ጸሎት፣ ውዳሴና ምስጋና

«ዶክተር ኤ. ጄ. ጎርደን፣ ዶክተር ዴሊች ከጠርሴሱ ሳውል ወዲህ ከአይሁድ ወገን ካመኑት ሁሉ እጅግ አስደናቂው እንደ ሆነ ከቈጠሩት ከዮሴፍ ራቢኖቪች ጋር ባደረገው ኅብረት በአእምሮው ላይ የቀረውን ስሜት እንዲህ ይገልጻል፦ ‹በማለዳና በማታ የአምልኮ ጊዜያችን መሲሓዊ መዝሙራትን ሲያብራራ ፊቱን ይሞላ የነበረውን ብርሃን ቶሎ አንረሳውም፤ በዚህም በዚያም መከራ የተቀበለውን ወይም የከበረውን ክርስቶስን በጨረፍታ ባየ ቍጥር፣ ቶማስ የችንካሩን ምልክት ካየ በኋላ እንዳደረገው «ጌታዬ አምላኬም» እያለ በድንገት በፈነዳ የአምልኮ ስሜት እጆቹንና ዓይኖቹን ወደ ሰማይ እንዴት ያነሣ እንደ ነበረም አንረሳውም።›»

—ዲ. ኤም. ማክንታየር።

ጸሎት፣ ውዳሴና ምስጋና አብረው ይጓዛሉ። በመካከላቸው የቅርብ ዝምድና አለ። ውዳሴና ምስጋና እጅግ የሚመሳሰሉ ከመሆናቸው የተነሣ አንዱን ከሌላው መለየት ወይም እያንዳንዳቸውን ለየብቻ መበየን ቀላል አይደለም። መጻሕፍት እነዚህን ሦስት ነገሮች በአንድነት ያጣምራሉ። ለምስጋናና ለውዳሴ የሚሆኑ ምክንያቶች ብዙ ናቸው። መዝሙረ ዳዊት በብዙ የውዳሴ ዝማሬዎችና የምስጋና መዝሙሮች የተሞላ ነው፤ እነዚህም ሁሉ ወደ ጸሎት ፍሬዎች መልሰው ያመለክታሉ። ምስጋና አመስጋኝነትን ይጨምራል። በእርግጥም ምስጋና ለተቀበልነው ምሕረት በውስጣችን አውቀን ለእግዚአብሔር የምንይዘው አመስጋኝነት መግለጫ ብቻ ነው። አመስጋኝነት ሳይታሰብ በነፍስ ውስጥ የሚነሣ የውስጥ ስሜት ነው፤ ምስጋና ግን ያንን አመስጋኝነት በፈቃድ መግለጥ ነው።

ምስጋና በአፍ የሚነገር፣ ግልጽና ንቁ ነው። አንድን ነገር ለእግዚአብሔር መስጠት ነው። ምስጋና ወደ ግልጽ ይወጣል። አመስጋኝነት ግን ስውር፣ ዝምተኛ፣ ተቀባይና ጸጥ ያለ ነው፤ በውዳሴና በምስጋና እስኪገለጥ ድረስ መኖሩን አያሳይም። አመስጋኝነት በልብ ይሰማል። ምስጋና ያንን የውስጥ ስሜት መግለጥ ነው።

ምስጋና ቃሉ ራሱ እንደሚያመለክተው ለእግዚአብሔር ምስጋናን ማቅረብ ነው። ለተቀበልነው በረከት በልባችን የሚሰማንን በቃላት ለእግዚአብሔር መስጠት ነው። አመስጋኝነት የእግዚአብሔርን ቸርነት ከማሰላሰል ይመነጫል። እግዚአብሔር ያደረገልንን በጥሞና በማሰላሰል ይወለዳል። አመስጋኝነትም ምስጋናም ሁለቱም ወደ እግዚአብሔርና ወደ ምሕረቱ ያመለክታሉ፤ ከእርሱም ጋር ይያያዛሉ። ልብ ለእግዚአብሔር አውቆ ያመሰግናል። ነፍስም ያንን የልብ አመስጋኝነት በቃል ወይም በሥራ ለእግዚአብሔር ትገልጠዋለች።

