ሕመምና ሞት

መዝሙር 91:3, 6, 16፤ መዝሙር 92:14 ሐዋርያው ያዕቆብ፦ «የእምነትም ጸሎት ድውዩን ያድናል» ባለው ቃል ላይ ይህ ተቃውሞ ብዙ ጊዜ ይነሣል፦ ለጸሎት መልስ ሁልጊዜ እንደምንፈወስ የተስፋ ቃል ካለን፣ እንዴት መሞት ይቻላል? አንዳንዶችም ይጨምራሉ፦ የሕይወታችንን ዘመን የሚወስን እግዚአብሔር በዚህ ወይም በዚያ ሕመም እንድንሞት ወስኖ እንደ ሆነ የታመመ ሰው እንዴት ሊያውቅ ይችላል? እንዲህ ከሆነስ ጸሎት ከንቱ አይሆንምን? ፈውስን መለመንስ ኃጢአት አይሆንምን?

መልስ ከመስጠታችን በፊት፣ ይህ ተቃውሞ የሚነካው ኢየሱስን የድውያን ፈዋሽ አድርገው የሚያምኑትን ሳይሆን የእግዚአብሔርን ቃል ራሱን፣ በያዕቆብ መልእክትና በሌሎችም ስፍራዎች እንዲህ በግልጥ የተነገረውንም የተስፋ ቃል እንደ ሆነ እናስተውል። የእግዚአብሔር የተስፋ ቃሎች አንዳች ችግር ባመጡብን ቍጥር ልንለውጣቸው ወይም ልንገድባቸው ነጻነት የለንም፤ የሚሉትንም ለማመን ከመቍረጣችን በፊት በግልጥ እንዲብራሩልን አጥብቀን ልንጠይቅ አንችልም። የእኛ ድርሻ ያለ ተቃውሞ በመቀበል መጀመር ነው፤ ከዚያ በኋላ ብቻ የእግዚአብሔር መንፈስ ልንማርና ልንበራ በምንችልበት የአእምሮ ሁኔታ ውስጥ ያገኘናል።

ደግሞም በቤተ ክርስቲያን ውስጥ ለረጅም ጊዜ ቸል የተባለን መለኮታዊ እውነት ስንመረምር ገና ከመጀመሪያው ልንረዳው እንደማንችል እናስተውል። ጠቀሜታውና ስፋቱ የሚታወቀው ቀስ በቀስ ብቻ ነው። በእምነት ከተቀበልነው በኋላ እንደ ገና ሕያው እየሆነ ሲሄድ መንፈስ ቅዱስ በአዲስ ብርሃን ያጅበዋል። መለኮታዊ ፈውስ ከቤተ ክርስቲያን የራቀው በቤተ ክርስቲያን አለማመን ምክንያት እንደ ሆነ እናስብ። በመጽሐፍ ቅዱስ እውነቶች ላይ ያለ እምነት በዚህ ወይም በዚያ ሰው መልስ ላይ ሊመሠረት አይገባውም። «በጨለማ ውስጥ ብርሃን ይወጣል» (መዝሙር 112:4)፤ ይህም ለእግዚአብሔር ቃል ራሳቸውን ለማስገዛት ለተዘጋጁ «ቅኖች» ነው።

ለመጀመሪያው ተቃውሞ መልስ መስጠት ቀላል ነው። መጽሐፍ ቅዱስ የሰውን ሕይወት የተለመደ ልክ ሰባ ወይም ሰማንያ ዓመት አድርጎ ይወስነዋል። ኢየሱስን የድውያን ፈዋሽ አድርጎ የሚቀበል አማኝ እንግዲህ በእግዚአብሔር ቃል ቍርጥ ነገር ረክቶ ያርፋል። የሰባ ዓመት ዕድሜን ለመጠባበቅ ነጻነት ይሰማዋል፤ ከዚያ የበለጠ ግን አይደለም። ከዚህም በላይ የእምነት ሰው ራሱን በመንፈስ አመራር ሥር ያኖራል፤ መንፈስም ሰባ ዓመት እንዳይሞላ አንዳች ነገር ቢከለክለው የእግዚአብሔርን ፈቃድ እንዲለይ ያስችለዋል። በሰማያዊ ነገሮች እንደ ምድራዊ ነገሮች ሁሉ እያንዳንዱ ደንብ የራሱ ልዩ ሁኔታዎች አሉት። ስለዚህ በኢየሱስ ቃልም ሆነ በያዕቆብ ቃል፣ በእግዚአብሔር ቃል መሠረት ይህን እርግጠኞች ነን፤ ሰማያዊ አባታችን ልጆቹ በአገልግሎቱ ይደክሙ ዘንድ እንደ ደንብ በጤና ሊያያቸው ይወዳል።

