ኤፕሪል

ኤፕሪል 1

«ለክብር አስቀድሞ ያዘጋጃቸው የምሕረቱ ዕቃዎች» (ሮሜ 9:23)።

አባታችን ለዘላለም እያዘጋጀን ነው። ለማእድ ቤት የተዘጋጀ ዕቃ ራሱን በማእድ ቤት ያገኘዋል። ለሥዕል ማሳያ አዳራሽ ወይም ለእንግዳ መቀበያ ክፍል የተዘጋጀ ዕቃ ደግሞ ብዙውን ጊዜ በመጨረሻ ራሱን በዚያ ያገኘዋል።

አንተስ ለምን እየተዘጋጀህ ነው? ሰዎች በጆሮህ የሚያፈስሱትን ቆሻሻ ሁሉ የሚይዝ የእጣቢ ባልዲ ለመሆን ነው? ወይስ ለንጉሡ ቤተ መንግሥት ጣፋጭ መዓዛንና አበቦችን የሚይዝ የአበባ ማስቀመጫ፣ የፍቅሩንና የምስጋናውን ዜማና ስምምነት የሚያሰማ ባለ ብዙ አውታር በገና ለመሆን? እያንዳንዳችን ወደ ገዛ ስፍራችን እንሄዳለን። እንግዲህ ከአሁኑ እንዘጋጅ።

የሰማይ ቀናት የክርስቶስ ቀናት ናቸው፤ የሰማይ ብርሃን እርሱ ነውና፤ እንዲሁ ከጎኑ ስንሄድ ቀኖቻችን እንደ ሰማይ ቀናት ይሆናሉ። የሰማይ ቀናት ፍጻሜ የሌላቸው ቀናት ናቸው፤ የዘላለም ቀናት ናቸው፤ እንዲሁ የሰማይ ቀናት እስካሉ ድረስ ሕይወታችንና ሥራችን ጸንተው ይኑሩ። ጌታ ሆይ፣ በቀናት ሁሉ ከእኛ ጋር ተመላለስ፤ እኛም ከአንተ ጋር እንመላለስ፤ ፈቃድህ በሰማይ እንደሚደረግ በምድርም እንዲሁ እስኪሆን ድረስ።

ኤፕሪል 2

«እርሱ በከፍታ ላይ ይኖራል» (ኢሳይያስ 33:16)።

ራሱን ለእግዚአብሔር የቀደሰ ክርስቲያን የተደባለቀ ሕይወት ከመኖር ይልቅ ሙሉ በሙሉ ለእግዚአብሔር የተሰጠ ሕይወት መኖር ይቀልለታል። በክርስቶስ የተዋጀችና የተቀደሰች ነፍስ ራስ ወዳድነት፣ ዓለማዊነትና ኃጢአት ለሞላበት ሕይወት ጥልቀት የሌለው ውኃና አሸዋ እጅግ ትበልጣለች። ሴንት ፖል የተባለችው ታላቅ የእንፋሎት መርከብ በጥልቅ ውኃ ላይ ያለ ምንም ድካም ትጓዝ ነበር፤ ጥልቀት በሌለው ኩሬ ወይም በሎንግ ብራንች አሸዋ ላይ ግን አንዳች መራመድ አትችልም ነበር፤ በዚያ ከሁሉ ያነሰችው ጎታች ጀልባ እንኳ ከእርሷ አሥራ ሁለት እጥፍ ትጠቅማለች፤ በውቅያኖስ መካከል ግን በአንድ ሰዓት ውስጥ ሁሉንም ወደ ኋላ ትተዋቸው ነበር።

ወዳጆች ሆይ፣ ሕይወትህ ልትኖርበት ለምትሞክረው ለዚያ ጠባብ ስፍራ እጅግ ትልቅ፣ እጅግ ክቡር፣ እጅግ መለኮታዊ ነው። ዓላማህ እጅግ ትንሽ ነው፤ ተነሥና በኢየሱስ የትንሣኤ ሕይወት፣ በተባረከውም መምጣቱ በሚያነቃቃው ተስፋ ውስጥ በከፍታ ላይ ኑር።

ከተነሣው ጌታህ ጋር ተነሥ፤ ከክርስቶስ ጋር ወደ ላይ ዐርግ፤ ሳታየው ከምትወድደው ከእርሱ ጋር በሰማያዊ ስፍራ ተመላለስ። እንደ ሰማያዊ ዘር፣ እንደ ንጉሣዊ ደም ልዑላን ተመላለሱ፤ እንደ ብርሃን ልጆች፣ እንደ እግዚአብሔር ልጆችና ወራሾች ተመላለሱ።