አመስጋኝነት የእግዚአብሔርን ጸጋና ምሕረት ከማሰላሰል ይወለዳል። «እግዚአብሔር ከእኛ ጋር ታላቅ ነገርን አደረገ፤ ደስተኞችም ሆንን።» ጥሞና ያለበት ማሰላሰል ያለውን ዋጋ በዚህ እናያለን። «ስለ እርሱ ማሰላሰሌ ጣፋጭ ይሆንልኛል።» ውዳሴ የሚወለደው ከአመስጋኝነትና ለተሰጠን ምሕረት ለእግዚአብሔር ባለ ዕዳ መሆናችንን ከማወቅ ነው። ያለፈውን ምሕረት ስናስብ ልብ በውስጡ ወደ አመስጋኝነት ይነሣሣል።

«ያለፈውን ምሕረት ማሰብ እወዳለሁ፤
ለሚመጣውም በጎ ነገር እለምናለሁ፤
ጭንቀቴንና ኀዘኔን ሁሉ
በማመልከው በእርሱ ላይ እጥላለሁ።»

ፍቅር የአመስጋኝነት ልጅ ነው። አመስጋኝነት በተሰማ መጠን ፍቅር ያድጋል፤ ከዚያም ለእግዚአብሔር በውዳሴና በምስጋና ይፈነዳል፦ «ድምፄንና ልመናዬን ሰምቶአልና እግዚአብሔርን ወደድሁ።» የተመለሰ ጸሎት አመስጋኝነትን ያመጣል፤ አመስጋኝነትም መጸለይን እንደማያቋርጥ የሚናገር ፍቅርን ይወልዳል፦ «ጆሮውን ወደ እኔ አዘንብሎአልና በዘመኔ ሁሉ እጠራዋለሁ።» አመስጋኝነትና ፍቅር ወደ ሰፋና ወደ በዛ ጸሎት ይገፋፋሉ።

ጳውሎስ ሮሜዎችን ሕያው መሥዋዕት ሆነው ፈጽመው ራሳቸውን ለእግዚአብሔር እንዲቀድሱ ይማጸናቸዋል፤ የሚያስገድደውም ምክንያት የእግዚአብሔር ርኅራኄ ነው፦

«እንግዲህ፥ ወንድሞች ሆይ፥ ሰውነታችሁን እግዚአብሔርን ደስ የሚያሰኝና ሕያው ቅዱስም መሥዋዕት አድርጋችሁ ታቀርቡ ዘንድ በእግዚአብሔር ርኅራኄ እለምናችኋለሁ፥ እርሱም ለአእምሮ የሚመች አገልግሎታችሁ ነው።»

የእግዚአብሔርን ርኅራኄ ማሰብ አመስጋኝነትን መውለድ ብቻ ሳይሆን ያለንንና የሆንነውን ሁሉ ለእግዚአብሔር በሰፊው እንድንቀድስ ያነሣሣናል። ስለዚህ ጸሎት፣ ምስጋናና ራስን ለእግዚአብሔር መቀደስ ሁሉም በማይለያይ ሁኔታ የተቈራኙ ናቸው።

አመስጋኝነትና ምስጋና ምንም እንኳ የአሁኑን ጊዜ ሊያካትቱ ቢችሉም ሁልጊዜ ወደ ኋላ፣ ወደ ያለፈው ይመለከታሉ። ጸሎት ግን ሁልጊዜ ወደ ፊት ይመለከታል። ምስጋና አስቀድመን ከተቀበልናቸው ነገሮች ጋር ይያያዛል። ጸሎት ግን ከምንመኛቸው፣ ከምንለምናቸውና ከምንጠብቃቸው ነገሮች ጋር ይያያዛል። የለመንናቸው ነገሮች በእግዚአብሔር ሲሰጡን ጸሎት ወደ አመስጋኝነትና ወደ ውዳሴ ይለወጣል።

