ሥጋህን አትመልከት

ሮሜ 4:19—21 እግዚአብሔር ለአብርሃም ልጅ ሊሰጠው ተስፋ በሰጠው ጊዜ፣ የአባቶች አለቃው አስቀድሞ ያረጀውንና የደከመውን የራሱን ሥጋ ቢመለከት ኖሮ ይህን ተስፋ ፈጽሞ ሊያምን ባልቻለ ነበር። እርሱ ግን ከእግዚአብሔርና ከተስፋው በቀር፣ የተስፋውን ፍጻሜ ዋስ ሆኖ ካረጋገጠለት ከእግዚአብሔር ኃይልና ታማኝነት በቀር ሌላ ምንም አልተመለከተም።

ይህም ከምድራዊ መድኃኒቶች በሚጠበቀው ፈውስና ከእግዚአብሔር ብቻ በሚጠበቀው ፈውስ መካከል ያለውን ልዩነት ሁሉ እንድንጨብጥ ያስችለናል። ለፈውስ ወደ መድኃኒቶች ስንሄድ የታመመው ሰው ትኵረቱ ሁሉ በሥጋው ላይ ነው፤ ሥጋውን ይመለከታል። መለኮታዊ ፈውስ ግን ትኵረታችንን ከሥጋ እንድንመልስ፣ ነፍሳችንንና ሥጋችንን ለጌታ እንክብካቤ አሳልፈን እንድንሰጥ፣ በእርሱም ብቻ እንድንጠመድ ይጠራናል።

ይህ እውነት ለበረከት ተብሎ በሚቆይ ሕመምና ከጌታ በሚቀበሉት ፈውስ መካከል ያለውን ልዩነት እንድናይም እንዲሁ ያስችለናል። አንዳንዶች በያዕቆብ 5 ያለውን ተስፋ ቃል በቃል ለመቀበል ይፈራሉ፤ ሕመም ከጤና ይልቅ ለነፍስ ይጠቅማል ይላሉና። በምድራዊ መድኃኒቶች በሚገኝ ፈውስ ረገድ ብዙ ሰዎች ጤናቸውን ከማግኘት ይልቅ ታመው ቢቆዩ የበለጠ ይባረኩ እንደ ነበር እውነት ነው፤ ፈውስ በቀጥታ ከእግዚአብሔር እጅ ሲመጣ ግን ነገሩ ፈጽሞ ሌላ ነው። መለኮታዊ ፈውስን ለመቀበል ኃጢአት በእውነት ሊናዘዝና ሊተው፣ ሰው ፈጽሞ ለጌታ ሊገዛ፣ ራሱንም ሙሉ በሙሉ በእጁ እንዲሆን በእውነት አሳልፎ ሊሰጥ፣ ኢየሱስ ሥጋን በኃላፊነት ሊይዝ እንደሚፈቅድም በጽኑ ሊታመን ይገባዋል፤ በዚህም ፈውሱ ከጌታ ጋር የቅርብ ኅብረት የሚደረግበት የአዲስ ሕይወት መጀመሪያ ይሆናል።

በዚህ መንገድ የጤናችንን እንክብካቤ ፈጽሞ ለእርሱ መተውን እንማራለን፤ ሕመሙ ሊመለስ እንደ ሆነ የሚያሳይ ትንሹ ምልክት እንኳ ሥጋችንን እንዳንመለከት፣ ነገር ግን በጌታ ብቻ እንድንጠመድ እንደ ማስጠንቀቂያ ይቈጠራል።

