ጁን

ጁን 1

«የሕግ ጽድቅ በእኛ ይፈጸም ዘንድ» (ሮሜ 8:4)።

ውድ ወዳጆች ሆይ፣ ከእናንተ አንዳንዶቹ የምትሠሩትን ስሕተት ታውቃላችሁን? አንዳንዶቻችሁ፦ «ጥሩ ሰው መሆን ለእኔ አይቻለኝም፤ ፍጹም የሆነ ሰው ከቶ የለም፤ መሞከሬም ምንም አይጠቅመኝም» ትላላችሁ። ብዙዎቻችሁ የምትሠሩት ስሕተት ይህ ነው። በመጀመሪያው ዓረፍተ ነገር፣ «ፍጹም የሆነ ሰው ከቶ የለም» በሚለው እስማማለሁ፤ በሁለተኛው ግን፣ «መሞከር ምንም አይጠቅምም» በሚለው አልስማማም። ልናገኘው የምንችል መለኮታዊ ጽድቅ አለ። ኃጢአትህን ይቅር የሚለውን ብቻ ማለቴ አይደለም—ያንንም አምናለሁ—ነገር ግን ከዚያ እጅግ የሚበልጥ ነገር ማለቴ ነው፤ ወደ ነፍስህ ገብቶ ከሁለንተናህ ጅማቶች ጋር የሚዋሐደውን ማለቴ ነው፤ ክርስቶስን ማለቴ ነው፤ ሕይወትህን፣ ንጽሕናህን፤ ክርስቶስ እንደሚሰማው እንዲሰማህ፣ ክርስቶስ እንደሚያስበው እንድታስብ፣ ክርስቶስ እንደሚወድደው እንድትወድድ፣ ክርስቶስ እንደሚጠላው እንድትጠላ፣ «ከመለኮት ባሕርይ ተካፋዮች» እንድትሆንም የሚያደርግህን ማለቴ ነው። የእግዚአብሔር ጽድቅ ይህ ነው፤ «የሕግ ጽድቅ በእኛ ይፈጸም ዘንድ»—በእኛ አማካይነት ሳይሆን በውስጣችን፤ እጆቻችንና እግሮቻችን ብቻ ሳይሆኑ ውስጣዊ ዝንባሌዎቻችን፣ ምኞቶቻችን፣ ባሕርያችንም ራሱ ከእርሱ ባሕርይ ጋር ተስማምተው ይፈልቃሉ። ውድ ወዳጆች ሆይ፣ እርሱን አግኝታችሁታልን? ዛሬ ልባችሁን ብትከፍቱ መጥቶ ቅን የሆነውን ነገር ሁሉ በውስጣችሁ ይፈጽማል።

ጁን 2

«እንግዲህ ጌታን ክርስቶስ ኢየሱስን እንደ ተቀበላችሁት በእርሱ ተመላለሱ» (ቆላስይስ 2:6)።

የመንፈሳዊ ሕይወት እምብርት ይህ ነው። ይህ ከውስጣዊ ስሜት ሁኔታ ይልቅ በልብ ውስጥ ያለ ሕይወት ነው። ክርስቶስ ስለ እኛ መሆኑ የመዳናችን መሠረትና የመጽደቃችን ምንጭ ነው፤ ክርስቶስ በእኛ መሆኑ ደግሞ የመቀደሳችን ምንጭ ነው። ይህ እውን በሆነ ጊዜ «ሞታችኋልና»፤ የራስህ ሁኔታ፣ ስሜትህና አቅምህ የሞተ ሰው ሁኔታ ከሚታመንበት በላይ ከእንግዲህ የሚታመንበት አይሆንም፤ ነገር ግን «ሕይወታችሁም በእግዚአብሔር ከክርስቶስ ጋር ተሰውሮአልና»። ሁልጊዜ ለአንተ እንኳ የሚገለጥ አይደለም። በእርሱ ውስጥ ተሰውሮአል፤ ተጠቅልሎአል፤ ታቅፎአልም፤ ስለዚህ የሚታየውና የሚጸናው በእርሱ ስትኖር ብቻ ነው። እንዲያውም «ሕይወታችሁ የሆነ ክርስቶስ» ራሱ ሁልጊዜ ሊጠብቀው፣ የሚያስፈልግህም ሁሉ ከእግዚአብሔር ዘንድ ሊሆንልህ ይገባል። ስለዚህ የክርስቲያን ሕይወት እንድትድን ወደ ክርስቶስ መምጣትና ከዚያም መቀደስህን በራስህ ለመፈጸም መቀጠል አይደለም፤ ነገር ግን ለይቅርታህና ለመዳንህ እንደ ተደገፍህና በቀላሉ እንደ ታመንህ፣ እንዲሁ ተደግፈህና በቀላሉ ታምነህ፣ «ጌታን ክርስቶስ ኢየሱስን እንደ ተቀበላችሁት በእርሱ ተመላለሱ» እንደ ተባለ በእርሱ መመላለስ ነው።

ወዳጆች ሆይ፣ ገና ለጀመረው ቀን ሥራችንን ምንኛ ባቀለለልን ነበር፤ ሕይወታችንን አንድ እርምጃ በአንድ ጊዜ፣ ቅጽበቶቻችንንም አንድ በአንድ ብንኖር።

ጁን 3

«መንፈስ ቅዱስ በእናንተ ላይ በወረደ ጊዜ ኃይልን ትቀበላላችሁ» (የሐዋርያት ሥራ 1:8)።

መንፈስ ቅዱስ ካለን ለእኛ ኃይል አለ። እግዚአብሔር ለሰዎች እንድንናገር ይፈልጋል፤ ኃይሉ እንዲሰማቸውና ከቶ እንዳይረሱት አድርገን። እግዚአብሔር እያንዳንዱ ክርስቲያን ፍሬያማ እንዲሆን፣ በክርስቲያን ሥራ እውነተኛ መዝገብና ውጤት ውስጥ ዋጋ ያለው እንዲሆን ያስባል። ውድ ወዳጆች ሆይ፣ እግዚአብሔር ወደዚህ የላከህ አንተ ራስህ ኃይል እንድትሆን ነው። ከእናንተ መካከል ከማሽኑ አስፈላጊ መንኰራኵሮች አንዱ ያልሆነ፣ እግዚአብሔርም የጠራውን ሁሉ ሊፈጽም የማይችል አንድ እንኳ የለም። እግዚአብሔር ከሰው የሚጠብቀው፣ ያንንም ለማድረግ ለሰውዬው ኃይልን የማይሰጠው አንድ ነገር እንኳ እንደሌለ በሙሉ ልቤ አምናለሁ። እግዚአብሔር በአንተ ወይም በእኔ ላይ የሚያቀርበው፣ እርሱ ራሱ ከኋላው የማይቆምለትና ያዘዘውን የማይሰጥበት አንድ ጥያቄ እንኳ የለም። ክርስቶስ ኢየሱስ በኖረና በሞተ፣ መንፈስ ቅዱስንም በላከ ጊዜ ለሚያስፈልገን ሁሉ የሚበቃ አቅርቦትን እንደ ላከ፣ የእግዚአብሔርንም አቅርቦት ብንወስድ በክርስቲያን ሕይወት ውስጥ ለውድቀት ስፍራ እንደሌለ አምናለሁ። ወደ ሰማይ ያረገው ኢየሱስና በውስጣችን የሚኖረው የእግዚአብሔር ጉልበት፣ ሕይወትና ብቃት የሆነው መንፈስ ቅዱስ ሊመጣ ለሚችል ችግር ሁሉ በቂዎች ናቸው። ይህን ታምናለህን? የምታምን ከሆነ ያለ ምንም ገደብ ወደ ልብህ አስገባው፤ ዛሬም በኃይሉ እንዲገዛህና በአንተ እንዲሠራ ፍቀድለት።

