ሴፕቴምበር

ሴፕቴምበር 1

«ቀጥሎም መንፈሳዊው ነው» (1ኛ ቆሮንቶስ 15:46)።

እግዚአብሔር ብዙ ጊዜ ወደ መከራ ስፍራ፣ ወደ ሕመምና ወደ ሥቃይ አልጋ ብቻ ሳይሆን፣ ጽድቃችን ወደሚፈርስበትና ባሕርያችን ወደሚንኮታኮትበት ስፍራም ሊያመጣን ግድ ይሆንበታል፤ ይህንም የሚያደርገው በትቢያ ውስጥ ሊያዋርደንና ተፈጥሮአዊ ሕይወታችንን ሁሉ ፈጽመን መስቀል እንደሚያስፈልገን ሊያሳየን ነው። ያን ጊዜ በኢየሱስ እግር ሥር ሆነን እርሱን ለመቀበል፣ በእርሱ ለመኖርና በእርሱ ብቻ ለመደገፍ፣ ሕይወታችንንና ብርታታችንንም ሁሉ በየደቂቃው ሕያው ራሳችን ከሆነው ከእርሱ ለመቅዳት እንዘጋጃለን።

ጴጥሮስ በገዛ ውድቀቱ የዳነው እንዲሁ ነበር፤ ለክርስቶስ ይበልጥ ፍጹም ሆኖ ይኖር ዘንድ ለጴጥሮስ መሞት ነበረበት።

እኛስ እንዲሁ ሞተናልን? በራሳችን የመተማመን ብርታትንስ እንዲሁ ክደናልን?

ሕይወትን በፍጥረታዊው እንጀምራለን፤ ቀጥሎ ወደ መንፈሳዊው እንመጣለን፤ ነገር ግን የእግዚአብሔርን መንግሥትና ጽድቁን በእውነት ከተቀበልን በኋላ ፍጥረታዊው በመንፈሳዊው ላይ ይጨመራል፤ እኛም የመግቦቱን ስጦታዎችና የሕይወትን በረከቶች፣ በእነርሱ ላይ ሳንተኮር ወይም ከእርሱ እንዲለዩን ሳንፈቅድላቸው ልንቀበል እንችላለን።

ሴፕቴምበር 2

«የጥቂቱን ነገር ቀን የናቀ ማን ነው?» (ዘካርያስ 4:10)።

ወርካ ከፍሬው ይወጣል፤ ንስር በጎጆው ውስጥ ካለች ከዚያች ትንሽ እንቁላል ይወጣል፤ መከርም ከዘሩ ይወጣል፤ እንዲሁ የሚመጣው ዘመን ክብር ሁሉ አሁን ካለው የክርስቶስ ሕይወት እየወጣ ነው፤ የመንግሥቱ ግርማ ሁሉ በዚያች ሌሊት በቤተ ልሔም ሕፃን ውስጥ ተጠቅልሎ እንደ ነበረ።

ኦ! ለሕይወታችን ሁሉ እርሱን እንቀበለው። ከአካሉና ከተነሣው ሥጋው ጋር እንተባበር። «ጌታም ለሥጋ ነው፤ ሥጋ ግን ለጌታ ነው» ማለት ምን እንደ ሆነ እንወቅ! እኛ የአካሉና የሥጋው የአጥንቱም ብልቶች ነን።

ያቺን ትንሽ ሕፃን፣ የገዛ ብሩክ ሕፃኑንና አንድያ ልጁን በዚያች ጨለማ የክረምት ሌሊት ለጨካኝና ውለታ ቢስ ዓለም እቅፍ የሰጠው እርሱ፣ ልብህን ብቻ ብትከፍትለትና መንገዱን ሁሉ ብትለቅለት፣ ሙሉ ባለቤትነትንና ይዞታንም ብትሰጠው፣ በሙላቱ ሁሉ ለልብህ ሊሰጠው እንቢ አይልም። ያን ጊዜ በዚህ ምድራዊ ሕይወት እንኳ እንደ መጠንህ ሕይወት የሚሰጠውን ሕይወቱን ታውቃለህ፤ ውሎ አድሮም የማትሞተው ማንነትህ ጅማት ሁሉ እንደ እርሱ ሆኖ ከእርሱ ጋር በዙፋኑ ላይ በምትቀመጥበት ጊዜ ተስፋህ ሙሉ ፍሬውን ያገኛል።

ሴፕቴምበር 3

«የእስራኤል አምላክ ለይቶአችኋል» (ዘኍልቍ 16:9)።

ትንሿ ተክል ከፍግ ክምር ውስጥ ልትበቅል፣ በቆሻሻ ልትከበብ፣ በነፋስም በሚነሣው በሚንሳፈፍ አቧራ ብዙ ጊዜ ልትሸፈን ትችላለች፤ ነጫጭ ሥሮቿ ግን ከርኩሱ አፈር የተለዩ ናቸው፤ ቅጠሎቿና አበቦቿም በላያቸው ከሚያርፈው አቧራ ጋር ምንም ዝምድና የላቸውም፤ የበጋ ዝናብ ካካፋ በኋላም የርኩሰትን ቅንጣት ሁሉ አራግፈው እንደ ቀድሞው ትኩስና ነውር የሌላቸው ሆነው ቀና ብለው ያያሉ፤ ውስጣዊ ባሕርያቸው ከእነዚህ ከሚያረክሱ ነገሮች ጋር አንዳች ድርሻ ሊኖረው አይችልምና።

ክርስቶስ የሚጠይቀውና የሚሰጠው መለየት ይህ ነው። መሄድ እየፈለግሁ ከቲያትር ቤት ብቀር ምንም ብድራት የለኝም። ሁልጊዜ እንዲኖሩኝ እየተመኘሁ ከከንቱ ልብ ወለድ መጽሐፍ ወይም ከሚያሰክር ጽዋ ብከለከል ምንም ዋጋ የለውም። ልቤ በዚያ ነው፤ ነፍሴም ክፉ ነገሮችን በመመኘት ረክሳለች። የሚያቆሽሸን ዓለም ሳይሆን ዓለምን መውደድ ነው። እውነተኛው ሌዋዊ ምድራዊ ነገሮችን ከመመኘት የተለየ ነው፤ ቢችል እንኳ ሌሎች የሚያከብሩአቸውን የተከለከሉ ተድላዎች አይፈልጋቸውም።

ሴፕቴምበር 4

«እናንት ራሳችሁ ብቻችሁን ወደ ምድረ በዳ ኑ» (ማርቆስ 6:31)።

ለመንፈሳዊነት ከሚሆኑት ታላላቅ እንቅፋቶች አንዱ እግዚአብሔርን አለመጠበቅ ነው። ጠዋት ቡናህን እየጠጣህ በምትወስዳቸው በሁለት ወይም በሦስት የአየር እስትንፋሶች ሀያ አራት ሰዓት መዝለቅ አትችልም። በአየሩ ውስጥ መኖር አለብህ፤ ቀኑንም ሙሉ መተንፈስ አለብህ። ክርስቲያኖች እግዚአብሔርን በበቂ ሁኔታ አይጠብቁም። ሕያውነትህን ጤናማና ሙሉ አድርጎ ለመጠበቅ በየቀኑ ከመንፈስ ቅዱስ ጋር ሰዓታትን በሰዓታት ላይ የሚወስድ መንፈሳዊ ኅብረት ያስፈልጋል። በየደቂቃው ራስህን ወደ ክርስቶስ እያስወጣህ ሕይወቱንና ፍቅሩን ኃይሉንም እንደ ገና እየተነፈስህ ልትገኝ ይገባል።

እግዚአብሔር መንፈስ ቅዱስን ሊልክልን እየጠበቀ ነው። ሊባርከን ይናፍቃል። ብቸኛው ሥራው መንፈሳዊ ሕይወታችንን ማነቃቃትና መደገፍ ነው። ወሰን በሌለውና ታላቅ በሆነው ሀብቱ የሚያደርገው ሌላ ነገር የለውም። እንቀበለው። በእርሱ እንኑር። ወሰን የሌለው ጸጋው በከንቱ እንዳልተሰጠ፣ ይልቁንም ብዙ ጊዜ እንዲህ በነፃ የሰጠንን በረከቶች እንደምናደንቅና በሚገባ እንደምንጠቀምባቸው የማወቅን ደስታ ለእርሱ እንስጠው።