ጸሎት አመስጋኝነትንና ምስጋናን የሚወልዱ ነገሮችን ወደ እኛ እንደሚያመጣ ሁሉ፣ ውዳሴና አመስጋኝነትም ጸሎትን ያበረታታሉ፤ ወደ በዛና ወደ ተሻለ ጸሎትም ያነሣሣሉ።

አመስጋኝነትና ምስጋና እግዚአብሔር ከእኛ ጋር በሚያደርገው አያያዝ ላይ ከሚነሣ ማጕረምረም ሁሉ፣ በዕጣ ፈንታችንም ላይ ከሚቀርብ ማማረር ሁሉ ጋር ለዘላለም ተቃራኒዎች ናቸው። አመስጋኝነትና ማጕረምረም በአንድ ልብ ውስጥ በአንድ ጊዜ ፈጽሞ አይኖሩም። ውለታ የማያውቅ መንፈስ ከአመስጋኝነትና ከውዳሴ ጋር ስፍራ የለውም። እውነተኛ ጸሎትም ማማረርን ያርማል፤ አመስጋኝነትንና ምስጋናንም ያሳድጋል። በዕጣ ፈንታ አለመርካትና በእግዚአብሔር መግቦት ወደ እኛ በሚመጡ ነገሮች የመቀየም ዝንባሌ የአመስጋኝነት ባላጋራዎችና የምስጋና ጠላቶች ናቸው።

የሚያጕረመርሙ ሰዎች ውለታ ቢሶች ናቸው። ውለታ የሚያውቁ ወንዶችና ሴቶች ቆም ብለው ለማማረር ጊዜም ዝንባሌም የላቸውም። እስራኤላውያን ወደ ከነዓን ሲሄዱ የምድረ በዳ ጕዟቸው መቅሠፍት በእግዚአብሔርና በሙሴ ላይ ለማጕረምረምና ለማማረር ያላቸው ዝንባሌ ነበር። በዚህ ምክንያት እግዚአብሔር ብዙ ጊዜ እጅግ አዘነ፤ ስለ እነዚህ ማጕረምረሞችም የእግዚአብሔርን ቍጣ ለመመለስ የሙሴ ብርቱ ጸሎት አስፈለገ። አመስጋኝነት በመጥፋቱ ለውዳሴና ለምስጋና ስፍራም ዝንባሌም አልቀረም፤ ሁልጊዜም እንዲሁ ነው። ነገር ግን እነዚያው እስራኤላውያን ጠላቶቻቸው ሲጠፉ እግራቸው ሳይርስ ቀይ ባሕርን በተሻገሩ ጊዜ፣ የሙሴ እኅት ማርያም የምትመራው የውዳሴ መዝሙር ተዘመረ። ከእነዚህ እስራኤላውያን ዋና ዋና ኃጢአቶች አንዱ እግዚአብሔርንና ምሕረቱን መርሳትና የነፍስ ውለታ ቢስነት ነበር። ይህም ሁልጊዜ እንደሚያደርገው ማጕረምረምንና የውዳሴ እጦትን አመጣ።

ጳውሎስ የክርስቶስ ቃል በልባቸው በሙላት እንዲኖር የእግዚአብሔርም ሰላም በዚያ እንዲገዛ ለቈላስይስ ሰዎች በጻፈ ጊዜ «የምታመሰግኑም ሁኑ» አላቸው፤ ደግሞም «እርስ በርሳችሁ አስተምሩና ገሥጹ። በመዝሙርና በዝማሬ በመንፈሳዊም ቅኔ በጸጋው በልባችሁ ለእግዚአብሔር ዘምሩ» ብሎ ይጨምራል።