ጁን 4

«ኢየሱስን ተመልክተን» (ዕብራውያን 12:2)።

ሁልጊዜ ኢየሱስን መመልከት ያስፈልጋል፤ ወይም የጀርመንኛው መጽሐፍ ቅዱስ እንደሚለው፣ ከሌላው ነገር ዞር ብሎ ኢየሱስን መመልከት ያስፈልጋል፤ ማለትም ከክፉው ዞር ብሎ መመልከት፣ እርሱን ለማየት እምቢ ማለት፣ አእምሮም ለአንዲት ቅጽበት እንኳ በእርሱ ላይ እንዲያርፍ አለመፍቀድ ነው። እንደ ሥጋ ሽፋሽፍት ሁሉ የአእምሮ ሽፋሽፍት ሊኖረን ይገባል፤ እንደ ጋሻ ሆኖ ክፉ ነገር እንዳይገባ የሚከለክል፤ ወይም በጫካ ውስጥ የጠላትን የመጀመሪያ አደጋ እንደሚመልስ በእንጨት አጥር የታጠረ ሰፈር። የዓይናችን ሽፋሽፍት ጥቅም ይህ ነው፤ ከነፍስም ጋር እንዲሁ ሊሆን ይገባል። ብዙዎች መንፈሳዊ ዓይኖች እንዳሏቸው የሚያውቁ አይመስሉም። አንድ ሰው ሽፋሽፍታቸውን እንደ ቈረጠባቸው ሆነው በዓለም ውስጥ ይመላለሳሉ፤ በጎውንም ክፉውንም በአንድነት አፍጥጠው ይመለከታሉ። ዲያብሎስ ክፉ ሥዕሎቹን ይዞ መጥቶ እንዲመለከቱ ያዝዛቸዋል። ሳንረክስ ክፉን ልንመለከት አንችልም። አንዳንድ ጊዜ በመንገድ ስንሄድ በዚያ ያሉ አንዳንድ ሥዕሎችን ማየታችን በነፍስ ላይ ርኵሰታቸውን ስለሚጥል፣ ለመንጻት በኢየሱስ ደም ለሰዓታት መታጠብ እንደሚያስፈልገን ይሰማናል። ለኃጢአት ፈቃድ አልሰጠንም፤ ነገር ግን ማየቱ ብቻ አርክሶናል። ለዚህ መፍትሔው ቈርጦ በጽናት በውስጥ ክርስቶስን መመልከት ብቻ ነው።

ጁን 5

«አቤቱ፥ ልቤ ጽኑ ነው» (መዝሙር 57:7)።

ሁልጊዜ ደስ አይለንም፤ ነገር ግን ሁልጊዜ ደስታ እንደ ሆነ ልንቈጥረው ይገባናል። ይህ መቍጠር የሚለው ቃል ከመጽሐፍ ቅዱስ ቁልፍ ቃላት አንዱ ነው። ስለ መሞታችን የተነገረውም ያው ቃል ነው። በደስታ ወደ ሕይወት ሊመለስ የሚፈልግ አንድ ነገር በውስጣችን እንዳለ በሕመም እናውቃለን። እኛ ግን ራሳችንን እንደ ሞቱ ልንቈጥርና አሮጌውን ባሕርይ ልንፈራውም ልንታዘዘውም አይገባንም። እንዲሁም የሚመጣብንን ነገር በረከት እንደ ሆነ ልንቈጥረው ይገባናል፤ ደስ ለማለት ቈርጠን፦ «ጌታ ሆይ፥ ልቤ ጽኑ ነው፤ እቀኛለሁ፥ እዘምርማለሁ» እንላለን። ይህ በእምነት ደስ መሰኘት ብዙም ሳይቆይ ልማድ ይሆናል፤ የደስታንም መንፈስና ሳይገፋፉት የሚፈስሰውን የምስጋና ትርፍርፍ ሁልጊዜ በፍጥነት ያመጣል።

ያን ጊዜ በለስ ብትደርቅ፣ በወይኑም ፍሬ ባይገኝ፣ የወይራም ሥራ ቢጐድል፣ እርሻዎችም ምንም ባያፈሩ፣ መንጋዎችም ከበረታቸው፣ ከብቶችም ከሜዳ ቢጠፉ፣ እኛ ግን በእግዚአብሔር ደስ ይለናል፤ በመድኃኒታችንም አምላክ ሐሤት እናደርጋለን።

የዘላለም ተራሮች ቢፈልሱ፣ ምድርም ራሷ ብትወገድ፣ የፍቅሩን ቸርነት ወይም የዘላለም ፍቅሩን ምንም ሊለውጠው አይችልም።

ጁን 6

«ራሱን ባዶ አደረገ» (ፊልጵስዩስ 2:7፣ የተሻሻለው የእንግሊዝኛ ትርጉም)።

ወደ መንግሥቱ ጽድቅ የመጀመሪያው እርምጃ «በመንፈስ ድሆች» መሆን ነው። ቀጣዩ ደግሞ ጥቂት ጠለቅ ያለ ነው፤ «የሚያዝኑ»። ምክንያቱም አሁን ለመቀረጽ የምትመች መሆን አለብህ፤ መሰበር አለብህ፤ ጌታ ሊቀርጸው በሚችለው በእሳት ውስጥ እንዳለ ብረት መሆን አለብህ፤ ስለዚህ ዓመፃህን ማየት ብቻ አይበቃም፤ ነገር ግን በጥልቅ ሊሰማህ፣ በጥልቅ ልትጸጸትበት፣ በጥልቅ ልታዝንበት፣ ኃጢአት ወደ ሕይወትህ መግባቱም ትንሽ ነገር እንዳልሆነ ልትቀበል ይገባሃል። እንዲሁ እግዚአብሔር ነፍስን ወደ ጽድቁ ይመራታል። አብዛኛውን ጊዜ የሚመራት በአንዳንድ ፈተናዎችና መከራዎች በኩል ነው። ይህም በአብዛኛው ከመለወጥ በኋላ ይመጣል። ነፍስ ከመዳንዋ በፊት ጥልቅና ታላቅ መከራ ሊደርስባት ግድ ነው ብዬ አላስብም። እንደ ዳነች ባወቀ ጊዜ፣ ተቀባይነት እንዳገኘች በተረዳች ጊዜ፣ ተግሣጹን በማትፈራበት ጊዜ፣ እጁ የቍጣ እጅ ሳይሆን የፍቅር እጅ በሆነ ጊዜ ወደ እሳቱ የሚያስገባት ይመስለኛል። ኦ፣ ያን ጊዜ እግዚአብሔር ዝቅ ያደርግሃል፤ በመንፈስ ድሃም ያደርግሃል፤ ወደ ሦስተኛው እርምጃ እስክትደርስ ድረስ ያሳዝንሃል፤ ይህም የዋህ፣ የተሰበረ፣ ራሱን የሰጠ፣ የሚገዛ፣ ፈቃደኛ፣ ራሱን ያስረከበና በእግሩ ሥር የተዋረደ ሆኖ፦ «ጌታ ሆይ፥ ምን አደርግ ዘንድ ትወዳለህ?» ብሎ መጮኽ ነው።

ጁን 7

«ስትሄዱ ባዶአችሁን አትሄዱም» (ዘጸአት 3:21)።

በእውነት ባዶ በሆንን ጊዜ በራሱና በመንፈስ ቅዱስ እንድንሞላ ይወዳል። በራሳችን ምንም በጎ ነገር እንደሌለ ማወቅ እጅግ የከበረ ነው፤ ነገር ግን ኦ፣ ታላቁን ቸርነቱንስ ደግሞ እናውቃለንን? የራሳችንን አለመቻል ለማመን የተዘጋጀን ልንሆን እንችላለን፤ ነገር ግን የእርሱን መቻል ለማመን እንዲሁ ተዘጋጅተናልን? «በገዛ እጃችን እንደሚሆን አንዳችን እንኳ ልናስብ ራሳችን የበቃን አይደለንም» ሊሉ የሚችሉ ብዙ ክርስቲያኖች አሉ፤ ነገር ግን «ብቃታችን ከእግዚአብሔር ነው» ሊሉ የሚችሉት ቍጥር እጅግ ጥቂት ነው ብዬ እፈራለሁ።

በአንተ ውስጥ ያለውን ጕድለት ሁሉ ሊሞላ እንደሚችል እርግጠኛ ነህን? ወይስ አንተ ራስህ ልትሞላው እንደሚገባህ ይሰማሃል? ኤልሳዕ ባዶዎቹን ዕቃዎች ወስዶ ለአገልግሎት ወደ ጎን ከመቀመጣቸው በፊት እንደ ሞላቸው፣ እግዚአብሔር አሁን በልብህና በሕይወትህ ያለውን ጕድለት ሁሉ እንደሚሞላ፣ ስለዚህም መሰናከል ሁሉ እንደ ተወገደና ለአገልግሎቱ ኃይል እንደ ተሰጠህ ታምናለህን? አዳኛችን በቃና ጋኖቹ እስከ አፋቸውም እንዲሞሉ አዘዘ። ከዚያም ውኃው ወደ ወይን ጠጅ ተለወጠ፤ ነገር ግን ዕቃዎቹ እስኪሞሉ ድረስ አልሆነም። እግዚአብሔር ልጆቹ ሁልጊዜ የተሞላ ልብ እንዲኖራቸው ይፈልጋል።

