ኦገስት

ኦገስት 1

«መልካም ቢሆን ወይም ክፉ እንዳደረገ፥ እያንዳንዱ በሥጋው የተሠራውን በብድራት ይቀበል ዘንድ ሁላችን በክርስቶስ በፍርድ ወንበር ፊት ልንገለጥ ይገባናልና» (2ኛ ቆሮንቶስ 5:10)።

ሁልጊዜ የድካምና የፈተና ቀን አይሆንም። አንድ ቀን ስማችን በፍጥረተ ዓለም ሁሉ ፊት ሲጠራ እንሰማለን፤ ከረጅም ጊዜ በፊት የረሳናቸው ነገሮች መዝገብም ይነበባል። የገዛ ስማችን ሲጠራ ስንሰማ፣ ጌታም እኛ ራሳችን የረሳነውን ድልና አገልግሎት ሲዘረዝር፣ ልባችን እንዴት በደስታ ይንቀጠቀጥ፣ ራሳችንም እንዴት ይጐነበስ ይሆን! ምናልባትም ከዳኑት ሰልፍ መካከል ለክርስቶስ የማረክናቸውን ነፍሳት፣ እነርሱም በተራቸው የማረኳቸውን ነፍሳት ወደ ፊት ይጠራ ይሆናል፤ በዚያን ጊዜ ምናልባት ትንንሽ ብቻ መስለው የታዩንን ነገሮች ፍጻሜ ስናይ በዙፋኑ ፊት ወድቀን፦ «አቤቱ፥ ለእኛ አይሁን፥ ለእኛ አይሁን፤ ለስምህ ክብርን ስጥ!» እንላለን።

ወዳጆች ሆይ፣ የሕይወታችንን መዝገብ የሚይዙት ገጾች በየቀኑ እየተዘጋጁ ናቸው። በየደቂቃው በምናደርገው ተግባር የማተሚያውን ፊደላት እኛ ራሳችን እንደረድራለን። የማይታዩ እጆች የማተሚያ ሰሌዳዎቹን እያጸኑ ነው፤ በቅርቡም መዝገቡ ይጻፋል፤ በፍጥረተ ዓለም ሁሉ ጉባኤ ፊት፣ በዘላለምም ፍጻሜዎች መካከል ይነበባል።

ኦገስት 2

«ገርነትህ ታላቅ አደረገኝ» (መዝሙር 18:35)።

የተባረከው አጽናኝ ገር፣ ርኅሩኅ፣ በትዕግሥትና በፍቅርም የተሞላ ነው። እግዚአብሔር ከኃጢአተኞች ጋር እንኳ የሚያደርገው አያያዝ ምንኛ ገር ነው! ቻይነቱ ምንኛ ታጋሽ ነው! ለሚስቱት ለገዛ ልጆቹ የሚሰጠው ተግሣጽ ምንኛ ርኅሩኅ ነው! ያዕቆብን፣ ዮሴፍን፣ እስራኤልን፣ ዳዊትን፣ ኤልያስንና የጥንቱን አገልጋዮቹን ሁሉ በእውነት፦ «ገርነትህ ታላቅ አደረገኝ» እስኪሉ ድረስ እንዴት መራቸው!

መንፈስ ቅዱስ የሚኖርበት ልብ ሁልጊዜ በገርነት፣ በዝቅተኝነት፣ በጸጥታ፣ በየዋህነትና በቻይነት ይታወቃል። ባለጌና ሽሙጠኛ መንፈስ፣ ደረቅ ጠባይ፣ ስለታም መልስ፣ ልብ የሚሰብር ክፉ ቃል—እነዚህ ሁሉ የሥጋ ናቸው፤ ከአጽናኙ ገር ትምህርት ጋር ግን አንዳች የሚያገናኛቸው ነገር የለም።

ቅዱሱ ርግብ ከጫጫታው፣ ከሁከተኛው፣ ከተቀጣጣዩና በቀልን ከሚወድደው መንፈስ ይሸሻል፤ መኖሪያውንም በሰላማዊት ነፍስ ትሑት ደረት ውስጥ ያገኛል። «የመንፈስ ፍሬ ግን … ቸርነት … የዋህነት … ነው።»

ጌታ ሆይ፣ ገር አድርገኝ። መንፈሴን ዝም አሰኘው። ጠባዬን አጥራው። በልቤ ብቻ ሳይሆን በአቋሜና በድምፄ ቃና ጭምር ክርስቶስ ይገለጥብኝ።

ኦገስት 3

«እንግዲህ በጊዜው ከፍ እንዲያደርጋችሁ ከኃይለኛው ከእግዚአብሔር እጅ በታች ራሳችሁን አዋርዱ» (1ኛ ጴጥሮስ 5:6)።

የአስቸጋሪ ስፍራዎች ጫና ሕይወትን ከፍ አድርገን እንድንቈጥር ያደርገናል። ከእንዲህ ያለ መከራ ውስጥ ሕይወታችን በተመለሰልን ቁጥር እንደ አዲስ ጅማሬ ይሆንልናል፤ ምን ያህል ዋጋ እንዳለው ይበልጥ እንማራለን፤ ለእግዚአብሔርና ለሰውም ይበልጥ እንጠቀምበታለን።

ጫናው የሌሎችን መከራ እንድንረዳ ይረዳናል፤ እንድንረዳቸውና እንድንራራላቸውም ያዘጋጀናል።

አንድን አስተሳሰብ ወይም አንድን የተስፋ ቃል በቀላሉ ይዞ ከመከራ ሁሉ ወደ ኋላ በሚሉ ሰዎች አለመታመን ላይ በቀላሉ አፉን የሚያላቅቅ ጥልቀት የሌለው፣ ላይ ላዩን ብቻ የሆነ ተፈጥሮ አለ፤ ብዙ መከራ የተቀበለ ወንድ ወይም ሴት ግን እንዲህ ፈጽሞ አያደርግም፤ ይልቁንም እጅግ ርኅሩኅና ገር ነው፤ መከራ በእውነት ምን ማለት እንደ ሆነም ያውቃል።

ጳውሎስ፦ «ሞቱ በእኛ ሕይወቱም በእናንተ ይሠራል» ባለ ጊዜ ይህን ማለቱ ነበር። መከራና አስቸጋሪ ስፍራዎች ወደ ፊት እንድንገፋ ያስፈልጉናል፤ በዚያች ታላቅ መርከብ ሆድ ውስጥ ያለው የምድጃ እሳት ፒስተኑን የሚያንቀሳቅሰውን፣ ሞተሩን የሚያሠራውንና ያችን ግዙፍ መርከብ ነፋሳትንና ማዕበላትን ተቋቁማ ባሕሩን እንድታቋርጥ የሚገፋትን ኃይል እንደሚሰጥ እንዲሁ ነው።

ኦገስት 4

«እናንተ ግን የእግዚአብሔር መንፈስ በእናንተ ዘንድ ቢኖር፥ በመንፈስ እንጂ በሥጋ አይደላችሁም። የክርስቶስ መንፈስ የሌለው ከሆነ ግን ይኸው የእርሱ ወገን አይደለም» (ሮሜ 8:9)።

መንፈሳዊ ሰው ማለት ብርቱ መንፈሳዊ ጠባይ ያለው ሰው ከመሆን ይልቅ በመንፈስ ቅዱስ የተሞላ ሰው ነው። ስለዚህ ሐዋርያው፦ «እናንተ ግን የእግዚአብሔር መንፈስ በእናንተ ዘንድ ቢኖር፥ በመንፈስ እንጂ በሥጋ አይደላችሁም» አለ።

እንግዲህ የአዲሱ ፍጥረት ክብር የሰውን መንፈስ እንደ ገና መፍጠሩ ብቻ ሳይሆን ለእግዚአብሔር ራሱ መኖሪያ እንዲሆን ማዘጋጀቱ፣ ሕፃን በእናቱ እንደሚደገፍ በፀሐዩ እንዲደገፍ ማድረጉም ነው። ስለዚህ ከሁሉ የላቀው መንፈሳዊነት ፈጽሞ ረዳት የሌለው መሆን፣ ፈጽሞ መደገፍና በመንፈስ ቅዱስ ፈጽሞ መያዝ ነው። ስለዚህም ክርስቶስ በደቀ መዛሙርቱ ላይ እፍ ያለበትና በእርሱ ውስጥ አስቀድሞ የነበረውን መንፈስ ከገዛ ከንፈሩ ያካፈላቸው ያ ውብ ድርጊት የአዲሱን ፍጥረት የክብር አክሊል እጅግ ሕያው በሆነ መንገድ ገለጠው። መንፈስ ቅዱስም እንዲህ ሲይዘን የማንነታችንን ክፍል ሁሉ ይሞላል።

