የእምነት ጸሎት

«የእምነትም ጸሎት ድውዩን ያድናል ጌታም ያስነሣዋል» (ያዕቆብ 5:15)።

የእምነት ጸሎት! ይህ አገላለጽ በመጽሐፍ ቅዱስ ውስጥ የሚገኘው አንድ ጊዜ ብቻ ነው፤ እርሱም ከድውያን ፈውስ ጋር የተያያዘ ነው። ቤተ ክርስቲያን ይህን አገላለጽ ተቀብላዋለች፤ ነገር ግን ሌሎች ጸጋዎችን ለማግኘት ካልሆነ በቀር ወደ የእምነት ጸሎት የምትጠጋበት ጊዜ እጅግ ጥቂት ነው፤ በመጽሐፍ ቅዱስ መሠረት ግን ይህ ጸሎት በተለይ የታሰበው ለድውያን ፈውስ ነው።

ሐዋርያው ፈውስን የሚጠብቀው በእምነት ጸሎት ብቻ ነውን? ወይስ ከመድኃኒቶች አጠቃቀም ጋር መሆን ይገባዋል? በአብዛኛው የሚነሣው ጥያቄ ይህ ነው። በጥንቶቹ ዘመናት የነበረውን የቤተ ክርስቲያን መንፈሳዊ ሕይወት ኃይል ብናስብ ጥያቄው በቀላሉ ይፈታል፦ ጌታ ለሐዋርያት የሰጣቸውን፣ ከዚያም በኋላ በመንፈስ ቅዱስ መፍሰስ የበዙትን የፈውስ ስጦታዎች (የሐዋርያት ሥራ 4:30፤ 5:15, 16)፣ ጳውሎስ በዚያው መንፈስ ስለሚሰጡት ስለ እነዚህ የፈውስ ስጦታዎች የሚናገረውን (1ኛ ቆሮንቶስ 12:9)፣ ያዕቆብም አንባቢውን በእምነት መጠበቅ ለማጽናት የኤልያስን ጸሎትና የእግዚአብሔርን ድንቅ መልስ ሲያስታውስ በዚህ ስፍራ አጥብቆ የሚያስገነዝበውን (ያዕቆብ 5:14—17) እናስብ። ይህ ሁሉ አማኝ ምንም መድኃኒት ሳይጨምር ለእምነት ጸሎት ብቻ በሚሰጠው መልስ ፈውስን መጠበቅ እንዳለበት በግልጥ አያሳይምን?

ሌላም ጥያቄ ይነሣል፦ መድኃኒቶችን መጠቀም የእምነትን ጸሎት ያስቀራልን? ለዚህም የምንሰጠው መልስ፦ አይደለም፤ የሚል መሆን እንዳለበት እናምናለን፤ የብዙ አማኞች ተሞክሮ፣ እግዚአብሔር ለጸሎታቸው መልስ ብዙ ጊዜ የመድኃኒቶችን አጠቃቀም እንደ ባረከና የፈውስ መንገድ እንዳደረጋቸው ይመሰክራልና።

እዚህ ሦስተኛ ጥያቄ ላይ እንደርሳለን፦ እንግዲህ የእምነትን ጸሎት ውጤታማነት በታላቅ እርግጠኝነትና በእግዚአብሔር ፈቃድ መሠረት እንድናረጋግጥ የምንከተለው መንገድ የትኛው ነው? እንደ ያዕቆብ ቃል መድኃኒቶችን ሁሉ ወደ ጎን በመተው ነውን? ወይስ አብዛኞቹ አማኞች እንደሚያደርጉት መድኃኒቶችን በመጠቀም? በአንድ ቃል፣ የእምነት ጸሎት የእግዚአብሔርን ጸጋ በተሻለ የሚያገኘው ከመድኃኒቶች ጋር ነው ወይስ ያለ መድኃኒቶች? ከእነዚህ ከሁለቱ መንገዶች ይበልጥ በቀጥታ ለእግዚአብሔር ክብርና ለታመመው በረከት የሚሆነው የትኛው ነው? የያዕቆብ ትእዛዝና ተስፋ ለዘመናችን አማኞች የሚሠሩ ከሆኑ፣ በዚያን ጊዜ ለነበሩት አማኞች እንደ ተሰጡ አድርገው ቢቀበሏቸው፣ በሁሉም ነጥብ ቢከተሏቸው፣ ከዚህም በላይ ወደ ምንም መድኃኒት ሳይጠጉ ፈውስን ከጌታ ከራሱ ብቻ ቢጠብቁ በረከትን እንደሚያገኙ መመለስ ፍጹም ቀላል አይደለምን? በእርግጥም መጽሐፍ ቅዱስ ስለሚሠራ እምነትና ስለ እምነት ጸሎት ሁልጊዜ የሚናገረው በዚህ ትርጕም ነው።