ጁን 8

«የእንጀራ እህል ይደቀቃል» (ኢሳይያስ 28:28)።

ገበሬ የግጦሽ ሣርን ሰብስቦ በከባድ መውቂያ አይደቅቀውም። በስንዴው ላይ ግን ብዙ ይደክማል። እንዲሁ እግዚአብሔር ብዙ ሊጠቅሙት ባሉ ሰዎች ላይ ብዙ ይደክማል። በእነርሱ ውስጥ ይህን ተግሣጽ የሚፈልግ ባሕርይ አለ። የእንጀራ እህል ለምግብ እንዲበቃ በሚያደርገው በጥበበኛና በሚለይ ጥንቃቄ ቢያዝ አትደነቅ። የሚወስደውን መንገድ ያውቃል፤ በሚሰጠውም ጥበቃ ውስጥ ወሰን የሌለው ርኅራኄ አለ። ያለህበትን እቶን ሙቀቱ ከመጠን በላይ እንዳይሆን ይጠብቃል። ለማንጻት የሚበቃ እንዲሆን ይፈልጋል፤ ከዚያም ይወገዳል። እርሱ ፍጥረታችንን ያውቃል። ለሰው ሁሉ ከሚሆነው በቀር ምንም ፈተና እንዲደርስብን አይፈቅድም፤ እንድንታገሠውም እንድንችል ከፈተናው ጋር መውጫውን ደግሞ ያደርግልናል። በዚህ በታላቁ ገበሬ ተግሣጻዊ ፍቅር ታምናለህን? የሕይወትህንስ አመራርና አስተዳደር ለእርሱ አደራ ሰጥተኸዋልን? ኦ፣ በዙሪያህ ባሉት ሰዎች መቅናትህንና መታወክህን ምነው ብትተው! አንድ ቀን ስላመጡልህ ሥልጠናና በረከት ደስ ይልሃል።

ጁን 9

«እናንተ የዓለም ብርሃን ናችሁ» (ማቴዎስ 5:14)።

የዓለም ብርሃናት፣ ብርሃን ተሸካሚዎች፣ አንጸባራቂዎች፣ መቅረዞች፣ መብራቶች ተብለናል። እኛ ራሳችን መቀጣጠል አለብን፤ ከዚያም እንነድዳለን፤ ለሌሎችም እናበራለን። ዓለም ያላት ብቸኛ ብርሃን እኛ ነን። ጌታ ራሱ ወርዶ ለዓለም ብርሃን ሊሰጥ ይችል ነበር፤ እርሱ ግን ሌላውን መንገድ መርጦአል። በእኛ በኩል ሊልከው ይፈልጋል፤ እኛ ባንሰጠው ዓለም አያገኘውም። ለጎረቤቶቻችን ዘወትር ብርሃን ልንሰጥ ይገባናል። መቼ እንድናበራ የሚነግረን ተወርዋሪ ኮከብ እግዚአብሔር በሰማይ ላይ አያኖርም። በቤትም ሆነ በማኅበራዊ ክበብ፣ ወይም በቤተ ክርስቲያን ባለን ስፍራ፣ ባለንበት ሁሉ ዘወትር ብርሃን ልንሰጥ ይገባናል። ለዚህ ሌላ ዕድል ላናገኝ እንደምንችል ሁልጊዜ ሊሰማን ይገባል፤ ስለዚህም ሁልጊዜ ለእርሱ እየነደድንና እያበራን ልንኖር ይገባናል። መብራቶቻችን የተዘጋጁ፣ የሚነድዱና በመንፈስ ዘይት የተሞሉ ይሁኑ። ከሁሉ በላይ ለጠፉት ሰዎች የማይቋረጥ ብርሃን እንሁን።

ፀሐይ ለዘላለም በምታበራበት፣ ሌሊትና ጨለማ በማይመጡበት፣ ቀኑም ከእንግዲህ በማያሽቈለቍልበት በተምናሴራ ልኑር።

ጁን 10

«ይህ ሁሉ እንዲያስፈልጋችሁ የሰማዩ አባታችሁ ያውቃልና» (ማቴዎስ 6:32)።

ክርስቶስ ለመንፈሳዊ ነገሮች ከምናደርገው መታመን ይልቅ ለምድራዊ ነገሮች የምናደርገውን መታመን አያሳንሰውም። እንዲያውም በእርሱ ላይ ብዙ አጽንዖት ያደርጋል። ለምን? ስለ እነርሱ እግዚአብሔርን መታመን ይበልጥ አስቸጋሪ ስለ ሆነ ብቻ ነው። በመንፈሳዊ ጉዳዮች ራሳችንን ልናታልል፣ ሳንታመን እንደምንታመን ልናስብ እንችላለን፤ ስለ ቤት ኪራይና ስለ ምግብ፣ ስለ ሥጋችንም ፍላጎቶች ግን እንዲህ ልናደርግ አንችልም። እነርሱ መምጣት አለባቸው፤ አለዚያ እምነታችን ይወድቃል። ገና ሩቅ ባሉ ነገሮች እንደምንታመነው መናገር ቀላል ነው፤ እምነት የሚጨበጥ መልስ ማምጣት በሚገባው ነገር ግን ቀልድ ሊኖር አይችልም። ፀሐይ ስታበራ ለሚያስፈልገን ነገር እምነት እንዲኖረንና እርሱን እንድንታመን ቀላል ነው። ነገር ግን የሚያበሳጩን፣ የሚፈትጉንና የሚያስጨንቁን አንዳንድ ነገሮች ይነሡ፤ እውነተኛ መታመን እንዳለን ወይም እንደሌለን ቶሎ እናውቃለን። ስለዚህ የዕለት ተዕለት ሕይወት ነገሮች በእግዚአብሔር ላይ ያለን እውነተኛ እምነት መፈተኛዎች ናቸው፤ እርሱም ብዙ ጊዜ በሚጨበጡ ነገሮች—በገንዘብና በቤት ኪራይ፣ በምግብና በልብስ—ልንታመነው በሚገባን ስፍራ ያኖረናል። በዚህ ፈጽመህ የማትታመን ከሆንህ በእንደዚህ ያሉ ፈተናዎች ውስጥ በተገባህ ጊዜ ትወድቃለህ። በሳምንቱ ስድስት የተለመዱ ቀናት ሁሉ እግዚአብሔርን ለሁሉ ነገር ትታመነዋለህን?

ጁን 11

«የወጣትነትህ ጠል አለህ» (መዝሙር 110:3)።

ኦ፣ ትናንሽ ነገሮች ከእንግዲህ ከቶ እንዳያበሳጩህ የሚያደርግ እንዲህ ያለውን የእርሱን ራእይ ምነው ብታገኝ! እጅግ ያስጨነቁህ ጥቃቅን ጭንቀቶችና የማይረቡ ከንቱ ነገሮች ስለ እነርሱ እንዲህ አብዝተህ ማሰብ መቻልህ እንዲያስደንቅህ ሊያደርጉህ ይገባ ነበር። ኦ፣ የእርሱ የወጣትነት ጠል ቢኖርህ እንደ ማለዳ ወጥተህ የክቡር ቀንን ተስፋ ትፈጽም ነበር! ይህን ማድረግ እንደሚቻል ካየን ወዲህ በሕይወት ውስጥ እንዴት ያለ ለውጥ ሆኖአል! አሁን ትናንሽ ችግሮች ሲመጡ ወደ ክርስቶስ ጥቂት ይበልጥ መቅረብ፣ ከዚያ የሕይወት ምንጭ ጥቂት ይበልጥ መጠጣት፣ ወደዚያ አፍቃሪ ልብ ጥቂት ይበልጥ መጠጋት፣ ከእርሱም የእረፍትንና የብርታትን ታላቅ ጕንጭ መሳብ እንዴት ቀላል ይመስላል! ለሥራ አእምሮን እንዴት ያጠራዋል! ከብደህ፣ ደንዝዘህና ደክመህ እንዲህ ወደ እርሱ ስትመጣ እንዴት ታርፋለህ፤ ለሥራም ተዘጋጅተህ ዘልለህ ለመውጣት ትችላለህ። ሕያው ራሳችን ከቶ እንደማይደክም ማሰብ እንዴት ያነቃቃል! እንደ ቀድሞው ሁሉ አዲስ ነው፤ ክቡር ድል አድራጊ ነው፤ ሁልጊዜ ድል የሚነሣ ክርስቶስ ነው። ዛሬ ይውሰድህ፤ እርሱም የማይሸነፍ መሪ መሆኑን በእርሱ እንድታይ ያደርግሃል!

