ኃጢአትና ሕመም

«የእምነትም ጸሎት ድውዩን ያድናል ጌታም ያስነሣዋል፤ ኃጢአትንም ሠርቶ እንደ ሆነ ይሰረይለታል። እርስ በርሳችሁ በኃጢአታችሁ ተናዘዙ። ትፈወሱም ዘንድ እያንዳንዱ ስለ ሌላው ይጸልይ» (ያዕቆብ 5:15, 16)።

በዚህ ስፍራ፣ እንደ ሌሎቹ የመጽሐፍ ቅዱስ ክፍሎች ሁሉ፣ የኃጢአት ስርየትና የሕመም ፈውስ እጅግ ተቈራኝተዋል። ያዕቆብ ከፈውሱ ጋር የኃጢአት ስርየት እንደሚሰጥ ይናገራል፤ ስለዚህም ፈውስን የሚጠይቀውን ጸሎት የኃጢአት መናዘዝ አብሮት እንዲሄድ ይፈልጋል። ከእግዚአብሔር የኃጢአትን ስርየት ለማግኘት ኃጢአትን መናዘዝ የግድ አስፈላጊ እንደ ሆነ እናውቃለን፤ ፈውስን ለማግኘትም ከዚያ ያነሰ አስፈላጊ አይደለም። ያልተናዘዝነው ኃጢአት ለእምነት ጸሎት እንቅፋት ይሆናል፤ ያም ባይሆን ሕመሙ ቶሎ ተመልሶ ሊመጣ ይችላል፤ ይህም በዚሁ ምክንያት ነው።

ሐኪም የታመመን ሰው እንዲያክም ሲጠራ የመጀመሪያ ጥንቃቄው የበሽታውን ምክንያት መመርመር ነው። ይህ ከተሳካለት በሽታውን ለመዋጋት የተሻለ ዕድል ይኖረዋል። አምላካችንም ወደ ሕመም ሁሉ የመጀመሪያ ምክንያት፣ ማለትም ወደ ኃጢአት፣ ይመለሳል። መናዘዝ የእኛ ድርሻ ነው፤ ይህን የመጀመሪያ ምክንያት የሚያስወግደውን ይቅርታ መስጠት ደግሞ የእግዚአብሔር ድርሻ ነው፤ ይህም ፈውስ ይሆን ዘንድ ነው። በምድራዊ መድኃኒቶች ፈውስን በምንፈልግበት ጊዜ በመጀመሪያ የሚደረገው ብልህ ሐኪም መፈለግና ከዚያም የሚያዝዘውን በትክክል መከተል ነው፤ ወደ እምነት ጸሎት በምንጠጋበት ጊዜ ግን ከሁሉ አስቀድመን ዓይኖቻችንን በጌታ ላይ መትከልና ከእርሱ ጋር ያለንበትን ሁኔታ መመርመር ያስፈልጋል። ስለዚህ ያዕቆብ ለጤናችን መመለስ የግድ አስፈላጊ የሆነውን አንድ ቅድመ ሁኔታ ያመለክተናል፤ ይኸውም ኃጢአትን እንድንናዘዝና እንድንተው ነው።

