ሜይ

ሜይ 1

(ገላትያ 5:22) «የመንፈስ ፍሬ ግን … ቸርነት … ነው»።

የተፈጥሮ ብርታት ቀልጦ ጠፍቷል፤ እርስዋም አሁን በጸደይ ፈገግታ ታበራለች፤ በዙሪያችን ያለው ነገር ሁሉ ስለ እግዚአብሔር ገርነት ያንሾካሹካል። ይህ ውብ ፍሬ ቁልፍ ቃሉ ከሆነለት ከዚህ ገር ወር ጋር እጅግ በሚያምር ስምምነት ይዛመዳል። ወዳጆች ሆይ፣ በእነዚህ ቀናት መንፈስ ቅዱስ ወደ ጣፋጭነቱ፣ ወደ ጸጥታውና ወደ ገርነቱ ይምራን፤ ሻካራውን፣ ባለጌውን፣ ጨካኙንና ቅድስና የጎደለውን ልማድ ሁሉ ያስገዛልን፤ «አይከራከርም አይጮህምም፥ ድምፁንም በአደባባይ የሚሰማ የለም» ተብሎ እንደ ተነገረለት እንደ እርሱም ያድርገን።

በእውነት በኢየሱስ የተሞላ ሰው ሁልጊዜ እውነተኛ ጨዋ ሰው ይሆናል። በመንፈስ ቅዱስ የተጠመቀች ሴት፣ በትውልድ ዝቅተኛ ብትሆንና በምድራዊ የጨዋነት ትምህርት ቤቶች ብዙ ባትማርም፣ የፍጹም ጨዋ ሴት ተፈጥሯዊ ጠባይ ይኖራታል። ወዳጆች ሆይ፣ ጨዋውና ከሐዲው ቼስተርፊልድ በአንድ ወቅት ስለ ቅዱሱ ፌኔሎን፦ «በቤቱ አንድ ቀን ተጨማሪ ብቆይ ኖሮ ክርስቲያን መሆን ግድ ይለኝ ነበር» እንዳለው፣ ዓለም ስለ እኛም እንዲህ እስኪል ድረስ የክርስቶስን ገርነት፣ የቅዱሱን ሕፃን መንፈስ እንቀበል፤ እናንጸባርቅም።

ጌታ ሆይ፣ ሕይወታችን እንደ ሕይወቱ እንዲሆን ዛሬ የርግብ ጠባይ ላለው ለገሩ መንፈስ ራሳችንን እንድንሰጥ እርዳን።

ሜይ 2

«በክርስቶስ ሁልጊዜ ድል በመንሣቱ ለሚያዞረን…» (2ኛ ቆሮንቶስ 2:14)።

እነዚህ ቃላት ምንኛ ይረዱናል! ሰዎች ሲያበሳጩህ፣ ዲያብሎስ በሚንበለበሉ ፍላጾቹ ሲወጋህ፣ ስሜታዊውና የራሱን ፈቃድ የሚወድደው መንፈስህ ሲቆጣ ወይም ሲያጉረመርም አስባቸው፤ ከግርግሩ በላይ፦ «ጣፋጭነትህን ጠብቅ፣ ጣፋጭነትህን ጠብቅ!» እያለ የሚያንሾካሹክ ገር ድምፅ ይሰማ። ፈጥነህ ብቻ ብትሰማው ከሺህ ውድቀቶች ትድናለህ፤ በፍጹም ሰላምም ትጠበቃለህ።

እውነት ነው፣ ራስህን በጣፋጭነት መጠበቅ አትችልም፤ ነገር ግን በጣፋጭነት ለመጠበቅ፣ ለማጉረምረም፣ ቂም ለመያዝ ወይም ብድር ለመመለስም እምቢ ለማለት የጸና፣ የቈረጠ ዓላማህ እንደ ሆነ ቢያይ እግዚአብሔር ይጠብቅሃል። ችግሩ ግን ትንሽ መበሳጨትንና ትካዜን ደስ የሚልህ መሆኑ ነው። ትንሿን ቂም ልትንከባከብ፣ ለተጎዳው ስሜትህ ልታዝን፣ ትንሿንም ቅሬታህን ልታሳድግ ትፈልጋለህ።

ውድ ወዳጆች ሆይ፣ በእውነት የምትፈልገውንና በቅንነት የምትመርጠውን ፍቅር ሁሉ እግዚአብሔር ይሰጥሃል። ቅሬታህን ልትይዝ ትችላለህ፤ ወይም አእምሮንም ሁሉ የሚያልፍ የእግዚአብሔር ሰላም ሊኖርህ ይችላል፤ ሁለቱንም ግን በአንድነት ልትይዝ አትችልም።

ለሺህ የልብ ሕመሞች የሚሆን መድኃኒት፣ የሰላምና የኃይል ሰማይም በእነዚህ ሁለት ትናንሽ ቃላት ውስጥ አለ፤ እነርሱም፦ ጣፋጭነትህን ጠብቅ!

ሜይ 3

«ሰላሜን እሰጣችኋለሁ» (ዮሐንስ 14:27)።

የጸና ሰላም ምሥጢር፣ የእግዚአብሔር ሰላም ምሥጢር፣ ያለው በዚህ ነው። ራሳችንን ለእግዚአብሔር እንሰጣለን፤ መንፈስ ቅዱስም ልባችንን ይወርሳል። በእርግጥም «ሰላም፣ ሰላም» ነው። ነገር ግን ዲያብሎስ እኛን ማስኰብለል የሚጀምረው ያን ጊዜ ነው፤ ይህንም የሚያደርገው በአሳባችን በኩል ነው፤ እንደ አጋጣሚው አሳባችንን ያስቀይሳል ወይም ይበታትናል። ራሳችንን የመቀደሳችን ቅንነትና የልባችን አንድነት የሚፈተነው በዚህ ጊዜ ነው። በእውነት ከማንኛውም ነገር ይልቅ መገኘቱን የምንሻ ከሆንን፣ ከሚጋጭ አሳብ ሁሉ ዘወር ብለን ወደ ኢየሱስ ሳናቋርጥ ቀና ብለን እንመለከታለን። መገኘቱን ከምንሻው ይልቅ የስሜታችንን ግፊት ማርካት የምንሻ ከሆንን ግን፣ ለቁጡ ቃል ወይም ለከንቱ አሳብ ወይም ለኃጢአተኛ መዝናኛ እንሸነፋለን፤ ተመልሰን ስንመጣም እረኛችን ሄዶ እናገኘዋለን፤ ሰላማችን ለምን እንደ ተለየን እንገረማለን። ውድቀት ብዙ ጊዜ የሚደርሰው በአንዳች ጥቃቅን ነገር ነው፤ አብዛኛውን ጊዜ በአንድ አሳብ ወይም ቃል ነው፤ ተራራ ለመውጣት የማትፈራው ነፍስ በእውነቱ በገለባ ተሰናክላ ትወድቃለች።

የፍጹም ዕረፍት እውነተኛው ምሥጢር በቅንዓትና በልማድ በኢየሱስ መያዝ ነው።

ሜይ 4

«በዓለም ካለው ይልቅ በእናንተ ያለው ታላቅ ነውና» (1ኛ ዮሐንስ 4:4)።

ሰይጣን በትናንሽ ነገሮች ሊያሰናክለን ይወዳል። ምክንያቱም ይህ በአብዛኛው ለእርሱ የበለጠ ድል ስለ ሆነ ነው፤ በእንጨት ፍቅፋቂ ሊያናውጠንና በገለባ ሊጥለን እንደሚችልም ያሳያል። ይህ ኢያቡሳውያን ኢየሩሳሌምን በዕውሮችና በአንካሶች ጦር ሊጠብቋት እንደሚችሉ ለዳዊት በነገሩት ጊዜ የተመኩት የጥንቱ ትምክህት ነው። አብዛኞቻችን ከትናንሽ ትግሎቻችን ይልቅ በታላላቅ ትግሎቻችን የተሻለ እንወጣለን። አዳም የወደቀው በትንሽ ፍሬ ምክንያት ነበር፤ ዓለም ሁሉ ግን ፈራረሰ። ወዳጆች ሆይ፣ ከትናንሾቹ የማሰናከያ ድንጋዮች ተጠበቁ፤ ሰይጣንም እንዲስቅባችሁና በብርቱካን ልጣጭ እንዴት እንዳሰናከላችሁ ለጭፍሮቹ እንዲያወራ አትፍቀዱለት። ደግሞም ዲያብሎስ በሕይወታችን የሚመጣን አንድ ታላቅ በረከት ሊያስቆም ሲፈልግ፣ አብዛኛውን ጊዜ በላዩ ላይ አስቀያሚ ጥላ ይጥልበታል፤ በእኛም ዘንድ የሚያስጠላ እንዲመስል ያደርገዋል። እግዚአብሔር የሕይወታችንን ታላቅ በረከት ካዘጋጀባቸው እውነቶች፣ ስፍራዎችና ሰዎች ስንቶቻችን ራሳችንን ስናርቅ ኖረናል! ዲያብሎስም በአንዳች ሐሰተኛ ወይም ሞኝ ጭፍን ጥላቻ ከእነርሱ ሊያርቀን ተሳክቶለታል!

