የተፈወሰ እግዚአብሔርን ያክብር

በጤንነት ከመሆን ይልቅ በሕመም ውስጥ መንፈሳዊ ኑሮ ይቀላል የሚል ሐሳብ በብዙዎች ዘንድ የተለመደ ነው፤ ጸጥታና መከራ ከሥራ የተሞላ ሕይወት መዘናጋቶች ይልቅ ነፍስን ጌታን እንድትፈልግና ከእርሱ ጋር ኅብረት እንድታደርግ ይበልጥ ያዘነብሏታል፤ በእርግጥም ሕመም ይበልጥ በእግዚአብሔር ላይ እንድንጣል ያደርገናል ይባላል። ስለዚህ ድውያን ከጌታ ፈውስን ለመለመን ያመነታሉ፤ በልባቸው፦ «ሕመም ከጤና ይልቅ ለእኛ የሚሻል መሆኑን ወይም አለመሆኑን እንዴት እናውቃለን?» ይላሉና። እንዲህ ማሰብ ፈውሱም ፍሬዎቹም መለኮታዊ መሆናቸውን አለማወቅ ነው። በተለመዱ መንገዶች የሚገኝ ፈውስ አንዳንድ ጊዜ እግዚአብሔር እጁን እንዲያላላ የማድረግ አደጋ ቢኖረውም፣ መለኮታዊ ፈውስ በተቃራኒው ከእርሱ ጋር ይበልጥ አጥብቆ እንደሚያስተሳስረን ለመረዳት እንሞክር። ስለዚህ በኢየሱስ ክርስቶስ የመጀመሪያው አገልግሎት ዘመን እንደ ነበረው በዘመናችንም በእርሱ የተፈወሰ አማኝ ታሞ ከሚኖረው ሰው ይልቅ እጅግ አብልጦ ሊያከብረው ይችላል። ሕመም እግዚአብሔርን ሊያከብር የሚችለው ኃይሉ እንዲገለጥ ምክንያት በሚሆንበት መጠን ብቻ ነው (ዮሐንስ 9:3፤ 11:4)።

በመከራው ምክንያት እግዚአብሔርን ወደ ማክበር የሚመራው ታማሚ፣ ለማለት ያህል፣ ይህን የሚያደርገው ተገድዶ ነው። ጤናና የመምረጥ ነጻነት ቢኖረው ኖሮ ልቡ ወደ ዓለም ሊመለስ ይችል ነበር። በእንደዚህ ያለ ሁኔታ ጌታ ገለል አድርጎ ሊያኖረው ግድ ይሆንበታል፤ መንፈሳዊ ኑሮው በታማሚነቱ ላይ የተመሠረተ ነው። ዓለም ሃይማኖት ከሕሙማን ክፍሎችና ከሞት አልጋዎች በቀር፣ ወደ ተለመደው ሕይወት ጫጫታና ግርግር መግባት ለማያስፈልጋቸውም ካልሆነ በቀር በየትም ስፍራ ብዙም ኃይል የለውም ብሎ የሚያስበው ለዚህ ነው። ዓለም ሃይማኖት በፈተና ላይ ያለውን ኃይል እንዲያምን፣ ጤናማውን አማኝ በሥራና በሥራ በተሞላ ሕይወት መካከል እንኳ በእርጋታና በቅድስና ሲመላለስ ማየት አለበት። ብዙ ድውያን በመከራቸው ትዕግሥት እግዚአብሔርን እንዳከበሩ ጥርጥር የለውም፤ ነገር ግን እርሱ በቀደሰው ጤና ይበልጥ ሊከብር ይችላል።

«እንግዲያውስ» ተብለን እንጠየቃለን፣ «በእምነት ጸሎት መልስ የተፈወሱ በምድራዊ መድኃኒቶች ከተፈወሱት ይልቅ ጌታን ለምን አብልጠው ያከብራሉ?» ምክንያቱ ይህ ነው። በመድኃኒቶች አማካይነት የሚገኝ ፈውስ በተፈጥሮ ውስጥ ያለውን የእግዚአብሔርን ኃይል ያሳየናል፤ ነገር ግን ከእርሱ ጋር ሕያውና ቀጥተኛ ግንኙነት ውስጥ አያስገባንም፤ መለኮታዊ ፈውስ ግን ከመንፈስ ቅዱስ በቀር ያለ ምንም ነገር ከእግዚአብሔር የሚወጣ ሥራ ነው።

