በጸሎት መጽናት

ሉቃስ 18:1—8 በጸሎት ሳይታክቱ መጽናት አስፈላጊ መሆኑ የመንፈሳዊ ሕይወት ሁሉ ምሥጢር ነው። ጸሎትን መመለስ ፈቃዱ እንደ ሆነ በእርግጥ አውቀን፣ ይህን ወይም ያን ጸጋ እስኪሰጠን ድረስ ጌታን መለመን መቻል ምንኛ በረከት ነው! ነገር ግን በጸሎት እንድንጸና፣ በእምነት ደጁን እንድናንኳኳ፣ የተስፋ ቃሎቹን እንድናሳስበው፣ ተነሥቶም ልመናችንን እስኪሰጠን ድረስ ሳንታክት ይህን እንድናደርግ መጠራታችን ለእኛ ምንኛ ምሥጢር ነው! ጸሎታችን ጌታ ያለዚያ የማይሰጠውን ነገር ከእርሱ ሊያገኝ እንደሚችል ያለን ማረጋገጫ፣ ሰው በእግዚአብሔር መልክ እንደ ተፈጠረ፣ ወዳጁ እንደ ሆነ፣ የሥራ ባልደረባው እንደ ሆነ፣ በአንድነትም የክርስቶስን አካል የሚሠሩ አማኞች በዚህ መንገድ በምልጃ ሥራው ተካፋዮች እንደ ሆኑ ግልጽ ማስረጃ አይደለምን? አብ የሚመልሰውና መለኮታዊ ቸርነቱን የሚሰጠው ለክርስቶስ ምልጃ ነው።

መጽሐፍ ቅዱስ በጸሎት የመጽናትን አስፈላጊነት ከአንድ ጊዜ በላይ ያስረዳናል። ምክንያቶቹ ብዙ ናቸው፤ ከእነርሱም ዋነኛው የእግዚአብሔር ፍትሕ ነው። እግዚአብሔር ኃጢአት ፍዳውን መሸከም እንዳለበት ተናግሯል፤ ስለዚህ ኃጢአት በሚቀበለውና በባርነቱ ሥር በሚኖረው ዓለም ላይ መብት አለው። የእግዚአብሔር ልጅ ከዚህ ሥርዓት ለመውጣት በሚፈልግበት ጊዜ የእግዚአብሔር ፍትሕ በዚህ ሊስማማ ያስፈልጋል፤ ስለዚህ ክርስቶስ ለአማኞች ያስገኘላቸው መብቶች በእግዚአብሔር የፍርድ ወንበር ፊት ክብደት እንዲያገኙ ጊዜ ያስፈልጋል። ከዚህም በላይ ጸሎት እንዳይመለስ ዘወትር የሚጥረው የሰይጣን ተቃውሞ ሌላው ምክንያት ነው (ዳንኤል 10:12, 13)። ይህን የማይታይ ጠላት ድል ማድረግ የሚቻልበት ብቸኛው መንገድ እምነት ነው። እምነት በእግዚአብሔር የተስፋ ቃሎች ላይ ጸንቶ ቆሞ እጅ ለመስጠት እምቢ ይላል፤ ድሉ የተረጋገጠ መሆኑን አውቆ፣ መልሱ ቢዘገይ እንኳ መጸለዩንና መልሱን መጠበቁን ይቀጥላል (ኤፌሶን 6:12—18)።

በመጨረሻም በጸሎት መጽናት ለራሳችን ያስፈልገናል። የመልሱ መዘግየት እምነታችንን ለመፈተንና ለማጽናት የታሰበ ነው፤ የእግዚአብሔርን የተስፋ ቃሎች ከእንግዲህ የማይለቅ፣ ነገር ግን የራሱን አስተሳሰብ ትቶ በእግዚአብሔር ብቻ የሚታመን የማይናወጥ ፈቃድ በውስጣችን ሊያሳድግ ይገባዋል። እግዚአብሔር እምነታችንን አይቶ ቸርነቱን ለመቀበል ዝግጁ ሆነን የሚያገኘንና የሚሰጠን ያን ጊዜ ነው። ቢዘገይም እንኳ ፈጥኖ ይፈርዳል። አዎን፣ የሚያስፈልጉት መዘግየቶች ሁሉ ቢኖሩም፣ ከሚገባው አንድ ደቂቃ እንኳ አብልጦ አያስጠብቀንም። ቀንና ሌሊት ወደ እርሱ ብንጮኽ ፈጥኖ ይፈርድልናል።