ጌታ ሆይ፣ አበባ በፀሐይ ብርሃን ውስጥ፣ ዓሣም በባሕር ውስጥ እንደሚኖር፣ ፍቅርህን የማንነቴ አየርና መኖሪያ አድርጌ በእርሱ እየኖርሁ ዛሬ በአንተ እንዳድር እርዳኝ።

ሴፕቴምበር 5

«እፍ አለባቸው» (ዮሐንስ 20:22)።

ይህ ክፍል የሚያመለክተው ውብ ምሳሌ ቀላል ትምህርት የሞላበት ነው። መንፈስ ቅዱስን መቀበል እንደ መተንፈስ ቀላል ነው። ጌታ የመተንፈስን ስሜት ራሱ የሰጣቸውና «እነሆ፣ መንፈስ ቅዱስን የምትቀበሉበት መንገድ ይህ ነው» ያላቸው ይመስላል።

ሳንባህ በርኩስ አየር እንዲበከል ወደ ፈንጣጣ ሆስፒታል መሄድ አያስፈልግህም። ከአንድ ደቂቃ በፊት የሳብኸውን አየር በሳንባህ ውስጥ ይዘህ መቆየት ብቻ ይበቃል፤ እርሱም ይገድልሃል። ንጹሐን ንጥረ ነገሮቹ ሁሉ ከእርሱ ተመጥጠዋል፤ ከካርቦንና ከሌሎች ገዳይ ጋዞችና ፈሳሾች በቀር ምንም አልቀረበትም።

ስለዚህ በመንፈስ ቅዱስ ልትሞላ ከፈለግህ፣ አስቀድመህ ከአሮጌው የኃጢአት ሕይወትህ ብቻ ሳይሆን ከአሮጌው መንፈሳዊ ሕይወትህም ባዶ መሆን አለብህ። በየደቂቃው አዲስ እስትንፋስ መውሰድ አለብህ፤ አለዚያ ትሞታለህ። እግዚአብሔር መላ ማንነትህን ወደ እርሱ እንድታፈስስ ይፈልጋል፤ ያን ጊዜ እጅግ መጣጣር ሳያስፈልግህ እርሱን ወደ ውስጥህ ትቀበላለህ። ባዶ ቦታ ሁልጊዜ ይሞላል፤ ባዶ ሳንባ ንጹሑን አየር ወደ ውስጥ መሳቡ አይቀርም። እውነተኛው አቋም ብቻ ካለህ መንፈስ ቅዱስን በመቀበል ረገድ ምንም ችግር አይኖርም።

ሴፕቴምበር 6

«በቀረውስ፥ ወንድሞቼ ሆይ፥ በጌታ ደስ ይበላችሁ» (ፊልጵስዩስ 3:1)።

በመንፈስ መጨነቅ ምንም መንፈሳዊ ዋጋ የለውም። ወደ መስቀሉ በብሩህና በምስጋና የሚደረግ አንድ እይታ ራስን ከሚኰንኑ ሺህ ጤና የለሽ አሳቦች ይበልጣል። ክፉውን ነገር አብዝተህ በተመለከትኸው ቍጥር ይበልጥ ያደነዝዝሃል፤ ወደ ራሱም መልክ እያረከሰ ይለውጥሃል። በመስቀሉ ሥር አኑረው፤ የሚያነጻውን ደም ተቀበል፤ ለዚያ ስሕተት ለሆነው ነገር ራስህን እንደ ሞተ ቍጠር፤ ከዚያም ተነሥተህ ሌላ ሰው እንደ ሆንህ፣ ያው የቀድሞው ሰው እንዳልሆንህ ራስህን ቍጠር፤ ከዚያም ራስህን ከጌታ ከኢየሱስ ጋር አንድ አድርገህ በእርሱ ያለህን ስፍራ ተቀበል፤ እንደ ኢየሱስም ያለ ነቀፋ ሆነህ የአባትህን ፊት ተመልከት። ያን ጊዜ ከእያንዳንዱ ጕድለትህ አንድ የንቃት ትምህርት ወይም አንድ የድል ምስጢር ይወጣል፤ ይህም አንድ ቀን ስለ ሚያሠቃየው ልምምድህ እንኳ እርሱን እንድታመሰግን ያስችልሃል።

ምስጋና ግን መሥዋዕት ነው፤ «ለእግዚአብሔር ደስ የሚያሰኝ» ነውና። ከመላእክት መዝሙር ይልቅ ጣፍጦ ወደ ሰማይ ይወጣል፤ «ለጌታህና ለንጉሥህ የመዓዛ ሽታ» ነው። ሳያቋርጥ የሚቀርብ ሊሆን ይገባዋል፤ «ዘወትር ለእግዚአብሔር የምስጋናን መሥዋዕት» እንዲል። አንዲት የመርዝ ጠብታ አንድ ሙሉ የወይን ጽዋ ታበላሻለች፤ የሞትም ጽዋ ታደርገዋለች፤ እንዲሁ የአንድ አፍታ ጭጋግ የአንድን ሙሉ ቀን የፀሐይ ብርሃንና ደስታ ያረክሳል። «ሁልጊዜ ደስ ይበላችሁ» የሚለውን ቃል እንፈጽም።

ሴፕቴምበር 7

«በመድኃኒቴ አምላክ ሐሴት አደርጋለሁ» (ዕንባቆም 3:18)።

የደስታ ምስጢር ደስ እስኪለን ድረስ መጠበቅ ሳይሆን፣ በእምነት ድርጊት ተነሥቶ ወደ ታች እየጐተተን ካለው የመንፈስ ጭንቀት መውጣትና በምርጫ ድርጊት እግዚአብሔርን ማመስገን መጀመር ነው። እንደሚከተሉት ያሉ ክፍሎች ትርጕም ይህ ነው፦ «ሁልጊዜ በጌታ ደስ ይበላችሁ፤ ደግሜ እላለሁ፥ ደስ ይበላችሁ»፤ «ደስ ብሎኛል፤ ወደ ፊትም ደግሞ ደስ ይለኛል»። «ወንድሞቼ ሆይ፥ ልዩ ልዩ ፈተና ሲደርስባችሁ እንደ ሙሉ ደስታ ቍጠሩት።» በእነዚህ ሁሉ ውስጥ ከኀዘን ጋር የሚደረግ ግልጽ ትግል፣ ከዚያም የእምነትና የምስጋና ድሎች አሉ።

እንግዲህ የምስጋና መሥዋዕት ማለት — ቢያንስ በከፊል — ይህ ነው። መሥዋዕት ዋጋ የሚያስከፍለን ነገር ነው። አንድ ወንድ ወይም አንዲት ሴት የሚወዱት ቂም ወይም በደል ኖሮአቸው ሲያስተናግዱት፣ ሲንከባከቡት፣ ሲያሰላስሉት፣ እንደ ጣፋጭ ጕርሻ ከምላስ በታች ሲያንከባልሉት፣ ራስ ወዳድ በሆነ ጤና የለሽ ኀዘንና በማጕረምረም የጐስቋላ ጊዜን ለማጣጣም ፈጽሞ ሲቈርጡ፣ ያን ጤና የለሽ ድግምት ለመጣል፣ የበደልን፣ የቸልታንና የክፉ ውለታን ትዝታ አሳቦች እምቢ ለማለት፣ ራስን ከማዘን ስሜት ወጥቶ በጤናማና በቅዱስ ቍርጠኝነት ለመነሣት፣ «እኔ ግን በእግዚአብሔር ደስ ይለኛል»፤ «እንደ ሙሉ ደስታ እቈጥረዋለሁ» ለማለትም ትንሽ ያልሆነ መሥዋዕት ያስከፍለናል።

ሴፕቴምበር 8

«የሚበላኝ ደግሞ ከእኔ የተነሣ ሕያው ይሆናል» (ዮሐንስ 6:57)።

የእግዚአብሔር ልጆች የሚያስፈልጋቸው ብዙ ትምህርት ብቻ ሳይሆን ሕያው እንጀራ ነው። ከሁሉ የተሻለው ስንዴ በራሱ ጥሩ ምግብ አይደለም። ሰውነትን እንዲመግብ ተፈጭቶና ተዋሕዶ ከመግባቱ በፊት መፈጨትና መጋገር ያስፈልገዋል። ከሁሉ የነጻውና ከሁሉ የላቀው እውነት እንኳ ሕያውን ነፍስ ሊቀድሳት ወይም ሊያረካት አይችልም።