ጁን 12

«ኢየሱስን ልናይ እንወዳለን» (ዮሐንስ 12:21)።

በሚመጡት ቀናት ለእኛ ስለ ተዘጋጁት ነገሮች ሁሉ ለእርሱ ክብር ይሁን። ስለ ወደፊቱ የአገልግሎት ራእዮች ሁሉ፣ በቅርብም በሩቅም ስላሉት መልካም የማድረግ ዕድሎች ለእርሱ ክብር ይሁን። አዳኛችን በፊቱ ስላለው ደስታ መስቀልን ሊንቅ ቻለ። ከፍ ወዳለው ስፍራ ደርሰን ከራእይ ተራራ ላይ ሆነን የሩቁን አገር ሁሉ ልንመለከት እስክንችል ድረስ ወደ እርሱ ቀና ብለን እንመልከት፤ ወደ እርሱም እንውጣ። በሚመጣው ዘመን ሁሉ ንጉሡን በውበቱ ልናይበት የማንችል አንድ ነገር እንኳ አይደርስብንም። ሌላ ምንም ነገር እንዳናይ እጅግ እንጠንቀቅ። ይህን ራእይ ስንመለከት የዓይናችን ብሌኖች በእርሱ ስለሚታተሙ ሌላ ምንም ነገር ሊያንጸባርቁ አይችሉም። ትንሹ ልጄ አንድ ጊዜ ወደ እኔ መጥቶ፦ «አባዬ፣ ከመንገዱ ማዶ ያለውን ያን የወርቅ ምልክት ለረጅም ጊዜ ተመልከተው፤ አሁን ደግሞ ያን የጡብ ግንብ ተመልከትና የምታየውን ንገረኝ» አለኝ። «እንዴ፣ የወርቁን ምልክት በጡቡ ግንብ ላይ አየዋለሁ።» እርሱም በዚህ በደስታ ሳቀ። እንዲሁ ኢየሱስን ለረጅም ጊዜ ብንመለከት የእርሱን ነጸብራቅ ሳናይ ሌላ ምንም ነገር ልንመለከት አንችልም። የምናየው ነገር ሁሉ የእርሱ አካል ይሆናል።

ጁን 13

«የከንፈር ጣፋጭነት ትምህርትን ይጨምራል» (ምሳሌ 16:21)።

ሕይወት በአብዛኛው ከቃላት የተሠራ ነው። ቃላት እንደ ሥራዎች ብርቱ ላይሆኑ ይችላሉ፤ ሥራዎች ይበልጥ ታስቦባቸው የሚደረጉ የአሳብ መግለጫዎች ናቸው። ከአዲስ ኪዳን እጅግ ድንቅ ጸሐፊዎች አንዱ፦ «በቃል የማይሰናከል ማንም ቢኖር እርሱ … ፍጹም ሰው ነው» ብሎአል። ይህ ብዙ ጊዜ በክርስቲያን ሕይወት ውስጥ የድል መፈተኛ ነው። በዚህ ያለን ድል ብዙ ጊዜ በምንናገረው ወይም በማንናገረው ነገር ላይ የተመሠረተ ነው። ያዕቆብ ስለ አንደበት «በገሃነምም ይቃጠላል» ብሎአል። ስለዚህ እውነተኛ ክርስቲያን በመንገዱ ጻድቅ፣ በቃሉም ቅን ነው። ሥራዎቹ ወደ ሰዎች ይናገራሉ፤ በንግግሩ ግን ወደ ላይ ይመለከታል፤ እግዚአብሔር ያደምጣልና። ቃላቱ ወደ ላይ ይላካሉ፤ ለፍርድም ይመዘገባሉ። ይህ እውነተኛ ነገር እንደ ሆነ አምናለሁ፤ ደግሞም እንዲህ ጥርት ያሉ የሚመስሉት ከራሳችን በላይ ያሉት ሰማያት፣ ያ ውብ ሰማያዊ ጠፈር፣ እጅግ ስሱ ገጽ እንዳለው የሰም ሰሌዳ እንደ ሆኑ፣ የምንናገረውንም እያንዳንዱን ቃል ምልክት እንደሚቀበሉ፣ ከዚያም እነዚህ ሰሌዳዎች ጠንክረው ለዘላለማዊው ፍርድ እንደሚጠበቁ ማሰብ ይቃጣኛል። ስለዚህ ውድ ወዳጆች ሆይ፣ የተናገርናቸውን ቃላት አንድ ቀን እንደምናገኛቸው ከቶ ሳንረሳ ዓይኖቻችንን ሁልጊዜ ወደ ላይ አቅንተን ልንናገር ይገባናል።

ጁን 14

«የእግዚአብሔር ምሥጢር ለሚፈሩት ነው» (መዝሙር 25:14)።

የእግዚአብሔር ውድ ልጆች ሊማሩአቸው የሚችሉ የመግቦት ምሥጢሮች አሉ። ከእነርሱ ጋር ያለው አያያዙ ለውጭ ዓይን ብዙ ጊዜ ጨለማና አስፈሪ ይመስላል። እምነት ግን ጠልቆ ይመለከትና፦ «ይህ የእግዚአብሔር ምሥጢር ነው። አንተ የምትመለከተው ውጪውን ብቻ ነው፤ እኔ ግን ጠልቄ ተመልክቼ የተሰወረውን ትርጉም ማየት እችላለሁ» ይላል። አንዳንድ ጊዜ አልማዞች ዋጋቸው እንዳይታይ በሻካራ ጥቅሎች ይታሰራሉ። ማደሪያው በምድረ በዳ በተሠራ ጊዜ በውጭ መልኩ ምንም የከበረ ነገር አልነበረበትም። ውድ የሆኑት ነገሮች ሁሉ በውስጥ ነበሩ፤ ሻካራው የአቍስጣ ቍርበት የውጭ መሸፈኛውም በውስጡ ስለያዛቸው ውድ ነገሮች ምንም ፍንጭ አልሰጠም። ውድ ወዳጆች ሆይ፣ እግዚአብሔር አንዳንድ ውድ ጥቅሎችን ይልክልህ ይሆናል። በሻካራ መጠቅለያ ቢታሰሩ አትጨነቅ። በውስጣቸው የተሰወሩ የፍቅርና የቸርነት የጥበብም መዝገቦች እንዳሉ እርግጠኛ ልትሆን ትችላለህ። በውስጡ ጥቂት ድንጋይ ስላለበት ብቻ የወርቅ ቍራጭን የምትጥል ሞኝ አትሁን። የሚልከውን ብንቀበልና በጨለማም ቢሆን በውስጡ ስላለው በጎነት ብንታመነው የመግቦቱን ምሥጢሮች ትርጉም እንማራለን።