ቀጥሎም ለእነዚሁ ክርስቲያኖች ሲጽፍ ጸሎትንና ምስጋናን በአንድነት ያጣምራል፦ «ከማመስገን ጋር በጸሎት እየነቃችሁ ለእርሱ ትጉ።»

ለተሰሎንቄ ሰዎች ሲጽፍም እንደ ገና ያጣምራቸዋል፦ «ሁልጊዜ ደስ ይበላችሁ፤ ሳታቋርጡ ጸልዩ፤ በሁሉ አመስግኑ፤ ይህ ለእናንተ የእግዚአብሔር ፈቃድ ነውና።»

«የሰማይና የምድር ጌታ ሆይ፣ እናመሰግንሃለን፤
ከተወለድንበት ቀን ጀምረህ ጠብቀኸናልና፤
ከሞትና ከፍርሃት ብዙ ጊዜ ታደግኸን፤
ማዕዳችንንም በስጦታህ ሞላህልን።»

እውነተኛ ጸሎት ባለበት ሁሉ ምስጋናና አመስጋኝነት መልሱ በመጣ ጊዜ ምላሽ ለመስጠት ተዘጋጅተው በአጠገቡ ይቆማሉ። ጸሎት መልሱን እንደሚያመጣ ሁሉ መልሱም አመስጋኝነትንና ውዳሴን ያወጣልና። ጸሎት እግዚአብሔርን ወደ ሥራ እንደሚያሰማራ ሁሉ የተመለሰ ጸሎትም ምስጋናን ወደ ሥራ ያሰማራል። ቀን ሌሊትን እንደሚከተል ምስጋናም የተመለሰን ጸሎት ይከተላል።

እውነተኛ ጸሎትና አመስጋኝነት ራስን ፈጽሞ ለእግዚአብሔር ወደ መቀደስ ይመራሉ፤ ራስን መቀደስም ወደ በዛና ወደ ተሻለ ጸሎት ይመራል። ለእግዚአብሔር የተቀደሰ ሕይወት የጸሎት ሕይወትም የምስጋና ሕይወትም ነው።

የውዳሴ መንፈስ በአንድ ወቅት የቀደመችው ቤተ ክርስቲያን መመኪያ ነበር። ይህ መንፈስ እግዚአብሔር እያበራ የሚናገርበት የክብር ደመና ሆኖ በእነዚያ የቀደሙ ክርስቲያኖች ድንኳኖች ላይ ያርፍ ነበር። መቅደሶቻቸውን በውድና በሚነድ ዕጣን መዓዛ ይሞላ ነበር። ይህ የውዳሴ መንፈስ በዘመናችን ጉባኤዎች ውስጥ በሚያሳዝን ሁኔታ የጎደለ መሆኑ በጥንቃቄ ለሚመለከት ሁሉ ግልጽ መሆን አለበት። ወንጌልንና ሕያው ኃይሎቹን ሁሉ ወደ ፊት በማስፋፋት ረገድ ብርቱ ኃይል መሆኑም እንዲሁ ግልጽ መሆን አለበት። የውዳሴን መንፈስ ወደ ጉባኤዎቻችን መመለስ የእያንዳንዱ እውነተኛ እረኛ ዋና ዓላማ ሊሆን ይገባል። የቤተ ክርስቲያን ትክክለኛ ሁኔታ በመዝሙር 65 ለእግዚአብሔር በቀረበው ቃል ተገልጧል፦ «አቤቱ፥ ምስጋና ይጠብቅሃል፤ ለአንተም ስእለት ይፈጸማል።»

ውዳሴ ከጸሎት ጋር እጅግ በግልጽና በእርግጥ የተጋባ፣ በማይለያይም ሁኔታ የተጣመረ በመሆኑ ሊፋቱ አይችሉም። ውዳሴ ለሙሉ ድምፁና ለጣፋጩ ዜማው በጸሎት ላይ የተደገፈ ነው።