እርሱ የአዲስ ኪዳንን መልእክት በፍቅር መሳምና ሕይወት በሚሰጥ ኃይል እስትንፋስ ከአፉ ይተነፍሰዋል። የምንመገበው፣ ሕያዋን የምንሆነው፣ የምንጽናናውና የምንፈወሰው በእርሱ ስንኖር፣ በደረቱ ላይ ተጠግተን ሕይወቱን ራሱን ስንጠጣ ነው።

የመለኮታዊ ፈውስ ምስጢር ይህ ነው። አንድን ትምህርት ማመን አይደለም፤ አንድን ሥርዓት መፈጸም አይደለም፤ በእምነት አመክንዮና በፈቃድህ ብርታት ከሰማያት ልመናን ጨምቆ ማውጣትም አይደለም፤ ይልቁንም የእግዚአብሔርን ሕይወት ወደ ውስጥ መተንፈስ ነው፤ የማይታየውን ዓለም እውነታዎች ለማወቅ ልቡናቸው ከለመደ ሰዎች በቀር ማንም ሊረዳው የማይችል ሕያው ዳሰሳ ነው። ስለዚህ ብዙ ጊዜ ጥቂት እውነት ከብዙ ትምህርት ይልቅ እጅግ የበለጠ እርዳታና በረከት ያመጣልናል።

ሴፕቴምበር 9

«ሁሉ ተፈቅዶልኛል» (1ኛ ቆሮንቶስ 10:23)።

እኔ ራሴ ብዙ ነገሮችን ለማድረግ ፍጹም ነፃ ልሆን እችላለሁ፤ እነርሱን ማድረጌ ግን ወንድሜን ሊጐዳና ሕሊናውን ሊያቈስል ይችላል፤ ፍቅርም ወንድሟን ከፈተና ታድን ዘንድ ያችን ትንሽ ምቾት በደስታ ትተዋለች። በዚህ መመሪያ በቀላሉ የሚፈቱ ብዙ ጥያቄዎች አሉ።

እንዲሁም በራሳቸው ጕዳት የሌላቸው፣ በአንዳንድ ሁኔታዎችም ነቀፋ የማይገባቸው ሊሆኑ የሚችሉ ብዙ ዓይነት መዝናኛዎች አሉ፤ ነገር ግን ከዓለማዊነትና እግዚአብሔርን ከመርሳት ጋር ተቈራኝተዋል፤ ለብዙ ወጣት ልብና ሕይወትም ወጥመድና ፈተና ሆነው ተገኝተዋል፤ ስለዚህ የፍቅር ሕግ እንድትርቃቸው፣ ድጋፍ እንዳትሰጣቸውና ሌሎችም በእነርሱ እንዲካፈሉ በምንም መንገድ እንዳታበረታታ ይመራሃል።

የክርስቲያን ባሕርይ ከፍተኛ ጠባዮች የሚገለጡትና የክርስቲያን ፍቅር እጅግ ረቂቅ ቀለማት የሚታዩት፣ በፍጹማን ሕጎች ከእኛ በማይጠየቁት፣ ይልቁንም አሳቢ ፍቅር በሚገፋፋቸው በእነዚህ ነገሮች ውስጥ ነው።

ሴፕቴምበር 10

«ስለዚህ ክርስቶስ ለእግዚአብሔር ክብር እንደ ተቀበላችሁ እንዲሁ እርስ በርሳችሁ ተቀባበሉ» (ሮሜ 15:7)።

ይህ ከፍ ያለ መመሪያ ነው፤ ለሕይወትም ከፍታን ይሰጣል። በሌላ ስፍራም በተመሳሳይ ቃል ተነግሮአል፦ «በቃል ቢሆን ወይም በሥራ የምታደርጉትን ሁሉ በጌታ በኢየሱስ ስም አድርጉት።»

ክርስቶስን መወከልና በእርሱ ፋንታ፣ በባሕርዩና በመንፈሱም በሁኔታዎች ሁሉ ለሰዎችም ሁሉ መሥራት ከፍ ያለው መጠራታችን ይህ ነው። «ኢየሱስ ምን ያደርግ ነበር?» ችግርን ሁሉ የሚፈታ፣ ሁልጊዜም ለፍቅር በሚያደላ መንገድ የሚፈታ ቀላል ጥያቄ ነው።

ነገር ግን ኢየሱስ ራሱ በልባችን ሳይኖር ይህን ጥያቄ በትክክል ልንመልስ አንችልም። ክርስቶስን መተወን አንችልም። ይህ ለትወና የሚሆን ቀላል ነገር አይደለም። ክርስቶስ ሊኖረን ይገባል፤ በውስጣችን ላለው ሕይወትም በቀላሉ ተፈጥሮአዊና እውነተኛ መሆን ብቻ ነው፤ ያ ሕይወትም ራሱን በሥራ ይገልጣል።

ኦ! ልባችን በክርስቶስ ሲሞላ ሁሉን መውደድና ከውበት በቀር ምንም አለማየት እንዴት ቀላል ነው! በመንፈስ ቅዱስ ስንሞላ ችግር ሁሉ እንዴት ይቀልጣል! የምናገኘውም ሰው ሁሉ በውስጣችን ባለው መንፈስ የተጐናጸፈ ይመስላል!

ሴፕቴምበር 11

(ማቴዎስ 28:20) «እነሆ፥ እኔ እስከ ዓለም ፍጻሜ ድረስ ቀኖቹን ሁሉ ከእናንተ ጋር ነኝ»።

«ሁልጊዜ» ሳይሆን «ቀኖቹን ሁሉ» ነው። በየቀኑ በአዲስ በረከት ወደ አንተ ይመጣል። በየማለዳው፣ ቀን በቀን፣ በማይደክም ፍቅርና በማያረጅ በረከት ከእኛ ጋር ይመላለሳል። ደግሞም «ቀኖቹን ሁሉ» ከእኛ ጋር ነው፤ የማያቋርጥ መኖር ነው። እርሱን በዚያ የማታገኘው እስኪሆን ድረስ የጨለመ፣ ተራ ወይም አሰልቺ ቀን የለም። ወደ ኤማሁስ በሚወስደው መንገድ ላይ እንደ ነበረው ብዙ ጊዜ ሳይታወቅ ይቀራል፤ ይህም ልብህ እንዴት እንደ ሞቀ፣ ፍቅርህ እንዴት እንደ ተቀሰቀሰ፣ መጽሐፍ ቅዱስህም እንዴት በሚያስደንቅ ሁኔታ ሕያው እንደ ሆነ፣ የተስፋ ቃልም ሁሉ በሰማያዊ እውነታና ኃይል እንደሚናገርህ እስክትገነዘብ ድረስ ነው። ጌታ እኮ ነው! ሕያው ሀልዎቱ ከአሁን ጀምሮ ለሁላችን ይበልጥ እውን እንዲሆን እግዚአብሔር ይስጠን፤ በእነዚያ አርባ ቀናት ውስጥ በጥቂት የክብር ጊዜያት እንደ ነበራቸው መረዳቱና ማስረጃው ቢኖረን፣ ወይም እነርሱ በአብዛኛው ቀኖቻቸው እንዳደረጉት በቀላል እምነትና በቀላል ተግባር ለመመላለስ ወደሚመጡት ቀናት ብንወጣ፣ ቢያንስ ይህ እውነት ለዘላለም እውነት እንደ ሆነ እንወቅ፦ እርሱ ከእኛ ጋር ነው! የማይታይ ነገር ግን እውነተኛ ሀልዎት፣ ብንፈልገውም በማንኛውም ደቂቃ እኛን ለመርዳት ራሱን ለመግለጥ የተዘጋጀ ሀልዎት ነው።