ኦገስት 5

«ማንም ድምፄን ቢሰማ ደጁንም ቢከፍትልኝ፥ ወደ እርሱ እገባለሁ ከእርሱም ጋር እራት እበላለሁ እርሱም ከእኔ ጋር ይበላል» (ራእይ 3:20)።

አንዳንዶቻችን በረኃብ እየተሠቃየን መንፈስ ቅዱስ ለምን እንደማይሞላን እንደነቃለን። የሚገባልን ብዙ ነው፤ እኛ ግን አናወጣውም። ያለህን በረከት ለሌሎች ስጥ፤ ለአገልግሎትና ለበረከት ሰፋ ያሉ ዕቅዶችን ጀምር፤ ያን ጊዜም መንፈስ ቅዱስ ቀድሞህ እንደ ሄደ ፈጥነህ ታገኛለህ፤ እርሱም «በበጎነት በረከት ይቀድምሃል»፤ ለሌሎች አሳልፈህ እንድትሰጥ በአደራ ሊሰጥህ የሚችለውንም ሁሉ ይሰጥሃል።

በተፈጥሮ ውስጥ መንፈሳዊ አምሳያ ያለው አንድ ውብ እውነት አለ። እንደ ነፋስ በገና (ኤዮሊያን በገና) ያለ ሰማያዊ ዜማ የለም፤ የነፋስ በገናም በስምምነት የተደረደሩ የዜማ አውታሮች ብቻ ናቸው፤ ከዚያም በሚንከራተቱ ነፋሳት በማይታዩ ጣቶች እንዲነኩ ይተዋሉ። የሰማይ እስትንፋስ በአውታሮቹ ላይ ሲያልፍ፣ የመላእክት መዘምራን በዙሪያው እየተዘዋወሩ አውታሮቹን የሚነኩ ይመስል መለኮታዊ ሊባሉ የሚቀርቡ ድምፆች በአየር ላይ ይንሳፈፋሉ ይባላል።

እንዲሁም በአገልግሎቱ ጐዳና በጸጥታ ስንጠብቅ፣ እንደ ፈቀደ ይጫወትባቸው ዘንድ ልባችንን ለመንፈስ ቅዱስ ንክኪ እንዲሁ ክፍት አድርገን መጠበቅ ይቻላል።

ኦገስት 6

«በእግዚአብሔር መንፈስ የሚመሩ ሁሉ እነዚህ የእግዚአብሔር ልጆች ናቸውና» (ሮሜ 8:14)።

የተባረከው መንፈስ ቅዱስ መንገድ መሪያችን፣ መሪያችንና የዕረፍት ስፍራችን ነው። ወደ ጸሎት፣ ወደ አገልግሎት፣ ወደ መከራ፣ ወደ አዲስ ልምምድ፣ ወደ አዲስ ተግባር፣ ወደ አዲስ የእምነት፣ የተስፋና የፍቅር ጥሪ ወደ ፊት የሚገፋን ጊዜ አለ፤ ነገር ግን በሥራችን መካከል የሚያቆመን፣ በሚጋርደው ክንፉ ሥር የሚያሳርፈን፣ በልዑል መጠጊያም ጸጥ የሚያሰኘን፣ አዲስ ትምህርት የሚያስተምረን፣ ጥልቅ ብርታትን ወይም ሙላትን የሚያነፍስብንና ከዚያም በትእዛዙ ብቻ እንደ ገና ወደ ፊት የሚመራን ጊዜም አለ። እርሱ የቅዱሳን እውነተኛ መንገድ መሪ፣ የቤተ ክርስቲያንም እውነተኛ መሪ ነው፤ ድንቅ መካራችን፣ የማይሳሳተው ወዳጃችን ነው፤ የእግዚአብሔርን ቃል ብቸኛ መሪያችን አድርጎ ለማክበር ብሎ የመንፈስ ቅዱስን የግል አመራር የሚክድ ሰው ያን ሌላውን የተስፋ ቃል ማዋረዱ ግድ ነው፤ ያም በጎቹ ድምፁን እንደሚያውቁ፣ የሚያደምጡትና የሚታዘዙት ልጆቹም በኋላቸው፦ «መንገዱ ይህች ናት፥ በእርስዋ ሂዱ» የሚል ድምፅ እንደሚሰሙ የሚናገረው ቃል ነው።

ኦገስት 7

«አሮጌው ሰዋችን ከእርሱ ጋር እንደ ተሰቀለ እናውቃለን» (ሮሜ 6:6)።

ይህ ፈጽሞ የእምነት ጉዳይ ነው፤ እምነትና ማየት ደግሞ ሁልጊዜ ይለያያሉ፤ ስለዚህ ለስሜቶችህ እንዲህ ያለ አይመስልም፤ እምነትህ ግን እንዲሁ እንደ ሆነ መቍጠሩን መቀጠል አለበት። ይህ እጅግ ከባድ አቋም ነው፤ በቃሉና በሥራው ላይ እንዲህ ልንቈጥር የምንችለው እግዚአብሔርን ፈጽመን ስናምን ብቻ ነው፤ እንዲህ ስናደርግ ግን እምነት ነገሩን ወደ እውነት ይለውጠዋል፤ እንዲሁም ይሆናል።

እነዚህ ሁለት ቃላት፣ «አቅርቡ» እና «ቍጠሩ»፣ ወደ ትንሣኤ ሕይወት የሚያስገቡ የይለፍ ቃላት ናቸው። ከክርስቶስ ጋር ወደ መሰቀል የምንገባበት የ«መንፈስ ሰይፍ» ሁለት ስለቶች ይመስላሉ።

ይህ ራስን የመስጠት ድርጊትና ይህ የእምነት መቍጠር በአዲስ ኪዳን በመንፈሳዊ ሕይወት ውስጥ እጅግ የተለየ የለውጥ ወቅትን እንደሚያመለክቱ ተቈጥረዋል። ያለማቋረጥ እየሞትን እንድንኖር ይጠበቅብናል ማለት አይደለም፤ ነገር ግን አንድ እጅግ የተለየ የመሞት ድርጊት፣ ከዚያም ራሳችንን እንደ ሞቱ አድርጎ የመቍጠር የማያቋርጥ ልማድ ሊኖረን፣ ሁሉንም ነገር ከዚህ አቋም ሆነን ልንገጥመው ይገባል ማለት ነው።

«እንዲሁም እናንተ ደግሞ ለኃጢአት እንደ ሞታችሁ፥ ግን በክርስቶስ ኢየሱስ በጌታችን ሆናችሁ ለእግዚአብሔር ሕያዋን እንደ ሆናችሁ ራሳችሁን ቈጠሩ።»

ኦገስት 8

«እንደ ርግብ ሁኑ» (ኤርምያስ 48:28)።

«እንደ ርግብም የዋሆች» የሚለው ክርስቶስ ለዚህ ውብ ምሳሌ የሰጠው ትርጓሜ ነው። እንዲሁም የእግዚአብሔር መንፈስ ንጽሕና ራሱ ነው። በረከሰ ልብ ውስጥ ሊኖር አይችልም። በሥጋዊ አእምሮ ውስጥ ሊኖር አይችልም። ስለ ጥንቱ የቅብዓት ዘይት፦ «በሰው ሥጋ ላይ አይፈስስም» ተብሎ ተነግሮ ነበር።

መንፈስ ቅዱስ የሚያመጣው ንጽሕና ከፍግ ክምር ወይም ከጥቁር አፈር ውስጥ በቅሎ በብርሌ በሚመስለው ገጽታው ላይ አንዲት የርኵሰት ቅንጣት እንኳ ሳይጣበቅበት እንደ መልአክ ክንፍ ነጭና ንጹሕ ሆኖ እንደሚወጣ ትንሽ ተክል ነው።

እንዲሁም መንፈስ ቅዱስ የራሱን ጥበቃ የሚሰጥ የልብ ንጽሕናን ይሰጣል፤ በዙሪያው ከሚበቅሉት ክፉ ነገሮች ጋር በባሕርዩ ፈጽሞ አይመሳሰልምና። በየአቅጣጫው በክፋት ሊከበብ ይችላል፤ ነገር ግን ባሕርዩ በመሠረቱ ቅዱስና መለኮታዊ ስለ ሆነ ያልረከሰና ንጹሕ ነው። እንደ ርግብ ላባ ሊቆሽሽ አይችልም፤ ነገር ግን ርኵሰትን ሁሉ በሚያስወግድና ከእድፍ ሁሉ ንክኪ በሚጠብቀው በዘይታማው ልባሱ ስለ ተጠበቀ ከጭቃማው ኩሬ በጨለማው ውኃ ሳይበከልና ሳይቆሽሽ ይወጣል።