ኤፕሪል 3

«ተስፋዬ ከእርሱ ዘንድ ነውና» (መዝሙር 62:5)።

ለአንድ በረከት በእምነት ስንለምን የእምነትን አቋም ልንይዝ፣ በረከታችንን እንደ ተቀበልን አድርገንም ልንሠራና ልንጸልይ ይገባናል። እግዚአብሔር ልመናችንን እንደ ሰጠን አድርገን ልንቀርበው ይገባል። ስለ ተቀበልነው ነገር ሙሉ ክብደታችንን በእርሱ ላይ ልንጥል፣ እንደሚሰጠንና መስጠቱንም እንደሚቀጥል እንደ ተረጋገጠ ነገር ልንቈጥረው ይገባናል። ይህ የመታመን አቋም ነው። ሚስት ስታገባ ወዲያውኑ ወደ አዲስ አቋም ትገባለች፤ በሆነውም እውነት መሠረት ትኖራለች፤ እንዲሁም ክርስቶስን እንደ አዳኝ፣ እንደ ቀዳሽ፣ እንደ ፈዋሽ ወይም እንደ ታዳጊ ስንቀበለው፣ በተቀበልነው ማዕረግ እርሱን ወደ ማወቅ አቋም እንድንገባና በእርሱ የታመንነውን ሁሉ እንዲሆንልን እንድንጠብቀው ይጠብቅብናል።

ጭንቀትንና ሸክምን ሁሉ ወደ እርሱ ልታመጣ ትችላለህ፤ ችግርህንም ሁሉ በጸሎት ልትነግረው ትችላለህ፤ በጨለማው ሰዓት እንኳ ልትታመነው ትችላለህ፤ እርሱ ያስብልሃል፤ ታዲያ አንተ ለምን ትጨነቃለህ? የአሸናፊውን የምስጋና መዝሙር እስክናሰማ ድረስ እምነት ፍጻሜዋ ላይ ከቶ አትደርስም፤ በክብሩ የመዳን ከተማ በሮቹ ሁሉ ምስጋና እንደ ሆኑ እግዚአብሔር ነግሮናልና።

ኤፕሪል 4

«ዲያብሎስን ግን ተቃወሙ ከእናንተም ይሸሻል» (ያዕቆብ 4:7)።

ዲያብሎስን ግን ተቃወሙ ከእናንተም ይሸሻል። ይህ የተስፋ ቃል ነው፤ እግዚአብሔርም ይፈጽምልናል። ጠላትን ብንቃወም እንዲሸሽ ያስገድደዋል፤ ድልንም ይሰጠናል። አንድ ዜጋ ከዓመፀኞች ሰዎች ግፍና በደል መንግሥቱ እንዲጠብቀው እንደሚጠይቅ፣ እኛም በማንኛውም ጊዜ ያለ ፍርሃት ጠላትን ተገዳድረንና ተቃውመን ልንቆም፣ የሰማያዊውንም ንጉሣችንን ጥበቃ ልንጠይቅ እንችላለን። በዚያው ጊዜ ግን በምንም ዓይነት አቋም ወይም አለመታዘዝ በየትኛውም ስፍራ በጠላት ግዛት ላይ መቆም የለብንም፤ አለዚያ በላያችን አስፈሪ ኃይል እንሰጠዋለን፤ ያንንም ኃይል እግዚአብሔር በታላቅ ምሕረትና ቸርነት ቢገታውም፣ ሙሉ በሙሉ ወደ ቅዱስ ስፍራ እስክንገባ ድረስ ፈጽሞ አያስወግደውም። ስለዚህ የጨለማውን አለቃና በሰማያዊም ስፍራ ያሉትን አለቆች በድል ልንቃወም ከፈለግን የእምነትን ጋሻ ብቻ ሳይሆን የጽድቅንም ጥሩር ልንታጠቅ ይገባናል።

የሙሉ ቤዛነትህን መብት በቅዱስ ድፍረት ጠይቅ፤ የኢየሱስን ስም ኃይል እስከ ሙላቱ ድረስ ፈትነህ እወቅ።

ኤፕሪል 5

«ብዙዎች ይነጻሉ፥ ይነጡማል፥ ይፈተኑማል» (ዳንኤል 12:10)።

ይህ ስለ ጌታ መምጣት የተሰጠ የተስፋ ቃል ነው። ከንጽሕና የበለጠ ነው። መንጣት፣ ማብረቅና ማንጸባረቅ ነው። መንጻት ኃጢአት በእሳት ተቃጥሎ መውጣቱ ነው፤ መንጣት ደግሞ የጌታ ክብር በእሳት ተቃጥሎ መግባቱ ነው። አንዱ መንጻት ነው፤ ሌላው ብርሃንና መክበር ነው። ጌታ ሁለቱንም አዘጋጅቶልናል፤ ሁለቱንም እንድናገኝ ግን ለመፈተን ወደ እሳት ልንገባ፣ በዚያም ሁኔታ ጽኑ ጭንቅ ምክንያት ክርስቶስ ይበልጥ ወደሚሆንልን ወደ አስቸጋሪና ልዩ ስፍራዎች ልንመራ ይገባል። ወደ እነዚህ ቀናት እየቀረብን ነው። እንዲያውም አሁንም በዙሪያችን ናቸው፤ እነርሱም የጌታ መምጣት ቀዳሚ ምልክቶች ናቸው።

ራቁቱን እንዳይሄድ ነቅቶ ልብሱን የሚጠብቅ ብፁዕ ነው።

በሰዎች ላይ ተስፋንና ፍርሃትን የሚሞሉ ድምፆች በአየር ላይ አሉ፤ ፍጻሜው መቅረቡን የሚያሳዩ ምልክቶች በየስፍራው አሉ፤ ንጉሡ በቅርቡ ይመጣልና ተዘጋጁ የሚሉ ማስጠንቀቂያዎች አሉ፤ ኦ፣ ይህ የጌታ መምጣት ነው!