ጁን 15

«በነገር ሁሉ ወደ እርሱ ራስ ወደሚሆን ወደ ክርስቶስ እንደግ» (ኤፌሶን 4:15)።

መከር የብስለት ጊዜ ነው። ያን ጊዜ ፍሬውና እህሉ በመጠናቸውም በክብደታቸውም ፈጽመው አድገዋል። ጊዜ የጥሬውን ፍሬ ኮምጣጣነት አለዝቦታል። በበጋ ዝናብና ሙቀት ለስልሶአል፤ ጣፍጦአልም። ፀሐይ በደማቅ ቀለማት አቅልማዋለች፤ በመጨረሻም ተዘጋጅቶና በስሎ በእጅ ላይ ሊወድቅ ደርሶአል። የክርስቲያን ሕይወትም እንዲሁ ሊሆን ይገባዋል። በሕይወት ውስጥ ሊለዝቡና ሊበስሉ የሚገባቸው ብዙ ነገሮች አሉ። ብዙ ክርስቲያኖች በፍሬ የተሞሉ የአትክልት ቦታዎች አሏቸው፤ ፍሬዎቹ ግን ሁሉም ጥሬዎችና ለአፍ የሚኮመጥጡ ናቸው። በውስጣቸው ብዙ በጎ ነገር አለ፤ ነገር ግን ያልተሟላ፣ እጅግ የሚኮመጥጥና የሚጐመዝዝ ነው። ምናልባት በቤትህ ሕይወት አንድ ነገር ይበላሻል፤ አንተም ትደናገጣለህ፣ ትቈጣለህ፣ በእግዚአብሔር ላይ ያለህን መተማመን ታጣለህ፤ ከዚያም በእርግጥ የክርስቲያን ደስታህን ታጣለህ። እነዚህ ነገሮች ጸጸትንና ልዩ ልዩ ጭንቀትን ያመጣሉ። ቀን በቀን የምታዝንባቸው ብዙ ነገሮች አሉ። እንዳልበሰልህና እንዳልለዘብህ ታውቃለህ፤ በመሞከርም እንዲህ ልትሆን አትችልም። ጣፋጭነቱን ልታስገባው አትችልም። ከውስጥ ተሠርቶ መውጣት አለበት።

ጁን 16

«ለእግዚአብሔርና ለገንዘብ መገዛት አትችሉም» (ማቴዎስ 6:24)።

«ለእግዚአብሔርና ለገንዘብ በሚገባ መገዛት አትችሉም» አላለም፤ ነገር ግን ለሁለት ጌቶች መገዛት የሚቻለው ማንም የለም ብሎአል። በመጨረሻ ለአንዱ መገዛትህ አይቀርም። ለእግዚአብሔር ጥቂት የሚገዛ የሚመስለው ሰው ተታልሎአል፤ ለእግዚአብሔር እየተገዛ አይደለም። እግዚአብሔር አገልግሎቱን አይቀበልም። ገና ሳይጨርስ ዲያብሎስ ፈጽሞ ይይዘዋል። የተከፈለ ልብ ሁለቱንም ዓለማት ያጣል። ሳኦል ሞከረው። በለዓም ሞከረው። ይሁዳ ሞከረው፤ ሁሉም ፈጽመው አሳዛኝ በሆነ ውድቀት ወደቁ። ማርያም ግን አንድ ምርጫ ብቻ ነበራት። ጳውሎስ፦ «አንድ ነገር አደርጋለሁ»፤ «ለእኔ ሕይወት ክርስቶስ» ብሎአል። ስለ እንዲህ ያለው ሕይወት እግዚአብሔር፦ «ፍቅሩን በእኔ ላይ አድርጎአልና አድነዋለሁ፤ ስሜንም አውቆአልና ከፍ ከፍ አደርገዋለሁ» ይላል። እግዚአብሔር እርሱን ብቻ ለሚመርጥ ልብ ፍቅሩን በማሳየት ልዩ ደስታ ያገኛል። የዚያ ልብ መታመን ከማፈሩ በፊት ሰማይና ምድር ያልፋሉ። እርሱን ብቻ መርጠነዋልን? ልባችንንስ ሁሉ ሰጥተነዋልን?

ብዙ ጊዜ እንደምትዘምረው፣ በእርግጥ ሁሉ ለኢየሱስ ነውን? ንጉሣዊ ጌታህ እርሱ ነውን? የልብህ ውድ ንጉሥስ እርሱ ነውን?

ጁን 17

«የእግዚአብሔር ክብር ዋጋህ ይሆናል» (ኢሳይያስ 58:8)።

ረዳታችን ሆኖ ከጎናችን ይመጣል፤ እንዲያውም ከዚህ ይበልጣል። በውስጣችን ሊያድር ይመጣል፤ በደማችን ውስጥ ሕይወት፣ በአሳባችን ውስጥ እሳት፣ በውስጣችን ያለ እምነት በመጀመሪያውም በፍጻሜውም ሊሆን ይመጣል። እንዲሁ የድል አድራጊው ዋጋ ብቻ ሳይሆን የድሉ አቅርቦትም ይሆናል። በሕይወታችን ውስጥ አለቃውና ድል ነሺው እርሱ ነው። ከታወከ ማለዳ ያሳረፈን አንዳች እርዳታ አግኝተን ከሆነ ከእርሱ የመጣ ነው። ዓይኖቻችንን ወደ ራሱ ያነሣል፤ ከግድየለሽነት፣ ከቅሬታና ከፍርሃትም ያድነናል። በዚህ በሰማያዊ ውድድር ሁልጊዜ ረዳት እርሱ ነው፤ በሚመጡትም ዘመናት ሁሉ ታላቁ ዋጋ እርሱ ይሆናል። ሕይወታችን ከእርሱ ጋር የተሰወረ ከሆነ እርሱ ያለፈባቸውን መከራዎች እኛም ማለፍ አለብን፤ ነገር ግን ከአቅማችን በላይ ሆነው አናገኛቸውም። አንድ ጊዜ እርሱን የሕይወታችን ብርታትና ሁሉ በሁላችን አድርገን ፈጽመን ከተቀበልነው፣ ቀን በቀን የሚጫኑንን የሚያደናቅፉ ነገሮች ሁሉ ልናስወግድ እንችላለን።

ድል ነሥቻለሁ፣ ድል ነሥቻለሁ፣ ስለ አንተ ድል ነሥቻለሁ፤ ድል ትነሣለህ፣ ድል ትነሣለህ፣ በእኔ በኩል ድል ትነሣለህ።

ጁን 18

«እኔ ታላቅ ሥራ እሠራለሁ፤ ስለዚህ መውረድ አልችልም» (ነህምያ 6:3)።

ሥራ ሲያጣድፍ ትኵረት የሚፈልጉ የሚመስሉ ብዙ ትናንሽ ነገሮች ይመጣሉ። ያን ጊዜ ጸጥ ብሎና ዝም ብሎ ሥራን መቀጠል፣ ትናንሾቹንም ነገሮች ለእግዚአብሔር አደራ መስጠት እጅግ የተባረከ ነገር ነው። እርሱ እንዲህ ላለው መታመን በሚያስደንቅ ሁኔታ ይመልሳል። ነፍስ ለመበሳጨት፣ ለመጨነቅና ጭንቀትን ለማስተናገድ ጊዜ ከሌላት በእግዚአብሔር የማመንን ምሥጢር ተምራለች። አንድን ችግር ለማቅናት ያለ ተስፋ መቍረጥ የሆነ ጽኑ ምኞት ዓይንን ከእግዚአብሔርና ከክብሩ ላይ ያነሣል። አንዳንድ ውድ ሰዎች ለመፈወስ እጅግ ተጨንቀው፣ ፈውሱንም በእምነት የራሳቸው ለማድረግ በመሞከር ብዙ ጊዜ አሳልፈው መንፈሳዊ በረከታቸውን አጥተዋል። እግዚአብሔር እንደነዚህ ያሉትን ነፍሳት የእርሱን ሙሉ በረከት ለመቀበል የሚያበቃ ያህል ፈጽመው ራሳቸውን ከመስጠታቸው በፊት ለመታመም እንኳ ፈቃደኛ መሆን እንዳለባቸው አንዳንድ ጊዜ ማስተማር ይኖርበታል።

ጠላት ብዙ ጊዜ በዚህ ሥራ ይጸናል። ሰንባላጥ ወደ ነህምያ አራት ጊዜ መጣ፤ ሁልጊዜም ያንኑ መልስ ተቀበለ። በጥሩ መልስ መጽናት ይሻላል። ቆም ብለን የተዋጋናቸው ስንቱ ፍርሃቶች በመጨረሻ ምንም ሆነው ተገኙ! ነህምያ ፍርሃት ኃጢአት እንደ ሆነ ተገነዘበ፤ ለእርሱም ሊሸነፍ አልደፈረም።