መዝሙር ከውዳሴ መንገዶች አንዱ ነው፤ እውነት ነው፣ ከሁሉ የላቀው አይደለም፤ ነገር ግን የተለመደውና ዘወትር የሚገኘው መልክ ነው። በአብያተ ክርስቲያኖቻችን ያለው የመዝሙር አገልግሎት ከውዳሴ ጋር ብዙ ግንኙነት አለው፤ የውዳሴው እውነተኛነት ወይም መጠን እንደ መዝሙሩ ዓይነት ይሆናልና። መዝሙሩ ጸሎትን የሚያረክስና የሚያበላሽ ነገር እንዲኖርበት ተደርጎ ሊመራ ይችላል። ምስጋናንና ውዳሴን የሚመስለውን ሁሉ እንዲያባርር ተደርጎም ሊመራ ይችላል። በዘመናችን በአብያተ ክርስቲያኖቻችን የሚዘመረው አብዛኛው መዝሙር ከልብ ከሆነና እውነተኛ ከሆነ ለእግዚአብሔር ከሚቀርብ ውዳሴ ጋር ምንም የሚያገናኘው የለም።

የጸሎት መንፈስና የእውነተኛ ውዳሴ መንፈስ እጅ ለእጅ ተያይዘው ይሄዳሉ። ሁለቱም ብዙ ጊዜ በጉባኤዎቻችን ውስጥ በሚዘመረው ቀላል፣ ግድ የለሽና ተራ መዝሙር ፈጽመው ይበተናሉ። አብዛኛው መዝሙር ጥልቅ ሐሳብ የሌለውና የአምልኮን መንፈስ ከሚመስል ነገር ሁሉ የራቀ ነው። ጩኸቱና ብልጭልጭነቱ የአምልኮን ዋና ዋና ገጽታዎች ሁሉ መበተን ብቻ ሳይሆን በመንፈስ ፋንታ ሥጋን ሊተካ ይችላል።

ማመስገን የጸሎት ሕይወት ራሱ ነው። መዓዛውና ዜማው፣ ቅኔውና ዘውዱ ነው። የተመኘውን መልስ ያመጣ ጸሎት በውዳሴና በምስጋና ይፈነዳል። ስለዚህ የጸሎትን መንፈስ የሚያደናቅፍና የሚጐዳ ማንኛውም ነገር የውዳሴንም መንፈስ የግድ ይጐዳል፤ ይበትናልም።

ልብ የእግዚአብሔርን ውዳሴ ለመዘመር የጸሎት ጸጋ በውስጡ ሊኖረው ይገባል። መንፈሳዊ መዝሙር የሚዘመረው በሙዚቃ ጣዕም ወይም ችሎታ ሳይሆን በልብ ውስጥ ባለው የእግዚአብሔር ጸጋ ነው። በቤተ ክርስቲያን ውስጥ እንደሚሆን የእውነተኛ ሃይማኖት የጸጋ መነቃቃት ውዳሴን እጅግ በብርቱ የሚረዳ ምንም ነገር የለም። የእግዚአብሔር የሚታወቅ ሕልውና መዝሙርን ያነሣሣል። በሰማይ ያሉ መላእክትና የከበሩት ቅዱሳን የሚመሯቸው የሙያ መዘምራን አያስፈልጓቸውም፤ በሰማያዊ የውዳሴና የአምልኮ ዝማሬዎቻቸው አብረው የሚቀበሉ የሚከፈላቸው የመዘምራን ቡድኖችም ግድ አይሰጧቸውም። የመዝሙርን ኖታና ቅኝት የሚያስተምሩ የመዝሙር ትምህርት ቤቶች አያስፈልጓቸውም። መዝሙራቸው ሳያስቡት ከልባቸው ይፈልቃል።