ሜይ 5

«እንግዲህ … ከተነሣችሁ» (ቆላስይስ 3:1)።

በዚህ ማለዳ እግዚአብሔር ለተዘጋጀውና ፈቃደኛ ለሆነው ልብ ሁሉ የመክፈቻዎቹን ሰዓታት በሕይወትና በኃይል ንክኪ ሊያመለክት ይጠብቃል፤ ይህም ንክኪ ሕይወታችንን ወደ ላቀ ደስታ ከፍ ያደርጋል፤ ለዓይናችንም ይበልጥ ሰፋፊ የሆኑ የተስፋና የቅዱስ አገልግሎት አድማሶችን ያቀርባል።

የተነሣውን ጌታችንን ለማግኘት ሩቅ መፈለግ አያስፈልገንም። በዚያ የትንሣኤ ማለዳ ገና በማለዳ ሊፈልገው ከመጣው ሰው እንኳ ቀድሞ ነበር፤ የምናይበት ዓይን፣ የምንቀበለውና የምንታዘዘውም ልብ ብቻ ቢኖረን፣ ጎሕ ሳይቀድ፣ «ደስ ይበላችሁ» በሚለው አስደሳች ሰላምታው ይጠብቀናል።

በዚህ የጸደይ ወራት መልእክቱ ለእኛ ምንድር ነው? «እንግዲህ ከክርስቶስ ጋር ከተነሣችሁ፥ ክርስቶስ በእግዚአብሔር ቀኝ ተቀምጦ ባለበት በላይ ያለውን እሹ። ሞታችኋልና፥ ሕይወታችሁም በእግዚአብሔር ከክርስቶስ ጋር ተሰውሮአልና።»

ይህ ከክርስቶስ ጋር ጥቂት ከፍ ማለት አይደለም፤ ከሙታን መነሣት ነው እንጂ። በአሮጌው ሕይወት ውስጥ ጥቂት ከፍ ብሎ መውጣት አይደለም፤ ከሞት መነሣት ነው እንጂ። ትንሣኤው ሞቱ ከነበረው ትርጉም አይበልጥም። ከእርሱ ጋር የምንኖረው በእውነት በሞትንበት መጠን ብቻ ነው።

ሜይ 6

«ለእግዚአብሔር ሕያዋን እንደ ሆናችሁ ራሳችሁን ቈጠሩ» (ሮሜ 6:11)።

ሞት የአንድ ቅጽበት ብቻ ነው። ሕይወት ግን ለዘላለም ነው። እንግዲያስ እናንተ የትንሣኤ ልጆች፣ በክቡር ሕይወቱ ይበልጥና ይበልጥ በብዛት ኑሩ፤ የሕይወታችሁም ሙላት የራስንና የኃጢአትን ጣልቃ መግባት ይመክታል፤ ክፉውን በመልካም ያሸንፋል፤ ኑሯችሁም የራሳችሁ ትግል አሰልቺ ጭቆና ሳይሆን የክርስቶስ በራሱ የሚፈስስና ድል የሚነሣ ሕይወት የሚፈልቅ ማዕበል ይሆናል።

አንድ ጊዜ በአንድ የአምልኮ ስብሰባ ላይ አንድ ውድ ወንድም ስለ ትንሣኤ ሕይወት እጅግ የሚያነቃቃ ንግግር አደረገልን። ከዚያም ሌላ ወንድም ተነሥቶ ራስን ስለ መስቀል አስፈላጊነት ለረጅም ጊዜ ተናገረ። ሁላችንንም ቀዝቃዛ ላብ አጠመቀን፤ ለምን እንደ ሆነም ልንረዳ አልቻልንም። እርሱ ንግግሩን ከጨረሰ በኋላ ግን አንዲት መልካም እኅት፦ «ፓስተር ኤስ በንግግሩ ሁላችንንም ከመቃብር አወጣን፤ ፓስተር ፒ ደግሞ መልሶ ወደዚያው አስገባን» ብላ ሁኔታውን ሁሉ ግልጽ አደረገችው።

ከመቃብር ከወጣህ በኋላ ተመልሰህ ወደ መቃብሩ አትግባ፤ ነገር ግን «ሕያው የሆነው፣ ሞቶም የነበረው፣ እነሆም ከዘላለም እስከ ዘላለም ድረስ ሕያው የሆነውና የሞትና የሲኦል መክፈቻ ያለው» እርሱን መስለህ ኑር። ከመቃብሩ ራቅ፤ በሩንም ቈልፈው፤ መክፈቻዎቹንም በተነሡት እጆቹ ውስጥ ተዋቸው።

ሜይ 7

«ክርስቶስ በእናንተ እስኪሣል ድረስ ዳግመኛ ስለ እናንተ ምጥ ይዞኛል» (ገላትያ 4:19)።

ዳግመኛ የምንወለድበትና በእግዚአብሔር መልክ አዲስ ልብ በውስጣችን የሚፈጠርበት ቅጽበት የተባረከ ቅጽበት ነው። በዚህ አዲስ ልብ ውስጥ ክርስቶስ ራሱ የሚወለድበትና የገና ወራት በእኛ ውስጥ የሚደገምበት፣ እኛም በአንድ እውነተኛ መንገድ የሕያው ክርስቶስ ሥጋ መልበሶች የምንሆንበት ቅጽበት ግን ይበልጥ የተባረከ ነው። ይህ የክርስትና እጅግ ጥልቅና እጅግ ቅዱስ ትርጉም ነው። ይህም ጳውሎስ ለገላትያ ሰዎች ባቀረበው ጸሎት ውስጥ ተገልጧል፦ «ልጆቼ ሆይ፥ ክርስቶስ በእናንተ እስኪሣል ድረስ ዳግመኛ ስለ እናንተ ምጥ ይዞኛል።»

እኛም እንደ እርሱ ወደ ክብሩ የምንለወጥበትና በክብሩ የምንገለጥበት፣ በትንሣኤም በመንፈስ፣ በነፍስና በሥጋ እንደ እርሱ የምንሆንበት ከዚህ የሚበልጥ የክብር ዘመን ገና ይመጣል።

በዚህ በሚያነሣሣው አሳብ ኃይል ሥር የክርስቶስ ሥጋ መልበሶች ሆነን እንኑር፤ የራሳችንን ሕይወት ሳይሆን የክርስቶስን ሕይወት እንኑር፤ የራሳችንን ሳይሆን «ከጨለማ ወደሚደነቅ ብርሃኑ» የጠራንን የእርሱን በጎነት እንግለጥ፤ እንዲሁም ሕይወታችን ለሁሉ ሰው፣ እርሱ በዚህ ቢኖር ኖሮ እንደሚኖረው፣ በእኛ ስፍራ የክርስቶስን ሕይወት እንደ ገና መኖር ይሆናል።

ሜይ 8

«የስንዴ ቅንጣት በምድር ወድቃ ካልሞተች…» (ዮሐንስ 12:24)።

ሞትና ትንሣኤ የተፈጥሮና የክርስትና ማዕከላዊ አሳቦች ናቸው። በኩብኩባው መለወጥ፣ የተቀበረው ዘር ፈንድቶ ወደ ጸደይ እምቡጥና አበባ በመለወጡ፣ የክረምቱም የከፈን ልብስ ወደ ጸደይ ኅብረ ቀለማት ያሉት ልብሶች በመለወጡ እናያቸዋለን። በመጽሐፍ ቅዱስ ውስጥም ሁሉ፣ የሞትንና የሕይወትን ትርጉም በያዘው በግርዘት ምሳሌ፣ ከአንዱ በሚያወጣውና ወደ ሌላው በሚያስገባው በቀይ ባሕርና በዮርዳኖስ መሻገር፣ በቀራንዮ መስቀልና በትንሣኤው ማለዳ በተከፈተው መቃብርም እናየዋለን። በእያንዳንዱ ጥልቅ መንፈሳዊ ሕይወትም እናየዋለን። እውነተኛ ሕይወት ሁሉ ከሞት የተወለደ ነው፤ መሞቱ በጠለቀ መጠን መኖሩም ይበልጥ እውነተኛ ይሆናል። ያለፉት ወራት መቃብር ሊኖርባቸው የሚገባቸውን ብዙ ስፍራዎች፣ ታችኛው በሌለው መቃብር ውስጥ በደስታ ልንጥላቸው የምንወዳቸውን የቀሩትን ብዙ የተፈጥሯዊና የኃጢአተኛ ነገሮች ቍርጥራጮችም ለሁላችንም እንዳሳዩን አንጠራጠርም። የማይሻረውን የሞት ፍርድ እንድናስተላልፍና ታላቁ የቀብር አስፈጻሚ መንፈስ ቅዱስ ቀብሩን ዘላለማዊ እንዲያደርገው እንድንፈቅድ እግዚአብሔር ይርዳን። ያን ጊዜ ሕይወታችን ዘወትር የሚያቈጠቍጥ፣ የሚያብብና በሁሉ ላይ መዓዛን የሚያፈስስ ይሆናል።