ኦገስት 9

«ሁለቱን እጆቹን በሕያው ፍየል ራስ ላይ ይጭናል፥ የእስራኤልንም ልጆች በደል ሁሉ፥ መተላለፋቸውንና ኃጢአታቸውን በእርሱ ላይ ይናዘዛል» (ዘሌዋውያን 16:21)።

ማንኛውም ክፉ ነገር ብቅ ሲል፣ የማንኛውም ርኩስ ነገር ስሜትም ውስጣዊ ስሜቶቻችንን ሲነካ፣ ወዲያውኑ ለመንፈስ ቅዱስ አሳልፈን መስጠትና ከእርሱ ጋር አስቀድሞ እንደ ተሰቀለ ነገር በኢየሱስ ላይ መጣል መብታችን ነው፤ ያን ጊዜም፣ በጥንቱ የኃጢአት መሥዋዕት እንደ ሆነው፣ ከሰፈሩ ውጭ ተወስዶ እስከ አመድ ድረስ ይቃጠላል።

ጥልቅ መከራ ሊኖር ይችላል፤ የረዘመ ሕመም ሊኖር ይችላል፤ እጅግ እውነተኛም ሊሆን ይችላል፤ ነገር ግን በዚህ ሁሉ ውስጥ እጅግ ጣፋጭና ቅዱስ የሆነ የእግዚአብሔር ሀልዎት ስሜት፣ በመንፈሳችን ሁሉ ጥልቅ ንጽሕና፣ እየተቃጠለ ካለውም ክፉ ነገር የመለየታችን ስሜት ይኖራል። በእውነትም ከሰፈሩ ውጭ ይወሰዳል፤ የነበልባሉም ሽታ እንኳ በልብሳችን ላይ አይገኝም።

መንፈስ ቅዱስ ነገሮችን ሲገድል እንዴት የተባረከ ነው! መንፈስን ሳይነካ ኃጢአትን እንዲበላ በእኛና በክፉው መካከል እንዲሁ ፍጹም በሆነ ሁኔታ ሊያልፍ የሚችል ከእርሱ ሰይፍ በቀር ሌላ ሰይፍ የለም።

የኃጢአት መሥዋዕቴ ጌታ ኢየሱስ ሆይ፣ ኃጢአቴን፣ ራሴን፣ ባሕርዬን ሁሉ በመስቀልህ ላይ እጥላለሁ። በቅዱስ እሳትህ በላኝ፤ ከአንተ በቀር ለሁሉ እንድሞት አድርገኝ!

ኦገስት 10

«ነውርም የለብሽም» (መኃልየ መኃልይ 4:7)።

ራሱን የቀደሰውን ልብ የሚይዘው የተባረከው መንፈስ ቅዱስ ስለ ከፍተኛው ሕይወታችን እጅግ ይጨነቃል፤ ስሜታዊ በሆነ፣ እንዲያውም በቅንዓት በሆነ ፍቅርም ይጠብቀናል። በያዕቆብ መልእክት የሚገኘው ያ የተለመደው ክፍል እውነተኛ ትርጉሙ እጅግ ውብ ነው፦ «በእኛ ውስጥ የሚኖረው መንፈስ እስከ ቅንዓት ድረስ ይወድደናል።»

የመንፈስ ቅዱስ ልብ ከእድፍና ከነውር ሁሉ ሊጠብቀን፣ ወደ እግዚአብሔርም ፈቃድ ከፍተኛ ዕድሎች ሊያስገባን እጅግ ይጨነቃል።

ሰማያዊው ሙሽራ ቤተ ክርስቲያኑ ከእድፍ ሁሉ ብቻ ሳይሆን ከ«የፊት መጨማደድ ወይም እንዲህ ያለ ነገር» ሁሉ ደግሞ ነጻ እንድትሆን ይፈልጋል። እድፍ የኃጢአት ምልክት ነው፤ መጨማደድ ግን የድካም፣ የእርጅናና የመበስበስ ምልክት ነው፤ በተወደደችውም ቅዱስ ፊት ላይ እንዲህ ያለ የሚያበላሽ ንክኪ እንዲኖር አይፈልግም፤ ስለዚህም የፈቃዱ ፈጻሚ የሆነው፣ ሙሽራይቱን እንዲጠራ፣ እንዲለይና ወደ ቤት እንዲያመጣ የሚልከው መለኮታዊ መልእክተኛም የሆነው መንፈስ ቅዱስ የጌታን ፈቃድ ሁሉ በእኛ ለመፈጸም በቅንዓት ይጨነቃል።

ጌታ ሆይ፣ ነውርንና የድካምንና የመበስበስን ምልክት ሁሉ ከእኔ አስወግድ፤ እድፍ የሌለባት ሙሽራህም አድርገኝ።

ኦገስት 11

«የምታያትን ምድር ሁሉ» (ዘፍጥረት 13:15)።

የጸጋው እውነተኛ ስጦታዎች ከውስጣዊው ራእይ ይመጣሉ።

በዚያች ወፍ ደረት ውስጥ በዚያ በደቡብ አገር የበጋውን የፀሐይ ብርሃን ፍለጋ አህጉሩን እንድታቋርጥ የሚያደርገውን ተፈጥሯዊ ስሜት ያኖረ እርሱ ሊያታልላት የማይችል እጅግ ቸር ነው፤ ያን ስሜት በደረትዋ ውስጥ እንዳኖረ እንዲሁ በእርግጥ ስትደርስ እንዲቀበሏት ለስላሳውን ነፋስና የጸደዩን የፀሐይ ብርሃን በዚያ አኑሯል።

ለአብርሃም የተስፋይቱን ምድር ራእይ የሰጠው እርሱ ደግሞ ወሰን በሌለው እውነትና ፍቅር፦ «የምታያትን ምድር ሁሉ ለአንተ እሰጣለሁ» አለው። በልባችን ውስጥ ሰማያዊውን ተስፋ እፍ የሚለው እርሱ ተስፋው እንዲፈጸም ወደ ፊት ስንገሠግሥ አያታልለንም፤ አይጥለንምም። «እንዲህስ ባይሆን ባልኋችሁ ነበር» ባለው በእርሱ ዘንድ አንዳች አለመታመን የለም፤ ፈጽሞ እንደማያታልለንና እንደማይጥለን፣ ነገር ግን በመንፈስ ቅዱሱ የሚገልጠውን ሁሉ ወደ ፊት ስንገሠግሥና ወደ ፍጻሜው ስንገባ የራሳችን እንደሚያደርግልን እናውቃለን።

ጌታ ሆይ፣ አስቀድመህ ራእዩን፣ ከዚያም ድሉን ስጠኝ። ርስቴን ሁሉ አሳየኝ፤ ከዚያም በክርስቶስ ኢየሱስ ሁሉንም ስጠኝ።

ኦገስት 12

«ክርስቶስ ኢየሱስን ጌታ እንደ ሆነ እንጂ ራሳችንን አንሰብክምና» (2ኛ ቆሮንቶስ 4:5)።

ክርስቲያናዊ ተጽዕኖህ፣ የእግዚአብሔር ሠራተኛ እንደ መሆንህ ያለህ ዝና፣ በወንድሞችህ መካከል ያለህ ክብር ለእርሱ ብቻ ለመኖር ነጻ ከመሆንህ በፊት ልትሞትለት የሚገባ ጣዖት ሊሆን ይችላል።

በታተመ ገጽ ላይ ያሉትን ፊደላት አስተውለህ ከሆነ፣ በእንግሊዝኛ «እኔ» የሚለውን ቃል የሚወክለው ያ ትንሽ ፊደል በትንሹ ሲጻፍ ሁልጊዜ በላዩ ነጥብ እንዳለው አይተህ መሆን አለበት፤ በመስመሩ ካሉት ከሌሎቹ ፊደላት ከፍ የሚያደርገውም ያ ነጥብ ነው።