እግዚአብሔር በመላእክትና ፍጹማን በሆኑት የጻድቃን መንፈሶች ሰማያዊ ጉባኤዎች ውስጥ በቀጥታ ይገኛል። የከበረው ሕልውናው መዝሙሩን ይፈጥራል፤ ዝማሬውን ያስተምራል፤ የውዳሴ ድምፆቻቸውንም በሕይወት ይሞላል። በምድርም እንዲሁ ነው። የእግዚአብሔር ሕልውና መዝሙርንና ምስጋናን ይወልዳል፤ እግዚአብሔር ከጉባኤዎቻችን መለየቱ ግን የመዝሙር ሞት ነው፤ ወይም — ያው ነገር ነው — መዝሙሩን ሕይወት የሌለው፣ ቀዝቃዛና ሥርዓት ብቻ ያደርገዋል። በአብያተ ክርስቲያኖቻችን የሚታወቅ ሕልውናው ቢኖር የውዳሴን ዘመናት መልሶ ያመጣ ነበር፤ የመዝሙሩንም ሙሉ ኅብረ ድምፅ ይመልስ ነበር።

ጸጋ በበዛበት ስፍራ መዝሙር ይበዛል። እግዚአብሔር በልብ ውስጥ ሲኖር ሰማይ በዚያ አለ፤ ዜማም በዚያ አለ፤ ከንፈሮችም ከልብ ሙላት የተነሣ ይትረፈረፋሉ። ይህ በቅዱሳን ጉባኤዎች ውስጥ እውነት እንደ ሆነ ሁሉ በአማኙ የግል ሕይወትም እውነት ነው። የመዝሙር መድከም፣ በዝማሬ የሚገለጠው የውዳሴ መንፈስ እየከሰመ መጥፋት በልብ ውስጥ ያለው ጸጋ ማሽቈልቈሉንና የእግዚአብሔር ሕልውና ከሕዝቡ መለየቱን ያመለክታል።

የመዝሙር ሁሉ ዋና ዓላማ ለእግዚአብሔር ጆሮ መሆን፣ የእርሱን ትኵረት መሳብና እርሱን ደስ ማሰኘት ነው። «ለጌታ» ነው፤ ለክብሩና ለምስጋናው ነው። በእርግጥ የሚከፈላቸውን መዘምራን ለማክበር፣ የዘማሪዎቹን ድንቅ የሙዚቃ ችሎታ ከፍ ለማድረግ ወይም ሕዝቡን ወደ ቤተ ክርስቲያን ለመሳብ አይደለም፤ ነገር ግን ለእግዚአብሔር ክብርና ለጉባኤው ነፍሳት መልካም ነው። ወዮ! በዘመናችን ያሉ የአብያተ ክርስቲያናት መዘምራን መዝሙር ከዚህ ሐሳብ ምን ያህል ርቋል! በዚህ ዘመን በብዙ አብያተ ክርስቲያናት በሚሰማው መዝሙር ውስጥ ሕይወት፣ ኃይል፣ ቅባትና መንፈስ አለመኖሩ አያስደንቅም። በእግዚአብሔር የጸሎት ቤት የአገልግሎቱን የመዝሙር ክፍል ከተቀደሱ ልቦችና ከቅዱሳን ከንፈሮች በቀር ማንም ቢመራው ቅዱስ ነገርን ማርከስ ነው። በአብያተ ክርስቲያናት የሚዘመረው አብዛኛው መዝሙር ለቲያትር ቤት የሚመጥን ነው፤ ጆሮን የሚያስደስት ተራ መዝናኛ ሆኖ ሊያረካ ይችል ይሆናል፤ የውዳሴንና የጸሎትን መንፈስ የያዘ የእውነተኛ አምልኮ ክፍል እንደ መሆኑ ግን ማጭበርበር ነው፤ መንፈሳዊ አሳብ ባላቸው ሰዎች ላይ የተጫነ ማታለል ነው፤ በእግዚአብሔርም ዘንድ ፈጽሞ ተቀባይነት የለውም። ጩኸቱ እንደ ገና ሊሰማ ይገባዋል፦ «ሕዝቦች ሁሉ እግዚአብሔርን ያመስግኑ»፤ «ለአምላካችን መዘመር መልካም ነውና፤ ደስ የሚያሰኝ ነውና፤ ምስጋናም ለእርሱ ያማረ ነው።»