ጁን 19

«ብድራቱን ይመልስ ዘንድ ለእርሱ አስቀድሞ የሰጠው ማን ነው?» (ሮሜ 11:35)።

የዓለም ክርስቲያን ሴቶች በጣም ጥቂት በሆነ መሥዋዕት በጌታ ግምጃ ቤት ላይ ሚሊዮኖችን ሊጨምሩ ይችላሉ። ውድ እኅቶች ሆይ፣ ለኢየሱስ የመሠዋትን ደስታ አግኝታችኋልን? ለእርሱ ትሰጡት ዘንድ አንዳች ነገር ትታችኋልን? ሀብታችሁን ለኢየሱስ እየሰጣችሁ ነውን? እርሱ ይቀበለዋል፤ ሺህ እጥፍም ይመልስላችኋል። ከታላቅ የገንዘብ ስጦታ ይልቅ በታላቅ መሥዋዕት ላይ ከተመሠረተ ሥራ ጋር መተሳሰር እመርጣለሁ። እግዚአብሔር የጥንቱ ቤተ መቅደሱ በግርማ የቆመበትን ስፍራ የወደደበት ምክንያት አብርሃም በዚያ ልጁን፣ ዳዊትም ሀብቱን ስላቀረቡ ነው። ቤዛነት ለአብና ለሰማያዊው ዓለም እጅግ ውድ የሆነበት ምክንያት የመሠረት ድንጋዩ የቀራንዮ መስቀል ስለ ሆነ ነው። ለእግዚአብሔርም ልብ እጅግ ውድ የሆነውና ወደ ከፍተኛው ክብርና ጠቃሚነት የሚወጣው የክርስቲያን ሕይወት የመሠረቱ መርሕ መሥዋዕትና ራስን መካድ የሆነው ነው። ጌታ እንድንሰጥ የሚያስተምረን ስለዚህ ነው፤ መስጠት መውደድ ነውና፤ ፍቅርም የሕይወት ሌላ ስም ብቻ ነው።

ጁን 20

«እያንዳንዱ በተጠራበት መጠራት እንደዚሁ ይኑር» (1ኛ ቆሮንቶስ 7:20)።

ስለ መጠራታችሁ የምታማርሩ ወይም በሕይወት ለውጦችና መከራዎች የምትበሳጩ እናንተ ሆይ፣ እነዚህ ለውጦች ራሳቸው እግዚአብሔር ስለ እናንተ ያለውን የበረከትና የጠቃሚነት አሳብ የሚፈጽምባቸው መለኮታዊ ዘዴዎች እንዳልሆኑ በምን ታውቃላችሁ? አቂላ ሮሜን ለቅቆ ቤቱንና ሥራውን እንዲያፈርስ ባይገደድ ኖሮ ምናልባት ከጳውሎስ ጋር ከቶ አይገናኝም ነበር፤ በዚህም በመግቦት በተዘጋጀ መገናኘት ወደ ክርስቶስ እውቀትና አገልግሎት አይጠራም ነበር። ሠራተኛ ሰው ባይሆንና የተለመደ ሙያውን ባይሠራ ኖሮ ከሐዋርያው ጋር አይገናኝም ነበር። እግዚአብሔር የጠራቸው በመጠራታቸው መስመር፣ በተለመዱ ተግባሮቻቸውና በሕይወታቸው በመግቦት በመጡ ለውጦች ውስጥ ነበር። እኛንም እንዲሁ ያገኘናል። ከዚያ ለመሸሽ አትታገል፤ ነገር ግን ሐዋርያው እጅግ በሚያምር ሁኔታ እንዳስቀመጠው፦ «እያንዳንዱ በተጠራበት መጠራት እንደዚሁ ይኑር»፤ «እያንዳንዱ በተጠራበት እንደዚሁ ሆኖ በእግዚአብሔር ዘንድ ይኑር»። በአጋጣሚ የሚገጥሙህን ዕድሎች በሚገባ ተጠቀምባቸው።

ጁን 21

«እግዚአብሔርም በቤተ ክርስቲያን አንዳንዶቹን … እርዳታንም … አድርጎአል» (1ኛ ቆሮንቶስ 12:28)።

ሐዋርያው በቤተ ክርስቲያን ስላሉት አገልግሎቶች በዘረዘረው ዝርዝር ውስጥ «እርዳታ» ከ«አገዛዝ» አስቀድሞ ተጠቅሷል። በጸሎት አገልግሎት፣ በመስጠት አገልግሎት፣ በማበረታታት አገልግሎት፣ በሚያበራ ፊትና በዝምታ እጅን በመጨበጥ፣ በትንሽ የማጽናኛ ቃልም፣ ልንረዳ ወይም ቢያንስ ከማደናቀፍ ልንቆጠብ በምንችልባቸው ስፍር ቍጥር በሌላቸው መንገዶች ሁሉ፣ ልንከተላቸው ብንፈልግ ሁላችንም የአቂላንና የጵርስቅላን ዱካዎች ዛሬም ልናገኝ እንችላለን። በሌላው ሰው ሥራ ደስ መሰኘት መቻልና ሕይወታችንን ብዙ ውኃ እንዳላቸው ገባር ወንዞች ወደ ታላላቅ ፈሳሾች ማፍሰስ ታላቅ ጸጋ ነው። እግዚአብሔር ግን እያንዳንዱ ጠብታ ከወዴት እንደ መጣ ያውቃል፤ በታላቁ የብድራት ቀንም ከረዳቶቹ ብዙዎቹ ዋናውን ዋጋ ይቀበላሉ። ወዳጆች ሆይ፣ እየረዳችሁ ነውን? መጋቢያችሁን፣ ወንድማችሁን፣ ባላችሁን፣ እናታችሁን፣ አብሮአችሁ የሚሠራውን እየረዳችሁ ነውን? መከሩስ በመጣ ጊዜ የሚዘራና የሚያጭድም አብረው ደስ ይላቸዋልን?

በቅዱስ ጸሎት፣ በሚረዳ ፍቅርና በደስታ መዝሙር ልትረዳ ትችላለህ፤ ኦ፣ ልትሸከማቸው የምትችላቸው ሸክሞች! ኦ፣ ልትካፈላቸው የምትችላቸው ኀዘኖች! ኦ፣ ገና ልትደፋቸው የምትችላቸው አክሊሎች! ብቻ ብትረዳ።

ጁን 22

«ከሰማይ የወረደ እንጀራ ይህ ነው» (ዮሐንስ 6:58)።

ሙታንን በሚያነሣ በእግዚአብሔር እንጂ በራሳችን እንዳንታመን፥ እኛ ራሳችን የሞትን ፍርድ በውስጣችን ሰምተን ነበር፤ እርሱም ከዚህ ከሚያስፈራ ሞት አዳነን፤ ያድነናልም፤ ደግሞም ገና እንዲያድነን በእርሱ ተስፋ አድርገናል። የጳውሎስ ሕይወት ከተፈጥሮ በላይ የሆነ ምሥጢር ይህ ነበር፤ ከተነሣው ራሱ ከክርስቶስ ብርታት ዘወትር በሥጋው ይቀበል ነበር። ከዮሴፍ መቃብር የተነሣው ሥጋ ለእርሱ በአካል እውን የሆነ ነገርና የሕይወት ኃይሎቹ የማያልቅ ምንጭ ነበር። ከማንም ይልቅ እርሱ የብርታቱን ምሥጢር አካፍሎናል፤ «ከሥጋውና ከአጥንቱ የአካሉ ብልቶች ነንና»፤ «ጌታም ለሥጋ ነው»፤ «ሥጋ ግን ለጌታ ነው»። ድንቅ እውነት! መለኮታዊ የሕይወት መድኃኒትና የዘላለም ወጣትነት ምንጭ! የትንሣኤ መያዣ! የጥንቶቹ የእምነት መዝሙሮችና ቅኔዎች ፍጻሜ! «እግዚአብሔር የሕይወቴ ኃይል ነው፤ ማንን እደነግጣለሁ? ሥጋዬና ልቤ ደከሙ፥ አለቁም፤ እግዚአብሔር ግን የልቤ ኃይል፥ ለዘላለምም እድል ፈንታዬ ነው።» ወዳጆች ሆይ፣ ይህን ምሥጢር ተምረናልን? ሥጋ የለበሰውን የእርሱን ሕይወት በሥጋችን እየኖርን ነውን?