ሜይ 9

«ደስ ይበላችሁ» (ማቴዎስ 28:9)።

የሕይወት ጌታ በትንሣኤው ማለዳ ለመጀመሪያዎቹ ደቀ መዛሙርቱ የተናገረው ሰላምታ ልብን የሚያነቃቃ ሰላምታ ነበር። በሌላ ቀን መጀመሪያ ላይ በስሙ ለተወደዱት ልጆቹ ልንናገረው የምንወደውም ብሩህና አንጸባራቂ ቃል ነው። ከላይ ከሚታየው እጅግ የበለጠ ትርጉም አለው። በእውነቱ ስለ ጤናችን የሚቀርብ ጸሎት ነው፤ ይህንንም የሥጋን መፈወስ ከሚያምኑ በቀር ማንም ሙሉ በሙሉ ሊረዳው አይችልም። አንድ አስተዋይ ወዳጅ በአንድ ወቅት ይህ ሰላምታ በእንግሊዝኛው መጽሐፍ ቅዱስ የተተረጐመበት ቃል በእውነቱ «ጤና» ማለት እንደ ሆነ፣ የዚሁ ቃል የጥንቱ የሳክሰን ቅርጽ ብቻ እንደ ሆነ ጠቆመን። በእንግሊዝኛ ጠንካራና ጤናማ ሰውን የሚገልጸው ቃልም ከዚሁ ሥር የወጣ መሆኑን ሁላችንም እናውቃለን። ስለዚህ የጌታችን መልእክት በመሠረቱ ከጥንት ጀምሮ ስንገናኝ እርስ በርሳችን የምንለዋወጠው ሰላምታ ነበር፦ «ጤናህ እንዴት ነው?» «እንደምን ነህ?» ወይም ከዚህ በተሻለ፦ «ጤና ይስጥህ።» የክርስቶስ ምኞት ከተስፋ ቃልና ከትእዛዝ ጋር እኩል ነው። ሐዋርያው ዮሐንስ ለውድ ወዳጁ ለጋይዮስ ከሰጠው ቡራኬ ጋር እጅግ ይመሳሰላል፤ እኛም እንደ ጌታ ፈቃድ ሙላት ለተወደዱ ወዳጆቻችን ደግመን እናስተጋባዋለን።

ሜይ 10

«ከዘላለም እስከ ዘላለም ድረስ ሕያው ነኝ» (ራእይ 1:18)።

የመስቀሉ ክርስቶስ፣ ከዚያም ይበልጥ የከበረውና የተወደደው የትንሣኤው ክርስቶስ መልእክት ይኸው ነው። እነዚህ ቀላል ቃላት በመስቀሉ ላይ የሚያለብሱትን የብርሃንና የክብር ንክኪ ማስተዋል ውብና አነሣሽ ነው። ሞቶ የነበረውና ሕያው የሆነው እኔ ነኝ ተብሎ አልተነገረም፤ ነገር ግን፦ «ሕያውም እኔ ነኝ፥ ሞቼም ነበርሁ እነሆም፥ ከዘላለም እስከ ዘላለም ድረስ ሕያው ነኝ» ተባለ እንጂ። ሕይወት ከሞቱ በፊት ተጠቅሷል። መስቀሉን የምንመለከትባቸው ሁለት መንገዶች አሉ። አንዱ ከሞቱ ወገን፣ ሌላውም ከሕይወቱ ወገን ነው። አንዱ ጲላጦስ እነሆ ሰውዬው ብሎ ያቀረበው የመከራው ኢየሱስ ነው፤ ሌላውም የችንካሮቹና የጦሩ ምልክቶች ብቻ የቀሩበት የከበረው ኢየሱስ ነው። መስቀሉን ልንመለከት የሚገባን በዚህ መንገድ ነው። የመቃብሩን ሻጋታ ሳይሆን የትንሣኤውን ክብር ይዘን ልንዞር ይገባናል። እነሆ ሰውዬው የተባለለት የመከራው ኢየሱስ አይደለም፤ ሕያው ክርስቶስ ነው እንጂ። ስለዚህ መሰቀላችን በትንሣኤያችን ውስጥ እስኪዋጥ ድረስ ፍጹም ሊሆን ይገባዋል፤ ኀዘናችንን እንኳ እንረሳለን፤ የዘላለሙን ማለዳ ብርሃንና ክብርም ይዘን እንሄዳለን። እንግዲያስ «ሞቶ የነበረና ከዘላለም እስከ ዘላለም ድረስ ሕያው» ስለ ሆነ፣ ፈጽሞ ሊሞት በማይችል ሕይወት የተሞላውን፣ ዘወትር አዲስ የሆነውን፣ ከሞት የተወለደውን ሕይወት እንኑር።

ሜይ 11

«ነፍሱን ሊያድን የሚወድ ሁሉ ያጠፋታልና» (ሉቃስ 9:24)።

ከሁሉ በፊትና ከሁሉ በላይ ክርስቶስ ትንሣኤንና ሕይወትን ያስተምራል። የክርስትና ኃይል ሕይወት ነው። ከፍ ካለና ቅዱስ ከሆነ ትምህርትና ምክር ጋር ሕግን፣ ግዴታንና ምሳሌን ብቻ የሚያመጣልን አይደለም። ከፍ ያለውን ዓላማ የምንከተልበትን ኃይልና የታዘዙትን ነገሮች በራሱ የሚያደርገውን ሕይወት ያመጣልናል። ነገር ግን ሕይወት ብቻ አይደለም፤ የትንሣኤ ሕይወት ነው እንጂ።

የሚጀምረውም በእውነተኛ የለውጥ ነጥብ፣ በተወሰነ ውሳኔ፣ እንደ ማለዳ ጎሕ ግልጽ በሆነ የጊዜ ነጥብ ነው። ማለቂያ የሌለው መሞትና ለመኖር የሚደረግ ዘላለማዊ ትግል አይደለም። ነገር ግን ሁሉ የተገለጸው ቍርጥነትን፣ ጽናትንና የተፈጸመ ድርጊትን በሚያመለክት የግሥ ጊዜ ነው። በአንድ በተወሰነ ነጥብ በእውነት ሞትን፤ በዚያው እውነትም የትንሣኤውን ሕይወት መኖር ጀመርን።

ለኃጢአት በእውነት እንደ ሞትን፣ ግን በኢየሱስ ክርስቶስ ለእግዚአብሔር ሕያዋን እንደ ሆንን ራሳችንን እንቍጠር።

ሞትም ፈጽሞ ወደማይሞተው ሕይወት የሚያደርስ መንገድና መግቢያ በር ብቻ ነው፤ መስቀሉም ወደ ዘላለማዊው አክሊል ይመራል፤ ዮርዳኖስም ወደ ከነዓን ብሩህ ዳርቻ።

ሜይ 12

«በቀትር መንጋህን ወዴት እንደምታሳርፍ ንገረኝ» (መኃልየ መኃልይ 1:7)።

ወዳጆች ሆይ፣ የእግዚአብሔርን ጸጥታ፣ የውስጠኛውን እልፍኝ፣ ሁሉን የሚችል አምላክ ጥላ፣ የመገኘቱን ምሥጢር አትናፍቁምን? ሕይወትህ ምናልባት መሯሯጥና መሥራት ብቻ ሆኖ ኖሯል፤ ወይም ምናልባት መወጠር፣ መታገል፣ መናፈቅና አለማግኘት ሆኖ ኖሯል። ኦ፣ ዕረፍት ቢገኝ! በደረቱ ላይ ተጋድሞ በእርሱ ሁሉ እንዳለህ ማወቅ፣ ጥያቄ ሁሉ እንደ ተመለሰ፣ ጥርጣሬ ሁሉ እንደ ተወገደ፣ ጉዳይ ሁሉ በሰላም እንዳለ፣ ጸሎት ሁሉ እንደ ተመለሰ፣ ምኞት ሁሉ እንደ ረካ ማወቅ! «ነፍሴ የምትወድድህ ሆይ፣ ወዴት እንደምታሰማራ፣ በቀትርም መንጋህን ወዴት እንደምታሳርፍ ንገረኝ» ብለህ ጩኽ!