ኤፕሪል 6

«በአንድ አካል ብዙ ብልቶች እንዳሉን፥ … እንዲሁ ብዙዎች ስንሆን በክርስቶስ አንድ አካል ነን» (ሮሜ 12:4-5)።

አንዳንድ ጊዜ ከአንድ ወንድም ጋር ባለ ስሕተት ወይም በክርስቶስ አካል ውስጥ ባለ የአንድነት ጕድለት ምክንያት ከእግዚአብሔር ጋር ያለን ኅብረት ይቋረጣል ወይም ይታወካል። ወደ ጌታ ለመድረስ እንሞክራለን፤ ነገር ግን አንችልም፤ ምክንያቱም ከጌታ አካል ብልቶች ከአንዱ ተለይተናል፤ ወይም የፍቅሩ ነጻ ፍሰት በአካሉ ክፍል ሁሉ አያልፍም። አንጎልን ለማሽመድመድ ራስን መምታት አያስፈልግም፤ አንዲትን ነርቭ መምታት ይበቃል፤ ወይም በዳር ብልቶች ላይ ባለ አንዲት የደም ሥር ላይ የደረሰ ቍስል ለልብ ገዳይ ሊሆን ይችላል። ስለዚህ ከክርስቶስ ጋር ያለንን ፍጹም ኅብረት ልንጠብቅ ከፈለግን ከልጆቹ ሁሉ ጋር በትክክል ልንቆምና በክርስቶስ አካል ውስጥ እጅግ በጣፈጠና በሞላ ኅብረት ልንገናኝ ይገባናል። አንዳንድ ጊዜ ለአንድ ክርስቲያን ያለንን አመለካከት መለወጣችን ወደ መንፈስ ቅዱስ ሞልቶ የሚፈስስ ማዕበል እንደሚያስገባን እናገኛለን። ያለ ፍቅር እምነት ሊኖረን፣ ወይም ከተወደዱት ቅዱሳኑ ሁሉ ጋር የሞላ ኅብረት ሳይኖረን ክርስቶስን ብቻውን ልናገኘው የማይቻል ይመስላል፤ አንድም ብልት ቢሣቀይ ብልቶች ሁሉ ከእርሱ ጋር ይሣቀያሉ፤ አንዱም ደስ ቢለው ሁሉ በአንድነት ይባረካሉ።

ኤፕሪል 7

«በእርሱ ሕያዋን ነንና እንንቀሳቀሳለን» (የሐዋርያት ሥራ 17:28)።

የግያዝ እጅ፣ የኤልሳዕ በትር እንኳ ሕይወት የሌለውን ብላቴና ሊፈውሱ አልቻሉም። ወደ ቀዘቀዘው ጭቃ ሕይወትን ለማስገባት በመለኮት ሕያው የሆነው የነቢዩ የገዛ ሥጋ ሕያው ንክኪ ያስፈልግ ነበር። ትርታ በሌላቸው የደም ሥሮቹ ውስጥ ሕይወት ከመንቀሳቀሱ በፊት አፍ ለአፍ፣ እጅ ለእጅ፣ ልብ ለልብ ብላቴናውን ሊነካው ግድ ነበር።

የፈውሱን ሙላትና እውነተኛነት ከማወቃችን በፊት ከተነሣው አዳኝ ጋር በግል ልንገናኝ፣ የገዛ ሕይወቱም ለሚሞተው ሥጋችን ሕይወትን እንዲሰጥ ልንፈቅድ ይገባናል። ለውድቀት ከሁሉ የሚበዛው ምክንያት ይህ ነው። ሰዎች ብዙ ጊዜ በእነርሱ ላይ በተደረገ ነገር፣ እነርሱ ራሳቸው ባደረጉት ነገር፣ ወይም በአእምሮአቸው ባመኑት ነገር ይታመናሉ፤ መንፈሳቸው ግን እየዳሰሰ ወደ ክርስቶስ ልብ አልደረሰም፤ በፍቅርና በእምነት ራብና ጥማትም ፍቅሩን ወደ ማንነታቸው አልሳቡም፤ ስለዚህም ሕይወት አላገኙም። የነፍሳችንና የሥጋችን ከሁሉ የሚበልጠው ፍላጎት ኢየሱስን በግል ማወቅ፣ ዘወትር መንካትና ሁልጊዜ በእርሱ መኖር ነው።