ሕመም የኃጢአት ውጤት ነው። እግዚአብሔር ሕመምን የሚፈቅደው በኃጢአት ምክንያት ነው፤ ይህም ስሕተታችንን ሊያሳየን፣ ሊቀጣንና ከእነርሱም ሊያነጻን ነው። ስለዚህ ሕመም በኃጢአት ላይ ያለ የእግዚአብሔር ፍርድ የሚታይ ምልክት ነው። ይህ ማለት የታመመው ሰው ጤነኛ ከሆነው ከሌላው ሰው የግድ የባሰ ኃጢአተኛ ነው ማለት አይደለም። በተቃራኒው፣ በኢዮብ ምሳሌ እንደምናየው፣ እግዚአብሔር ብዙ ጊዜ የሚቀጣቸው ከልጆቹ መካከል እጅግ ቅዱሳን የሆኑትን ነው። ደግሞም ሁልጊዜ በቀላሉ ልንለየው የምንችለውን አንድ ስሕተት ለመግታት አይደለም፤ ይልቁንም የታመመውን ሰው ትኵረት በእርሱ ውስጥ ገና ወደ ቀረው የ«አሮጌው ሰው» ራስ ወዳድነት፣ ፈጽሞ ለአምላኩ የተቀደሰ ሕይወት እንዳይኖረው ወደሚያግደው ነገር ሁሉ ለመሳብ ነው። ስለዚህ የታመመው ሰው በመለኮታዊ ፈውስ መንገድ የሚወስደው የመጀመሪያ እርምጃ የእግዚአብሔር መንፈስ ቅዱስ ልቡን እንዲመረምርና ስለ ኃጢአት እንዲወቅሰው መፍቀድ ይሆናል። ከዚያም በኋላ ራስን ማዋረድ፣ ከኃጢአት ጋር ለመለያየት መወሰንና መናዘዝ ደግሞ ይመጣሉ። ኃጢአታችንን መናዘዝ ማለት በአካን ላይ እንደ ሆነው (ኢያሱ 7:23) በእግዚአብሔር ፊት ማኖር፣ ዳግመኛ ወደ እነርሱ ላለመውደቅ በጽኑ ቍርጥ ሐሳብ ለፍርዱ ማስገዛት ነው። ከልብ የሆነ መናዘዝን አዲስ የይቅርታ ማረጋገጫ ይከተለዋል።

«ኃጢአትንም ሠርቶ እንደ ሆነ ይሰረይለታል።» ኃጢአታችንን ከተናዘዝን በኋላ፣ እግዚአብሔር በእውነት እንደሚሰጠው በማመን፣ ተስፋ የተሰጠውን ይቅርታ ደግሞ ልንቀበል ይገባናል። በእግዚአብሔር ልጅ ዘንድ በእግዚአብሔር ይቅርታ ላይ ያለው እምነት ብዙ ጊዜ ግልጥ ያልሆነ ነው። ወይ እርግጠኛ አይደለም፣ ወይም ወደ ቀድሞ ስሜቶቹ፣ በመጀመሪያ ይቅርታን ወደ ተቀበለበት ጊዜ ይመለሳል፤ ነገር ግን ለእምነት ጸሎት መልስ ሆኖ አሁን በመተማመን የሚቀበለው ይቅርታ አዲስ ሕይወትና ብርታት ያመጣለታል። ያን ጊዜ ነፍስ በክርስቶስ ደም ኃይል ሥር ታርፋለች፤ የኃጢአት ስርየት እርግጠኝነትን ከመንፈስ ቅዱስ ትቀበላለች፤ ስለዚህም አዳኙ በፍቅሩና በጸጋው እንዳይሞላት የሚከለክለው አንዳች ነገር እንዳልቀረ ታውቃለች። የእግዚአብሔር ይቅርታ በሚቀበለው ሰው ላይ በኃይል የሚሠራ መለኮታዊ ሕይወትን ከእርሱ ጋር ያመጣል።

ነፍስ ከልብ ለመናዘዝ ፈቅዳ ይቅርታን ካገኘች በኋላ የእግዚአብሔርን የተስፋ ቃል ለመጨበጥ ዝግጁ ናት፤ ጌታ ድውዩን እንደሚያስነሣው ማመን ከእንግዲህ አያስቸግራትም። ማመን የሚያስቸግረው ከእግዚአብሔር ርቀን ስንኖር ነው፤ መናዘዝና ይቅርታ ግን ወደ እርሱ እጅግ ያቀርቡናል። የሕመሙ ምክንያት እንደ ተወገደ ሕመሙ ራሱ ሊቆም ይችላል። እንግዲህ ጌታ ስለ ተሠራው ኃጢአት አካልን ለቅጣት የግድ አሳልፎ ከሰጠ፣ ኃጢአቱ ይቅር ከተባለ በኋላ ያው አካል ፍቅሩን የሚገልጠውን ጸጋ እንዲቀበል ደግሞ እንደሚፈቅድ ማመን ለታመመው ሰው ቀላል ነው። መገኘቱ ይገለጣል፤ የሕይወት ጨረር፣ የመለኮታዊ ሕይወቱ ጨረር፣ አካልን ሕያው ሊያደርግ ይመጣል፤ የታመመውም ሰው ከጌታ መለየቱ እንደ ቀረ ወዲያውኑ የእምነት ጸሎት በእርግጥ ድውዩን እንደሚያድን በተሞክሮ ያውቃል።