ጁን 23

«አሁን የእግዚአብሔር ልጆች ነን፥ ምንም እንደምንሆን ገና አልተገለጠም» (1ኛ ዮሐንስ 3:2)።

የእግዚአብሔር ልጆች ነን። የተጠራን፣ እንዲያውም በሕግ ልጆች ተብለን የታወጅን ብቻ ሳንሆን የእግዚአብሔርን ሕይወትና ባሕርይ በመቀበል በእውነት የእግዚአብሔር ልጆች ነን፤ ስለዚህም በሰው ባሕርዩ ብቻ ሳይሆን ይልቁንም በመለኮታዊ ዝምድናው የጌታችን እውነተኛ ወንድሞች ነን። «ስለዚህም ወንድሞች ብሎ ሊጠራን አያፍርም።» ለዚያ መብት የሚያበቃንንና የሚገባን የሚያደርገንን ይሰጠናል። ያልተማርንበትና ያልተዘጋጀንበት ስፍራ ውስጥ አያስገባንም፤ ነገር ግን ለክቡሩ ስፍራችን የሚገባ ባሕርይ ይሰጠናል፤ በሙሉና በክቡር ከፍታችን የራሱን መልክ እያንጸባረቅንና በአባቱ ክብር እያበራን በሚመለከተን ጊዜ በእኛ የሚያፍርበት ምክንያት አይኖረውም። አሁን እንኳ በአጽናፈ ዓለም ፊት ሊቀበለንና በምድርና በሰማይ ሁሉ ፊት ወንድሞች ሊለን ደስ ይለዋል። ኦ፣ ይህ ትሑቱን የእግዚአብሔር ቅዱስ እንዴት ያከብረዋል! እርሱ «ወንድሞች ብሎ ሊጠራን አያፍርም» ከሆነ የዓለምን አለመረዳት ምንኛ ጥቂት ልናስብበት ይገባናል!

ስለዚህ ዛሬ ንጉሣዊ ቤተሰቡን ወክለን እንውጣ።

ጁን 24

«የክት ልብስ አለብስሃለሁ» (ዘካርያስ 3:4)።

ለጳውሎስ የክርስቲያን ሕይወት እያንዳንዱ ልምምድ ለእርሱ የተሰጠውና በእርሱ የተኖረው የኢየሱስ ክርስቶስ ጸጋ ብቻ ነበር፤ ስለዚህም ቅድስና ጌታ ኢየሱስን መልበስና በውብ መልእክቶቹ ብዙ ጊዜ ሊገልጻቸው የሚወዳቸውን የፍጹም ጽድቁን ልብሶች ሁሉ መልበስ ነበር። ለቆላስይስ ሰዎች፦ «እንግዲህ እንደ እግዚአብሔር ምርጦች ቅዱሳን ሆናችሁ የተወደዳችሁም ሆናችሁ፥ ምሕረትን፥ ርኅራኄን፥ ቸርነትን፥ ትህትናን፥ የዋህነትን፥ ትዕግሥትን ልበሱ» ይላል፤ ደግሞም፦ «በእነዚህም ሁሉ ላይ የፍጻሜ ማሰሪያ የሆነውን ፍቅርን ልበሱት»። ከእነዚህ ነገሮች አንዱም በእኛ ውስጥ እንዳሉ የተፈጥሮ ባሕርያት ሳይሆን ከኢየሱስ እጅ እንደ ተሰጡ ጸጋዎች ይቈጠራሉ። በሕይወቱ የኋለኞቹ ዓመታት እንኳ፣ ከሩብ ምዕተ ዓመት የበሰለ ልምምድ በኋላ፦ «ስለ ጌታዬ ስለ ክርስቶስ ኢየሱስ ከሁሉ ስለሚበልጠው እውቀት ሁሉን እንደ ጉዳት እቈጥራለሁ፤ ስለ እርሱ ሁሉን ተጐዳሁ፤ ክርስቶስንም እንዳገኝ በእርሱም እንድገኝ እንደ ጕድፍ እቈጥረዋለሁ» ብሎ ሲጮኽ እናገኘዋለን።

ጌታ ሆይ፣ የፍጹም ጽድቅህን ልብስ ለብሰን፣ ልባችንም ከፍጹም ፍቅርህ ጋር ተስማምቶ ዛሬ እንድንወጣ አስችለን።

ጁን 25

«በክርስቶስ ሁልጊዜ ድል በመንሣቱ ለሚያዞረን» (2ኛ ቆሮንቶስ 2:14)።

ድል አድራጊ ሁሉ አስቀድሞ ራሱን ድል የሚነሣ መሆን አለበት። ነገር ግን የኢያሱ ድል ዘዴ በተራራው ላይ የተዘረጋው የሙሴ ክንድ ነበር። እጆቹን ሲያነሣ ኢያሱ አሸነፈ፤ ሲያወርዳቸው አማሌቅ አሸነፈ። ይህ በሰው ብርታት ሳይሆን በእምነት የሚደረግ ጦርነት ሊሆን ነበረ፤ በተሸነፈው ጠላት ላይ የሚውለበለበው ዓላማም «እግዚአብሔር ንሲ» ነበረ። የመንፈሳዊ ድላችን ምሥጢርም ይህ ነው። «በመንፈስ ብንመራ የሥጋን ምኞት አንፈጽምም።» «ኃጢአት አይገዛችሁምና፤ ከጸጋ በታች እንጂ ከሕግ በታች አይደላችሁምና።»

እንግዲህ ጦርነቱን እንዲህ ጀምረን፣ በክርስቶስ ብርታት እግሮቻችንን በራሳችን አንገት ላይ አኑረን፣ በልብ ምሽግ ውስጥ ባለው ጠላት ላይ እንዲሁ ድል ነሥተን ለጌታ ጦርነትና ለሌሎች አገልግሎት ነጻ ወጥተናልን? የሳኦልን ሕይወት ያደናቀፈው የዚህ ጕድለት ነበር፤ ብዙ ተስፋ የተጣለበትንም የብዙዎችን ሕይወት አጥፍቶአል። በልብ ውስጥ ያለ አንድ ጠላት በሜዳ ካሉ ከአሥር ሺህ ይበረታል። ጌታ ሁላችንን ወደ ኢያሱ የመጀመሪያ ድል ይምራን፤ ብቻውን ወደ ቅድስናና ወደ ድል ሊመራን በሚችለው በታላቁ ኢያሱ በኩልም ራስን የመስቀልን ምሥጢር ያሳየን!

ጁን 26

«ብዙ ሕዝብም ባየ ጊዜ … አዘነላቸው» (ማቴዎስ 9:36)።

እርሱ «በድካማችን ሊራራልን» የሚችል ነው። «መራራት» የሚለው ቃል ብዙ ነገርን ይገልጻል። ችግሮቻችን የእርሱ ችግሮች እንደ ሆኑ፣ በመከራችንም ሁሉ እርሱ እንደሚጨነቅ ያሳያል። ይህ የስሜት ርኅራኄ ሳይሆን የመከራ ተካፋይነት ርኅራኄ ነው።

ለደከመ ልብ በዚህ ውስጥ ብዙ እርዳታ አለ። ይህ የክህነቱ መሠረት ነው፤ እግዚአብሔርም ለእኛ የማያቋርጥ መጽናኛ ምንጭ እንዲሆን አስቦታል። ከታላቁ ሊቀ ካህናታችን ጋር ያለንን አንድነት ይበልጥ በሙላት እንረዳ፤ ሸክሞቻችንን ሁሉ በታላቁ የፍቅር ልቡ ላይ እንጣል። የሚሠቃየው ልጃችን ሕመም በእያንዳንዱ ነርቫችን ውስጥ ሲያመን ምን እንደ ሆነ የምናውቅ ከሆነ፣ ኀዘኖቻችን ልቡን እንዴት እንደሚነኩና ከፍ ያለውን አካሉን እንዴት እንደሚያንዘፈዝፉት በጥቂቱ ልንገምት እንችላለን። እናት የሕፃንዋ ሕመም እንደሚሰማት፣ የወዳጅነት ልብም ከሌላው ሰው ሥቃይ የሚወጣውን ጩኸት ሁሉ እንደሚያስተጋባ፣ እንዲሁ በሰማይ ከፍ ከፍ ያለው አዳኛችን በዚያ ደስተኛ ዓለም ሐሤት መካከል እንኳ ሆኖ ልጆቹ ሁሉ ከሚሸከሙት ጋር በመንፈሱ፣ በሥጋውም እንኳ ይሠቃያል። «እንግዲህ በሰማያት ያለፈ ትልቅ ሊቀ ካህናት … ስላለን … ወደ ጸጋው ዙፋን በእምነት እንቅረብ»፤ ወደ ታላቁ ሊቀ ካህናታችንም እንምጣ።