ፈውስን ከመድኃኒቶች ከሚጠብቁት ከአብዛኞቹ ድውያን ጋር ይህ እንዴት ያለ ልዩነት ነው! ከእነርሱ ጥቂቶቹ ራሳቸውን መርሳትን ተምረው በሕመሙ ተቀድሰው ይሆናል፤ ነገር ግን ሕመሙ ራሱ ዘወትር በራሳቸውና በሥጋቸው ሁኔታ እንዲጠመዱ የሚስባቸው እንዴት ይበዛሉ! መልካምም ሆነ ክፉ ትንሹን ምልክት ሁሉ ለመመልከት እንዴት ያለ ወሰን የሌለው ጥንቃቄ ያደርጋሉ! መብላታቸውና መጠጣታቸው፣ ይህን ወይም ያን ለመራቅ ያላቸውም ጭንቀት ምንኛ የዘወትር ሐሳባቸው ነው! ከሌሎች ይገባናል በሚሉት ነገር፣ በበቂ ይታሰቡ እንደ ሆነ፣ በሚገባ ይንከባከቧቸው እንደ ሆነ፣ በቂ ጊዜ ይጐበኙ እንደ ሆነ ምንኛ ይጠመዳሉ! ከጌታና እርሱ ከነፍሳቸው ጋር ሊመሠርተው ከሚሻው ግንኙነት ይልቅ ሥጋንና ሥጋ የሚጠይቀውን በመመልከት እንዲህ ያለ ስንት ጊዜ ያጠፋሉ! ኦ፣ በሕመም ምክንያት ከሞላ ጎደል በራሳቸው ብቻ የሚጠመዱ ስንት ናቸው!

ፈውስ አፍቃሪ ከሆነው አምላክ በእምነት ሲጠበቅ ግን ይህ ሁሉ ፈጽሞ ልዩ ነው። ያን ጊዜ መጀመሪያ የሚማረው ነገር ይህ ነው፦ ስለ ሥጋህ ሁኔታ መጨነቅ ተው፤ ለጌታ አደራ ሰጥተኸዋል፤ እርሱም ኃላፊነቱን ወስዷል። ፈጣን መሻሻል ወዲያው ባታይ፣ ይልቁንም ምልክቶቹ የባሱ ቢመስሉ፣ የእምነትን መንገድ እንደ ጀመርህ አስታውስ፤ ስለዚህ ሥጋህን ልትመለከት አይገባህም፤ በሕያው እግዚአብሔር ብቻ ተጣበቅ። «ስለ ሰውነታችሁ . . . አትጨነቁ» (ማቴዎስ 6:25፣ የተሻሻለው ትርጉም) የሚለው የክርስቶስ ትእዛዝ እዚህ በአዲስ ብርሃን ይታያል። እግዚአብሔር አብርሃምን የራሱን ሥጋ እንዳይመለከት በጠራው ጊዜ፣ ይህን ያደረገው ሊኖር ወደሚችለው ወደ ታላቁ የእምነት ልምምድ ሊጠራው፣ እግዚአብሔርንና ተስፋውን ብቻ ማየትም እንዲማር ነው። በእምነቱ ተደግፎ እግዚአብሔር የተናገረውን እንደሚያደርግ ተረድቶ ለእግዚአብሔር ክብርን ሰጠ። መለኮታዊ ፈውስ ከጌታ ጋር የሚያስተሳስረን ድንቅ ማሰሪያ ነው። መጀመሪያ ላይ ሰው ጌታ ብርቱ እጁን ዘርግቶ ሥጋን እንደሚነካ ለማመን ይፈራ ይሆናል፤ የእግዚአብሔርን ቃል ሲያጠና ግን ነፍስ ድፍረትንና መተማመንን ታገኛለች። በመጨረሻም እንዲህ ብሎ ይወስናል፦ ሥጋዬን በእግዚአብሔር እጅ አሳልፌ እሰጣለሁ፤ እንክብካቤውንም ለእርሱ እተዋለሁ። ያን ጊዜ ሥጋና ስሜቶቹ ከእይታ ይጠፋሉ፤ በፊቱ የሚታዩትም ጌታና ተስፋው ብቻ ናቸው።

ውድ አንባቢ ሆይ፣ አንተስ በተለምዶ ተፈጥሮአዊ ተብሎ ከሚጠራው እጅግ የሚበልጠውን ይህን የእምነት መንገድ ትጀምራለህን? በአብርሃም ፍለጋ ተመላለስ። የራስህን ሥጋ እንዳትመለከት፣ ባለማመንም እንዳትጠራጠር ከእርሱ ተማር። ሥጋን መመልከት ጥርጣሬን ይወልዳል፤ በእግዚአብሔር ተስፋ መጣበቅና በእርሱ ብቻ መጠመድ ግን እግዚአብሔርን ወደሚያከብረው ወደ እምነት መንገድ፣ ወደ መለኮታዊ ፈውስ መንገድ መግቢያን ይሰጣል።