ሴፕቴምበር 12

«እቶን ለወርቅ ነው፤ እግዚአብሔር ግን ልብን ይፈትናል» (ምሳሌ 17:3)።

ፈተና በፈቃድህ ስምምነት ካልታጀበ በቀር ኃጢአት እንዳልሆነ አስታውስ። ዝንባሌ እንኳ ያለ ሊመስል ይችላል፤ ነገር ግን የመንፈስህ እውነተኛ ምርጫ በማይነቃነቅ ሁኔታ በእርሱ ላይ የጸና ነው፤ እግዚአብሔርም እንደ ማባበል ብቻ ይቈጥረዋል፤ ፈተናው እጅግ ብርቱ ስለ ነበረም ይበልጥ ደስ የሚያሰኘውን መታዘዝ ይቈጥርልሃል።

ክፉ ነገር ወደ ንጹሕ ባሕርይ እንዴት መግቢያ እንደሚያገኝና ከአሳባችንና ከስሜታችን ጋር እንደ ተዋሐደ እንደሚመስል ብዙም አናውቅም፤ ሆኖም በዚያው ጊዜ እንቃወመዋለን፣ እናሸንፈዋለንም፣ በሚያንጸባርቅ ክንፏ ላይ አንዲት ጠብታ ሳትቀር ከውኃው እንደምትወጣ የባሕር ወፍ ንጹሐን ሆነን እንኖራለን፤ ወይም ሻካራ ወይም ጭምት የሌለው እጅ ሊመታው እንደሚችልና ከበገናው ጕድለት የተነሣ ሳይሆን ከሚነካው እጅ የተነሣ የማይስማማ ድምፅ እንደሚያሰማ የበገና አውታር ነን። ነገር ግን የጌታው እጅ ይጫወትበት፤ ያን ጊዜ የዜማ ስምምነትና እጅግ ውብ የደስታ ቃና ይሆናል።

«በአንድም ነገር እንኳ በተቃዋሚዎች አትደንግጡ፤ ይህም … ለእናንተ ግን የመዳን ምልክት ነው፥ ይህም ከእግዚአብሔር ነው።»

ሴፕቴምበር 13

«እንደ እሳት ሊፈትናችሁ ስለሚሆነው መከራ ድንቅ ነገር እንደ መጣባችሁ አትደነቁ» (1ኛ ጴጥሮስ 4:12)።

ብዙ ሰዎች የእምነት እርምጃ ከወሰዱ በኋላ ፀሐያማ ሰማይንና ያልተናወጠ ባሕርን ይጠብቃሉ፤ ዐውሎ ነፋስና ማዕበል ሲገጥማቸውም በመደነቅና በግራ መጋባት ይሞላሉ። ነገር ግን ከጌታ አንዳች ነገር ተቀብለን ከሆነ ልንገጥመው የሚገባን ይህንኑ ነው። የሀልዎቱ ከሁሉ የተሻለ ምልክት የባላጋራው ተገዳዳሪነት ነው፤ በረከታችን ይበልጥ እውነተኛ በሆነ መጠን በእርግጥ ይበልጥ ይፈተናል። ክፉውን እየጠበቁ መውጣት መልካም ነው፤ ቢመጣ አንደነቅም፤ መንገዳችን ለስላሳና ተቃዋሚ የሌለው ቢሆን ግን እንደ አስደሳች ድንገተኛ ነገር ስለሚመጣ ይበልጥ ደስ ያሰኛል።

ነገር ግን ፈተና ስንል ምን ማለታችን እንደ ሆነ በሚገባ እንረዳ። አንተ፣ በተለይ ለራስና ለኃጢአት እንደ ሞትህ በማረጋገጥ የወጣህ፣ ፈጽሞ ከውስጥህ የሚመጡ የሚመስሉ የአሳብና የስሜት ዐውሎ ነፋስ ሲያጠቁህ ራስህን ስታገኝ እጅግ ልትደነቅ ትችላለህ፤ «እንዴ! ሞቻለሁ ብዬ አስቤ ነበር፤ ነገር ግን ሕያው የሆንሁ ይመስላል» ለማለትም ትገፋፋለህ። ወዳጆች ሆይ፣ ፈተና፣ ማለትም መገፋፋቱ፣ ከክፉው ብቻ እንጂ ኃጢአት እንዳልሆነ የምናስታውስበት ጊዜ ይህ ነው።

ሴፕቴምበር 14

«ጌታ እግዚአብሔር ይረዳኛልና ስለዚህ አልታፈርሁም፤ ስለዚህ ፊቴን እንደ ባልጩት አደረግሁ፥ እንዳላፍርም አውቃለሁ» (ኢሳይያስ 50:7)።

ይህ የመታመንና የድል ቋንቋ ነው፤ በዕብራውያን መልእክት ውስጥ ባለ አንድ ክፍል እንደ ተነገረን፣ በመጨረሻው ጭንቀቱ «ኢየሱስ በፊቱ ስላለው ደስታ ነውርን ንቆ መስቀልን የታገሠው» በዚህ እምነት ነበር። ሕይወቱ የእምነት ሕይወት ነበር፤ ሞቱ የእምነት ድል ነበር፤ ትንሣኤው የእምነት አሸናፊነት ነበር፤ የአማላጅነት ግዛቱም ሁሉ አንድ ረጅም የእምነት ድል ነው፤ «ጠላቶቹም የእግሩ መረገጫ እስኪደረጉ ድረስ ወደ ፊት ይጠብቃል።»

ስለዚህ እርሱ ለእኛ የእምነት አርአያ ሆኖአል፤ በችግር፣ በፈተናና በጭንቀት ሁኔታ ሁሉ የመታመንንና የድልን ሰንደቅ እያውለበለበ ቀድሞን ሄዶአል፤ በአሸናፊው ፍለጋውም እንድንከተል ይጠራናል።

እርሱ ታላቁ የአማኞች አርአያ ነው። እኛ መዳናችንን በእምነት ልንወርስ እንደሚገባን ሁሉ፣ ታላቁ ቀዳሚያችንም የዓለምን መዳን በዚያው እምነት ወርሶአል።

እንግዲህ ይህን የክብር መሪ ፍጹም ምሳሌያችን አድርገን እንመልከተው፤ በቅርብ ስንከተለውም እርሱ ባሸነፈበት እኛም ልናሸንፍ እንደምንችል እናስታውስ።

ሴፕቴምበር 15

«ቢዘገይም ተጠባበቀው፤ በእርግጥ ይመጣልና፥ አይዘገይምም» (ዕንባቆም 2:3)።

አንዳንድ ነገሮች ዑደታቸውን በአንድ ሰዓት፣ አንዳንዶቹ ደግሞ በአንድ ምዕተ ዓመት ይፈጽማሉ፤ የእርሱ ዕቅዶች ግን ረጅምም ሆነ አጭር ዑደታቸውን ይፈጽማሉ። ለአንድ ወቅት አብቦ የሚሞተው ለስላሳው የዓመት ተክልና በአንድ ምዕተ ዓመት የሚያድገው የኮሎምቢያ እሬት እያንዳንዳቸው ለተፈጥሮአዊ ሕጋቸው ታማኞች ናቸው። ብዙዎቻችን እስከ ኦክቶበር ከመጠበቅ ይልቅ ፍሬያችንን በጁን መልቀም እንመኛለን፤ ስለዚህም በእርግጥ ኮምጣጣና ያልበሰለ ይሆናል፤ የእግዚአብሔር ዓላማዎች ግን በዝግታና በሙላት ይበስላሉ፤ እምነትም በእርግጥ እንደሚመጣና ከሚገባው በላይ እንደማይዘገይ አውቆ፣ በሚዘገይበት ጊዜ ይጠብቃል።

ይህን የክብር ተስፋ ቃል ፈጽሞ መማርና ሙሉ በሙሉ መታመን ፍጹም ዕረፍት ነው። መንገዳችንን ፈጽመን ለእርሱ አደራ ከሰጠንና ለሚያነሣሣን ሁሉ በንቁ መታዘዝ ከተመላለስን ዓላማዎቹ እንደሚፈጸሙ ያለ ጥያቄ ልናውቅ እንችላለን። ይህ እምነት ለመንፈስ የተረጋጋና ጸጥ ያለ ሚዛን ይሰጠዋል፤ ከማያርፍ መቅበዝበዝና ሁሉን ራሳችን ለማድረግ ከመሞከርም ያድነናል።