ስሙ ይባረክ! ይህን ለእኛ አዘጋጅቷል፤ ይኸውም ለእያንዳንዳችን ብቻ የሆነውን ፍቅሩን ነው። እያንዳንዱ ሰው በሆነ መንገድ ሁሉ ለራሱ ብቻ እንደ ሆነ የሚሰማው ፍቅር ነው፤ በዚህም ፍቅር ብቻውን በደረቱ ላይ ሊያርፍና ሌላ ማንም የማይከራከርበትን ስፍራ ሊያገኝ ይችላል። ሆኖም ልቡ እጅግ ታላቅ ስለ ሆነ ሺህ ሚሊዮኖችን እንዲሁ በቅርብ ሊይዝ ይችላል፤ እያንዳንዱም ልብ እርሱን እንዲሁ ለራሱ ብቻ እንደ ያዘው ይመስለዋል፤ ልክ በባሕሩ ዳርቻ ያሉ ሺህ ትናንሽ የውኃ ኩሬዎች ፀሐይን ሊያንጸባርቁ እንደሚችሉና እያንዳንዷ ትንሽ ኩሬ ፀሐይን ሁሉ በውብ ጥልቀቷ ውስጥ ያቀፈች እንደምትመስል። ክርስቶስም ይህን የውስጠኛውን ፍቅሩን ምሥጢር ሊያስተምረን ይችላል።

ሜይ 13

«በእኔ ኑሩ» (ዮሐንስ 15:4)።

ክርስትና ከአንድ የሃይማኖት ሥርዓት የበለጠ ምንም ትርጉም ላይኖረው ይችላል። የክርስቲያን ሕይወትም ክርስቶስን ለመከተልና ለመምሰል ከሚደረግ ልባዊና ቅን ሙከራ የበለጠ ምንም ትርጉም ላይኖረው ይችላል።

የክርስቶስ ሕይወት ግን ከእነዚህ ይበልጣል፤ ከጌታ ከኢየሱስ ክርስቶስ ጋር ያለንን እውነተኛ አንድነት ይገልጻል፤ እርሱም ያለ ጥርጥር የልምምዳችንና የሥራችን ሁሉ ሕይወትና ምንጭ ሆኖ በውስጣችን አለ።

ይህ ስለ ከፍተኛው የክርስቲያን ሕይወት ያለው አስተሳሰብ ከሌላው ሁሉ ይልቅ በአንድ ጊዜ ቀላልም የላቀም ነው። በእነዚህ ገጾች የምናስተምረው፣ የክርስቶስ ቤዛነት ዓላማ ወደ አዳም ፍጹምነት ሊመልሰን ነው ብለን አይደለም፤ ያንን ብናገኘው ነገ እናጣው ነበርና፤ ይልቁንም ከሁለተኛው አዳም ጋር አንድ ሊያደርገንና የመጀመሪያዎቹ ወላጆቻችን ፈጽሞ ካላወቁት ከፍ ወዳለ ደረጃ ሊያወጣን ነው።

ስለ ክርስቲያን ሕይወት የሚያስተምሩትን የልዩ ልዩ ትምህርት ቤቶች ተዋጊ ወገኖች ሊያስታርቅ የሚችለው ይህ ብቻ ነው።

የእግዚአብሔር መንፈስ ስለ ተራ ንድፈ አሳቦች ምንም ክርክር እንዳይኖረን ይመራናል፤ ነገር ግን የኢየሱስ ክርስቶስን አካልና ሕይወት፣ ከእርሱ ጋር አንድ የመሆንን መብት፣ በሚጠብቀን ኃይሉና በጸጋውም ላይ ዘወትር በመደገፍ የመኖርን መብት በቀላሉ አጥብቀን እንድንይዝ ያደርገናል።

ሜይ 14

«እግዚአብሔር ግን» (ሉቃስ 12:20)።

በእውነት ከዚህ ሌላ ምን ያስፈልገናል? ከዚህስ ሌላ እንድንረዳው የሚሞክረው ምንድር ነው? የመጽሐፍ ቅዱስ ሃይማኖት ፈጽሞ ከተፈጥሮ በላይ ነው። የእምነት ብቸኛ መጠጊያ ሁልጊዜ ሕያው እግዚአብሔር፣ እርሱም ብቻውን ነው። የእስራኤል ልጆች በምድረ በዳ ሲጓዙ ፈጽመው በይሖዋ ላይ የተደገፉ ነበሩ፤ ጠላቶቻቸው የፈሩአቸውና ለመገዛት የቸኮሉበት ብቸኛ ምክንያትም በመካከላቸው የንጉሥን እልልታ፣ ከእርሱም ጋር ሲነጻጸር ኃይላቸው ሁሉ ከንቱ የሆነበትን የአንዱን መገኘት በማወቃቸው ነበር።

ሙሴ፦ «ከእኛ ፊት በመሄድህ ካልሆነ በቀር፣ በምድር ፊት ላይ ካሉ አሕዛብ ሁሉ በምን እንለያለን?» ብሎ ጠየቀ።

በሰው ጥበብ፣ ሀብት ወይም አቅም የምትታመን ቤተ ክርስቲያን የክርስቶስ አካል መሆኗን ትታ ምድራዊ ማኅበር ትሆናለች። ያለ ጥርጥር ፈጽመን በእግዚአብሔር ላይ ለመደገፍ በምንደፍርበት ጊዜ ግን እጅግ ትሑታንና እጅግ ደካሞች የሆኑ መሣሪያዎች እንኳ «ምሽግን ለመስበር … በእግዚአብሔር ፊት ብርቱ» ይሆናሉ። መንፈስ ቅዱስ በማንኛውም ጊዜ ስለ እነዚህ ሁለት ታላላቅ ቃላት፣ «እግዚአብሔር ግን» ስለሚሉት፣ የራሱን ማስተዋል ይስጠን።

ሜይ 15

«… ምልክትን እፈጥናለሁ» (ፊልጵስዩስ 3:14)።

ስለ ተቀበልናቸው ነገሮች ብዙ አስበናል። እስቲ ደግሞ ስላልተቀበልናቸው ነገሮች እናስብ፤ ገና ስላልተሞሉ አንዳንድ ዕቃዎች፣ መንፈስ ቅዱስ ገና ለእግዚአብሔር ስላልወረሳቸውና በክብሩና በመገኘቱ ስላላተማቸው በሕይወታችን ስላሉ አንዳንድ ስፍራዎች እናስብ።

የሚመጡት ወራት ገና ባልተያዙት የሕይወታችንና የአገልግሎታችን ዕድሎች ላይ «የቀረውን ዘይት» በትጋትና ልብን በሚመረምር ሁኔታ በማኖር ተለይተው ይታወቃሉን?

በመንፈሳዊ ሕይወታችን የጸጋውን ሙላት አውቀናልን? ከክብሩ ጥቂት ቀምሰናልን? ለአእምሮ፣ ለነፍስ፣ ለመንፈስ የሰጠውን የተስፋ ቃል አምነናልን? ለሥጋ ያዘጋጀውን ዕድል ሁሉ አውቀናልን? የመግቦትን ሁኔታዎች ለመቈጣጠርና የሰዎችንና የአሕዛብን ልብ ለማንቀሳቀስ ባለው ኃይሉ ፈትነነዋልን? የእግዚአብሔርን ግምጃ ቤት ከፍቶልን የገንዘብ ፍላጎቶቻችንን በሚችለው መጠን አሟልቶልናልን? እግዚአብሔር እንድንለማመደው እንደሚወደው የጸሎትን አገልግሎት መረዳት እንኳ ጀምረናልን? እግዚአብሔር «የቀረውን ዘይት» ይስጠን!

ሜይ 16

«አካሄዱን ማቅናት ለሚሄድ ሰው አይደለም» (ኤርምያስ 10:23)።

ቤዛህ ከሆነው ከኢየሱስ ክርስቶስ ጋር አንድ በመሆንህ በውድ ልጁ ተቀባይነት አግኝተሃል። እርሱ እንደ ሰው ስፍራዬን ወስዶ ዕዳዬን ብቻ የሚከፍል አይደለም። ይህንና ከዚያ የሚበልጥ ያደርጋል። ሰው ምን መሆን እንዳለበት ፍጹሙን ምሳሌ ሊሰጥ ይመጣል። እርሱ አርአያው ሰው ነው፤ እኛ ልንቀዳው አይደለም፤ ያ ተስፋ መቍረጥንና ፍጹም ውድቀትን ብቻ ያመጣልና፤ ነገር ግን እርሱ መጥቶ ራሱን በእኛ ውስጥ ይቀዳል። ክርስቶስ በእኔ የሚኖር ከሆነ ሌላ ክርስቶስ ነኝ። እርሱን አልመስልም፤ ነገር ግን ያው አሳብ አለኝ። ክርስቶስ ራሱ በእኔ ውስጥ አለ። ይህ የክርስቲያን ቅድስናና የመለኮታዊ ፈውስ መሠረት ነው። ክርስቶስ በውስጣችን ፍጹም ሕይወትን እያሳደገ ነው። አንዳንዶች ሰው ፈጽሞ ፍጹም ሊሆን አይችልም ይላሉ። «አካሄዱን ማቅናት ለሚሄድ ሰው አይደለም።» ሁላችንም የወደቅን ብዙዎች ነን። ይህ እውነት ነው፤ ነገር ግን ከዚህ ወደ ፊት መሄድ ይገባናል። እግዚአብሔር ለውድቀታችን ያዘጋጀውን መፍትሔ ወስደን በጸጋው ከውድቀታችን በላይ መነሣት ይገባናል። ኢየሱስን በጐስቋላው ራሳችን ፋንታ መውሰድ ይገባናል። መጥፎውን ብቻ ሳይሆን መልካሙንም ትተን በፋንታው እርሱን መውሰድ ይገባናል። መልካም የሆነው ነገር እንኳ መሄድ እንዳለበት መማር ይከብደናል፤ ነገር ግን ከምርጡ ስኬታችን እንኳ ይልቅ መለኮታዊ ግፊቶች ሊኖሩን ይገባል።