የውዳሴ ዜማ — በውዳሴ ውስጥ እውነተኛ የነፍስ ዜማ አለና — ሊከለከል የማይችል እጅግ ተስፋ ያለውና ደስተኛ ነው። ይህ ሁሉ «ከምስጋና ጋር» በሚለው ውስጥ አለ። በፊልጵስዩስ መልእክት ጸሎት «ልመና» ተብሎ ተጠርቷል። «በእግዚአብሔር ዘንድ ልመናችሁን አስታውቁ» — ይህ ጸሎትን ስጦታን እንደ መጠየቅ አድርጎ ይገልጠዋል፤ ለተለመነው ነገር ትኵረት ይሰጣል፤ ጐልቶ እንዲታይም ያደርገዋል፤ እኛ የምናደርገው ነገር ሳይሆን እግዚአብሔር የሚሰጠንና እኛ የምንቀበለው ነገር መሆኑን ያሳያል። ይህም ሁሉ ለእግዚአብሔር ካለ አመስጋኝነት ጋር በቅርብ የተያያዘ ነው፦ «ከምስጋና ጋር በእግዚአብሔር ዘንድ ልመናችሁን አስታውቁ»።

እግዚአብሔር ለጸሎት መልስ ብዙ ያደርግልናል፤ ነገር ግን ከእርሱ ብዙ ስጦታዎች ያስፈልጉናል፤ ስለ እነርሱም ለይተን መጸለይ ይገባናል። እንደ ልዩ ልዩ ፍላጎታችን ጸሎታችንም እንዲሁ መሆን አለበት። ለይተንና ዘርዝረን፣ በጸሎትና በምልጃ ከምስጋናም ጋር የተለየ ልመናችንን፣ የሚያስፈልጉንን ነገሮች፣ አጥብቀን የምንመኛቸውንም ነገሮች ወደ እግዚአብሔር እውቀት ማቅረብ አለብን። ከዚህ ሁሉ ጋር፣ እነዚህን ልመናዎች ሁሉ እያጀበ ምስጋና ሊኖር ይገባዋል።

በምድር እንድናደርገው የተጠራነውን ማለትም ማወደስንና ማመስገንን በሰማይ ያሉ መላእክትና ከሥጋ የተለዩ የተቤዡ የቅዱሳን መንፈሶች ደግሞ የሚያደርጉት መሆኑ በእውነት ደስ የሚያሰኝ ሐሳብ ነው። እግዚአብሔር በምድር እንድናደርገው የሚወደውን ነገር ማብቂያ በሌለው ዘላለም ሁሉ ስናደርገው እንኖራለን የሚለውን የከበረ ተስፋ ማሰላሰል ደግሞ ይበልጥ ደስ ያሰኛል። በሰማይ በምንኖርበት ዘመን ሁሉ ውዳሴና ምስጋና የተባረከ ሥራችን ይሆናል። በዚህ ደስ በሚያሰኝ ተግባርም ፈጽሞ አንታክትም።

ጆሴፍ አዲሰን ይህን ደስ የሚያሰኝ ተስፋ በግጥም እንዲህ ያቀርብልናል፦

«በሕይወቴ ዘመናት ሁሉ
ቸርነትህን እከተላለሁ፤
ከሞትም በኋላ በሩቅ ዓለማት
ያንኑ ደስ የሚያሰኝ ቅኔ አድሳለሁ።

«በዘላለም ሁሉ ለአንተ
የምስጋና መዝሙር አነሣለሁ፤
ወይ! ዘላለም ግን ያጥራል
ውዳሴህን ሁሉ ለመናገር።»