በዚህኛው ፈውስ ዋናው ነገር ከእግዚአብሔር ጋር መገናኘት ነው፤ ስለዚህም ሕሊናን መመርመርና ኃጢአትን መናዘዝ ለእርሱ መዘጋጃ ሊሆኑ ይገባቸዋል (1ኛ ቆሮንቶስ 11:30—32፤ ያዕቆብ 5:15, 16)። እንዲህ የተፈወሰ ሰው እንደ ገና ፈጽሞና ሙሉ በሙሉ ራሱን ለጌታ እንዲቀድስ ተጠርቷል (1ኛ ቆሮንቶስ 6:13, 19)። ይህ ሁሉ የጌታን የተስፋ ቃል በሚይዘው፣ ለእርሱ በሚገዛውና ጌታ ለእርሱ የተቀደሰውን ወዲያውኑ ገንዘቡ እንደሚያደርገው በማይጠራጠረው የእምነት ድርጊት ላይ የተመሠረተ ነው። የተቀበሉት ጤና መቀጠሉ በሕይወት ቅድስናና የመለኮታዊውን ፈዋሽ በጎ ፈቃድ ሁልጊዜ በመሻት በመታዘዝ ላይ የተመሠረተ የሆነው ለዚህ ነው (ዘጸአት 15:26)።

በእንደዚህ ያሉ ሁኔታዎች የተገኘ ጤና መንፈሳዊ በረከቶችን ያረጋግጣል። በተለመዱ መንገዶች ብቻ ወደ ጤና መመለስ ግን ይህን አያደርግም። ጌታ አካልን በሚፈውስበት ጊዜ የሚፈውሰው ገንዘቡ አድርጎ እንዲይዘውና የሚያድርበት ቤተ መቅደስ እንዲያደርገው ነው። ያን ጊዜ ነፍስን የሚሞላው ደስታ ሊነገር የማይችል ነው። የመፈወስ ደስታ ብቻ አይደለም፤ ከትሕትና ጋር የተቀላቀለ ደስታና የጌታን ዳሰሳ የሚያውቅ፣ ከእርሱም አዲስ ሕይወትን የሚቀበል ቅዱስ ቅንዓት ነው። የተፈወሰው ሰው በደስታው ብዛት ጌታን ከፍ ከፍ ያደርጋል፤ በቃልና በሥራ ያከብረዋል፤ ሕይወቱም ሁሉ ለአምላኩ የተቀደሰ ይሆናል።

እነዚህ የፈውስ ፍሬዎች ለሁሉም አንድ ዓይነት እንዳልሆኑ፣ አንዳንድ ጊዜም ወደ ኋላ የሚሄዱ እርምጃዎች እንዳሉ ግልጽ ነው። የተፈወሰው ሰው ሕይወት በዙሪያው ካሉት አማኞች ሕይወት ጋር የተሳሰረ ነው። ጥርጣሬያቸውና ወጥ አለመሆናቸው ከጊዜ በኋላ እርምጃውን እንዲያንገዳግድ ሊያደርጉ ይችላሉ፤ ይህ ግን በአብዛኛው ወደ አዲስ ጅማሬ ያደርሳል። በየዕለቱ ሕይወቱ የጌታ ሕይወት መሆኑን እንደ ገና ያገኛል፣ ያውቃልም፤ ከእርሱ ጋር ይበልጥ ወደ ቀረበና ይበልጥ ደስ ወደሚያሰኝ ኅብረት ይገባል፤ ዘወትር በኢየሱስ ላይ ተደግፎ መኖርን ይማራል፤ ይበልጥ ሙሉ ከሆነ ራስን መቀደስም የሚገኘውን ብርታት ከእርሱ ይቀበላል።

ኦ፣ ቤተ ክርስቲያን በዚህ እምነት በምትኖርበት ጊዜ፣ እያንዳንዱ ድውይ በሕመሙ ውስጥ ቅዱስ እንዲሆንና ከጌታም የመገኘቱን መገለጥ እንዲጠብቅ የቀረበለትን ጥሪ በሚያውቅበት ጊዜ፣ ፈውሶችም በእያንዳንዱ ውስጥ የእግዚአብሔርን ኃይል ምስክር እያስገኙ በሚበዙበት ጊዜ፣ ሁሉም ከመዝሙረኛው ጋር፦ «ነፍሴ ሆይ፥ እግዚአብሔርን ባርኪ.... ደዌሽንም ሁሉ የሚፈውስ» ብለው ለመጮኽ ዝግጁ ሲሆኑ ምን ልትሆን አትችልም!