እንግዲህ እያንዳንዳችን ትንሽ «እኔ» ነን፤ በእያንዳንዳችንም ላይ ትንሽ ነጥብ አለች፤ እርስዋም ራስን አስፈላጊ አድርጎ መቍጠር፣ የራስ ፈቃድ፣ የራስ ጥቅም፣ በራስ መታመን፣ በራስ መርካት ወይም አጥብቀን የምንይዘውና የምንከራከርለት አንድ ነገር ናት፤ እርስዋም እውነተኛ ክብደት ያለው ተራራ ብትሆን ኖሮ እንደምትገልጠው እንዲሁ በእርግጥ የራስን ሕይወት ትገልጣለች።

ይህ «እኔ» የኢየሱስ ክርስቶስ ተቀናቃኝ፣ የመንፈስ ቅዱስና የሰላማችንና የሕይወታችንም ጠላት ነው፤ ስለዚህም እግዚአብሔር ሞቱን ወስኗል፤ መንፈስ ቅዱስም በሚንበለበል ሰይፉ በበሮቹ ገብተን ወደ ሕይወት ዛፍ እንድንደርስ ሊያጠፋው ይጠብቃል። ጌታ ሆይ፣ የእግዚአብሔር ክብር በማደሪያው ውስጥ ለሙሴ ስፍራ እንዳልተወለት፣ እንዲሁ በሙላትህ ገፍተህ አስወጣኝ።

ኦገስት 13

«ደመናና ጨለማ በዙሪያው ናቸው» (መዝሙር 97:2)።

በሰማይህ ላይ ደመና፣ በመንገድህም ላይ መከራ መኖሩ የደመናውን ዓምድ እየተከተልህና በእግዚአብሔር ፊት እየተመላለስህ ለመሆንህ ከሁሉ የተሻለ ማስረጃ ነው። የመለወጡን ክብር ከማየታቸው በፊት ወደ ደመናው መግባት ነበረባቸው፤ ጥቂት ቆይቶም ያው ደመና ወደ ሰማይ የሚያርገውን ጌታ የሚቀበል ሠረገላ ሆነ፤ አሁንም የክብሩን መገለጥ የሚያመጣ ሠረገላ ሆኖ ይጠብቃል።

ሆኖም «ደመናና ጨለማ በዙፋኑ ዙሪያ» ቢሆኑም «ምሕረትና እውነት» ሁልጊዜ በመካከላቸው እንዳሉ፣ «በፊቱም እንደሚሄዱ» እውነት ነው።

ምናልባት የደመናው እጅግ ውብና ቸር ጥቅም ከሚያቃጥለው ፀሐይ መጠለያ መሆኑ ነበር። ያ ግርማ ያለው ዓምድ እንደ ታላቅ ጥላ መከላከያ በሰፈሩ ላይ ድንኳኑን ዘረጋ፤ ዛፍ በሌለበትም ምድረ በዳ ከሚያቃጥለው ሙቀት የሚጋርድ ጥላ ሆነ። የምሥራቅን ፀሐይ ተሰምቶት የማያውቅ ሰው ይህ—ከሙቀት ጥላ—ምን ያህል ትርጉም እንዳለው በሙላት ሊረዳ አይችልም።

እንዲሁም መንፈስ ቅዱስ በእኛና በሚያቃጥሉት በሚለበልቡትም የኀዘንና የፈተና ጨረሮች መካከል ይገባል።

ኦገስት 14

«የቀባኋቸውን አትዳስሱ፥ በነቢያቶቼም ክፉ አታድርጉ» (መዝሙር 105:15)።

በማንኛውም የክርስቶስ አገልጋይ ላይ የግድየለሽነት ቃል ከመናገር ወይም በሺህ የሚቈጠሩ ክርስቲያኖች ለገዛ ነፍሳቸውና ሥጋቸው ጉዳት በሌሎች ላይ የሚወረውሯቸውን የሐሜት ፍላጾች በከንቱ ከመደጋገም፣ ባለ ሹካውን መብረቅ ብጫወት ወይም የሚነደው ጅረት የሚያልፍባቸውን የኤሌክትሪክ ሽቦዎች በእጆቼ ብይዝ ይሻለኛል።

ምናልባት ሕመምህ ለምን እንዳልተፈወሰ፣ መንፈስህ ለምን በመንፈስ ቅዱስ ደስታ እንዳልተሞላ ወይም ሕይወትህ ለምን እንዳልተባረከና እንዳልተከናወነ ብዙ ጊዜ ትደነቅ ይሆናል። ምናልባት በቍጣ ድምፅ ወይም በግድየለሽ የሐሜት ሥራ ፈት ሰዓት የወረወርከው አንድ ፍላጻ የምሬትን ፍላጻ ሁሉና ከንቱውንና ክፉውን ቃል ሁሉ ወደ መጣበት ምንጭ ሁልጊዜ የሚመልሰውን ክብ እየሣለ በመንገዱ እያሳደደህ ይሆናል።

የእግዚአብሔርን ልጆች ስናሳድድ ወይም ስንጐዳ እርሱን ማሳደዳችን፣ ራሳችንንም እጅግ አብልጠን መጕዳታችን እንደ ሆነ እናስብ።

ጌታ ሆይ፣ ብዙ ጊዜ ለራሴ ስሜትና መብት እንደ ተጠነቀቅሁ ለሌሎች ስሜትና መብት እንዲሁ ጥንቁቅ አድርገኝ፤ እንደ አንተም እንድኖርና እንድወድድ አድርገኝ።

ኦገስት 15

«ወደ እውነት ሁሉ ይመራችኋል» (ዮሐንስ 16:13)።

መንፈስ ቅዱስ የሚመጣው ያልተለመዱ መገለጦችን ሊሰጠን ሳይሆን ሕይወትንና ብርሃንን ሊሰጠን ነው፤ ወደ እርሱ ይበልጥ በቀረብን መጠን ብርሃኑና አመራሩ ይበልጥ ቀላል ይሆናል። የሚመጣው «ወደ እውነት ሁሉ ሊመራን» ነው። የሚመጣው በገዛ ልባችን ላይ ብርሃን ሊያበራና ራሳችንን ሊያሳየን ነው። የሚመጣው ክርስቶስን ሊገልጥ፣ ቅዱሳት መጻሕፍትን ሊሰጥና ከዚያም ሊያበራ፣ መለኮታዊ እውነታዎችንም ለመንፈሳዊ ማስተዋላችን ሕያውና ግልጽ ሊያደርግ ነው። የሚመጣው ክርስቶስን በማወቅ የጥበብንና የመገለጥን መንፈስ ሆኖ፣ «የልቡናችንን ዓይኖች ሊያበራ፥ የመጠራቱ ተስፋ ምን እንደ ሆነ፥ በቅዱሳንም ዘንድ ያለው የርስቱ ክብር ባለ ጠግነት ምን እንደ ሆነ፥ እንደ ብርቱ ኃይሉም አሠራር ለእኛ ለምናምን ያለው የኃይሉ ታላቅነት ወሰን የሌለው ብዛት ምን እንደ ሆነ እናውቅ ዘንድ» ነው።

የኃይል መንፈስ ሆይ! በሰማያዊ እሳት ነፍሳችንን አልብስ፤ ልሳኖቻችንንም አነሣሣ፤ ኃያል እጅህን ዘርጋ፤ የበዓለ ኀምሳ ስጦታዎችህን መልስ፤ የኃይልህንም ድንቆች እንደ ገና በአገር ሁሉ ግለጥ።

ኦገስት 16

«እነሆም እኔ እስከ ዓለም ፍጻሜ ድረስ ሁልጊዜ ከእናንተ ጋር ነኝ» (ማቴዎስ 28:20)።

ኦ፣ የሕይወትን አድካሚ ጕዞ ስንጓዝ፣ የሕይወቱን የመጀመሪያ ሠላሳ ዓመታት በናዝሬት በአናጢ ቤት መዶሻ እያወዛወዘ፣ በላብና በጥቀርሻ አቧራ ተሸፍኖ፣ እንደ እኛ ብዙ ጊዜ በሥጋ ደክሞ ያሳለፈውና የአድካሚ ሥራንና የድካምን ልምምዶቻችንን ሁሉ ሊረዳ የሚችለው ክርስቶስ ከእኛ ጋር እንዳለ ማወቅ እንዴት ይረዳናል፤ እንዴትስ ያጽናናናል! ደግሞም የተለመዱ ሥራዎቻችንን ሊካፈለንና ለእጅና ለአእምሮ አስቸጋሪ ሥራዎቻችን ሊያስታጥቀን አሁንም የሚወድድ ከእኛ ጋር አለ!