ሜይ 17

«ድል ለነሣው … እሰጠዋለሁ» (ራእይ 2:17)።

የክርስቲያን ሕይወት አንድ የከበረ ምሥጢር ኢየሱስ በልብ ውስጥ እንዲኖርና እኛ ፈጽሞ ልናሸንፋቸው ያልቻልናቸውን ነገሮች እንዲያሸንፍ ማድረግ ነው። ወዳጆች ሆይ፣ በአንተና በእኔ ሕይወት ውስጥ ያለው የኃይል ብቸኛ ምሥጢር ይህ ነው። ሰዎች ሊረዱት አይችሉም፤ ዓለምም አያምነውም፤ ነገር ግን እግዚአብሔር በውስጣችን ሊኖር እንደሚመጣ፣ የሕይወታችንም ኃይል፣ ንጽሕና፣ ድልና ደስታ እንደሚሆን እውነት ነው። ከእንግዲህ ወዲህ ጥያቄው «እኔ ማድረግ የምችለው ከሁሉ የሚበልጠው ምንድር ነው?» አይደለም፤ ጥያቄው «ክርስቶስ ማድረግ የሚችለው ከሁሉ የሚበልጠው ምንድር ነው?» የሚለው ነው እንጂ። ይህም ከጳውሎስ ጋር በፊልጵስዩስ መልእክት በሚገኘው በዚያ ውብ ክፍል እንዲህ እንድንል ያስችለናል፦ «መዋረድንም አውቃለሁ መብዛትንም አውቃለሁ፤ በእያንዳንዱ ነገር በነገርም ሁሉ መጥገብንና መራብንም መብዛትንና መጉደልን ተምሬአለሁ። ኃይልን በሚሰጠኝ በክርስቶስ ሁሉን እችላለሁ።»

በዚህ እውቀት ፈተናዎቼን ልገጥም እወጣለሁ፤ ምሥጢሩም ይጠቅመኛል። እኔ ራሴን ፈጽሞ ልጠብቅ በማልችለው ሁኔታ ንጹሕና ጣፋጭ አድርጎ ይጠብቀኛል። ክርስቶስ ጠላትን ገጥሞ ስለ እኔ ድል ነሥቶታል። ነገር ግን በጌታችን በኢየሱስ ክርስቶስ በኩል ድል መንሣትን ለሚሰጠን ለእግዚአብሔር ምስጋና ይሁን።

ሜይ 18

«ሞታችኋልና» (ቆላስይስ 3:3)።

እንግዲህ ይህ በሞት ድርጊት ራሳችንን የምናስወግድበት ቍርጥ፣ ፍጹምና የመጨረሻ ነገር እኛ ራሳችን ልናደርገው የማንችለው ነገር ነው። ራስን ማሠቃየት አይደለም፤ ከክርስቶስ ጋር መሞት ነው እንጂ። ከክርስቶስ መስቀልና ከእግዚአብሔር መንፈስ በቀር ይህን ሊያደርግ የሚችል ነገር የለም። ቤተ ክርስቲያን እንደ ምስኪኑ ኔሮ ለዓመታት ራሳቸውን ለመግደል ሲሞክሩ ኖረው የሞትን ምት ለመምታት ድፍረት ባጡ ግማሽ በሞቱ ሰዎች ተሞልታለች። ኦ፣ ራሳቸውን በኢየሱስ እግር ሥር አድርገው እርሱ እንዲያደርገው ብቻ ቢፈቅዱለት፣ ፍጻሜና ዕረፍት ባገኙ ነበር! በዚያ መስቀል ላይ ለሕይወታችን እንደ ተዘጋጀ እንዲሁ ለሞታችንም አዘጋጅቷል፤ የእኛም ድርሻ ሞቱ ለአሮጌ ኃጢአቶቻችን እንደ ተሠራ እንዲሁ ለተፈጥሮአችንም እንዲሠራ መፍቀድ ብቻ ነው፤ ከዚያም ለእርሱ መተው፣ ስለ እርሱ ከእንግዲህ አለማሰብ፣ እንደ ሞተም መቍጠር ነው፤ ከእንግዲህ ራሳችን አድርገን ሳንቈጥረው፣ ሌላ እንደ ሆነ እንጂ፤ ልንሰማውም ሆነ ልንፈራው፣ ከእርሱ ጋር ልንቈጠርም ሆነ ልናነጻውም እንኳ ሳንሞክር፣ ፈጽሞ በእጁ ውስጥ እንዳለና ለእኛ ለዘላለም እንደ ሞተ በመቍጠር፤ አዲስ የተወለደ ሕፃን በእናቱ ሕይወት እንደሚደገፍ ሁሉ፣ ለአዲሱ ሕይወታችን ሁሉ በእያንዳንዱ እስትንፋስ በእርሱ ላይ በመደገፍ ነው።

ሜይ 19

«ፍሬ የሚያፈራውንም ሁሉ አብዝቶ እንዲያፈራ ያጠራዋል» (ዮሐንስ 15:2)።

በቅርቡ በአንድ የአትክልት ቦታ አጠገብ አለፍን። አትክልተኛው መግረዙን ገና መጨረሱ ነበር፤ የቢላውና የመጋዙ ቍስሎችም ገና መዳን መጀመራቸው ነበር፤ የሚያዝያው ሞቃት ፀሐይም የተመታውን ተክል በለዘብታ እየመገበ ወደ አዲስ ሕይወትና ብርታት ይመልሰው ነበር። ያንን ተክል ስንመለከት፣ በሚቀጥለው ሳምንት ጀምሮ መቍረጥ ምንኛ ጭካኔ እንደ ሆነ አሰብን። አሁን የአትክልተኛው ሥራ ተክሉን ማነቃቃትና መመገብ፣ ወደ ሕይወትም መመለስ ነው። የተክሉ ሥራ መሞት አይደለም፤ መኖር ነው እንጂ። ከነፍስ ተግሣጽም ጋር እንዲሁ ነው ብለን አሰብን። እርስዋም የምትሞትበት ሰዓት አላት፤ ነገር ግን ዘወትር መሞት አይገባትም፤ ይልቁንም ለኃጢአት በእውነት እንደ ሞትን፣ ግን በጌታችን በኢየሱስ ክርስቶስ ለእግዚአብሔር ሕያዋን እንደ ሆንን ራሳችንን እንቍጠር። ሞት የአንድ ቅጽበት ብቻ ነው። እንግዲያስ እናንተ የትንሣኤ ልጆች፣ በክቡር ሕይወቱ ይበልጥና ይበልጥ በብዛት ኑሩ፤ የሕይወታችሁም ሙላት የራስንና የኃጢአትን ጣልቃ መግባት ይመክታል፤ ክፉውን በመልካም ያሸንፋል፤ ኑሯችሁም የራሳችሁ ትግል አሰልቺ ጭቆና ሳይሆን የክርስቶስ በራሱ የሚፈስስ፣ ድል የሚነሣና ዘላለማዊ ሕይወት የሚፈልቅ ማዕበል ይሆናል።

ሜይ 20

«ለራሳችሁ አይደላችሁም» (1ኛ ቆሮንቶስ 6:19)።

ራሳችንን መቀደስ መቻላችን ምንኛ መብት ነው! እግዚአብሔር እኛን የማንረባ ትሎችን መቀበሉ ምንኛ ምሕረት ነው! «የራሴ አይደለሁም» በሚሉት በእነዚያ ቃላት ውስጥ ምንኛ ዕረፍትና መጽናናት ተሰውሮአል! ለመዳኔ ኃላፊ አይደለሁም፤ በጭንቀቶቼ አልከበድም፤ ለጥቅሞቼ ለመኖር አልገደድም፤ ነገር ግን ፈጽሜ የእርሱ ነኝ፤ የተዋጀሁ፣ የእርሱ ንብረት የሆንሁ፣ የዳንሁ፣ የተወደድሁ፣ በዘላለማዊ ፍቅሩ ብርቱና የማይለወጡ ክንዶች ውስጥ የተጠበቅሁ ነኝ። ኦ፣ እውነተኛ ራስን መቀደስ የሚያመጣው ከኃጢአትና ከራስ ከሚበላም ጭንቀት የሚገኝ ዕረፍት! ምስኪኑንና ደካማውን ሕይወታችንን፣ ከአስፈሪ ዕድሎቹና ከፍጹም አቅመ ቢስነቱ ጋር ልንሰጠው መቻላችንና እርሱ እንደሚቀበለው፣ ከእርሱም ከፍተኛውን የበረከት፣ የኃይልና የጥቅም ዕድል በማውጣት ደስታና ኩራት እንደሚያገኝበት ማወቃችን፤ ሁሉን መስጠትና ይህን በማድረጋችን ሁሉን እንዳገኘን ማግኘት፤ እንደ ራሱ አድርጎ ሊንከባከበን ግድ እስኪሆንበት ድረስ በፍጹም ራስን መስጠት ለእርሱ መገዛት። ራሳችንን የምናኖረው ለበጎአችን ከእኛ ይልቅ በሚጨነቅ፣ ሊባርከንም ይበልጥ ነጻ እንዲሆን ፈጽመን እንድንገዛለት ብቻ በሚፈልግ በአፍቃሪ አባት እጅ ውስጥ ነው።