የተፈጥሮ ሕጎችም የመጽሐፍ ቅዱስ ምስክርነትም እግዚአብሔር ክብሩን ለመግለጥ ብዙ ጊዜ መካከለኛ መሣሪያዎችን እንደሚጠቀም ያሳዩናል፤ ነገር ግን በተሞክሮም ሆነ በመጽሐፍ ቅዱስ፣ በውድቀት ኃይልና በስሜቶቻችን ግዛት ሥር ሆነን ከእግዚአብሔር ቀጥተኛ ሥራ ይልቅ ለመድኃኒቶች አብልጠን ግምት የመስጠት ዝንባሌ እንዳለን ደግሞ እናውቃለን። መድኃኒቶች አሳባችንን እጅግ ይዘው የአምላካችንን መገኘት የሚጋርዱበትና ከእርሱም የሚመልሱን ጊዜ ብዙ ነው። ስለዚህ ወደ እግዚአብሔር ሊመልሱን የታሰቡት የተፈጥሮ ሕጎችና ባሕርያት ተቃራኒውን ውጤት ያመጣሉ። ጌታ አብርሃምን የመረጠው ሕዝቡ አባት እንዲሆን በጠራው ጊዜ ወደ ተፈጥሮ ሕጎች ያልተጠጋው ስለዚህ ነው (ሮሜ 4:17—21)። እግዚአብሔር ከሚታዩት ነገሮች ይልቅ በማይታየው አብልጦ የሚኖር የእምነት ሕዝብ ለራሱ ሊያበጅ ወደደ፤ ወደዚህም ሕይወት ሊመራቸው በተለመዱት መንገዶች ላይ ያላቸውን መታመን ማስወገድ አስፈላጊ ነበር። ስለዚህ እግዚአብሔር አብርሃምን፣ ሙሴን፣ ኢያሱን፣ ጌዴዎንን፣ መሳፍንትን፣ ዳዊትንና ሌሎችን ብዙ የእስራኤል ነገሥታት የመራው በተፈጥሮ ውስጥ በቀየሳቸው በተለመዱት መንገዶች እንዳልሆነ እናያለን። ዓላማው በዚህ በእርሱ ብቻ እንዲታመኑ፣ እርሱንም እንዳለ እንዲያውቁት ማስተማር ነበር፦ «ተአምራትን የምታደርግ አምላክ አንተ ነህ» (መዝሙር 77:14)።

እግዚአብሔር ከእኛም ጋር በተመሳሳይ መንገድ ሊሠራ ይወዳል። በያዕቆብ 5 ባለው ትእዛዙ መሠረት ለመመላለስ ስንፈልግ፣ የእግዚአብሔርን ተስፋ ለመያዝ የሚታዩትን ነገሮች ትተን (2ኛ ቆሮንቶስ 4:18) የምንሻውን ፈውስ በቀጥታ ከእርሱ ለመቀበል ስንጥር፣ ያን ጊዜ ለምድራዊ መድኃኒቶች ምን ያህል ትልቅ ግምት ሰጥተን እንደ ነበር እንገነዘባለን። መንፈሳዊ ሕይወታቸው ሳይጎዳ መድኃኒቶችን ሊጠቀሙ የሚችሉ ክርስቲያኖች እንዳሉ አያጠራጥርም፤ አብዛኞቹ ግን ከእግዚአብሔር ኃይል ይልቅ በመድኃኒቶች ላይ አብልጠው የመደገፍ ዝንባሌ አላቸው። የእግዚአብሔር ዓላማ ልጆቹን ከክርስቶስ ጋር ወደ ጠለቀ ኅብረት መምራት ነው፤ በእምነት ራሳችንን ለእርሱ እንደ ሉዓላዊ ፈዋሻችን አሳልፈን ስንሰጥ፣ በማይታየው መገኘቱ ላይ ብቻ ስንደገፍ የሚሆነውም በትክክል ይኸው ነው። መድኃኒቶችን መተው እምነትን እጅግ በሚያስደንቅ መንገድ ያጠነክራል። ያን ጊዜ ፈውስ ከሕመም እጅግ አብልጦ ቍጥር ስፍር የሌላቸው መንፈሳዊ በረከቶች ምንጭ ይሆናል። እምነት ምን ሊፈጽም እንደሚችል እውን ያደርግልናል፤ በእግዚአብሔርና በአማኙ መካከል አዲስ ትስስር ይመሠርታል፤ በአማኙም ውስጥ የመታመንና የጥገኝነት ሕይወትን ይጀምራል። አካልም እንደ ነፍስ በመንፈስ ቅዱስ ኃይል ሥር ይሆናል፤ ድውዩን የሚያድነው የእምነት ጸሎትም እንዲህ እግዚአብሔር በምድራዊ ሕይወታችን መገኘቱን እንደሚገልጥ በሚሰጠን ማረጋገጫ ወደ ጸና የእምነት ሕይወት ይመራናል።