አዎን፣ ትሑት እኅቴ ሆይ፣ በጸሎት ሰዓት እንደሚረዳሽ እንዲሁ በልብስ ማጠቢያው ገንዳና በማድቤቱ ዕቃ ማጠቢያ አጠገብ በደስታ ይረዳሻል። አዎን፣ ሥራ የበዛብህ የእጅ ባለሙያ ሆይ፣ በሕይወት ድካም ውስጥ መዶሻውን ስታወዛውዝ፣ መጋዙን ስትይዝ ወይም ማረሻውን ስትጨብጥ ከአንተ ጋር ይሄዳል፤ ይረዳሃልም፤ ለተለመደው የሕይወት ጉዳይ ጥበቡን ስለምትወስድም የተሻልህ የእጅ ባለሙያ፣ ይበልጥ የሠለጠንህ ሠራተኛና ይበልጥ የተከናወነልህ ሰው ትሆናለህ። ከጎናችን ለመሄድ፣ በእጆቻችንና በአእምሮአችን ለመሥራት፣ ራሱንም በፍቅርና ሁሉን በሚበቃ አጋርነት ከፍላጎቶቻችን፣ ከሥራዎቻችንና ከመከራዎቻችን ሁሉ ጋር ለማዋሐድ የማይችልበትና የማይፈቅድበት ስፍራ ወይም ጊዜ የለም፤ ለሁሉም ነገር ሁሉን የሚበቃልን መሆኑንም ያስመሰክራል።

ኦገስት 17

«ዓለቱን ተናገሩት» (ዘኍልቍ 20:8)።

ፍቅር ሁልጊዜ ስሜታዊ እንደ ሆነ መንፈስ ቅዱስም እጅግ ስሜታዊ ነው። የዱር አውሬን በዱላና በሰንሰለት ልታሸንፈው ትችላለህ፤ የሴትን ልብ ግን እንዲህ ልታሸንፍ፣ ወይም የስሜታዊን ተፈጥሮ ፍቅር ልታገኝ አትችልም፤ ያ በረቀቀ የመታመንና የፍቅር ንክኪ መማረክ አለበት። እንዲሁም መንፈስ ቅዱስ የሚነካውን ያን ገር ልብ ያህል በረቀቀና ስሜታዊ በሆነ እምነት መቀበል አለበት። አንድ የአለማመን አሳብ፣ አንድ የትዕግሥት ማጣት፣ የጥርጣሬ ወይም የፍርሃት ቃል፣ አንድ የውርጭ እስትንፋስ እጅግ ስሜታዊ የሆነውን የጽጌረዳ ወይም የአበባ ቅጠል እንደሚያጠወልገው፣ እንዲሁ የሥራውን ፍጹም ነጻነት ወዲያውኑ ያግዳል።

ዓለቱን ተናገረው እንጂ አትምታው። በመንፈስ ቅዱስ እመን፤ በፍጹም ርኅራኄ በተሞላ መታመንና በማይናወጥ እምነትም ያዘው፤ እርሱም በፈጣን ምላሽና በመታመን ይገናኝሃል።

ወዳጆች ሆይ፣ በቃዴስ ወዳለው ዓለት መጥታችኋልን? ማንነታችሁን ሁሉ ለመንፈስ ሙላት ከፍታችሁ፣ ከዚያም ሕፃን በእናቱ፣ ሙሽራይቱ በባልዋ፣ አበባም በፀሐይ ብርሃን እንደሚታመኑ በዚያ መታመን በእምነት ተቀብላችኋልን? ከተባረከ ሕይወቱስ እየጠጣችሁ ነውን?

ኦገስት 18

«ሦስቱ መቶ ሰዎች መለከቶቹን ነፉ» (መሳፍንት 7:22)።

አንድ የችኰላ ቃል፣ አንድ ያልታሰበበት ንግግር፣ አንድ የጥበብ ጕድለት ያለበት ድርጊት ወይም የአለማመንና የፍርሃት ኑዛዜ ከፍተኛውን ጠቃሚነታችንን ምን ያህል እንደሚያደናቅፍ፣ ወይም እግዚአብሔር ሲያዘጋጅልን ከነበረው ከአንድ ታላቅ ዕድል እንደሚያስቀይሰው አንዳንድ ጊዜ አናስበውም።

መንፈስ ቅዱስ ደካሞችን ሰዎች ቢጠቀምም ከመረጣቸውና ከጠራቸው በኋላ ደካሞች ሆነው እንዲቀሩ አይፈልግም። እግዚአብሔር ጥበበኞችን እንዲያሳፍር የዓለምን ሞኝ ነገር መረጠ፤ ነገር ግን ጥበቡንና ጸጋውን ሊሰጠን ከመጣ በኋላ ሞኞች እንድንሆን አይፈልግም። በስብከት ሞኝነት ይጠቀማል፤ የሰባኪዎችን ሞኝነት ግን የግድ አይደለም። የሺህ ሰዎችን ጕልበት ሊሰጥ እንደሚችለው የኤሌክትሪክ ጅረት ነው፤ ተገቢ መተላለፊያ ሊኖረው ያስፈልጋል፤ እጅግ ትንሽ ሽቦም ከእጅግ ትልቅ ገመድ ይሻላል።

እግዚአብሔር ለኃይሉ የሚስማሙ መሣሪያዎችን ይፈልጋል—የተሰጡ ፈቃዶችን፣ የሚታመኑ ልቦችን፣ የሚስማማ ሕይወትን፣ ለፈቃዱም የሚታዘዙ ከንፈሮችን፤ ያን ጊዜም እጅግ ደካማ የሆኑትን የጦር ዕቃዎች ሊጠቀምባቸውና ምሽግን ለመስበር ግን በእግዚአብሔር ፊት ብርቱ ሊያደርጋቸው ይችላል።

ኦገስት 19

«በእግዚአብሔር እመኑ» (ማርቆስ 11:22)።

ፍጹም እምነትን ከእኛ ይፈልጋል፤ ብናምንና ባንጠራጠር የምንለምነውን ሁሉ እንደምናገኝ ይነግረናል። እጅግ ደካማው የአለማመን ንክኪ እንኳ መታመናችንን ያጠፋዋል።

ነገር ግን እንዲህ ያለውን ፍጹም እምነት እንዴት እናገኛለን? ለሰው ተፈጥሮ ይቻላልን? አይቻልም፤ ለመለኮታዊው ባሕርይ ግን ይቻላል፤ በውስጣችን ላለው ለክርስቶስ ይቻላል። እግዚአብሔር ሊሰጠው ይቻለዋል፤ እግዚአብሔርም ይሰጣል። ክርስቶስ የእምነታችን ራስና ፈጻሚ ነው፤ የእግዚአብሔርን እምነት እንዲኖረን ያዝዘናል፤ የክርስቶስ መንፈስ በሚያካፍለን መሠረትም ይህ እምነት ሲኖረን እንደ እርሱ እናምናለን።

በስሙ፣ በገዛ ባሕርዩም እንጸልያለን፤ በወደደንና ስለ እኛ ራሱን በሰጠው በእግዚአብሔር ልጅ እምነት እንኖራለን። ከእኛ የሚፈልገው ፍቅርም ተራ የሰው ፍቅር አይደለም፤ በብሉይ ኪዳን የተጠየቀው የፍቅር መለኪያም እንኳ አይደለም፤ ነገር ግን እጅግ የላቀ ነገር ነው። አዲሱ ትእዛዝ፦ እርስ በርሳችሁ ተዋደዱ፤ እንደ ራሳችሁ ሳይሆን እንደ ወደድኋችሁ የሚል ነው።

እንዲህ ያለው ፍቅር እንዴት ይቻላል? «ፍቅር በዚህ ከእኛ ጋር ተፈጽሞአል፤ እርሱ እንዳለ እኛ ደግሞ እንዲሁ በዚህ ዓለም ነንና።» ፍቅራችን በእኛ የተሠራና በመንፈስ በኩል የተካፈለን የእርሱ ፍቅር ብቻ ነው።

ኦገስት 20

«በዚህ አባቴ ይከበራል» (ዮሐንስ 15:8)።

እግዚአብሔርን የማክበር እውነተኛው መንገድ እግዚአብሔር ክብሩን በእኛ በኩል እንዲያሳይ፣ የጸጋውንና የኃይሉን ሙላት እንደሚያንጸባርቁ ባዶ ዕቃዎች በእኛ በኩል እንዲያበራ ማድረግ ነው።

ፀሐይ ብርሃኑን በጠራው የብርሌ መስኮት በኩል ለማሳየት፣ ወይም ከእንከን የለሹ መስተዋት ወይም ከመስተዋት ከሚመስለው ባሕር ለማንጸባረቅ ዕድል ሲያገኝ ይከብራል።

