው ሁኔታ የሚያሳዝን ነው። በመከራ ተገፍቶ በጸሎት በጉልበቱ የሚንበረከክ ሰው ብፁዕ ነው!

«መከራ መምጣቱ አይቀርም፤ ይመጣልም፤
ነገር ግን በትሑት እምነት
በሁሉም ላይ የተጻፈውን ፍቅር ማየት —
ይህ ለእኔ ደስታ ነው።

«መከራ ተስፋ ቃሉን ያጣፍጣል፤
መከራ ለጸሎት አዲስ ሕይወት ይሰጣል፤
ወደ አዳኜ እግር ያመጣኛል፤
ዝቅ ያደርገኛል፤ በዚያም ያኖረኛል።»

በመከራ ጊዜ የሚደረግ ጸሎት መጽናናትን፣ ርዳታን፣ ተስፋንና በረከትን ያመጣል፤ እነዚህም መከራውን ባያስወግዱም ቅዱሱ ይበልጥ እንዲሸከመውና ለእግዚአብሔር ፈቃድ እንዲገዛ ያስችሉታል። ጸሎት በመከራ ውስጥ የእግዚአብሔርን እጅ ለማየት ዓይንን ይከፍታል። ጸሎት የእግዚአብሔርን መግቦቶች አይተረጕምም፤ ነገር ግን ትክክለኛነታቸውን ያረጋግጣል፤ እግዚአብሔርንም በውስጣቸው ያውቃል። ጸሎት በመከራ ውስጥ ጥበበኛ ዓላማዎችን እንድናይ ያስችለናል። በመከራ የሚደረግ ጸሎት ከአለማመን ያርቀናል፤ ከጥርጣሬ ያድነናል፤ ከአሳማሚ ተሞክሮዎቻችን የተነሣ ከሚመጡ ከንቱና ሞኝ ጥያቄዎች ሁሉም ያድነናል። መከራዎቹ ሁሉ ወደ ጣራቸው በደረሱ ጊዜ ለኢዮብ የተሰጠውን ምስክርነት አንዘንጋ፦ «በዚህ ሁሉ ኢዮብ አልበደለም፥ በእግዚአብሔርም ላይ በስንፍና አልተናገረም።»

በእግዚአብሔር እምነት የሌላቸው፣ እግዚአብሔር ከሰዎች ጋር በሚያደርገው የተግሣጽ ሂደት ምንም የማያውቁ፣ መከራ ሲመጣ በእግዚአብሔር ላይ በስንፍና የሚናገሩና «እግዚአብሔርን ለመሳደብ» የሚፈተኑ ከንቱና አላዋቂ ሰዎች ወዮላቸው! በመከራ ጊዜ የሰዎች ማማረር፣ ማጕረምረምና ዓመፅ እንዴት ሞኝና ከንቱ ነው! በምድረ በዳ የነበሩትን የእስራኤል ልጆች ታሪክ እንደ ገና ማንበብ ምን ያስፈልጋል! ደግሞም እንዲህ ያለው አሳዛኝ ድርጊታችን ነገሮችን ሊለውጥ እንደሚችል፣ በመከራ ላይ መበሳጨታችንና መጨነቃችን ሁሉ እንዴት ከንቱ ነው! «ከእናንተ ተጨንቆ በቁመቱ ላይ አንድ ክንድ መጨመር የሚችል ማን ነው?» ሁሉን ነገር በጸሎት ወደ እግዚአብሔር ስንወስድ የሕይወትን መከራዎች መሸከም ምን ያህል የበለጠ ጥበብ፣ ምን ያህል የተሻለ፣ ምን ያህልስ የቀለለ ነው?

መከራ ለሚጸልዩት ጥበበኛ ዓላማዎች አሉት፤ እነርሱም እንዲሁ ሆኖ ያገኙታል። እንደ ዘማሪው መከራዎቹ በመከራ የተሸፈኑ በረከቶች እንደ ሆኑ የሚያገኝ ደስተኛ ነው። «ሥርዓትህን እማር ዘንድ መጨነቄ ለእኔ መልካም ሆነልኝ። አቤቱ፥ ፍርድህ ቅን እንደ ሆነ፥ በታማኝነትም እንዳስጨነቅኸኝ አወቅሁ።»

«የሕይወትን የዐውሎ ነፋስ ዕጣ ማን ይችል ነበር፣
የፍቅርህ ክንፍ
በጨለማው መካከል በብርሃን እየበረረ
የሰላም ቅርንጫፋችንን ከላይ ባያመጣልን?