በዚሁ ምክንያት ኃጢአታቸውን ተናዝዘው ለፈውሳቸው በእምነት እንደ ጸለዩ ወዲያውኑ ከሕመም ነጻ ሊያወጣቸው ይወዳል። ከአዳኙ ጋር ለተመላለሰ፣ ከመለኮታዊ ፈውስ በሚመነጨው ብርታት ለበረታ፣ ስለዚህም ሥጋው በመንፈስ ቅዱስ ተጽዕኖ ሥር ላለ አማኝ፣ የሚሞትበት ጊዜ ሲደርስ በሕመም መሞት አያስፈልገውም። «በኢየሱስ ክርስቶስ ማንቀላፋት»፣ የሕይወቱ ፍጻሜ ሲደርስ የአማኝ ሞት ይህ ነው። ለእርሱ ሞት ከድካም በኋላ የሚመጣ እንቅልፍ፣ ወደ እረፍትም መግባት ብቻ ነው። «መልካም እንዲሆንልህ ዕድሜህም በምድር ላይ እንዲረዝም» (ኤፌሶን 6:3) የሚለው የተስፋ ቃል በአዲስ ኪዳን ሥር ለምንኖረው ለእኛ የተነገረ ነው። አማኝ በአዳኙ «ደዌያችንን የያዘውን» እርሱን ማየት በተማረ መጠን፣ የተስፋ ቃሎቹ ቃል በቃል እንዲፈጸሙለት ለመጠየቅ ያለው ነጻነት ይበልጥ ይሰፋለታል፦ «ረጅም ዕድሜን አጠግበዋለሁ»፤ «በሽምግልናም ጊዜ ፍሬ ያፈራሉ፤ ይወፍራሉ ይለመልማሉም።»

ይኸው ቃል ለሁለተኛውም ተቃውሞ ይሠራል። የታመመው ሰው ልጆቹ ኃጢአታቸውን ከተናዘዙ በኋላ ለእምነት ጸሎትም መልስ አድርጎ እነርሱን መፈወስ የእግዚአብሔር ፈቃድ እንደ ሆነ በቃሉ ውስጥ ያያል። ይህ ከሌሎች ፈተናዎች ነጻ ይሆናሉ ማለት አይደለም፤ ሕመምን በተመለከተ ግን ከእርሱ ይፈወሳሉ፤ ሕመም የመንፈስ ቅዱስ ማደሪያ የሆነውን አካል ያጠቃልና። ስለዚህ የታመመው ሰው የእግዚአብሔር ኃይል በእርሱ እንዲገለጥ፣ እርሱም ፈቃዱን በመፈጸም እንዲያገለግለው ፈውስን ሊመኝ ይገባዋል። በዚህም የተገለጠውን የእግዚአብሔርን ፈቃድ አጥብቆ ይይዛል፤ ስላልተገለጠው ነገር ግን እግዚአብሔር ከእርሱ ጋር ለሚመላለሱ አገልጋዮቹ አሳቡን እንደሚያስታውቅ ያውቃል። እዚህ ላይ አጥብቀን የምንናገረው ይህን ነው፤ እምነት እግዚአብሔርን በተስፋ ቃሎቹ መሠረት እንዲሠራ በሆነ መንገድ የሚያስገድድ የአእምሮ ሙግት አይደለም። ይልቁንም አባቱን የሚያከብር፣ የተስፋ ቃሎቹን ሲፈጽም ለማየት በፍቅሩ የሚታመን፣ የመሄጃውም ጊዜ እስኪደርስ ድረስ ከቤዛነት የሚፈልቀውን አዲስ ብርታት ለነፍስ እንደሚያካፍል ሁሉ ለአካልም ለማካፈል የታመነ እንደ ሆነ የሚያውቅ የልጅ የመተማመን አቋም ነው።