ሜይ 21

«ወደ እርሱም እንመጣለን በእርሱም ዘንድ መኖሪያ እናደርጋለን» (ዮሐንስ 14:23)።

መጽሐፍ ቅዱስ ስለ ክርስቶስ ሁልጊዜ ሁለት ታላላቅ የተስፋ ቃሎችን አቅርቧል። የመጀመሪያው፦ ወደ እናንተ እመጣለሁ፤ ሁለተኛውም፦ ወደ ውስጣችሁ እመጣለሁ የሚል ነው። ለአራት ሺህ ዓመታት ዓለም የመጀመሪያውን መፈጸም በተስፋ ይጠባበቅ ነበር። ሌላው ጳውሎስ ከዘላለምና ከትውልዶች ጀምሮ ተሰውሮ የነበረ ምሥጢር ነው፥ አሁን ግን ለቅዱሳኑ ተገልጦአል የሚለው ምሥጢር ነው፤ ይኸውም የክብር ተስፋ ያለው ክርስቶስ በእናንተ ዘንድ መሆኑ ነው። ይህ እንደ ኢየሱስ ሥጋ መልበስ የእግዚአብሔር ታላቅ መገለጥ ነው፤ እንደ ክርስቶስ ያደርግሃልና፣ እርሱ ከኃጢአት ነጻ እንደ ሆነ ነጻም ያደርግሃልና። ክርስቶስ በአንተ ውስጥ ቢኖር ውጤቱ ምን ይሆናል? እንግዲህ አንተን ፈጽሞ ገለል ያደርግሃል። በአንተ ውስጥ ያለው እኔነት ይሄዳል። «እኔ አይደለሁም፣ ክርስቶስ ነው እንጂ» ትላለህ። ክርስቶስ ውጊያዎችህን ይሸከምልሃል። ክርስቶስ በአንተ ውስጥ ንጽሕናና ጸጋ ብርታትም ይሆናል። እነዚህን ነገሮች ለማግኘት አትሞክርም፤ በእርሱ እንዳገኘሃቸው ታውቃለህ እንጂ። ከጌታ ጋር ክቡር ዕረፍት ነው። ኢየሱስ፦ «አሁን ፍሬ ማፍራት አለብን፣ ብዙ መጸለይ አለብን፣ ይህን ወይም ያንን ማድረግ አለብን» አይልም። በእርሱ መኖር እንዳለብን እንጂ በዚህ ውስጥ ምንም ግዳጅ የለም። የደስታና የርዳታ ሁሉ ማዕከሉ ይኸው ነው።

ሜይ 22

«መልካሙን የእምነት ገድል ተጋደል» (1ኛ ጢሞቴዎስ 6:12)።

ኦ ወዳጆች ሆይ፣ እግዚአብሔር የልቡን ደም ከሰጠን በኋላ፣ ይህን ያህል ብዙ መልካም አጋጣሚዎች በመንገዳችን ካኖረ በኋላ፣ ይህን ያህል ብዙ ጸጋና እንክብካቤ በእኛ ላይ ካፈሰሰ በኋላ ብናሳዝነው ምን ይሰማው ይሆን? ይህ መንፈስን «ለዚህም ነገር የሚበቃ ማን ነው?» ብሎ እንዲጮኽ ያደርገዋል። እኔና አንተ በወዲያኛው ዳርቻ ቆመን ያለፉትን ዓመታት፣ እነዚህን ጥቂትና አጭር የዘመን ዓመታት፣ ወደ ኋላ የምንመለከትበትን ጊዜ ዘወትር በፊቴ አያለሁ። ኦ፣ ራሳችንን በኢየሱስ እግር ሥር ጥለን እንዲህ እንበል፦ «ብዙ ጊዜ ተንገዳገድን፤ ብዙ ብርቱ ውጊያም መጣ፤ አንተ ግን ጠበቅኸኝ፣ ደገፍኸኝም፤ በጌታ በኢየሱስ ክርስቶስ በኩል ድልን ለሰጠኝ ለእግዚአብሔር ምስጋና ይሁን።» ከፔኒንሱላ ጦርነት የጦር ሜዳዎች ጥቂት የቀድሞ ወታደሮች ቡድን በተመለሰ ጊዜ ለእያንዳንዳቸው ሜዳልያ ሰጧቸው፤ በአንድ በኩል የውጊያዎቻቸው ሁሉ ስሞች፣ በሌላው በኩል ደግሞ «እኔ በዚያ ነበርሁ» የምትል ትንሽ ዓረፍተ ነገር ተጽፎበት ነበር። ኦ፣ ያ ሰዓት በሚመጣበት ጊዜ የእነዚህን ቀናት መከራዎችና መሥዋዕቶች ወደ ኋላ መመልከትና «እኔ በዚያ ነበርሁ፤ በእግዚአብሔር እርዳታና በኢየሱስ ጸጋም እዚህ ነኝ» ብሎ ማስታወስ እጅግ አስደሳች አሳብ ይሁንልን።

ሜይ 23

«… በክርስቶስ በረከት ሙላት …» (ሮሜ 15:29)።

ብዙ ክርስቲያኖች እነዚህን በረከቶች በእርሱ ውስጥ እንደ ተጠቃለሉ ሆነው ማየት ይሳናቸዋል። የመዳንን በረከት ማግኘት ይፈልጋሉ፤ ያ ግን ክርስቶስ አይደለም። የሚረዳቸውን የጸጋውን በረከት ማግኘት ይፈልጋሉ፤ ያ ግን እርሱ አይደለም። ለእርሱ ለመሥራት ከእርሱ የተመለሰ ጸሎትን ማግኘት ይፈልጋሉ። ይህ ሁሉ ኖሮህ የክርስቶስ ራሱ በረከት ላይኖርህ ይችላል። እጅግ ብዙ ሰዎች ይልቁንም ከትምህርተ ሃይማኖት ሥርዓት ጋር ተጣብቀዋል። «አዎን፣ እውነቱን ይዣለሁ፤ ትክክለኛ እምነት ያለኝ ነኝ» ይላሉ። ያ ክርስቶስ አይደለም። ውኃው ከቀዝቃዛ እጆቹና ከንፈሮቹ የሚፈስስለት፣ ሕይወት ግን የሌለበት በምንጭ ውስጥ ያለ ቀዝቃዛ ሐውልት ሊሆን ይችላል። እጅግ ብዙ ሌሎች ሰዎች የደስታን በረከት ማግኘት ይፈልጋሉ፤ ነገር ግን የክርስቶስ የግል በረከት አይደለም። እጅግ ብዙ ሰዎች ይልቁንም ከቤተ ክርስቲያናቸውና ከፓስተራቸው፣ ወይም ከውድ ክርስቲያን ወዳጆቻቸው ጋር ተጣብቀዋል፤ ያ ግን ክርስቶስ አይደለም። ሌላው ሁሉ በሚጐድልበት ጊዜ ልብህን ብቻውን ሊሞላ የሚችለው በረከት ከአንተ ጋር አንድ የሆነው የኢየሱስ አፍቃሪ ልብ ነው፤ እርሱም የበረከቶችህ ሁሉ ምንጭ፣ ሁሉም ሲጠወልጉና ሲያልቁ የማይጐድለው ነው—ኢየሱስ ክርስቶስ ራሱ።