ጁን 27

«መንፈስ ይሙላባችሁ» (ኤፌሶን 5:18)።

በመንፈስ የመሞላት አንዳንድ ውጤቶች እነዚህ ናቸው፦

1. የልብና የሕይወት ቅድስና። ይህ የሰው ባሕርይ ፍጹምነት ሳይሆን በውስጥ የሚኖረው የመለኮት ባሕርይ ቅድስና ነው።

2. ልብን ሁልጊዜ የሚያበራ የደስታ ሙላት። ይህ በሁኔታዎች ላይ የተመሠረተ አይደለም፤ ነገር ግን እጅግ አስቸጋሪ በሆኑ ሁኔታዎች መካከል እንኳ መንፈስን በቅዱስ ሳቅ ይሞላል።

3. ነገሮችን እርሱ እንደሚያያቸው እንድናያቸው የሚያደርግ የጥበብ፣ የብርሃንና የእውቀት ሙላት።

4. «እኛ ግን የክርስቶስ ልብ አለን» የሚለውን የተስፋ ቃል ፍጻሜ ለመቀበል በመቻል የሚመጣ የአእምሮ ከፍ ማለት፣ መሻሻልና መነቃቃት።

5. የሥጋዊ ሕይወትም እንዲሁ መነቃቃት። አእምሮና ነፍስ ብቻ ሳይሆኑ ሥጋም ለመንፈስ ቅዱስ ተፈጥሮአል።

6. የመንፈስ ቅዱስን ጸሎት ለመጸለይ መቻል። እርሱ በውስጣችን ካለ በዙሪያችን ባለው ዓለም ከሚሠራው ከእግዚአብሔር ሥራ ጋር ልዩ ስምምነት ይኖራል። በመንፈስና በመግቦት መካከል መለኮታዊ ስምምነት አለ።

ጁን 28

«በውዷ ላይ ተደግፋ» (መኃልየ መኃልይ 8:5)።

ይህን እጅግ ተግባራዊና እውን ታደርገዋለህን? እንደ ዮሐንስስ ሙሉ ክብደትህን በጌታ ደረት ላይ ታሳርፋለህን? ፍቅራችንን እንድናረጋግጥ የሚፈልገው በዚህ መንገድ ነው። አንዲት አረማዊት ሴት፣ ሚስዮናዊቷ የደከመ ሰውነቷን በፍርሃት በእርሷ ብርቱ ደረት ላይ ስታስደግፍ፦ «የምትወጅኝ ከሆነ አጥብቀሽ ተደገፊ» አለቻት። በዚያ የፍርሃት መቆጠብ እንደ ተናቀች ተሰማት፤ በምትታመነውም ላይ ክብደቱን ሁሉ የሚጥል መተማመንን ጠየቀች። እርሱም ለእኛ፦ «እርሱ ስለ እናንተ ያስባልና የሚያስጨንቃችሁን ሁሉ በእርሱ ላይ ጣሉት» ይለናል። ምንም ሳንቆጥብ በፍጹም መታመን ፍቅራችንን እንድናረጋግጥ ይፈልጋል። ጭንቀታችንን ሁሉ ሊሸከም፣ ጕዳዮቻችንን ሁሉ ሊያስተዳድር፣ የሚያስፈልገንን ሁሉ ሊያረካ ይችላል። በደረቱ ላይ ተደግፈንና ሕይወቱን እየተመገብን እንውጣ። ዮሐንስ የተደገፈ ብቻ ሳይሆን የተመገበም ነበርና። የተደገፈው በእራት ጊዜ ነበር። እርሱን የመመገብ ምሥጢር ይህ ነው፤ በብብቱ ላይ ማረፍ። የሰው ልጅ ትኵሳት የያዘው ልብ የሚያስፈልገው ይህ ነው። «ነፍሴ የምትወድድህ ሆይ፥ ወዴት እንደምታሰማራ፥ በቀትር መንጋህን ወዴት እንደምታሳርፍ ንገረኝ» ብለን ወደ እርሱ እንጩኽ።

ጁን 29

«ከእናንተ ዘንድ ስለሚኖር በውሥጣችሁም ስለሚሆን» (ዮሐንስ 14:17)።

በክርስቲያን ሕይወት ያሉትን እነዚህን ሁለት ደረጃዎች ማስተዋልን አትዘንጋ። አንዱ መንፈስ በእኛ ውስጥ የሚሠራው ሥራ ነው፤ ሌላው መንፈስ በግሉ በውስጣችን ሊኖር መምጣቱ ነው። እውነተኛ ክርስቲያኖች ሁሉ የመጀመሪያውን ያውቃሉ፤ ሁለተኛውን የሚረዱና የሚቀበሉ ግን ጥቂቶች ብቻ እንደ ሆኑ ያሰጋል። ቤት በመሥራቴና በዚያ ቤት ውስጥ ልኖርና መኖሪያዬ ላደርገው በመግባቴ መካከል ታላቅ ልዩነት አለ። እንዲሁም መንፈስ ቅዱስ ነፍስን ዳግመኛ በማስወለድ በሚሠራው ሥራ—ቤቱን በመሥራት—እና በውስጠኛው መንፈሳችን፣ በሕይወታችንና በሁለንተናችን ሁሉ ሊኖር፣ ሊያድርና ሊገዛ በመምጣቱ መካከል ታላቅ ልዩነት አለ።

እርሱን ራሱን እንደ እንግዳችን ሳይሆን በመንፈስ «ለእግዚአብሔር መኖሪያ» እንዲሆን የሠራው ቤተ መቅደስ ባለቤት፣ ጌታና ጠባቂ አድርገን ተቀብለነዋልን?

ድንቅ ታሪኬ ይህ ነው፤ ክርስቶስ ወደ ልቤ መጥቶአል፤ የክብር ንጉሥ ኢየሱስ በልቤ ውስጥ ቤት አግኝቶአል። እርሱን በመቀበሌ እጅግ ደስ ብሎኛል፤ ኢየሱስ የልቤ ውድ ንጉሥ ነው፤ ብዙ ጊዜ ያሳዘንሁት እኔ ሁሉን ወደ እግሩ ላመጣ እወዳለሁ።

ጁን 30

«እንግዲህ ምረጥ» (ዘዳግም 30:19)።

ሰዎች በየቀኑ መንፈሳዊውን ወይም ምድራዊውን እየመረጡ ነው። ስንመርጥም ሳናውቀው ከክርስቶስ ወዳጆች ወይም ከዓለም ጋር ስፍራችንን እንይዛለን። ዋናው የምትናገሩት ብቻ አይደለም፤ የምንመርጠውም ነው።

ሰሎሞን በገባዖን ታላቁን ምርጫውን ባደረገ ጊዜ እግዚአብሔር፦ «ጥበብን ትለምን ዘንድ ይህ በልብህ ስለ ነበረ ጥበብን እሰጥሃለሁ፤ ያልመረጥኸውንም ሌላውን ሁሉ ደግሞ እሰጥሃለሁ» አለው። ይህን የተናገረው መናገሩ ትክክል ስለ ሆነና ቢናገረው እግዚአብሔርን ደስ ስለሚያሰኝ ብቻ አልነበረም። ነገር ግን ልቡ የመረጠው ነገር ነበር፤ እግዚአብሔርም በልቡ አየው፤ ካልመረጠውም ሌላ ነገር ሁሉ ጋር ሰጠው። ወዳጆች ሆይ፣ ምን እየመረጥን ነው? ዕጣ ፈንታችንን የሚወስነው ምርጫችን ነው። ዋናው የሚሰማን ሳይሆን ልባችን የሚያስበው ዓላማ ነው። መልካም ዕድልን መርጠናልን? «ሌላ ምንም ብሆን ወይም ምንም ቢኖረኝ የእግዚአብሔር ልጅ ልሁን፤ ሞገሱና በረከቱ ይኑረኝ፤ እርሱንም ደስ ላሰኘው» ብለናልን? ወይስ «ይህ ነገር ሊኖረኝ ይገባል፤ ከዚያ በኋላ ስለ ሃይማኖት አስባለሁ» ብለናል? ወዮ፣ እግዚአብሔር በልብህ ያለውን አይቶአል፤ ምናልባትም አስቀድሞ፦ «ዋጋቸውን ተቀብለዋል» ብሎአል።