ጠብቅ፣ በደል ሁሉ ይቃናል፤ ጠብቅ፣ ደመና ሁሉ ይበራል፤ ብቻ ብትጠብቅ።

ሴፕቴምበር 16

«አልለቅህም ከቶም አልተውህም» (ዕብራውያን 13:5)።

ብንሳሳትና በቀላሉ ልናስቀራቸው የምንችላቸውን ብዙ ችግሮች በራሳችን ላይ ብናመጣም፣ እግዚአብሔር የተሳሳተውን ልጁን እንኳ እንደማይተወው፣ ይልቁንም በትሕትና ንስሐ ሲገባና ሲለምን ይቅር ለማለትም ለማዳንም ሁልጊዜ በእውነት የተዘጋጀ መሆኑን እንዲህ ማወቅ እጅግ ያበረታታል። እርሱ ሊመራን ከፈለገበት መንገድ ምናልባት ወጥተን ስለ ሆነ እምነታችንን አንተው። እስራኤላውያን ወደ ተስፋይቱ ምድር በጠራቸው ጊዜ አልተከተሉም፤ እግዚአብሔር ግን አልተዋቸውም፤ ይልቁንም በአርባው የመንከራተት ዓመታት ውስጥ ክህደታቸውን በታጋሽ ርኅራኄ እየተሸከመ፣ ሌላ ትውልድ በመጣ ጊዜ ለእነርሱ ቸርነት ሊያደርግ እየጠበቀ በጎናቸው ተመላለሰ። «በጭንቃቸው ሁሉ እርሱ ተጨነቀ፥ የፊቱም መልአክ አዳናቸው፤ በቀደሙትም ዘመናት ሁሉ አነሣቸው ተሸከማቸውም።» እንዲሁም አሁን፣ መንከራተታችን ብዙ ኀዘን ቢያመጣብንና ብዙ በረከት ቢያሳጣንም፣ የእርሱን መንገድ በእውነት ለሚመርጥ ልብ እንዲህ ብሎ በቸርነት ተናግሮአል፦ «አልለቅህም ከቶም አልተውህም።»

ሴፕቴምበር 17

«ሕዝብህ በኃይልህ ቀን ፈቃደኞች ይሆናሉ» (መዝሙር 110:3)።

ራስን መቀደስ የሚለው ቃል በትክክል ትርጕሙ ይህ ነው። የጌታ ለመሆን በፍቅር ግፊት የሚደረግ የልብ በፈቃድ ራስን መስጠት ወይም ራስን ማቅረብ ነው። የደስታ መግለጫውም «እኔ ለውዴ ነኝ» የሚል ነው። በእርግጥም ከእምነት መመንጨት አለበት። በዚህ ራስን መተው ውስጥ በደኅና ላይ እንዳለን፣ ወደ ገደል እንደማንወድቅ ወይም ራሳችንን በፈራጅ እጅ እንደማንሰጥ፣ ይልቁንም ወደ አባት እቅፍ እየሰመጥንና ወሰን ወደሌለው ርስት እየገባን እንዳለን ሙሉ መተማመን ሊኖር ይገባል። ኦ! ወሰን የሌለው ርስት ነው። ኦ! ልንሆን የምንወደውን ሁሉ፣ እንዲያውም ወሰን የሌለው ጥበቡ፣ ኃይሉና ፍቅሩ በእኛ ውስጥ ሊፈጽመው ደስ የሚሰኝበትን ሁሉ ሊያደርገን ራሱን ቃል ላስገባ ለእርሱ እንዲህ ራሳችንን አሳልፈን እንድንሰጥ መፈቀዱ ወሰን የሌለው መብት ነው። ለክብር የሚሆን ዕቃ ሆኖ እንዲቀረጽና ለጌታውም የሚጠቅም እንዲሆን ራሱን ለሸክላ ሠሪው እጅ የሚሰጥ ጭቃ ነው። እንዲማርና እንዲሰናዳለት፣ የአሳዳጊውን ሀብት ሁሉ ለመውረስም እንዲዘጋጅ የአንድ መስፍን ልጅ ለመሆን የሚስማማ ምስኪን የጐዳና ተዳዳሪ ልጅ ነው።

ሴፕቴምበር 18

«በማየት አይደለም በእምነት እንመላለሳለንና» (2ኛ ቆሮንቶስ 5:7)።

የአልማዝ ቅጥሮችን የማፍረስና የችግር ተራሮችን የማቅለጥ ኃይል ያላቸው ሰማያዊ ቃናዎች አሉ። የጳውሎስና የሲላስ መዝሙር የፊልጵስዩስን እስር ቤት እግር ብረት ሰበረ፤ የኢዮሣፍጥ መዘምራን የአሞንን ልጆች ሠራዊት አሸሹ፤ የእምነት መዝሙርም ባላጋራዎቻችንን ይበትናል፤ የሚሰምጠውንም ልባችንን ወደ ብርታትና ወደ ድል ያነሣዋል። ወዳጆች ሆይ፣ ለእኛ የጨለማ ሰዓት ነውን? የመካንነትና የጭጋግ ክረምት ነውን? ኦ! ይህ እምነትን ለማስተማር እግዚአብሔር የመረጠው ጊዜ እንደ ሆነ፣ ከላይኛው ገጽ በታችም ያልታሰበ ፍሬ የከበረና ሊነገር የማይችል መከር እንደሚሰውር እናስታውስ! ሁልጊዜ ክረምት አይሆንም፤ ሁልጊዜ ሌሊት አይሆንም፤ ማለዳ ሲመጣና ፀደይ ልምላሜ ካባውን በመካን እርሻዎች ላይ ሲዘረጋ፣ አባታችንን በፈተናው ሰዓት ባለማሳዘናችን፣ ይልቁንም ማየት አሁን የሚመለከተውን የደስታ ፍሬ እምነት አስቀድሞ ወርሶ ከሩቅ በማየቱ ደስ ይለናል፤ ማየት የሚመለከተውም ከራቁቱ እምነት ራእይ ያነሰ ደስታ ነው።

ጌታ ሆይ፣ ማየት በማልችልበት ጊዜ እንዳምን፣ ከፈተናዎቼም አንተን ይበልጥ መታመንን እንድማር እርዳኝ።

ሴፕቴምበር 19

«ባንዝልም በጊዜው እናጭዳለን» (ገላትያ 6:9)።

ከእኛ ከሁሉ ያነሰው ከእጅግ ትሑት የእምነት አገልግሎቶች ምናልባት የሚመነጩትን ዘላለማዊ ውጤቶች አስቀድሞ ማየት ቢችል፣ መሥዋዕቶቻችንንና ድካሞቻችንን ሊነገሩ የማይችሉ የክብርና የመልካም አጋጣሚ ርስቶች አድርገን ብቻ በቈጠርን ነበር፤ ስለ እግዚአብሔር ስለምንቀበለው ፈተናና ስለምንከፍለው መሥዋዕት መናገርንም በተውን ነበር።

ከሁሉ የምታንሰው የእምነት ቅንጣት የማትሞትና የማትጠፋ ዘር ናት፤ ገና ሰማያትን ትተክላለች፤ ምድርንም በማይጠፋ ክብር መከር ትሸፍናለች። ወዳጆች ሆይ፣ ራስህን ቀና አድርግ፤ አድማሱ ልታየው ከምትችለው ከትንሿ ክበብ ይሰፋል። የምንኖረው፣ መከራ የምንቀበለው፣ የምንደክመውና የምንታመነው ገና ለሚመጡት ዘመናት ነው። «ባንዝልም በጊዜው እናጭዳለንና መልካም ሥራን ለመሥራት አንታክት»፤ አንድ ቀንም በታላቅ ደስታ እንባ እንዲህ ብለን እንጮኻለን፦ «ለሚፈሩህ ያኖርኻት፥ በሰው ልጆችም ፊት በአንተ ለሚታመኑ ያደረግኻት ቸርነትህ እንዴት ብዙ ናት!»