ሜይ 24

«ብርሃን ወደሚኖርበት የሚወስደው መንገድ ወዴት ነው?» (ኢዮብ 38:19)።

የከበሩ ድንጋዮች ከብርሃን ጋር ካልተገናኙ በቀር በራሳቸው ዋጋ የላቸውም። በተወሰኑ አቀማመጦች ቢቀመጡ የፀሐይን ውበት ያንጸባርቃሉ። ያለዚያ ግን ምንም ውበት የላቸውም። በጨለማው ዋሻው ውስጥ ወይም በጥልቁ ማዕድን ውስጥ ያለው አልማዝ ምንም ውበት አያሳይም። ብርሃንን የሚያንጸባርቅበት መሣሪያ ካልሆነ በቀር ከአንድ ቍራጭ ከሰል፣ ከተራ ካርቦን ቍራጭ በቀር ምንድር ነው? ከሌሎቹም የከበሩ ድንጋዮች ጋር እንዲሁ ነው። ልዩ ልዩ ቀለማቶቻቸው ያለ ብርሃን ምንም አይደሉም። ብዙ ገጽታዎች ካሏቸው ይበልጥ ብርሃን ያንጸባርቃሉ፤ ይበልጥ ውበትም ያሳያሉ። የመስታወት አስመሳይ ዕንቍን ከአልማዝ አጠገብ ብታስቀምጠው ምንም ብልጭታ የለውም። በጥሬው ሁኔታ ደግሞ አልማዝ ፈጽሞ ብርሃንን አያንጸባርቅም። እንዲሁ እኛም በጥሬ ሁኔታ ላይ ነን፤ እግዚአብሔር መጥቶ በላያችን እስኪያበራ ድረስ ምንም አንጠቅምም። በአልማዝ ውስጥ ያለው ብርሃን የራሱ ንብረት አይደለም፤ የፀሐይ ውበት ነው። በእግዚአብሔር ልጅ ውስጥ ምን ውበት አለ? የኢየሱስ ውበት ብቻ። ከጨለማ ወደሚደነቅ ብርሃኑ የጠራንን የእርሱን በጎነት እንድንገልጥ የተመረጥን ለርስቱ የተለየ ወገን ነን። ዛሬ ብርሃኑንና ፍቅሩን እናንጸባርቅ።

ሜይ 25

«እርሱን አውቅ ዘንድ» (ፊልጵስዩስ 3:10)።

መንፈስ ቅዱስ በሚገልጣቸው በእግዚአብሔር ጥልቅ ነገሮች በኩል ስለ ኢየሱስ እውነቱን ከማወቅ ይልቅ ኢየሱስን ራሱን ማወቅ ይሻላል። የጳውሎስ ታላቅ ምኞት «እርሱን አውቅ ዘንድ» የሚል ነበር፤ ስለ እርሱ ማወቅ አይደለም፤ የአስደናቂውን ዓለም ምሥጢራት፣ ጥልቅና ከፍ ያሉ የእግዚአብሔርን ትምህርቶች ማወቅም አይደለም፤ ነገር ግን ክርስቶስ ወዳለበት፣ ሸኪና የተባለው የእግዚአብሔር መገኘት ክብር እያበራ ስፍራውን በእግዚአብሔር ቅድስና ወደሚያከብርበት ወደ ቅድስተ ቅዱሳን መግባት፣ ከዚያም ወደ ጌታ ራሱ ምሥጢር መግባት ነው። ያዕቆብ በጵኒኤል እግዚአብሔርን፦ «ስምህን ንገረኝ» ብሎ በለመነው ጊዜ የታገለለት ይኸው ነበር። እርሱም «በክርስቶስ ፊት የእግዚአብሔርን የክብሩን እውቀት ብርሃን» በመስጠት ስሙን ነግሮናል። ምሥጢሩ ይኸው ነው። ጌታ ራሱ ነው፤ ሌላ ምንም አይደለም፤ ከእግዚአብሔር ጋር መተዋወቅ ነው፤ ሌላ ማንንም በማናውቅበት ሁኔታ ኢየሱስ ክርስቶስን ማወቅ ነው፤ «አምነዋለሁ» ብቻ ሳይሆን «አውቀዋለሁ» ማለት መቻል ነው፤ ስለ እርሱ አይደለም፣ እርሱን አውቀዋለሁ እንጂ። ከሌሎቹ ሁሉ በላይ እግዚአብሔር እንዲኖረን የሚፈልገው ምሥጢር ይህ ነው፤ ለክብርና ለኃይል ያዘጋጀው ስጦታው ነው፤ ልቡ አንድ ለሆነ ፈላጊም በነጻ ይሰጣል።

ሜይ 26

«በነገር ሁሉ በጸሎትና በምልጃ ከምስጋና ጋር በእግዚአብሔር ዘንድ ልመናችሁን አስታውቁ እንጂ በአንዳች አትጨነቁ» (ፊልጵስዩስ 4:6)።

አደራ መስጠት ማለት ለሌላው አሳልፎ መስጠት፣ ፈጽሞ ለሌላው መተው ማለት ነው። ስለዚህ መከራዎቻችንን ለእርሱ ብንሰጠው ይሸከማቸዋል። በጽድቅ ብንመላለስ እስከ መጨረሻ ተሸክሞ ያሻግረናል። «እንግዲህ በጊዜው ከፍ እንዲያደርጋችሁ ከኃይለኛው ከእግዚአብሔር እጅ በታች ራሳችሁን አዋርዱ።» በዚህ ስፍራ ሁለት እጆች አሉ፤ ወደ ታች የሚጫነን፣ የሚያዋርደን የእግዚአብሔር እጅ፣ ከዚያም ከፍ የሚያደርገን የእግዚአብሔር እጅ። የሚያስጨንቃችሁን ሁሉ በእርሱ ላይ ጣሉት፤ ያን ጊዜ እጁ ከፍ ያደርጋችኋል፤ በጊዜው ያከብራችኋል። በዚህ ቍጥር ውስጥ ሁለት ዓይነት አሳቢነቶች አሉ፤ የእናንተ ጭንቀትና የእርሱ አሳቢነት። በመጀመሪያው ቋንቋ የተለያዩ ናቸው። አንዱ የሚያስጨንቅ ጭንቀት ማለት ነው፤ ሌላው ሁሉን የሚችል አምላክ አሳቢነት ማለት ነው። የሚያስጨንቃችሁን ጭንቀት በእርሱ ላይ ጣሉ፤ በፋንታውም ሁሉን የሚችል የእርሱን አሳቢነት ውሰዱ። ከእንግዲህ መከራን ከቍጥር አታግቡ፤ ነገር ግን በእርሱ ውስጥ ሊደግፋችሁ እንደሚችል እመኑ። አለቅነት በጫንቃው ላይ ነው። ብትታመኑበትና ብትታዘዙት፣ ፈቃዱንም ብትፈጽሙ፣ ጉዳያችሁን እንደሚከታተል እመኑ። በቀላሉ ሸክማችሁን ተለዋወጡ። ቀንበሬን በላያችሁ ተሸከሙ ያለውን ቀንበሩን ተሸከሙ፤ እርሱም እንዲንከባከባችሁ ፍቀዱለት።

ሜይ 27

«አለቅነትም በጫንቃው ላይ ይሆናል» (ኢሳይያስ 9:6)።

የልብን ትርታ በማቆም ልብን ዕረፍት ልታሰጠው አትችልም። ቤላዶና የተባለው መርዘኛ ዕፅ ያን ሊያደርግ ይችላል፤ ያ ግን ዕረፍት አይደለም። የሕይወት እስትንፋስ—የእግዚአብሔር ሕይወትና ብርታት—ይምጣ፤ ጣፋጭ ዕረፍትም ይሆናል። የቤተሰብ ትስስርና የቤተ ዘመድ ፍቅር አያመጡትም። ከመከራ መዳንም አያመጣውም። ብዙ የተፈተነ ልብ፦ «ይህ ታላቅ መከራ ቢወገድልኝ ብቻ ዕረፍት ባገኘሁ ነበር» ብሏል። ነገር ግን አንዱ እንደ ሄደ ሌላው ይመጣል። በተራራው ዳገት ላይ ያለው ምስኪኑ የቈሰለ አጋዘን በጥንቱ የተራራ ወንዝ ውስጥ መታጠብ ብቻ ቢችል ዕረፍት እንደሚያገኝ ያስባል። ነገር ግን ፍላጻው በሥጋው ውስጥ አለ፤ ቍስሉ እስኪድን ድረስም ዕረፍት የለውም። በሜዳው ላይ እንደሚያመው በተራራው ሐይቅም እንዲሁ ያመዋል። ሁሉን ነገር—ሥራችንን እንኳ—ለክርስቶስ እስክንሰጥና እርሱ ሁሉን እንደ ወሰደ፣ እኛም ዝም ብሎ መቆምና መታመን ብቻ እንዳለብን እስክናምን ድረስ፣ የእግዚአብሔርን ዕረፍትና ሰላም በልባችን ፈጽሞ አናገኝም። በቅዱስ መታዘዝ መመላለስና አለቅነትን በጫንቃው ላይ እንዲይዝ መፍቀድ አስፈላጊ ነው። ጳውሎስ፦ «አንድ ነገር አደርጋለሁ» ብሏል። ለሁላችንም አንድ ጠባብ መንገድ አለ—የክርስቶስ ፈቃድና ለእኛ ያለው ሥራ።