ዛሬ ወደ እርሱ እንዳንቀርብ ሊከለክሉን የሚችሉትን ነገሮች ሁሉ አስወግደን እጅ ለእጅ፣ ልብ ለልብ ከኢየሱስ ጋር እንመላለስ።

ኤፕሪል 8

«ደስ የሚለው ልብ እንደ መድኃኒት መልካም ያደርጋል» (ምሳሌ 17:22)።

ንጉሥ ሰሎሞን ከጥበብ ቃላቱ መካከል ለታመሙና ለአዘኑ ልቦች መድኃኒት ትቶልናል፤ ያለ ስጋትም ልንወስደው እንችላለን። «ደስ የሚለው ልብ እንደ መድኃኒት መልካም ያደርጋል።» ደስታ ታላቅ አደሳና ፈዋሽ ነው። ሌሎች አበርቺዎች ሁሉ በከሸፉበት፣ ሌሎች አረጋጊ መድኃኒቶችም ሁሉ ማረጋጋት ባቆሙበት ጊዜ የመንፈስ ሐሤት ለአጥንቶች ጤናን፣ ለነርቮችም ብርታትን ያመጣል። አንተ የታመምህ ሆይ፣ በጌታ ደስ ይበልህ፤ አጥንቶችህም እንደ ለምለም ሣር ይለመልማሉ፤ ጕንጮችህም በጤንነትና በአዲስነት ውበት ያበራሉ። ጭንቀት፣ ፍርሃት፣ አለመታመንና ሥጋት ሁሉ የመርዝ ጠብታዎች ናቸው፤ ደስታ ግን ቅባትና ፈውስ ነው፤ ደስ ቢልህም እግዚአብሔር ኃይልን ይሰጥሃል። ደስ እንዲልህና ሐሤት እንድታደርግ አዞሃል፤ ልጆቹንም ትእዛዛቱን ሲጠብቁ ከማጽናት ከቶ አይጐድልም። ሁልጊዜ በጌታ ደስ ይበላችሁ ይላል፤ ይህም ምንም ያህል ብታዝን፣ ብትፈተን፣ ብትታመም፣ ብትሠቃይ፣ ባለህበት ስፍራ ሆነህ በጌታ ደስ ይበልህ፣ ከዚህችም ቅጽበት ጀምር ማለት ነው።

የጌታ ደስታ የሰውነታችን ብርታት ነው፤ የኢየሱስ ሐሤት ለሕመማችን ቅባት ነው፤ ሕይወቱና ሙላቱ የፈውሳችን ምንጭ ነው፤ ደስታውም ለሰውነትና ለአእምሮ ሕያው መድኃኒታችን ነው።

ኤፕሪል 9

«እኔ ደስ የሚያሰኘውን ዘወትር አደርጋለሁ» (ዮሐንስ 8:29)።

ከእግዚአብሔር ጋር ያለንን ሒሳብ ሳይከማች በየጊዜው ማወራረድ መልካም ነገር ነው። ከዓመታት በፊት የዚህ ጥቅስ አንድ ትርጓሜ እጅግ ልባችንን ነክቶት ነበር፦ «እንግዲያስ እያንዳንዳችን ስለ ራሳችን ለእግዚአብሔር መልስ እንሰጣለን።» ወደ አእምሮአችን የመጣው ሐሳብ በሕይወታችን ቀን ሁሉ ለእግዚአብሔር ሒሳብ ማቅረብ ነበር፤ ይኸውም ሒሳባችን በየዕለቱ እንዲወራረድ፣ በየሌሊቱም ራሳችንን በትራሳችን ላይ ስናሳርፍ ፍርዳችን እንዲያልፍ ነው።

በእርግጥ ይህ እውነተኛው የአኗኗር መንገድ ነው። የታላቅ ሰላም ምሥጢር ነው፤ ሕይወት ወደ ፍጻሜዋ ስትደርስ ወይም ጌታ ሲመጣ፣ ሒሳባችን እንደ ተወራረደ፣ ፍርዳችንም እንዳለፈ፣ ለእኛም የሚጠብቀን «መልካም፥ አንተ በጎ ታማኝም ባሪያ፤ … ወደ ጌታህ ደስታ ግባ» የሚለው የደስታ ቃል ብቻ እንደ ሆነ ማወቅ እጅግ የሚያስደስት መጽናናት ይሆናል።

ደረጃ በደረጃ ከኢየሱስ ጋር እሄዳለሁ፤ አንዲት ቅጽበት በአንድ ጊዜ፤ ልበርርባቸው ክንፍ የሌለኝን ከፍታዎች እግሮቼ ደረጃ በደረጃ ሊወጡአቸው ይችላሉ። ኢየሱስ ሆይ፣ ይበልጥ አቅርበኝ፤ ደረጃ በደረጃ፣ ቀን በቀን፤ በዱካዎችህ ላይ እየረገጥሁ፣ መንገዱን ሁሉ ከአንተ ጋር እየሄድሁ።

ኤፕሪል 10

«የምንደፍርበትን አጽንተን እንጠብቅ» (ዕብራውያን 3:6)።

ጠላት የእግዚአብሔርን ልጅ ቀላል መታመን ሸርሽሮ ራሱን ወደ መክሰስና ወደ መኰነን ባስገባው ጊዜ እንደሚታየው ያለ፣ ከሁሉ የላቀውና የከበረው የክርስቲያን ባሕርይ እንኳ የደረሰበትን ያህል አሳዛኝ ፍርስራሽ እምብዛም አላየንም። ነፍስ ሰይጣን በዙፋን ላይ እንዲቀመጥና እንደ አምላክ እንዲሠራ፣ በሐሳቧና በሥራዋ ሁሉ ላይ እንዲፈርድባት፣ በማያቋርጥ ኵነኔ ጨለማ ውስጥም እንዲያኖራት ስትፈቅድለት አስፈሪ ስፍራ ላይ ናት። ስለዚህ ሐዋርያው የእምነትን ጋሻ አጽንተን እንድንይዝ መንገሩ እጅግ ትክክል ነው!

