ሥጋ ለጌታ

1ኛ ቆሮንቶስ 6:13 ከሊቃውንተ መለኮት እጅግ ከተማሩት አንዱ፣ የእግዚአብሔር መንገዶች መድረሻ አካላዊነት ነው ብሏል። ቀደም ብለን እንዳየነው፣ እግዚአብሔር ሰውን በመፍጠሩ የፈጸመው በእርግጥ ይህንኑ ነው። የሰማይ ነዋሪዎች የወልድን ክብር ሲመለከቱ እንዲደነቁና እንዲያደንቁ የሚያደርጋቸው ይህ ነው። ኢየሱስ የሰውን አካል ለብሶ፣ ከክብሩ ይካፈል ዘንድ በእግዚአብሔር ዙፋን ላይ ለዘላለም ስፍራውን ይዟል። እግዚአብሔር የፈቀደው ይህንን ነው። ይህም በዚያ ቀን ይታወቃል፤ ዳግመኛ የተወለደው የሰው ዘር የክርስቶስ አካል ሆኖ በእውነትና በሚታይ ሁኔታ የሕያው እግዚአብሔር ቤተ መቅደስ በሚሆንበት ጊዜ (2ኛ ቆሮንቶስ 6:16)፣ ፍጥረትም ሁሉ በአዲስ ሰማይና በአዲስ ምድር የእግዚአብሔርን ልጆች ክብር በሚካፈልበት ጊዜ። ያን ጊዜ ግዙፉ አካል ፈጽሞ ይቀደሳል፤ በመንፈስም ይከብራል፤ በዚህ ሁኔታ መንፈሳዊ የሆነው ይህ አካልም የጌታ የኢየሱስ ክርስቶስና የተቤዣቸው ሰዎች ከፍተኛ ክብር ይሆናል።

ጌታ መንፈሱ እዚሁ በምድር ላይ በሥጋችን እንዲያድርና እንዲቀድሰው ታላቅ ዋጋ የሚሰጠው ይህን የሚመጣውን አዲስ የነገሮች ሁኔታ አስቀድሞ በማሰብ ነው። አማኞች ይህን እውነት የሚረዱት እጅግ በጥቂቱ ስለ ሆነ፣ በሥጋቸው ውስጥ የመንፈስ ቅዱስን ኃይል የሚፈልጉት ከዚያም ባነሰ ነው። ከእነርሱም ብዙዎቹ ይህ ሥጋ የራሳቸው እንደ ሆነ አምነው እንደ ወደዱ ይጠቀሙበታል። የነፍስና የመንፈስ ቅድስና በሥጋ ላይ ምን ያህል እንደሚመሠረት ስላልተረዱ፣ «ሥጋ ግን ለጌታ ነው» የሚለውን ቃል በመታዘዝ እስኪቀበሉት ድረስ ሙሉ ትርጕሙን አይጨብጡም።

«ሥጋ ግን ለጌታ ነው።» ይህ ምን ማለት ነው? ሐዋርያው ቀደም ብሎ፦ «መብል ለሆድ ነው፥ ሆድም ለመብል ነው፤ እግዚአብሔር ግን ይህንም ያንም ያጠፋቸዋል» ብሏል። መብልና መጠጥ ለክርስቲያን «ሥጋ ግን ለጌታ ነው» የሚለውን እውነት በተግባር የሚፈጽምበትን አጋጣሚ ይሰጡታል። በእርግጥም ለእግዚአብሔር ክብር መብላትንና መጠጣትን መማር አለበት። ኃጢአትና ውድቀት የመጡት በመብል ነው። ዲያብሎስም ጌታችንን ሊፈትን የፈለገው በመብል ነበር። ስለዚህ ኢየሱስ ራሱ እንደ አባቱ ፈቃድ ብቻ በመብላት ሥጋውን ቀደሰ (ማቴዎስ 4:4)። ብዙ አማኞች ሥጋቸውን መጠበቅ ቸል ይላሉ—ሥጋቸው ለእግዚአብሔር አገልግሎት የማይበቃ እንዳይሆን ቅዱስ ልከኝነትን መያዝ ቸል ይላሉ። መብልና መጠጥ ከእግዚአብሔር ጋር ያለውን ኅብረት ፈጽሞ ሊያሰናክሉ አይገባም፤ ዓላማቸው ይልቁንም ሥጋን በተገቢው ሁኔታ በመጠበቅ ኅብረቱን ማቅለል ነው።