«ያን ጊዜ በአንተ የተዳሰሰ ኀዘን ያበራል፤
ከደስታ ጨረር በሚበልጥ ብርሃን፤
ጨለማ በቀን ያላየናቸውን
የብርሃን ዓለማት እንደሚያሳየን።»

በእርግጥ አንዳንድ መከራዎች በሐሳብ ብቻ ያሉ መሆናቸውን መቀበል ይቻላል። ከአእምሮ በቀር ሌላ ሕልውና የላቸውም። አንዳንዶቹ ወደ ደጃችን ፈጽሞ የማይደርሱ፣ አስቀድመን የምንጠብቃቸው መከራዎች ናቸው። ሌሎቹ ያለፉ መከራዎች ናቸው፤ ስለ እነርሱም መጨነቅ ብዙ ሞኝነት ነው። ትኵረትን የሚሹና ጸሎትን የሚጠይቁት የአሁኖቹ መከራዎች ናቸው። «ለቀኑ ክፋቱ ይበቃዋል።» አንዳንድ መከራዎች ከራሳችን የመነጩ ናቸው። እኛው ደራሲዎቻቸው ነን። ከእነዚህ አንዳንዶቹ ሳናስብ ከእኛ ይመነጫሉ፤ አንዳንዶቹ ከአለማወቃችን ይነሣሉ፤ አንዳንዶቹ ከግድ የለሽነታችን ይመጣሉ። ይህ ሁሉ የጸሎት ጕዳዮች መሆናቸውንና ወደ ጸሎት ሊነዱን እንደሚገባ የሚናገረውን ቃል ኃይል ሳያጠፋ በቀላሉ ሊታመን ይችላል። ትንሹ ልጅ በራሱ ግድ የለሽነት ተሰናክሎ ወድቆ ራሱን በጐዳ ጊዜ ወደ እርሱ የሚጮኸውን ልጁን የሚጥል አባት ማን ነው? ልጁ ለአደጋው ተጠያቂ ቢሆንም እንኳ የልጁ ጩኸት የአባቱን ጆሮ አይስብምን? «የጸለያችሁትን የለመናችሁትንም ሁሉ» የሚለው ቃል አንዳንዶቹ ገጠመኞች በእኛ ጥፋት የመጡ ቢሆኑም እንኳ የሕይወትን ገጠመኝ ሁሉ ያካትታል።

አንዳንድ መከራዎች መነሻቸው ሰው ነው። ከሁለተኛ ደረጃ ምክንያቶች ይነሣሉ። ከሌሎች ይመነጫሉ፤ እኛም ተጐጂዎች እንሆናለን። ይህ ብዙ ጊዜ ንጹሓን የሌሎችን ድርጊት መዘዝ የሚቀበሉበት ዓለም ነው። ይህ የሕይወት ገጠመኞች ክፍል ነው። በአንድ ወቅት በሌሎች እጅ ያልተጐዳ ማን አለ? ነገር ግን እነዚህ እንኳ በእግዚአብሔር መግቦት ሥርዓት እንዲመጡ ተፈቅደዋል፤ ለበጎ ዓላማ ወደ ሕይወታችን ሰብረው እንዲገቡ ተፈቅዶላቸዋል፤ ስለ እነርሱም ልንጸልይ እንችላለን። በሌሎች ድርጊት የደረሰብንን ቍስላችንን፣ በደላችንንና ጕድለታችንን በጸሎት ወደ እግዚአብሔር የማንወስደው ለምንድን ነው? እንዲህ ያሉት ነገሮች ከጸሎት ክልል ውጭ ናቸውን? ከጸሎት ሕግ የተለዩ ናቸውን? ፈጽሞ አይደሉም። እግዚአብሔርም ለጸሎት መልስ እጁን በእንደነዚህ ያሉት ገጠመኞች ሁሉ ላይ ሊጭንና ሊጭን ይችላል፤ ይጭናልም፤ «ወደር የሌለውን የዘላለም ክብር ብዛት» እንዲያደርጉልንም ያደርጋቸዋል።

የጳውሎስ መከራዎች ሁሉ ማለት ይቻላል ከክፉና ከዓመፀኛ ሰዎች የተነሡ ነበሩ። እርሱ ራሱ በ2ኛ ቆሮንቶስ 11:23-33 የሚተርከውን ታሪክ አንብብ።