ሰይጣን በአንተ ላይ በሚያደርገው ጥቃት ሁሉ ዓላማው ይህ ነው፤ መታመንህን ማጥፋት። በእግዚአብሔር ያለህን ቀላል መተማመን እንድታጣ ማድረግ ከቻለ፣ ብዙም ሳይቆይ ከእግሩ በታች እንደሚጥልህ ያውቃል።

የፍቅሩን ጣፋጭነት ያወቀች ነፍስ በእግዚአብሔር ያላትን ፍጹም መታመን ብታጣ፣ ይህ አእምሮንም ሕይወትንም ለማፍረስ ይበቃል። «ወዳጆች ሆይ፣ የምትደፍሩበትን የምትመኩበትንም ተስፋ እስከ መጨረሻው አጽንታችሁ ጠብቁ።»

ከኢየሱስ ጋር በዙፋኑ ላይ ስፍራህን ለመያዝ አትፍራ፤ የምድርና የሲኦል ኃይላትም ሉዓላዊ በትረ መንግሥቱን እንዲቀበሉ እዘዛቸው።

ኤፕሪል 11

«መንገድህን ለእግዚአብሔር አደራ ስጥ» (መዝሙር 37:5)።

በአንድ ወቅት በስብሰባዎቻችን በአንዱ ላይ አንድ ወጣት ለሚያስፈልገው እርዳታ ጌታን እንዴት እንደሚቀበል በጠየቀ ጊዜ አንዲት የተወደደች አረጋዊት ጥቁር ሴት ከሰጠችው የሚሻል የእምነት ትርጓሜ እምብዛም አልሰማንም።

እንደ ልማዷ ጣቷን ወደ እርሱ ቀስራ በታላቅ አጽንዖት እንዲህ አለች፦ «አንተ ማድረግ ያለብህ እርሱ እንዳደረገው፣ ነገሩም እንደ ተፈጸመ ማመን ብቻ ነው።» ለአብዛኞቻችን ታላቁ አደጋ ይህ ነው፤ እንዲያደርግልን ከለመንነው በኋላ እንደ ተፈጸመ አናምንም፤ ይልቁንም እርሱን መርዳታችንን እንቀጥላለን፤ ሌሎችም እንዲረዱት እናደርጋለን፤ እግዚአብሔርን እንቈጣጠራለን፤ እንዴት እንደሚያደርገውም ለማየት እንጠብቃለን።

እምነት በእግዚአብሔር «አዎን» ላይ «አሜን» ትጨምራለች፤ ከዚያም እጇን ታነሣለች፤ ሥራውንም እንዲፈጽም ለእግዚአብሔር ትተዋለች። ቋንቋዋም «መንገድህን ለእግዚአብሔር አደራ ስጥ፥ በእርሱም ታመን፥ እርሱም ያደርግልሃል» የሚል ነው።

ጌታ ሆይ፣ ትግሉን ትቻለሁ፤ መንገዴን ለአንተ አደራ እሰጣለሁ፤ ቃልህን ለዘላለም እታመናለሁ፤ ዛሬም ነገሩን ሁሉ ፈጽሜ እወስናለሁ።

ኤፕሪል 12

«እንደሚያጕረመርሙ ያህል ሆኑ» (ዘኍልቍ 11:1)።

በዘኍልቍ መጽሐፍ ውስጥ፣ የእስራኤል ልጆች በምድረ በዳ ስላጕረመረሙበት ታሪክ በሚናገረው ክፍል፣ እጅግ የሚደንቅ አንድ ሐረግ አለ። እንዲህ ይነበባል፦ «ሕዝቡ እንደሚያጕረመርሙ ያህል በሆኑ ጊዜ።» እንደ አብዛኞቹ የግርጌ ንባቦች ይህም ከዋናው ጽሑፍ ይሻላል፤ ከዚያች ትንሽ ዓረፍተ ነገር በስተ ጀርባም ብዙ ሐሳብ የሚያጭር ሰፊ የእውነት ዓለም አለ።