ሜይ 28

«ራሱን አዋረደ» (ፊልጵስዩስ 2:8)።

ከፍ ላለና ከሌሎች እበልጣለሁ ለሚል ተፈጥሮ ከሁሉ ከሚከብዱት ነገሮች አንዱ ከሥልጣን በታች መሆን፣ የራሱን ፈቃድ መተውና የመገዛትን ስፍራ መያዝ ነው። ክርስቶስ ግን የባሪያን መልክ ይዞ፣ ነጻነቱን፣ ራሱን ደስ የማሰኘት መብቱን፣ የመምረጥ ነጻነቱን ተወ፤ ከዘላለም ዘመናትም ጀምሮ ማዘዝን ብቻ ካወቀ በኋላ ራሱን ለመታዘዝ ብቻ ሰጠ። አንዳንድ ጊዜ በአንድ ወቅት ሀብታም አሠሪ የነበረውን ሰው በዚያው መደብር ውስጥ ጸሐፊ ሆኖ አይቻለሁ። ቀላል ወይም ደስ የሚል ቦታ አልነበረም፤ ይህን አረጋግጥላችኋለሁ። ኢየሱስ ግን አባቱ፦ «እነሆ የመረጥሁት ብላቴናዬ፥ ነፍሴ ደስ የተሰኘችበት ወዳጄ» እስኪለው ድረስ እንዲህ ያለ ፍጹም አገልጋይ ነበር። በሕይወቱ ሁሉ መፈክሩ፦ «የሰው ልጅ ሊያገለግል … እንጂ እንዲያገለግሉት አልመጣም።» «እኔ ግን በመካከላችሁ እንደሚያገለግል ነኝ።» «እኔ ከራሴ አንዳች ላደርግ አይቻለኝም።» «የእኔ ፈቃድ አይሁን የአንተ እንጂ» የሚል ነበር። ወዳጆች ሆይ፣ የአገልጋይን ስፍራ ተምራችኋልን?

ደግሞም፦ «ለሞትም ይኸውም የመስቀል ሞት እንኳ የታዘዘ ሆነ።» ሕይወቱ ሁሉ መሞት ነበር፤ በመጨረሻም ሁሉን ለሞት፣ ደግሞም ለኀፍረት፣ ለመሰቀል ሞት አሳልፎ ሰጠ። ይህ የመጨረሻው የፍቅሩ ፍጻሜ ነበር።

ሜይ 29

«ሥጋ ግን ለጌታ ነው … ጌታም ለሥጋ ነው» (1ኛ ቆሮንቶስ 6:13)።

እንግዲህ ያጸደቀን ክርስቶስ ራሱ እንደ ሆነ፣ ቅድስና የሆነልንም ክርስቶስ ራሱ እንደ ሆነ፣ እንዲሁ ይህን የሥጋ ሕይወትና ቤዛነት ልንቀበል የምንችለው ከእርሱ ጋር በግል አንድነት ብቻ ነው። በእርግጥም ሥጋችንን የሚፈውስና ከዚያም ለወደፊቱ ለተራው የተፈጥሮ ብርታትና ሕይወት አቅም የሚተወው የኃይል ንክኪ አይደለም፤ ነገር ግን የራሱ ሕይወት ወደ አካላችን እንዲገባና እርሱ ራሱ ብርታት፣ ጤናና ሙሉ የሥጋ ቤዛነት እንዲሆንልን፣ የሚሞተው ሥጋችን ከጌታችን ከኢየሱስ ክርስቶስ ከተነሣው ሥጋ ጋር ያለው ሕያውና እውነተኛ አንድነት ነው።

እርሱ ከዘላለም እስከ ዘላለም ድረስ ሕያው ነው፤ በእነዚህ የሸክላ ቤቶችም ውስጥ ለመኖር ራሱን ዝቅ ያደርጋል። እርሱን እንዲህ የሚቀበሉት ሰዎች፣ ለራሱ ከፈጠራቸው ሥጋዎች እርሱን የሚያገልሉ ሰዎች ፈጽሞ በማያውቁት ሁኔታ ሊያውቁት ይችላሉ። ይህ ከወንጌል ጥልቅና ውድ ምሥጢራት አንዱ ነው። «ሥጋ ግን ለጌታ ነው … ጌታም ለሥጋ ነው።» «ሥጋችሁ በእናንተ ያለው የመንፈስ ቅዱስ ቤተ መቅደስ እንደ ሆነ አታውቁምን? ለራሳችሁም አይደላችሁም፤ በዋጋ ተገዝታችኋልና፤ ስለዚህ የእግዚአብሔር በሆነው በሥጋችሁ እግዚአብሔርን አክብሩ።» (የተሻሻለው የእንግሊዝኛ ትርጉም)

ሜይ 30

«መንፈሴንም በውስጣችሁ አኖራለሁ» (ሕዝቅኤል 36:27)።

«መንፈሴንም በውስጣችሁ አኖራለሁ፤ በሥርዓቴም እንድትሄዱ አደርጋለሁ፤ ፍርዴንም ትጠብቃላችሁ።» «መፈራቴን በልባችሁ አኖራለሁ፤ ከእኔም አትርቁም።» ኦ ወዳጅ ሆይ፣ ይህ የተባረከ አይሆንምን? በራስህ ብርታት በዚህ ትግል ለደከምኸው ለአንተ እንዲህ ያለ ዕረፍት አይሆንምን? የራስንና የኃጢአትን ኃይለኛ የሚያሸንፍ አንድ ኃይለኛ አትፈልግምን? መሪ አትፈልግምን? እግዚአብሔር ራሱ ከአንተ ጋር እንዲሆን፣ በውስጥህ የሚኖር እንዲሆን አትፈልግምን? ዕረፍት አትፈልግምን? ይህ ፍላጎት እንዳለብህ አይታወቅህምን? ኦ፣ ይህ ወደ ኋላ የመገፋት፣ የመናፈቅ፣ የመፈለግ ነገር ግን ያለመፈጸም ስሜት! እርሱ ሊያደርግ የሚመጣው ይኸው ነው፤ «መንፈስ ቅዱስ በእናንተ ላይ በወረደ ጊዜ ኃይልን ትቀበላላችሁ።» ከዚህ የተሻለ፦ «በእናንተ ላይ የሚወርደውን የመንፈስ ቅዱስን ኃይል ትቀበላላችሁ።» ትክክለኛው ትርጉም ይኸው ነው፤ በእውነትም ከሌላው እጅግ ይለያል። ሰዎች፦ «ያ ሰው ምንኛ ብዙ ኃይል አለው!» እንዲሉ አንተ ራስህ ኃይልን አትቀበልም። አንተ ምንም ኃይል አይኖርህም፤ ነገር ግን በአንተ ላይ የሚወርደውን የመንፈስ ቅዱስን ኃይል ትቀበላለህ፤ ኃይሉ ያለው በእርሱ ነው፤ ይኸው ብቻ ነው።

ሜይ 31

«እንግዲህ እንደዚህ ሕፃን ራሱን የሚያዋርድ ሁሉ» (ማቴዎስ 18:4)።

ከላይ፣ ከክርስቶስ ልብ ካልተወለደ በቀር ፈጽሞ ትሑት ልብ አታገኝም። ሰው የራሱን ሰብአዊነት አጥቷልና፤ ወዮ፣ ብዙ ጊዜም የአጋንንት ልብ አለው። እግዚአብሔር እኛ ክርስቲያኖች ቀላሎች፣ ሰብአዊ፣ ለሰው ቅርብና እንደ ሕፃን እንድንሆን ይፈልጋል። ከሁሉ አብልጠን የምናውቃቸውና የምንወዳቸው፣ ለጌታም ከሁሉ የቀረቡት ክርስቲያኖች ከሁሉ ይበልጥ ቀላሎች ናቸው። በተኮፈስን ቍጥር ለሥዕል ማሳያ አዳራሽ ብቻ እንበቃለን፤ የምንጠቅመውም በመቆሚያ ላይ ሆነን ብቻ ነው፤ ነገር ግን በሰዎች መካከል ልንኖርና ልንወዳቸው፣ ልናድናቸውም ከፈለግን ለሰው ቅርቦችና ሰብአዊ ልንሆን ይገባናል። ኩራት የተሞላበት ግትርነት ሁሉ ሌላው ራስን የማሰብ መልክ ብቻ ነው። በፊትህ እንዳለው እንደ ትንሹ ልጅህ ፈገግታ ተፈጥሯዊ የሆነ ፈገግታ፣ ሰብአዊ ልብም ክርስቶስን ለምነው። ኦ፣ ክርስቶስ በትናንሽ ንክኪዎች ምንኛ ብዙ ሠራ! እንደ ነቢይ ሆኖ ወደ እርስዋ ቢመጣ ኖሮ ወደ ሰማርያዪቱ ሴት ልብ ፈጽሞ ባልደረሰ ነበር። እንደ ደከመ ሰው ተቀምጦ፦ «ውኃ አጠጪኝ» አላት። እንዲሁም በሕይወቱ ሁሉ ወደ ሌሎች የመራው፣ እነርሱንም ወደ እርሱና ወደ ታላቁ መዳኑ የመራቸው ቀላሉ ሰብአዊነቱና ፍቅሩ ነበር።