ደካማና ረዳት የሌለው ወንድ ወይም ሴት ከፍተኛዎቹ የሰው ባሕርያት በሚወድቁባቸው ስፍራዎች በእርሱ ብርታት ድል ሲነሣ፣ በመለኮታዊ ኃይልም በድካምና በመከራ ዓይነት ሁሉ ውስጥ ሲያልፍ እግዚአብሔርን እንደዚህ የሚያከብረው ነገር የለም፤ በተፈጥሮው ደካማ፣ ወላዋይ፣ ራስ ወዳድና ኃጢአተኛ የሆነ መንፈስ ወደ ጣፋጭነት፣ ወደ ንጽሕናና ወደ ኃይል ተለውጦ፣ የተፈጥሮ ባሕርያቱ ፈጽመው ሊያበቁት በማይችሉባቸው ሁኔታዎች መካከል ድል ነሥቶ ሲቆም፣ ያ ያከብረዋል። በተፈጥሮው ጠቢብ ወይም ብርቱ ያልሆነ አእምሮ በመለኮታዊ ጥበብ ሲመራ፣ በታላቅና ኃያል ዕቅድ መስመር ሲወሰድ፣ ለእግዚአብሔርና ለሰውም አስደናቂ ውጤቶችን ለመፈጸም ሲጠቀምበት—እግዚአብሔርን የሚያከብረው ይህ ነው።

ስለዚህ ዛሬ ጌታዬን ላክብር፤ የእግዚአብሔርንም ትምህርት በሁሉ ነገር ላስጌጥ።

ኦገስት 21

«ሰልፉ የእናንተ አይደለም» (2ኛ ዜና መዋዕል 20:15)።

ዋናው ነገር ሰልፉን የእግዚአብሔር አድርጎ መቍጠር ነው። «ሰልፉ የእግዚአብሔር ነው እንጂ የእናንተ አይደለም።» በዚህ ሰልፍ የምትዋጉ አይደላችሁም። አደጋዎቹንና ኃላፊነቶቹን የእኛ አድርገን እስከ ቈጠርን ድረስ በፍርሃት እንታወካለን፤ ነገር ግን እርሱ እንደ ንብረቱና እንደ ወኪሎቹ አድርጎ ሊጠብቀን ግዴታ እንዳለበት ስናውቅ ወሰን የሌለው እፎይታና ደኅንነት ይሰማናል።

አገልጋዬን ወደ ሩቅ መንገድ ብልከው ለወጪውና ለጥበቃው ኃላፊነት አለብኝ፤ እግዚአብሔርም ወደ የትም ቢልከኝ እርሱ ኃላፊ ነው። የእግዚአብሔር ከሆንንና ሕይወታችንን፣ ቤተሰባችንንና ያለንን ሁሉ በእጁ ካኖርን እንደሚጠብቀን እናውቃለን።

ሰውነታችን የእርሱ ከሆነ፣ እረኛ በጎቹ በሚገባ እንዲመገቡ፣ በሚገባ እንዲጠበቁና ለእርሱም ክብር እንዲሆኑ እንደሚጠቅመው እንዲሁ ጤነኞች አድርጎ መጠበቃችን ለእርሱ ጥቅም ነው።

«ነገር ግን በክርስቶስ ሁልጊዜ ድል በመንሣቱ ለሚያዞረን … ለአምላክ ምስጋና ይሁን።»

ቁሙ፣ ስለ ኢየሱስ ቁሙ፤ በእርሱ ብርታት ብቻ ቁሙ፤ የሥጋ ክንድ ይከዳችኋል፤ በራሳችሁም ለመታመን አትደፍሩም።

ኦገስት 22

«እኔ እግዚአብሔር ፊተኛው፥ ከኋለኞቹም ጋር ያለሁ» (ኢሳይያስ 41:4)።

በሺህ የሚቈጠሩ ሰዎች በታላቁ የቅድስና ጕዞ ከተሳፈሩ በኋላ ይሰናከላሉ፤ ምክንያቱም ከልምምዱ ደራሲ ይልቅ በልምምዱ ላይ ተደግፈዋልና። ከኃጢአት ሁሉ ፈጽመውና ለዘለቄታው ዳነናል ብለው አስበው ነበር፤ በመጀመሪያው ልምምዳቸው ፍንደቃም እንደ ቀድሞው ዳግመኛ ፈጽሞ እንደማይፈተኑና እንደማይሞከሩ ያስባሉ፤ ወደ ክርስቲያናዊው ሕይወት እውነተኛ ሁኔታ ሲወጡና ሲደክሙና ሲወድቁ ራሳቸውን ሲያገኙ ይደነቃሉ፤ ግራም ይጋባሉ፤ በልምምዳቸው ተሳስተው እንደ ነበረ ይደመድማሉ፤ ስለዚህም ያንኑ ነገር እንደ ገና ይሞክራሉ፤ እንደ ገናም ይወድቃሉ፤ በመጨረሻም በሙከራው ዝለው ልምምዱ ቅዠት እንደ ሆነ፣ ወይም ቢያንስ ለእነርሱ ፈጽሞ እንዳልታሰበ ይደመድማሉ፤ ስለዚህም ወደ አሮጌው መንገድ ይመለሳሉ፤ የኋለኛውም ሁኔታቸው ከፊተኛው የባሰ ይሆናል።

ወንዶችና ሴቶች ዛሬ የሚያስፈልጋቸው መቀደስን እንደ አንድ ሁኔታ ሳይሆን ክርስቶስን እንደ ሕያው አካል ማወቅ ነው።

ጌታ ኢየሱስ ሆይ፣ ልብህን፣ እምነትህን፣ ሕይወትህን፣ ራስህን ስጠኝ።

ኦገስት 23

«እርሱ ንጹሕ እንደ ሆነ» (1ኛ ዮሐንስ 3:3)።

እግዚአብሔር አሁን በእግዚአብሔር ልጅ በኢየሱስ ክርስቶስ አስቀድሞ የተገለጠውን ምሳሌ በእኛ ውስጥ ደግሞ ለመሥራት እያለመ ነው። ክርስቲያናዊው ሕይወት ክርስቶስን መምሰል የሚደረግ ማስመሰል አይደለም፤ ነገር ግን በክርስቶስ የሆነ ቀጥተኛ አዲስ ፍጥረት ነው፤ ከክርስቶስ ጋር ያለውም አንድነት እጅግ ፍጹም ከመሆኑ የተነሣ የገዛ ባሕርዩን ያካፍለናል፤ የገዛ ሕይወቱንም በእኛ ይኖራል፤ ያን ጊዜም ማስመሰል አይደለም፤ በውስጥ የተተከለው ባሕርይ ፍሬ ብቻ ነው እንጂ።

ክርስቶስን መስለን የምንኖረው የክርስቶስ ሕይወት ስላለን ነው። እግዚአብሔር ከፍጹምነት ባነሰ በምንም ነገር አይረካም። ከልጁ ይህን ፈለገ። ከእኛም ይፈልገዋል፤ በጸጋውም ሂደት መለኪያውን አያወርድም፤ ነገር ግን እኛን ወደ መለኪያው ያወጣናል። የሕጉን ጽድቅ ዝቅ አያደርግም፤ ነገር ግን ከጻፎችና ከፈሪሳውያን ጽድቅ እጅግ የሚበልጥ ጽድቅን ከእኛ ይፈልጋል፤ ከዚያም ያንኑ ያካፍለናል። በመቀደስ ጻድቃን አድርጎ ይቈጥረናል፤ ስለ አዲሱም ፍጥረት፦ «እርሱ ጻድቅ እንደ ሆነ ጽድቅን የሚያደርግ ጻድቅ ነው» ይላል።

ጌታ ሆይ፣ የገዛ ሕይወትህን በእኔ ውስጥ ኑረው።

ኦገስት 24

«ገርነታችሁ ለሰው ሁሉ ይታወቅ» (ፊልጵስዩስ 4:5)።

ለእግዚአብሔር ራስን የመቀደስ እውነተኛው ፈተና ስሕተት የሆኑትን ነገሮች ብቻ ሳይሆን መብቶቻችንንም ለመተው፣ ለመገዛትም ፈቃደኞች መሆናችን ነው። እግዚአብሔር አንዲትን ነፍስ ማስገዛት ሲጀምር ብዙ ጊዜ በራሳቸው ብዙም ጠቀሜታ የሌላቸውን ነገሮች እንድንተው ይጠይቀናል፤ በዚህም ደንዳና አንገታችንን ይሰብራል፤ መንፈሳችንንም ያስገዛል።