ዛሬ ሊመጣ ያለውን የዓለም ኃይል ተሸክሜ እንድኖር፣ በምድር ላይ እንደሚመላለስ የሰማይ ሰውም እንድኖር እርዳኝ።

ሴፕቴምበር 20

«እኔን የሚጠባበቁ አያፍሩም» (ኢሳይያስ 49:23)።

ብዙ ጊዜ ለጥቂት ጊዜ ከሥራችን ገለል አድርጎ ይጠራናል፤ ለማገልገል እንደ ገና ከመውጣታችን በፊትም ጸጥ እንድንልና እንድንማር ያዝዘናል። ይህ በተለይ በሥራችን ውስጥ ከባድ ስብራት፣ ድንገተኛ ውድቀትና ሥር የሰደደ ጕድለት በተፈጠረ ጊዜ እንዲህ ነው። በእንደዚህ ያሉ የመጠበቅ ሰዓታት የሚባክን ጊዜ የለም። የጥንቱ ጦረኛ ፈረሰኛ ከጠላቶቹ ሲሸሽ ፈረሱ አዲስ ኮቴ ብረት እንደሚያስፈልገው ተረዳ። ብልሃት ያለ መዘግየት እንዲቀጥል የምትገፋፋው መሰለች፤ ከፍ ያለ ጥበብ ግን ኮቴ ብረቱ እንዲተካለት በመንገድ ዳር ባለው በብረት ሠሪው ምድጃ ጥቂት ደቂቃዎች እንዲቆም አስተማረው፤ የአሳዳጆቹን ኮቴ ከኋላው በብርቱ ሲጋልቡ ቢሰማም፣ ፈረሱ ለሽሽቱ እንደ ገና እስኪዘጋጅ ድረስ እነዚያን ደቂቃዎች ጠበቀ፤ ከዚያም እነርሱ መቶ እርምጃ ያህል ርቀው ሲታዩ ወደ ኮርቻው ዘሎ በነፋስ ፍጥነት አመለጣቸው፤ መቆሙም ማምለጡን እንዳፋጠነው አወቀ። እንዲሁ ብዙ ጊዜ እግዚአብሔር ከመሄዳችን በፊት እንድንቆይና ለሚቀጥለው የጕዞውና የሥራው ታላቅ ምዕራፍ ፈጽመን እንድናገግም ያዝዘናል።

ጌታ ሆይ፣ ጸጥ ብዬ አንተ አምላክ እንደ ሆንህ እንዳውቅ፣ ዛሬም ቀኑን ሙሉ ከእግዚአብሔር ጋር እንድመላለስ አስተምረኝ።

ሴፕቴምበር 21

«ደክመው ሳሉ እያሳደዱ» (መሳፍንት 8:4)።

እግዚአብሔር በደካማ አቅማችን እንዲሠራ በእርሱ መደገፍን መማር፣ እንዲህ እየተደገፍንም ፍጹም ታማኞችና ትጉዎች መሆንን፣ መታመናችንም ወደ ግዴለሽነትና ወደ ስንፍና እንዲያዘቀዝቅ አለመፍቀድን መማር ታላቅ ነገር ነው። በጌዴዎን ወይም በሦስት መቶዎቹ ዘንድ ስንፍናን ወይም ቸልተኝነትን አናገኝም፤ ደካሞችና ጥቂቶች ቢሆኑም ፈጽመው ታማኞች ነበሩ፤ በእነርሱ ዘንድ ያለው ነገር ሁሉ እግዚአብሔር እስከ መጨረሻው እንዲጠቀምበት የተዘጋጀ ነበር። የክብር ድላቸውን እየተከተሉና እየፈጸሙ ሳሉ «ደክመው ሳሉ እያሳደዱ» መፈክራቸው ነበር፤ የመጨረሻዎቹ ጠላቶቻቸው እስኪጠፉና ሐሰተኛ ወዳጆቻቸው እንኳ ስለ ክህደታቸውና ስለ ታማኝነት ማጣታቸው እስኪቀጡ ድረስ አላረፉም።

እንዲሁ እግዚአብሔር አሁንም ከሁሉ የደከሙትን መሣሪያዎች ይጠራል፤ ነገር ግን ሲመርጣቸውና ሲያስችላቸው ከእንግዲህ ደካሞች አይደሉም፤ ይልቁንም «በእግዚአብሔር ፊት ብርቱ» ናቸው፤ በጸጋውም ለአደራውና ለመልካም አጋጣሚው ሁሉ ታማኞች ናቸው፤ ዶክተር ቻልመርስ ይል እንደ ነበረው፣ «ሁሉ በእግዚአብሔር ላይ የተመሠረተ ይመስል ይታመናሉ፤ ሁሉ በራሳቸው ላይ የተመሠረተ ይመስልም ይሠራሉ።»

የተባረክህ ጌታዬ ሆይ፣ እንድታመንና እንድታዘዝ አስተምረኝ።

ሴፕቴምበር 22

«አሁን ግን ሁሉ እንደ ተገዛለት ገና አናይም፤ ኢየሱስን ግን እናየዋለን» (ዕብራውያን 2:8-9)።

ይህ ለሁላችን እንዴት እውነት ነው! ከእኛ ይልቅ የበረቱ የሚመስሉ ስንት ነገሮች አሉ! ነገር ግን ስሙ የተባረከ ይሁን! ሁሉም ከእርሱ በታች ተገዝተዋል፤ ኢየሱስንም ከሁሉ በላይ ዘውድ ተጭኖ እናየዋለን፤ ኢየሱስም ራሳችን፣ ወኪላችን፣ ሌላው ማንነታችን ነው፤ እርሱ ባለበትም እኛ በእርግጥ እንሆናለን። ስለዚህ እግዚአብሔር የሰጠውንና እኛም በልምምዳችን የወረስነውን ማንኛውንም ነገር ማየት ሲያቅተን፣ ቀና ብለን በእርሱ ተፈጽሞ እንየው፤ በእርሱም ለራሳችን እንውረሰው። የእኛ ወገን የክበቡ ግማሽ ብቻ ነው፤ የሰማዩ ወገን ግን አስቀድሞ ተፈጽሞአል፤ የላይኛውን ግማሹን የማናየው ቀስተ ደመናም አንድ ቀን በዙፋኑ ዙሪያ ሁሉ ይሆናል፤ አሁን ያልተፈጸመውን የሕይወታችንን ሌላውን ግማሽ ክበብም ሁሉ ያጠቃልላል። እንግዲህ በእምነት ወደ ርስታችን ሁሉ እንግባ። ዓይኖቻችንን ወደ ሰሜንና ወደ ደቡብ፣ ወደ ምሥራቅና ወደ ምዕራብ እናንሣ፤ «የምታያትን ምድር ሁሉ ለአንተ እሰጣለሁ» ሲለንም እንስማው። ክበቡ የተፈጸመ እንደ ሆነ፣ ርስቱ ወሰን እንደሌለው፣ ሁሉንም ከእግሩ በታች አስገዛለት እንደ ተባለም እናስታውስ።

ሴፕቴምበር 23

«ፈዋሽህ እግዚአብሔር እኔ ነኝ» (ዘጸአት 15:26)።

እግዚአብሔር ስለ ነፍሳችን ብቻ ሳይሆን ስለ ሥጋችንም እንድንታመነው መጠበቁ እጅግ ተገቢ ነው፤ እምነታችን ጊዜያዊ እፎይታን ሊያመጣልን የሚያስችል ተግባራዊ ካልሆነ፣ ከባድ አደጋ ባለበት ማንኛውም ነገር በእግዚአብሔር ላይ እውነተኛ መደገፍን እንዴት ልንማር እንችላለን? ከሞት በኋላ ስላለው ስለ ሩቁና ስለ ወደ ፊቱ የመዳን ተስፋ እግዚአብሔርን ስለ መታመን መናገር ቀላል ነው! በክርስቲያን አገር አንድ ቀን እድናለሁ ብሎ የማይታመን ኃጢአተኛ የለም ማለት ይቻላል፤ እንዲህ ባለው እምነት ግን ምንም ጽኑ መያዝ የለም። የመለኮታዊውን ኃይል እውነታ ከተፈጥሮ በላይ በሆነ ሕይወት ውስጥ ልንፈትን የምንችለው ከግልጽ ጕዳዮችና ከሚያሸንፉ ኃይሎች ጋር ፊት ለፊት ስንገናኝ ብቻ ነው። ስለዚህ ለመንፈሳችን ትምህርት እንዲሆንና ለጊዜያዊ ሕይወታችንም የቸርነት ስጦታ እንዲሆን፣ እግዚአብሔር ሕዝቡን ከመጀመሪያው ጀምሮ እርሱን የፍላጎታቸው ሁሉ ምንጭ አድርገው እንዲያውቁት፣ የሥጋቸውም ሐኪምና የመንፈሳቸው አባት አድርገው ወደ እርሱ እንዲመለከቱ አሠልጥኖአቸዋል። ወዳጆች ሆይ፣ ይሖዋ ሮፊ (ፈዋሽህ እግዚአብሔር) የሚለውን ስም ትርጕም ተምረሃልን? የፈተናህንስ ማራ ወደ በረከትና ወደ ምስጋና ኤሊም ለውጦታልን?