ሐዋርያው ደግሞ ሥጋን ስለሚያረክሰውና «ሥጋ ግን ለጌታ ነው» ከሚለው ቃል ጋር በቀጥታ ስለሚቃረነው ኃጢአት፣ ስለ ዝሙት ይናገራል። እዚህ የታሰበው ከጋብቻ ውጭ ያለው አለመቈጠብ ብቻ አይደለም፤ በጋብቻ ውስጥ ያለውም ጭምር ነው፤ ማንኛውም ዓይነት ቅምጥልነትና ልከኝነት ማጣት ሁሉ በዚህ ቃል ተፈርዶበታል፦ «ሥጋችሁ የመንፈስ ቅዱስ ቤተ መቅደስ ነው» (1ኛ ቆሮንቶስ 6:19)። እንደዚሁም ሥጋን ለመጠበቅ የሚደረገው ሁሉ—ማልበሱ፣ ማበርታቱ፣ በእንቅልፍ ማሳረፉ ወይም ደስታ መስጠቱ—በመንፈስ ቅዱስ ሥልጣን ሥር ሊሆን ይገባዋል። በብሉይ ኪዳን ቤተ መቅደሱ ለእግዚአብሔርና ለአገልግሎቱ ብቻ እንደ ተሠራ፣ እንዲሁ ሥጋችንም ለጌታ ለእርሱም ብቻ ተፈጥሯል።

እንግዲህ የመለኮታዊ ፈውስ ዋና ዋና ጥቅሞች አንዱ፣ ሥጋችን የጌታ ገንዘብ ይሆን ዘንድ ከራሳችን ፈቃድ ቀንበር ነጻ መውጣት እንዳለበት ማስተማሩ ይሆናል። እግዚአብሔር ሕመሙን የፈቀደበትን ዓላማ እስኪያገኝ ድረስ ለጸሎታችን ፈውስን አይሰጥም። ይህ ተግሣጽ ከእርሱ ጋር ወደ ቀረበ ኅብረት እንዲያመጣን ይፈልጋል፤ ሥጋችን የጌታ ሆኖ ሳለ እንደ ራሳችን ገንዘብ እንደ ቈጠርነው፣ መንፈስ ቅዱስም የሥጋን ሥራዎች ሁሉ ሊቀድስ እንደሚሻ ሊያስረዳን ይወዳል። ሥጋችንን ያለ ገደብ ለመንፈስ ቅዱስ ተጽዕኖ ብንሰጥ ኃይሉን በውስጣችን እንደምናገኝ፣ እርሱም የኢየሱስን ሕይወት ራሱን ወደ ሥጋችን በማምጣት እንደሚፈውሰን እንድንረዳ ይመራናል፤ ባጭሩ በሙሉ እርግጠኝነት፦ «ሥጋ ግን ለጌታ ነው» እንድንል ይመራናል።

ቅድስናን የሚፈልጉ፣ ነገር ግን ለነፍስና ለመንፈስ ብቻ የሚፈልጉ አማኞች አሉ። ሥጋና የነርቭ ሥርዓቶቹ ሁሉ—እጅ፣ ጆሮ፣ ዓይኖች፣ አፍ— በውስጣቸው ስላለው የእግዚአብሔር መገኘትና ጸጋ በቀጥታ ለመመስከር የተጠሩ መሆናቸውን ባለማወቃቸው ይረሳሉ። እነዚህን ቃላት በበቂ ሁኔታ ልባቸው አልተቀበለም፦ «ሥጋችሁ የክርስቶስ ብልቶች ናቸው።» «በመንፈስ ግን የሰውነትን ሥራ ብትገድሉ በሕይወት ትኖራላችሁ» (1ኛ ቆሮንቶስ 6:15፤ ሮሜ 8:13፣ የተሻሻለው ትርጉም፣ የኅዳግ ንባብ)። «የሰላምም አምላክ ራሱ ሁለንተናችሁን ይቀድስ፤ መንፈሳችሁም ነፍሳችሁም ሥጋችሁም ጌታችን ኢየሱስ ክርስቶስ በመጣ ጊዜ ያለ ነቀፋ ፈጽመው ይጠበቁ» (1ኛ ተሰሎንቄ 5:23፣ የተሻሻለው ትርጉም)። ኦ፣ ጌታ በገዛ ዳሰሳው ሥጋችንን ሲፈውስ፣ ሲገዛውም፣ በመንፈሱም ሕይወትና ጤና ሲሆንለት በውስጣችን እንዴት ያለ መታደስ ይሆናል! ያን ጊዜ አማኙ ፈውስን ለመቀበል ሥጋውን ሕያው መሥዋዕት አድርጎ ሊያቀርብ፣ እነዚህንም ቃላት መፈክሩ ሊያደርግ የሚችለው በማይነገር የቅድስና፣ የፍርሃትና የደስታ ስሜት ነው፦ «ሥጋ ግን ለጌታ ነው።»