እንዲሁም አንዳንድ መከራዎች በቀጥታ ከሰይጣን የመነጩ ናቸው። የኢዮብ መከራዎች ሁሉ ማለት ይቻላል የኢዮብን ቅንነት ለማፍረስ፣ በእግዚአብሔር ላይ በስንፍና እንዲናገርና እግዚአብሔርን እንዲሰድብ ለማድረግ ዲያብሎስ ያወጣው ዕቅድ ፍሬዎች ነበሩ። ታዲያ እነዚህ በጸሎት ሊታወቁ አይገባቸውምን? ከእግዚአብሔር የተግሣጽ ሂደቶችስ ሊገለሉ ይገባቸዋልን? ኢዮብ እንዲህ አላደረገም። በእነዚያ በታወቁት ቃላቱ ስሙት፦ «እግዚአብሔር ሰጠ፥ እግዚአብሔርም ነሣ፤ የእግዚአብሔር ስም የተባረከ ይሁን።»

ኦ፣ በሕይወት ገጠመኞች ሁሉ እግዚአብሔርን ማየት እንዴት ያለ መጽናናት ነው! በኀዘን ውስጥ የእግዚአብሔርን እጅ ማየት ለተሰበረና ለሚያዝን ልብ እንዴት ያለ እፎይታ ነው! ጸሎት በኀዘን ጊዜ የልብን ሸክም በማራገፍ እንዴት ያለ የእፎይታ ምንጭ ነው!

«የሚያለቅሰውን እንባ የምታብስ አንተ ሆይ፣
ይህ ዓለም እንዴት በጨለመ ነበር፣
እዚህ ተታልለንና ቈስለን ሳለን
ወደ አንተ መሸሽ ባንችል?

«በፀሐያችን ጊዜ አብረውን የሚኖሩ ወዳጆች
ክረምት ሲመጣ በረው ይሄዳሉ፤
ከእንባ በቀር የሚሰጠው የሌለውም
እንባውን ብቻውን ሊያነባ ግድ ነው።

«አንተ ግን የተሰበረውን ልብ ትፈውሳለህ፤
እርሱም ከቈሰለው ክፍላቸው
መዓዛቸውን እንደሚያወጡ ተክሎች
ከኀዘን ውስጥ ጣፋጭ መዓዛን ይተነፍሳል።»

ነገር ግን መከራ የሚመጣባቸውን ምንጮች ሁሉ ስንመረምር ሁሉም ዋጋ ሊተመንላቸው ወደማይችሉ ሁለት እውነቶች ይጠቃለላሉ፦ የመጀመሪያው፣ መከራዎቻችን በመጨረሻ ከጌታ ናቸው። በእርሱ ፈቃድ ይመጣሉ። እርሱ በሁሉም ውስጥ አለ፤ ሲጫኑንና ሲያቈስሉንም ስለ እኛ ያስባል። ሁለተኛው፣ መከራዎቻችን ምክንያታቸው ምንም ይሁን — ከራሳችን፣ ከሰዎች ወይም ከአጋንንት፣ ወይም ከእግዚአብሔር ራሱ እንኳ ቢሆን — በጸሎት ወደ እግዚአብሔር ልንወስዳቸው፣ ስለ እነርሱ ልንጸልይና ከእነርሱ ታላቁን መንፈሳዊ ጥቅም ለማግኘት ልንሻ መብት አለን።

በመከራ ጊዜ የሚደረግ ጸሎት መንፈስን ለእግዚአብሔር ፈቃድ ፍጹም እንዲገዛ፣ ፈቃድም ከእግዚአብሔር ፈቃድ ጋር እንዲስማማ ያደርጋል፤ በዕጣ ፈንታችን ላይ ከሚነሣ ማጕረምረም ሁሉ ያድነናል፤ ከዓመፀኛ ልብና በጌታ ላይ ከሚነቅፍ መንፈስ ከሚመስል ነገር ሁሉ ያድነናል። ጸሎት መከራን ለእኛ ለከፍተኛው መልካም ነገር ይቀድሰዋል። ጸሎት ልብን በእግዚአብሔር የተግሣጽ እጅ ሥር እንዲለሰልስ አድርጎ ያዘጋጀዋል። ጸሎት እግዚአብሔር ታላቁን መንፈሳዊና ዘላለማዊ መልካም ነገር ሊያመጣልን በሚችልበት ስፍራ ያኖረናል። ጸሎት በመከራ ቀን እግዚአብሔር ከእኛ ጋርና በእኛ ውስጥ በነጻ እንዲሠራ ይፈቅድለታል። ጸሎት ከመከራ መንገድ ያለውን እንቅፋት ሁሉ ያስወግዳል፤ እጅግ ጣፋጭ፣ እጅግ ከፍተኛና ታላቅ መልካም ነገርን ያመጣልናል። ጸሎት የእግዚአብሔር አገልጋይ የሆነው መከራ በእኛ ውስጥ፣ ከእኛ ጋርና ስለ እኛ ተልእኮውን እንዲፈጽም ይፈቅዳል።