ሴፕቴምበር 24

«የሌሉትንም እንዳሉ አድርጎ ይጠራቸዋል» (ሮሜ 4:17)።

የእግዚአብሔር ቃል ያዘዘውን ይፈጥራል። ክርስቶስ ለማንኛችንም «እናንተ ስለ ነገርኋችሁ ቃል አሁን ንጹሐን ናችሁ» ሲል ንጹሐን ነን። «ኵነኔ የለባቸውም» ሲል፣ ከዚያ በፊት የዕድሜ ልክ ኃጢአት ቢኖርም፣ ኵነኔ የለም። «ምሽግን ለመስበር ግን በእግዚአብሔር ፊት ብርቱ» ሲልም ደካሞች ብርቱዎች ይሆናሉ። የእምነት ድርሻ ይህ ነው፤ እግዚአብሔርን በቃሉ መያዝና ከዚያም እውን እንዲያደርገው መጠበቅ። አንድ የፈረንሳይ የጦር አዛዥ ሕይወቱን ያዳነውን አንድ ተራ ወታደር አመሰገነው፤ ተራ ወታደር ብቻ ቢሆንም «ሻምበል» ብሎ ጠራው፤ ሰውየውም አዛዡን በቃሉ ያዘው፤ አዲሱን ስም ተቀበለ፤ በዚህም በእውነት ሻምበል ሆነ።

እንግዲህ እንዲሁ የእግዚአብሔርን የመጽደቅ፣ የመቀደስ፣ የኃይልና የመዳን ፈጣሪ ቃል እንያዝን? እንዲሁስ ይህን ኃያል የተስፋ ቃል እውን እናድርገውን? «ለደካማ ኃይልን ይሰጣል፥ ጕልበት ለሌለውም ብርታትን ያበዛል። … እግዚአብሔርን የሚጠባበቁ ግን ኃይላቸውን ያድሳሉ።»

ሴፕቴምበር 25

«የእግዚአብሔር ልጅ እምነት» (ገላትያ 2:20)።

የእምነታችንን ምስጢር እንኳ እንማር። በልባችን የሚፈልቀውና በፈተናዎቻችን የሚታመነው የክርስቶስ እምነት ነው። ስለዚህ ሁልጊዜ እንዲህ ብለን እንዘምራለን፦ «አሁንም በሥጋ የምኖርበት ኑሮ በወደደኝና ስለ እኔ ራሱን በሰጠው በእግዚአብሔር ልጅ ላይ ባለ እምነት የምኖረው ነው።» እንዲህ «የእምነታችን ራስና ፈጻሚ» ወደ ሆነው ወደ ኢየሱስ ስንመለከት፣ የእግዚአብሔርን የተስፋ ቃሎች ለመድረስ ከመታገል ይልቅ በተባረከ ዕረፍት በእነርሱ ላይ እንደምንተኛ፣ የተስፋ ቃሎቹ የእኛ እንዳልሆኑ ሁሉ የእኛ ባልሆነው፣ በእነርሱም ላይ በሚያርፈው እምነት በእነርሱ እንደምንሸከም እናገኛለን። እያንዳንዱ አዲስ ችግር ለመታመንና ለማሸነፍ ጸጋን ለማግኘት እንደ ገና በእርሱ ላይ ተደግፈን ያገኘናል።

በተጨማሪም እውነተኛውን የጸሎት መንፈስ በዚህ እናያለን። በእኛ ውስጥ ያለው የክርስቶስ መንፈስ ነው። «በማኅበርም መካከል በዜማ አመሰግንሃለሁ።» ክርስቶስ አሁንም በሚታመን ልብ ውስጥ እነዚህን ምስጋናዎች ይዘምራል፤ ጸሎታችንንም ወደ ድል መዝሙር ያነሣዋል! እውነተኛው የጸሎት መንፈስ ይህ ነው፤ በፊልጵስዩስ እስር ቤት እንደ ነበሩት እንደ ጳውሎስና እንደ ሲላስ ጸሎትን ወደ ምስጋና፣ ሌሊትን ወደ ቀን፣ የኀዘንን ሌሊት ወደ ደስታ ማለዳ ይለውጣል፤ እርሱ የእምነት መንፈስ ሆኖ በእኛ ውስጥ ሲኖር የምስጋና መንፈስም ይሆናል።

ሴፕቴምበር 26

«በመከራው ጊዜ ከእርሱ ጋር እሆናለሁ» (መዝሙር 91:15)።

«ቀደም ብሎ ለምን አልረዳኝም!» የሚለው ጥያቄ ብዙ ጊዜ ይመጣል። ሥርዓቱ እንዲህ አይደለም። አስቀድሞ ከሁኔታው ጋር ሊያስማማህና ከእርሱ ትምህርትህን እንድትማር ሊያደርግህ ይገባዋል። ተስፋ ቃሉ «በመከራው ጊዜ ከእርሱ ጋር እሆናለሁ፤ አድነዋለሁ አከብረዋለሁም» የሚል ነው። ጸጥ እስክትል ድረስ አስቀድሞ በመከራው ውስጥ ከአንተ ጋር ሊሆን ይገባዋል። ከዚያም ከእርሱ ያወጣሃል። ስለ እርሱ መቅበዝበዝህንና መበሳጨትህን እስክታቆምና የተረጋጋህና የምትታመን እስክትሆን ድረስ ይህ አይመጣም። ያን ጊዜ «ይበቃል» ይላል።

እግዚአብሔር ልጆቹን የከበሩ ትምህርቶችን ለማስተማር መከራን ይጠቀማል። መከራዎች እኛን ለማስተማር የታሰቡ ናቸው። መልካም ሥራቸው ሲፈጸምም በእነርሱ በኩል የክብር ብድራት ወደ እኛ ይመጣል። በእነርሱ ውስጥ ጣፋጭ ደስታና መልካም አጋጣሚ አለ። እርሱ እንደ ችግሮች ሳይሆን እንደ መልካም አጋጣሚዎች ይመለከታቸዋል። የመጡት እግዚአብሔር በአንተ ላይ ይበልጥ እንዲገደው ለማድረግና ከእነርሱ እንዴት ሊያድንህ እንደሚችል ለማሳየት ነው። ያለ ችግር እግዚአብሔርን ልናመሰግንበት የሚገባ ምሕረት ሊኖረን አይችልም። እግዚአብሔር እንደ ትንሹ የሁኔታዎቻችን ዓለም ጥልቅ፣ ረጅምና ከፍ ያለ ነው።

ሴፕቴምበር 27

«ለእግዚአብሔር ልጆች ወደሚሆን ክብር ነፃነት» (ሮሜ 8:21)።

በሁሉ መንገድ ከራስና ራስን ደስ ከማሰኘት በላይ ነህን? በሁኔታዎች እንዳትነዳ ከሁኔታዎች በላይ ወጥተሃልን? ሥጋዊ ሕይወትህን ወደ አሸዋማ ረግረግ ከሚጐትቱት ከሕመምና በዙሪያህ ካሉት ክፉ ኃይሎች በላይ ነህን? እነዚህ ኃይሎች በዙሪያ ሁሉ አሉ፤ እጅ ብንሰጣቸውም ፈጥነው ያሰጥሙናል። እግዚአብሔር ሕመምን ወይም የመጕዳት ኃይሉን አያጠፋም፤ ነገር ግን ከእርሱ በላይ ያነሣናል። ከስሜቶችህ፣ ከጠባዮችህ፣ ከመንፈስ መለዋወጥህና ከሁኔታዎችህ በላይ ነህን? በማንኛውም ዓይነት የአየር ጠባይ ውስጥ እንደ ከዋክብት ሳትነቃነቅ ልትጓዝ ትችላለህን? በገና የተለያዩ ጣቶች አውታሮቹን ሲነኩ ጣፋጭ ዜማ ወይም የማይስማማ ድምፅ ያሰማል። የዲያብሎስ እጅ በበገናህ አውታሮች ላይ ከሆነ ምን ያህል የሚያስጠላ ድምፅ ያሰማል! የጌታ ጣቶች ይዳስሱት፤ ያን ጊዜ ሰማያዊ ዜማ ይተነፍሳል። ከሰዎች በላይ ተነሥተሃልን? በውድ ጌታ ካልሆነ በቀር በማንም እንዳትታሰርና ከማንም ጋር እንዳትተሳሰር፣ በክብር ሕይወቱም ነፃ ሆነህ ቆመሃልን?