ኃጢአትን በግልጽና በማያሻማ ሁኔታ ለመሥራት የማይደፍሩ፣ ነገር ግን «እንደ ማድረግ ያህል» ብቻ የሚሠሩት ሰዎች ብዙ ሕያው ሥዕል ከሩቅ በምናባችን ፊት ሲነሣ እናያለን። በቀጥታ አይዋሹም፤ ነገር ግን ያመልጣሉ፣ ያድበሰብሳሉ፣ ወይም ከእውነተኛ የሕሊና ወቀሳ ለማምለጥ የሚበቃቸውን ያህል ሐሰትን በአነጋገራቸው ያስገባሉ። እግዚአብሔርን በክፋት ወይም በታማኝነት ማጣት በግልጽ አይከሱትም፤ ነገር ግን በሌላ ሰው በኩል ይመቱታል። እግዚአብሔር ወደ ሕይወታቸው እንዲመጡ በፈቀዳቸው ሁኔታዎችና ሰዎች ነገሮችም ላይ ስሕተት ይፈልጋሉ፤ «እንደሚያጕረመርሙ ያህል»ም ያጕረመርማሉ። ምናልባት ከዚያ አልፈው አይሄዱም። ቢደፍሩ ኖሮ «በእግዚአብሔር ላይ በስንፍና ለማማረር» ልባቸው ይመኛል።

ይህም ሁሉ እኛንም የዘመናት መጨረሻ የደረሰብንን ሊገሥጸን ተጻፈ።

ኤፕሪል 13

«ሁልጊዜ ደስ ይበላችሁ» (1ኛ ተሰሎንቄ 5:16)።

ሌላ ምንም ብታጣ ደስታህን አታጣ። የጸደይን መንፈስ ጠብቅ። «ሁልጊዜ ደስ ይበላችሁ»፤ ደግሞም «ደግሜ እላለሁ፥ ደስ ይበላችሁ።»

ከነዓንን ማጣት የጀመረው በማጕረምረም መንፈስ ነበር፤ «ሕዝቡ እንደሚያጕረመርሙ ያህል በሆኑ ጊዜ በእግዚአብሔር ፊት ክፉ ሆነ።» በኅብረታቸው ውስጥ የመጀመሪያው ስብራት፣ በግስጋሴያቸውም የመጀመሪያው መንገዳገድ የመጣው መጠራጠር፣ ማዘንና መበሳጨት በጀመሩ ጊዜ ነበር።

ኦ፣ ልብህን ከድብርት፣ ከተስፋ መቍረጥ፣ ከአለመታመንና ከጨለማ ቀዳዳዎች ጠብቅ፤ ሰይጣን ደስ የሚላትንና የምታመሰግንን ነፍስ ሊያደቅቃት አይችልምና።

የኃጢአትን ጅማሬ ተጠንቀቅ። የመጀመሪያዋ የክፋት ንክኪ በውስጥህ እንድታድር አትፍቀድ። ሁሉን የሚያሳጣው የመጀመሪያው እርምጃ ነው። ኦ፣ ክፋት እንዳይደርስብን በመንፈስ ቅዱስና በኢየሱስ ሕይወት ውስጥ ተሸፍነን እንድንጠበቅ!

በመስኮቱ መስታወት ውስጠኛ ክፍል ያለችውን ትንሽ ዝንብ በውጭ ያለች ትንሽ ወፍ ልታጠቃት ትችላለች፤ ዝንቢቱም የጠፋች ሊመስላት ይችላል፤ ነገር ግን በመካከላቸው ያለው የጠራ መስታወት ታላቅ የብረት ግንብ ያህል በእርግጥ ከአደጋ ሁሉ ይጠብቃታል።

ኤፕሪል 14

«እኔም ከምድር ከፍ ከፍ ያልሁ እንደ ሆነ ሁሉን ወደ እኔ እስባለሁ» (ዮሐንስ 12:32)።

እውነተኛና ንጹሕ የክርስትና ሕይወት ዓለምን ይስባል። በተለመዱት ክርስቲያኖች ሕይወት ውስጥ ለተግባራዊ ሃይማኖት የሚስባቸው አንዳችም ነገር የማያገኙ፣ ነገር ግን እውነተኛና ድል የሚነሣ ምሳሌ ሲያዩ ወዲያውኑ የሚማረኩ በመቶዎች የሚቈጠሩ ወንዶችና ሴቶች አሉ። ብዙውን ጊዜ በመጀመሪያ ደረጃ ከሚቀርብላቸው ከመካከለኛው ሁኔታ ይልቅ በአንድ ዝላይ ፈጽሞ ራስን ወደ መቀደስ ሕይወት በቀጥታ የሚገቡ የዓለም ሰዎች እንደሚበዙ እናምናለን።

በአንድ ወቅት በአንድ ጉባኤ ውስጥ ለግማሽ ምዕተ ዓመት ወይም ከዚያ በላይ ያለ ክርስቶስ የኖረ ሰው ነበር፤ እርሱም እጅግ የታወቀ ዜጋ፣ በሕዝብ ሥራ ላይ ያለ፣ ነቀፋ የሌለበት ባሕርይ፣ ከፍ ያለ አእምሮና እጅግ የሚማርክ መንፈስና ጠባይ የነበረው፣ ነገር ግን ከክርስትና ሕይወት ጋር ፈጽሞ የማይስማማ ሰው ነበር።

ለጥልቅ መንፈሳዊ ሕይወት የተዘጋጀ አንድ አገልግሎት ሲፈጸም ጉባኤው እንዲጸልይለት ለመጠየቅ ተነሣ፤ ሳምንቱ ሳያልቅም እርሱ ራሱ የጌታ የኢየሱስ ክርስቶስ እውነተኛና የታወቀ ተከታይ ሆነ። በዚያች ሌሊት ወደ ቤቱ ሲሄድ «የኢየሱስ ክርስቶስ ሃይማኖት ያ ከሆነ እኔ እፈልገዋለሁ» አለ።