እምነት ምን እንደ ሆነ በሚገባ እንደ ተረዳን ወዲያውኑ ይህ በጸሎት መጽናት ቀላል ይሆንልናል። ኢየሱስ በእነዚህ ቃላት ያስተምረናል፦ «አምናችሁም በጸሎት የምትለምኑትን ሁሉ ትቀበላላችሁ» (ማቴዎስ 21:22)። የእግዚአብሔር ቃል ማንኛውንም ነገር እንድንለምን ሥልጣን ሲሰጠን፣ ወዲያውኑ እንደ ተቀበልነው ማመን ይገባናል። እግዚአብሔር ይሰጠናል፤ ይህን በእምነት እናውቃለን፤ ውጤቱን እዚህ በምድር ላይ እንድናይ የሚፈቀድልን ምናልባት በኋላ ቢሆንም እንኳ፣ በእግዚአብሔርና በእኛ መካከል እንደ ተቀበልነው ልንናገር እንችላለን። እምነት ምንም ነገር ከማየቱ ወይም ከመለማመዱ በፊት በመቀበሉ ደስ ይለዋል፣ በመጸለይ ይጸናል፣ መልሱም እስኪገለጥ ድረስ ይጠብቃል። ነገር ግን እንደ ተሰማን ካመንን በኋላም እንኳ ነገሩ የተፈጸመ እውነታ እስኪሆን ድረስ መጽናት መልካም ነው።

መለኮታዊ ፈውስን በማግኘት ረገድ ይህ እጅግ አስፈላጊ ነው። እውነት ነው፣ አንዳንድ ጊዜ ፈውሱ ወዲያውኑና ሙሉ ነው፤ ነገር ግን የታመመ ሰው በእምነት ሊለምነው በቻለ ጊዜ እንኳ መጠበቅ ያለብን ሊሆን ይችላል። አንዳንድ ጊዜም የፈውስ የመጀመሪያ ምልክቶች ወዲያውኑ ይገለጣሉ፤ ከዚያ በኋላ ግን መሻሻሉ ዝግ ያለ ይሆናል፤ የሚቆምበት ወይም ሕመሙ የሚመለስበት ጊዜም ያቋርጠዋል። በእንደዚህ ያሉ ሁኔታዎች የታመመውም ሰው ከእርሱም ጋር የሚጸልዩትም ምሥጢሩን ባይረዱትም እንኳ በጸሎት የመጽናትን ኃይል ማመናቸው አስፈላጊ ነው። እግዚአብሔር በመጀመሪያ እምቢ የሚል የሚመስለውን በኋላ ለከነናዊቷ ሴት ጸሎት፣ ለ«መበለቲቱ» ጸሎት፣ በእኩለ ሌሊት ደጅ ለሚያንኳኳው ወዳጅ ጸሎት ይሰጣል (ማቴዎስ 15:22፤ ሉቃስ 18:3፤ 11:5)። ለውጥንም ሆነ መልስን ሳይመለከት፣ በእግዚአብሔር ቃል ላይ የተመሠረተውና ሳይታክት መጸለዩን የሚቀጥለው እምነት በመጨረሻ ድል ያደርጋል። «እግዚአብሔር እንኪያስ ቀንና ሌሊት ወደ እርሱ ለሚጮኹ ለሚታገሣቸውም ምርጦቹ አይፈርድላቸውምን? እላችኋለሁ፥ ፈጥኖ ይፈርድላቸዋል።» እግዚአብሔር የሚያስፈልገውን ጊዜ ሁሉ ማዘግየትን፣ ቢሆንም ከሚገባው በላይ ሳይጠብቅ ፈጥኖ መሥራትን ያውቃል። እነዚህ ሁለት ነገሮች የእምነታችንም ሊሆኑ ይገባቸዋል። የተሰጠንን የተስፋ ቃል ጸጋ አሁኑኑ እንደ ተቀበልነው በቅዱስ ፍጥነት እንያዘው፤ ለመምጣት የሚዘገየውንም መልስ በማይደክም ትዕግሥት እንጠብቅ። እንዲህ ያለው እምነት በእርሱ የመኖር ነው። ሕመም የሚላክብንና ፈውሱም የሚሰጠን ይህን እምነት በውስጣችን ለማስገኘት ነው፤ እንዲህ ያለው እምነት ከሁሉ በላይ እግዚአብሔርን ያከብራልና።