ትዕቢተኛው የራስ ፈቃድ ሳይሰበርና ልብ በማንም በኩል ቢመጣ ለእግዚአብሔር ንክኪ ሁሉ ለመገዛት ሳይዘጋጅ ማንም ክርስቲያን ሠራተኛ በእግዚአብሔር ሊጠቀምበት ፈጽሞ አይችልም።

ብዙ ሰዎች እግዚአብሔር በራሳቸው መንገድ እንዲመራቸው ይፈልጋሉ፤ ሥልጣንንም ሆነ ገደብን አይታገሡም። ገንዘባቸውን ይሰጣሉ፤ እንዴት እንደሚወጣ ግን ማዘዝ ይፈልጋሉ። ራሳቸውን ደስ እንዲያሰኙ እስከ ተዋቸው ድረስ ይሠራሉ፤ ነገር ግን አንዳች ጫና ይምጣ፣ ወዲያውኑ የምትገጥመው ራስን ለፈቃዱ የመተው ጸጋን ሳይሆን ሥራን የመተው የመልቀቂያ ደብዳቤን ነው፤ ከአንድ አስፈላጊ አደራ ራሳቸውን ያገልላሉ፤ እንደ እነርሱም በጉዳዩ ላይ የራሳቸውን አስተያየትና የራሳቸውን ፈቃድ ለመያዝ የተዘጋጁ ተቺ ወዳጆችን አንድ ማኅበረሰብ ሙሉ ያነሣሣሉ። ይህ እውነተኛውን ኃይል ሁሉ ያጠፋል።

ኦገስት 25

«መንፈሴንም በውስጣችሁ አኖራለሁ፤ በሥርዓቴም እንድትሄዱ አደርጋለሁ፤ ፍርዴንም ትጠብቃላችሁ፥ ታደርጉትማላችሁ» (ሕዝቅኤል 36:27)።

ይህ ከአዲስ ልብ እጅግ የሚበልጥ ነው። ይህ በመንፈስ ቅዱስ፣ በመለኮታዊው መንፈስ፣ በእግዚአብሔር ትእዛዛት እንድንሄድ በሚያደርገን ኃይል የተሞላ ልብ ነው።

በክርስቲያን ሕይወት ውስጥ የሚመጣው ታላቁ የለውጥ ወቅት ይህ ነው፤ ይኸውም በመለወጥ ጊዜ በታደሰው መንፈስ ውስጥ እግዚአብሔር ራሱ ሊኖርበት፣ ቋሚ መኖሪያውም ሊያደርገው፣ በኃያል ኃይሉም በቅድስናና በጽድቅ ሊይዘው የሚመጣበት ጊዜ ነው።

እንግዲህ ይህ ከሆነ በኋላ እጅግ ተስፋ ወዳለውና ወደሚፈነድቅ መንፈስ ከፍ እንደምንል ሰው ያስብ ይሆናል፤ ነቢዩ ግን እጅግ የተለየ ሥዕል ይሰጣል። ይህ በሆነ ጊዜ በራሳችን ዓይን ራሳችንን እንደምንጸየፍ ይናገራል።

የእግዚአብሔር መገለጥ የራሳችንን ከንቱነትና ዋጋ ቢስነት ጥልቅ ስሜት ይሰጣል፤ ራሳችንንም በመካድ በአፈር ላይ በግንባራችን ያስተኛናል።

የመንፈስ ቅዱስ መግባት ራስን ከስፍራው ያፈናቅለዋል፤ ለዘላለምም ያዋርደዋል፤ ከሁሉ የላቀው ቅድስናም ራስን በመካድ መመላለስ ነው።

ኦገስት 26

«ባሪያህ በቤትዋ ከአንድ ማሰሮ ዘይት በቀር ምንም የላትም» (2ኛ ነገሥት 4:2)።

እርሱ፦ «በቤትሽ ያለሽ ምንድር ነው?» ብሎ ጠየቃት። እርስዋም፦ «ከአንድ ማሰሮ ዘይት በቀር ምንም የለም» አለች። ነገር ግን እንዴት እንደምትጠቀምበት ብቻ ብታውቅ ኖሮ ያ ማሰሮ ዘይት ለችግሮችዋ ሁሉ በቂ ነበር።

በእውነትም መንፈስ ቅዱስን ይወክል ነበር፤ የምሳሌውም ታላቅ ትምህርት እንዴት እንደምንጠቀምበት ብቻ ብናውቅ መንፈስ ቅዱስ ለችግሮቻችን ሁሉ በቂ እንደ ሆነ ነው።

የሚያስፈልጋት ሁሉ የሚትረፈረፈውን የሚይዙ በቂ ዕቃዎችን ማግኘትና ከዚያም ሁሉም እስኪሞሉ ድረስ ማፍሰስ ብቻ ነበር።

እንዲሁም መንፈስ ቅዱስ የሚወሰነው እርሱን ለመቀበል ባለን አቅም ብቻ ነው፤ እግዚአብሔር ታላቅ ሙላት እንዲኖረን ሲፈልግ ታላላቅ ችግሮችን በመፍጠር ለእርሱ ስፍራ ማዘጋጀት ግድ ይለዋል።

እግዚአብሔር በሚደርሱብን ችግሮችና በሚገጥሙን መከራዎች በመንፈስ ቅዱሱ የሚሞሉ አዳዲስ ዕቃዎችን ይልክልናል። እነዚህ እግዚአብሔር ከራሱ አብልጦ እንዲሰጠን የእግዚአብሔር ዕድሎች ናቸው፤ ስንገጥማቸውም ለእያንዳንዱ አዲስ ችግር በታላቅ ሙላት ወደ እኛ ይመጣል።

ጌታ ሆይ፣ በአስቸጋሪ ሁኔታዎቼ ሁሉ አንተን እንዳይ፣ ከጸጋህም አብልጠው የሚይዙ ዕቃዎች እንዳደርጋቸው እርዳኝ።

ኦገስት 27

«ስለ ነፍሳችሁ … አትጨነቁ» (ማቴዎስ 6:25)።

ጌታ አሁንም የተናቁትን ነገሮች ይጠቀማል። «ናዝራዊ» እና «ክርስቲያን» የሚሉት ስሞች ራሳቸው በአንድ ወቅት የንቀት ቅጽል ስሞች ነበሩ። ማንም ሰው የእግዚአብሔር ከፍተኛ አሳብ ኖሮት በዘመኑ ትውልድ ዘንድ ተወዳጅ ሊሆን አይችልም። ከሁሉ ይበልጥ የተሰደቡ ሰዎች ብዙ ጊዜ ከሁሉ ይበልጥ ጥቅም ላይ የዋሉ ናቸው።

ተወዳጅ ካለመሆንና ካለመረዳት እጅግ የሚበልጡ መዓቶች አሉ። በጥቂቶች ወገን ከመገኘት እጅግ የከፉ ነገሮች አሉ። ከእግዚአብሔር ታላላቅ በረከቶች ብዙዎቹ ከዲያብሎስ የጭፍን ጥላቻና የሐሰት ወሬ ማስፈራሪያዎች በስተ ኋላ ተቀምጠዋል። መንፈስ ቅዱስ ተወዳጅ ያልሆኑ ሰዎችን ለመጠቀም አያፍርም። እርሱ ከተጠቀመባቸውስ ስለ ሰዎች ምን ይገዳቸዋል?