ኤፕሪል 15

«በፍቅርም ተተክላችሁና መሠረት ተመሥርታችሁ» (ኤፌሶን 3:17)።

በምዕራቡ ክፍል በብዛት የሚበቅል፣ በቴክሳስም በየስፍራው የሚገኝ እጅግ ልዩ የሆነ ቍጥቋጦ አለ። ስሙም «የትንኝ ዛፍ» ነው። በጣም ቀጭንና እንደ አኻያ የሚወዛወዝ ቍጥቋጦ ነው፤ ለማንኛውም የእጅ ሥራ ጥቅም የማይውል ይመስላል፤ ነገር ግን ከመሬት በታች እንደ ታላላቅ ግንዶች የሚያድጉ አስደናቂ ሥሮች አሉት፤ እነዚህም ሥሮች በማንኛውም ሁኔታ ውስጥ የመጽናት ባሕርይ ስላላቸው ለጥሩ የመንገድ ንጣፍ ያገለግላሉ፤ እጅግም ይከበራሉ። የሳን አንቶኒዮ ከተማ በእነዚህ ሥሮች እንደ ተነጠፈች ይነገራል። ይህም በውጭ ብዙ የማይታዩትን፣ ዕድገታቸው ግን በአብዛኛው ከመሬት በታች—ከዓይን ተሰውሮ በእግዚአብሔር ጥልቀት ውስጥ—የሆነውን ክርስቲያኖች ያስታውሰናል። እግዚአብሔር ለነገሮች መሠረት፣ ምድራዊ ነገሮችም ሁሉ ፈራርሰው ወደ ፍርስራሽነት ሲለወጡና ወደ መረሳት ሲቀልጡ ጸንታ ለምትቆመውም ለዚያች የእግዚአብሔር ከተማ ንጣፍ የሚጠቀምባቸው እነዚህን ወንዶችና ሴቶች ነው።

የሕይወት ውኃ ይበልጥ ጥልቅ፣ ይበልጥ ጥልቅ ሆኖ ይፍሰስ፤ የተባረክህ መንፈስ ቅዱስ ሆይ! የመዳን ወንዝ ሆይ! ሙላትህን ሁሉ እንዳውቅ አድርገኝ።

ኤፕሪል 16

«ጎልምሱ» (1ኛ ቆሮንቶስ 16:13)።

ደፋር ሁን። ፈሪዎች ሁልጊዜ ይጐዳሉ። ደፋሮች ግን ብዙውን ጊዜ ያለ ጕዳት ይወጣሉ። ኤርምያስ ጀግና ነበር። ከምንም አልሸሸም። ንጉሡንና የአገሩን ሰዎች በማይበገር ድፍረት ተጋፈጣቸው፤ ውጤቱም ምንም ጕዳት አልደረሰበትም፤ ይልቁንም የኢየሩሳሌምን ከበባ አንዲት የራስ ጠጕሩ እንኳ ሳትጐዳ አለፈ። ፈሪው ንጉሥ ሴዴቅያስ ግን እግዚአብሔርን ለመታዘዝና ታማኝ ለመሆን ሁልጊዜ ይፈራ ነበር፤ ውጤቱም በመጨረሻ በሰው ልብ ላይ ከደረሰው ቅጣት ሁሉ እጅግ የከፋውን ቅጣት ተቀበለ።

ከመጀመሪያው ጀምሮ ለእምነታቸው ታማኝ ሆነው የሚቆሙ ወንዶችና ሴቶች ፈተናቸው ጥቂት ነው። እግዚአብሔር መልካም ፈተና ሲሰጥህ ጫናውን መቋቋም ከቻልህ ሁልጊዜ አይደጋግመውም። አብርሃም ልጁን ይስሐቅን በሞሪያ ተራራ ላይ ባቀረበ ጊዜ ያ ለቀረው ዘመኑ ሁሉ የመጨረሻ ፈተና ነበር። እንደምትፈራው ሰይጣን እንዲያይ አትፍቀድለት፤ ሊይዝህ ዕድል እንዳለው ካሰበ እስከ ሞት ድረስ ያሳድድሃልና።

ታማኝ ሁን፣ ታማኝ ሁን፤ ወዳጆች ሐሰተኞች ቢሆኑ ወይም ጥቂቶች ቢሆኑ፤ ምንም ቢደርስ ሁልጊዜ ከጎኑ ሁን፤ ዘወትር ታማኝ ሆነህ ያግኝህ።