በእግዚአብሔር አሳብ የመከራ ፍጻሜ ሁልጊዜ መልካም ነው። መከራ በተልእኮው ቢወድቅ ምክንያቱ ወይ ጸሎት አልባነት ወይ አለማመን ወይም ሁለቱም ነው። በመግቦቱ አሠራር ከእግዚአብሔር ጋር መስማማት መከራን ሁልጊዜ በረከት ያደርገዋል። የመከራ መልካምነት ወይም ክፋት ሁልጊዜ የሚወሰነው በምንቀበልበት መንፈስ ነው። መከራ በእኛ እንደ ተቀበልነውና እንደ ያዝነው በረከት ወይም መርገም ይሆናል። ወይ ያለሰልሰናል ወይ ያደነድነናል። ወይ ወደ ጸሎትና ወደ እግዚአብሔር ይስበናል፣ ወይም ከእግዚአብሔርና ከጸሎት እልፍኝ ያባርረናል። መከራ ፈርዖንን አደነደነው፤ በመጨረሻም ይበልጥ ተስፋ ቈርጦ እንዲደፍርና ከእግዚአብሔር ይበልጥ እንዲርቅ ከማድረግ በቀር ምንም አልሠራበትም። ያው ፀሐይ ሰሙን ያለሰልሳል፤ ጭቃውንም ያደነድናል። ያው ፀሐይ በረዶውን ያቀልጣል፤ ከምድርም እርጥበትን ያደርቃል።

መከራ ወሰን የሌለው ልዩነት እንዳለው ሁሉ ጸሎትም ከሌሎች ነገሮች ጋር ባለው ዝምድና ወሰን የሌለው ልዩነት አለው። የጸሎት ጕዳዮች የሆኑት ነገሮች ምንኛ ብዙ ናቸው! እኛን ከሚመለከት ነገር ሁሉ፣ ግንኙነት ካለን ሰው ሁሉ ጋር ይያያዛል፤ ከዘመናት ሁሉም ጋር ይያያዛል። ነገር ግን በተለይ ጸሎት ከመከራ ጋር ይያያዛል። «ይህ ችግረኛ ጮኸ፥ እግዚአብሔርም ሰማው፥ ከመከራውም ሁሉ አዳነው።» ኦ፣ በመከራ ቀን የጸሎት ብፅዕና፣ ርዳታና መጽናናት! በመከራ ጊዜ እግዚአብሔር ለእኛ የሰጠን የተስፋ ቃሎችስ እንዴት ድንቅ ናቸው!

«ፍቅሩን በእኔ ላይ አድርጎአልና አድነዋለሁ፤ ስሜን አውቆአልና ከፍ ከፍ አደርገዋለሁ። ይጠራኛል፥ እመልስለትማለሁ፤ በመከራው ጊዜ ከእርሱ ጋር እሆናለሁ፤ አድነዋለሁ፥ አከብረውማለሁ።»

«ሕመም ቢያስጨንቅ፣ ግፍም ቢጨቍን፣
ጭንቀት ቢያባዝን፣ ፍርሃትም ቢያርድ፤
በደል ቢያዋርድ፣ ኃጢአትም ቢያውክ፣
በሁሉ ነገር ዘወትር ትጋ፣ ጸልይም።»

እግዚአብሔር በኢሳይያስ አፍ ለሚያምኑትና ለሚጸልዩት ሕዝቡ የሚሰጣቸው የተስፋ ቃላት በጣፋጭነታቸው እንዴት የበለጸጉ፣ በመከራ ክልል ውስጥ እንዴት እጅግ የሚዘልቁና እምነትን እንዴት የሚያበረታቱ ናቸው፦

«አሁን ግን፥ ያዕቆብ ሆይ፥ የፈጠረህ እስራኤልም ሆይ፥ የሠራህ እግዚአብሔር እንዲህ ይላል፦ ተቤዥቼሃለሁና አትፍራ፤ በስምህ ጠርቼሃለሁ፥ አንተ የእኔ ነህ። በውኃ ውስጥ ባለፍህ ጊዜ ከአንተ ጋር እሆናለሁ፤ በወንዞችም ውስጥ ባለፍህ ጊዜ አያሰጥሙህም፤ በእሳትም ውስጥ በሄድህ ጊዜ አትቃጠልም፥ ነበልባሉም አይፈጅህም። … እኔ እግዚአብሔር አምላክህ፥ የእስራኤል ቅዱስ፥ መድኃኒትህ ነኝና።»