ኦ፣ የእርሱ እውቅና ብቻ ይኑረን፤ የሰው ትኩረት ያን ጊዜ ዋጋው ጥቂት ይሆናል፤ እርሱም የሚያስፈልገንን የሰው እርዳታና ምስጋና ሁሉ ይሰጠናል። ፈቃዱን፣ ክብሩንና ተቀባይነቱን ብቻ እንፈልግ። ለእርሱ እጅግ አስቸጋሪ በሆኑ መልእክቶች እንሂድ፤ እጅግ ዝቅተኛ የሆኑትንም ሥራዎች እንሥራ። እርሱ ቢጠቀምብንና ቢልከን ያ በቂ ክብር ነው። በዚህ ዘመን ነቀፌታውን እየተሸከምን ወደ ሰፈሩ ውጭ እርሱን ለመከተል አንፍራ፤ ከጥቂት ጊዜ በኋላም በምድርና በሰማይ እልፍ አእላፋት ፊት የማይረባ ስማችንን ያውቀዋል።

ኦገስት 28

«በእኛ እንደሚሠራው ኃይል መጠን» (ኤፌሶን 3:20)።

በመንፈስ ቅዱስ በውስጣችን መኖር ከእግዚአብሔር ጋር ወደ አንድነት ስፍራ ስንደርስ ወደ ውጫዊው በረከት ርስት እንገባለን፤ ወደ ርስታችንም ምድር እንገባለን። ያን ጊዜ የሥጋችን ጤናና ብርታት በውስጣዊ ሕይወታችን ኃይል በኩል ይመጣልናል፤ ያን ጊዜ ነፍሳችን እንደሚከናወን እንዲከናወንልንና ጤና እንዲኖረን የተጸለየው ጸሎት ይፈጸማል። ያን ጊዜ የእግዚአብሔር መንግሥትና ጽድቁ በውስጣችን ሲሆኑ ሁሉም ነገር ይጨመርልናል።

የእግዚአብሔር ውጫዊ ሥራ ሁልጊዜ በእኛ ከሚሠራው ኃይል ጋር እኩል ይራመዳል። እግዚአብሔር በሰው ነፍስ ውስጥ ሲነግሥ ዲያብሎስና ዓለም ፈጥነው ያውቁታል። ኃይላችንን ማስተዋወቅ አያስፈልገንም። ኢየሱስ ሊሰወርም አልተቻለውም፤ በመለኮታዊ ኃይልና ንጽሕና የተሞላች ነፍስም ለተራቡ ልቦችና ለሚሠቃዩ ሕይወቶች የመሳቢያ ማዕከል ልትሆን ይገባታል።

በውስጣችን በሚኖረው ክብሩ እንቀበለው፤ እናውቀውም፤ ያን ጊዜም ይህ ለሕይወታችን በሙላቱ ሁሉ የሚያስገኘውን ሁሉ የራሳችን እናደርጋለን። ጌታ ሆይ፣ «የኃይልህን መሰወሪያ» ስጠኝ፤ ክርስቶስም በእኔ ይክበር።

ኦገስት 29

«መታዘዝ ከመሥዋዕት … ይበልጣል» (1ኛ ሳሙኤል 15:22)።

እንግዲህ ፈውሳችን ስለ መታዘዝ የሚሰጥ ልዩ ብድራት ሆኖ ተገልጧል። ስለዚህ ጌታን ደስ ልናሰኘውና እርሱን ደስ የሚያሰኙት የሚያገኙትን ዋጋ ልናገኝ ብንወድድ፣ እንደ ምስጋናችን በእርሱ ዘንድ የተወደደ አገልግሎት የለም።

ሁልጊዜ በደስታና በምስጋና ልብ እንገናኘው፤ እርሱም ያንን በፊታችን ጤና፣ በሚፈነድቀውም ሕይወትና በሚፈልቀው ጤና መልሶ ያንጸባርቀዋል፤ ይህም የደስተኛ ልብ ማስተጋቢያ ብቻ ነው።

ደግሞም ምስጋና ለእምነት ከሁሉ የተሻለ ዝግጅት ነው። መታመን በሚያመሰግን ልብ ውስጥ በራሱ ያድጋል። ምስጋና በመንገዱ ፀሐያማውን ወገን ይይዛል፤ የእግዚአብሔርንም ብሩህ ገጽታ ይመለከታል፤ በእርሱ ልንታመን የምንችለውም በዚህ ብቻ ነው። አለማመን ችግሮቻችንን ይመለከታል፤ እነርሱም በእርግጥ ተራሮች ይመስላሉ፤ እምነትም በሚታየው ነገር ተስፋ ይቆርጣል። የሚያመሰግን ዝንባሌ ሁልጊዜ ደስ የሚያሰኝ አንዳች ምክንያት ያገኛል፤ ጨለምተኛው ግን እጅግ በደመቀው ሰማይ ውስጥ ደመናን፣ እጅግ በጣፈጠው ሽቱ ውስጥም ዝንብን ያገኛል። የደስተኛነትን መንፈስ እናዳብር፤ ያን ጊዜም በእግዚአብሔርና በሕይወታችን የሚያበረታታን ብዙ ነገር እናገኛለን፤ ለጥርጣሬ ወይም ለፍርሃት ስፍራ አይኖረንም።

ኦገስት 30

«ይህን ብታውቁ፥ ብታደርጉትም ብፁዓን ናችሁ» (ዮሐንስ 13:17)።

ከተሰጠ ፈቃድ፣ ለእግዚአብሔር ከተተወ ምርጫ፣ ከተተወ ዓለም፣ ዓለምን የሚያሳልፍና የተወውን ምድር እንደሚወርስ የሚያውቅ የዋህና ትሑት ልብ የሚመጣውን ዕረፍት ጥቂት ታውቃለህ! ጽድቅን መራብና መጠማት፣ ዓለማዊ ተድላ ሊሰጠው በማይችል እርካታ መጥገብ ለበረከቱ የሚሰጠውን ጣዕም፣ ከዚያም ወደ የሚምሩት፣ ይቅር የሚሉት፣ «ከሚቀበል ይልቅ የሚሰጥ ብፁዕ ነው» የሚለውን የተማሩ ልቦች፣ «መተው ሁለት ጊዜ መያዝ ነው» ብለው ያገኙ፣ ሌሎችን መባረክም ሁለት እጥፍ መባረክ እንደ ሆነ የተረዱ ሕይወቶች ወደሚያገኙት ወደ ከፍተኛው ብፅዕና መውጣትን ጥቂት ታውቃለህ!

አዎን፣ በዚህ የብፅዓን አክሊል ውስጥ ከሌሎቹ ሁሉ ይበልጥ የሚያበራ አንድ ዕንቍ ገና አለ። እርሱም ወደ አልማዝ የተለወጠው የእንባ ጠብታ፣ ወደ ሰማይ ዘላለማዊ አክሊል ቀይ ዕንቍ የተለወጠው የደም ጠብታ ነው። ይህም ከኢየሱስ ጋር መከራን የመቀበል ደስታ፣ ከዚያም በሚትረፈረፈው ደስታ ውስጥ ኀዘንን ሁሉ መርሳት ነው፤ ይኸውም ከሰማያዊው ፓስካል ጋር ሆነን የትኛውን አስቀድመን እንደምንል እስክናጣ፣ ስለዚህም ሁለቱንም በአንድነት፦ «እንባ በእንባ ላይ፣ ደስታ በደስታ ላይ» እስክንል ድረስ ነው።

ኦገስት 31

«በዘላለምም መንገድ ምራኝ» (መዝሙር 139:24)።

በሁለት የተለያዩ ሕይወቶች መካከል፣ በማያቋርጥ ድልና በተደጋጋሚ ድል መካከል ብዙ ጊዜ የሚታየው ልዩነት ጥቂት ይመስላል። ነገር ግን ያ አንድ ትንሽ ልዩነት የስኬትን ወይም የውድቀትን ዓለም ይፈጥራል። አንደኛው መለኮታዊ ነው፤ ሌላው ሰብአዊ ነው፤ አንደኛው የዘላለም መንገድ ነው፤ ሌላው ግን የሚያልፈውና ፍጹም ያልሆነው ነው። እግዚአብሔር ወደ ዘላለሙ መንገድ ሊመራን፣ ሊያጸናንና እንደ እርሱ የማንነቃነቅ ሊያደርገን ይፈልጋል። እጅግ ትንሹ እጅ መስጠት ምን ያህል ከባድ እንደ ሆነ ጥቂት እናውቃለን። ወደ ታች በሚወርድ ጕዞ የመጀመሪያው እርምጃ ብቻ ነው፤ የት እንደሚያበቃም እግዚአብሔር ብቻ ያውቃል።

«ወደ ጥፋት ከሚያፈገፍጉ» ሳንሆን «ነፍሳቸውን ሊያድኑ ከሚያምኑቱ» እንሁን።

ዛሬ የምታገኘው ድል ለነገው ታላቅ ድል መንገድ እያዘጋጀ ነው፤ ዛሬ የምትሰጠው እጅም በሚመጡት ቀናት ለከፋ ሽንፈት በር እየከፈተ ነው። እንግዲህ ከተባረከው ጌታችን የተቀበልነውን ሁሉ ለጥበቃው አደራ እንስጥ፤ እንዲያጸናንና የምንመካበትን ተስፋ እስከ መጨረሻው አጽንተን እንድንይዝ አጥብቆ እንዲይዘንም እርሱን እንቀበል።