«ከክርስቶስ ጋር ተነሥቻለሁ፤ በላይ እኖራለሁ፤ ከኢየሱስ ጋር በታች እመላለሳለሁ፤ በሄድሁበት ሁሉ የክብሩንና የፍቅሩን ብርሃን በዙሪያዬ አበራለሁ።»

ሴፕቴምበር 28

«ከወርቅ ይልቅ እጅግ የከበረ የእምነታችሁ መፈተን» (1ኛ ጴጥሮስ 1:7)።

ፈተናዎቻችን ታላላቅ መልካም አጋጣሚዎች ናቸው። ብዙ ጊዜ እንደ ታላላቅ እንቅፋቶች እንመለከታቸዋለን። እያንዳንዳችን ከአሁን ጀምሮ አስቸጋሪውን ሁኔታ ሁሉ እግዚአብሔር ፍቅሩንና ኃይሉን ሊያረጋግጥልን ከመረጣቸው መንገዶች አንዱ አድርገን ብናውቀው፣ ሽንፈትን ከማሰላሰል ይልቅም የክብር መገለጡን መልእክቶች በዙሪያችን መፈለግ ብንጀምር፣ የዕረፍት ሰማይና ሊነገር የማይችል ኃይል መነሣሣት በሆነልን ነበር። ያን ጊዜ በእውነት ደመና ሁሉ ቀስተ ደመና፣ ተራራ ሁሉም የዕርገት መንገድና የመለወጥ ክብር ስፍራ በሆነ ነበር። ያለፈውን ብንመለከት ብዙዎቻችን ሰማያዊ አባታችን እጅግ የቸርነትን ነገር ሊያደርግልንና እጅግ የበለጸጉ በረከቶችን ሊሰጠን የመረጠው ጊዜ፣ በተጨነቅንበትና በየአቅጣጫው በተዘጋብን ጊዜ እንደ ነበረ እናገኛለን። የእግዚአብሔር ዕንቍዎች ብዙ ጊዜ በሻካራ ጥቅል ተጠቅልለው፣ ጥቁር የደንብ ልብስ በለበሱ አገልጋዮችም እጅ ይላኩልናል፤ በውስጣቸው ግን የንጉሡን ቤተ መንግሥት መዝገቦችና የሙሽራውን ፍቅር እናገኛለን።

የእግዚአብሔር እሳት ሆይ፣ ሥራህን ጀምር፤ የራስንና የኃጢአትን ዝገት አቃጥል፤ እስራቴን አቃጥለህ ነፃ አውጣኝ፤ በእቶኑም ውስጥ ከእኔ ጋር ተመላለስ።

ሴፕቴምበር 29

«እግዚአብሔር ያነጻውን አንተ አታርክሰው» (የሐዋርያት ሥራ 10:15)።

«በራሱ ርኵስ የሆነ ነገር እንደ ሌለ» (ሮሜ 14:14)።

ሃይማኖታዊ አገልግሎቶች ወደምንላቸው ነገሮች ክርስቶስን እንደምናመጣው ሁሉ ወደ ተራ ነገሮችም በሙላት ልናመጣው እንችላለን። እንዲያውም መለኮታዊውን ጸጋ ወደ ተራው የሕይወት ጕዳዮች ዝቅ አድርጎ ማምጣት ከሁሉ የላቀውና ከሁሉ የከበደው የጸጋ አጠቃቀም ነው፤ ስለዚህም እግዚአብሔር ይበልጥ ልዩ ቅዱሳን በሆኑት ነገሮች ከሚከብረው ይልቅ በዚህ እጅግ ይከብራል።

ስለዚህ ተግባራዊ ራስን የመቀደስ መመሪያ በሆነው በሮሜ መልእክት በአሥራ ሁለተኛው ምዕራፍ ውስጥ፣ ስለ ቅዱሳን ነገሮች አገልግሎት ከሚናገረው ክፍል ቀጥሎ ሐዋርያው ራስን የመቀደስ መመሪያዎቻችንን ልናመጣባቸው ወደሚገቡ ተራ፣ ማኅበራዊና ዓለማዊ ጕዳዮች ወዲያውኑ ይመጣል። እንዲህ እናነብባለን፦ «በወንድማማች መዋደድ እርስ በርሳችሁ ተዋደዱ፤ እርስ በርሳችሁ ተከባበሩ፤ ለሥራ ከመትጋት አትለግሙ፤ በመንፈስ የምትቃጠሉ ሁኑ፤ ለጌታ ተገዙ።»

እግዚአብሔር ሌዋውያን በእስራኤል ከተሞች ሁሉ ተበትነው እንዲኖሩ ይፈልጋል። መድረክህንና የጸሎት እልፍኝህን እንደሚፈልግ ሁሉ የሥራ ቦታህን፣ ፋብሪካህን፣ ማእድ ቤትህን፣ የሕፃናት ክፍልህን፣ የአርታኢ ክፍልህንና ማተሚያ ቤትህንም ይፈልጋል። በሰንበት ማለዳ በመቅደስ ውስጥ እንደምትሆነው ሁሉ ሰኞ ወይም ረቡዕ እኩለ ቀን ላይም እንዲሁ ቅዱስ እንድትሆን ይፈልጋል።

ሴፕቴምበር 30

«በደረጃዎች ስውር ስፍራ» (መኃልየ መኃልይ 2:14)።

ርግቢቱ በዓለቱ ንቃቃት ውስጥ ናት — በተወጋው በጌታችን ጎን ውስጥ። በዚያ መጽናናትና ደኅንነት አለ። ደግሞም በደረጃዎች ስውር ስፍራ ውስጥ ናት። ሰዎች ከመሬት በላይ በመቶዎች የሚቈጠሩ ጫማ ጠምዛዛ ደረጃዎችን ወጥተው በሚደርሱባቸው ረጃጅም ማማዎች ላይ ጎጆዋን መሥራት ትወዳለች። በዚያ በዙሪያው ያለው ገጽታ እንዴት ያለ የክብር ትዕይንት ሆኖ ይታያል! ይህ የሚወጣ ሕይወት ሥዕል ነው። ከሁሉ ከፍ ወዳሉት ከፍታዎቹ ለመድረስ የደረጃዎቹን ስውር ስፍራዎች ማግኘት አለብን። ከተፈጥሮአዊው ደረጃ በላይ ለመውጣት ብቸኛው መንገድ ይህ ነው። ሕይወታችን አልፎ አልፎ የማረፊያ ስፍራዎች ያሉበት ጸጥ ያለ መውጣት ሊሆን ይገባዋል፤ ነገር ግን በደረጃ በደረጃ ይበልጥ ከፍ እያልን መውጣት ይገባናል። ይህን የስውር መውጣት መንገድ ሁሉም አያገኘውም። ለእግዚአብሔር ምርጦች ነው። ዓለም ወደ ታች እየወረድህ እንደ ሆነ ሊያስብ ይችላል። እንደ ቀድሞው ብዙ የአደባባይ ሥራ ላይኖርህ ይችላል። «በመንፈስ ድሆች የሆኑ ብፁዓን ናቸው።» ስውርና የተሰወረ ሕይወት ነው። አንድ ቀን ፈተና መጥቶ ጸንተን እንደ ቆምን እስክናገኝ ድረስ እያደግን መሆናችንን እንኳ ላናውቅ እንችላለን። ክርስቶስ ሆን ብለህ ከማመፅ እንዲጠብቅህ ከኃጢአት ኃይል በላይ ወጥተሃልን? ኃጢአትን ማወቅ ያንቀጠቅጥሃልን? ከዓለም በላይ ከፍ ብለሃልን?