ኤፕሪል 17

«ሰውነቱን የሚገዛም ከተማ ከሚወስድ ይሻላል» (ምሳሌ 16:32)።

ራስን መግዛት እውነተኛው የራስ አስተዳደር ነው። ራስን የመካድን ጸጋና የጤናማ አእምሮን መንፈስ ያጠቃልላል። ጸጥ ያለን፣ ራሳችንን የምንቈጣጠርን፣ የተሰበሰበ ልብ ያለንን፣ በማስተዋል የምንራመድን፣ በምንወስደውም እርምጃ ሁሉ ዘወትር ለእግዚአብሔር ድምፅና ለግዴታ ስሜት የምንገዛ አድርጎ የሚያቆመን ያ የመንፈስ ሚዛን ነው። ብዙ ሰዎች ያ ሚዛንና የተሰበሰበ መንፈስ የላቸውም። በገዛ ስሜታቸው፣ በፀባያቸው መለዋወጥ፣ በሌሎች ተጽዕኖ ወይም በዙሪያቸው ባሉት ሁኔታዎች ግፊት እየተገፉ ይንሳፈፋሉ። አንድም ምኞት ሊገዛን አይገባም። ምንም ትክክል ቢሆን አንድም ዓላማ ፍጹም ነጻ እንዳንሆን አድርጎ ሊቈጣጠረን አይገባውም። ንጹሕ ፍቅር እንኳ ከልክ ያለፈ ፍቅር ሊሆን ይችላል። ሥራችን ራሱ የራስ ወዳድነት ምኞት ሊሆን ይችላል። የእግዚአብሔር ፈቃድ ስለ ሆነ ማድረግ የጀመርነውን ነገር በመጨረሻ የገዛ ፈቃዳችን ስለ ሆነ ልንጣበቅበትና ልንጸናበት እንችላለን። ጌታ ሆይ፣ በመንፈስህና በፈቃድህ ዘወትር የሚገዛ መንፈስን፣ የባሪያይቱም ዓይኖች ወደ እመቤቷ እጅ እንደሚመለከቱ በየቅጽበቱ ወደ አንተ የሚመለከት ዓይንን ስጠን። እንዲሁ አገልግሎትህ ፍጹም ነጻነታችን፣ ለአንተ መገዛታችንም ከሁሉ የላቀ መለኮታዊ ነጻነት ይሆናል።

ኤፕሪል 18

«በክንፍ ይወጣሉ» (ኢሳይያስ 40:31)።

«እንደ ንስር በክንፍ ይወጣሉ» የሚለው የእግዚአብሔር መቅድም ነው፤ የሚቀጥለው የተስፋ ቃል «ይሮጣሉ አይታክቱም፤ ይሄዳሉ አይደክሙም» የሚል ነውና። የቅዱስ ሐሤት ሰዓቶች ለትዕግሥተኛ ልፋት፣ ለመጠበቅና ለመሥራት ሰዓቶች አስፈላጊዎች ናቸው። ተፈጥሮ ምንጮች አሏት፤ ጸጋም እንዲሁ።

ሁልጊዜ በጌታ ደስ ይበለን፤ ደግመንም እንላለን፥ ደስ ይበለን። ልቡ የብፅዕና ምንጭ የሆነውን፣ ከጓደኞቹም ይልቅ በደስታ ዘይት የተቀባውን እርሱን ዘወትር ደስታችን አድርገን እንቀበለው። ማዕበሉ ሁልጊዜ እኩል ከፍ ባይል ተስፋ መቍረጥ የለብንም። በዝቅተኛው ማዕበል ጊዜ እንኳ ውቅያኖሱ እንደ ሞላ ነው። የሰው ተፈጥሮ የደስታ ዓይነት እንኳ ቢሆን የማያቋርጥ መነቃቃትን ሊሸከም አይችልም፤ እግዚአብሔርም ብዙ ጊዜ በፍቅሩ ያርፋል። በተቻለ መጠን ራሳችንን ሳናስብ እንኑር፤ እያንዳንዷን ቅጽበትም በታማኝ አገልግሎት እንሙላ፤ ምንጮቹን በፈቃዱ እንዲያንቀሳቅሳቸውም እንታመነው፤ በታማኝ አገልግሎት ስንቀጥልም «መልካም፥ አንተ በጎ ታማኝም ባሪያ፤ … ወደ ጌታህ ደስታ ግባ» የሚለውን የደስታ ሹክሹክታውን ደጋግመን እንሰማለን።

ኤፕሪል 19

«በእግዚአብሔር ተማመን፥ በትዕግሥትም ጠብቀው» (መዝሙር 37:7)።

የአገልግሎት ወንጌል በሆነው በማርቆስ ወንጌል ውስጥ ጌታ ደቀ መዛሙርቱን «እናንት ራሳችሁ ብቻችሁን ወደ ምድረ በዳ ኑና ጥቂት ዕረፉ» ሲላቸው መስማታችን ብዙ ሐሳብ የሚያጭር ነው። እግዚአብሔር ያረፉ ሠራተኞችን ይፈልጋል። የማይደክምና የማያቋርጥ ሆኖ ሳለ፣ አእምሮንም ሁሉ የሚያልፍ የእግዚአብሔር ሰላም ስላለበት እንደ ውቅያኖስ ጥልቀት ጸጥ ያለ ብርታት አለ። የዕረፍት ሁለቱ ጥልቅ ምሥጢሮች፣ አንደኛ፣ ከእግዚአብሔር ፈቃድ ጋር መስማማት፣ ሁለተኛ ደግሞ መታመን ናቸው። «ሕግህን ለሚወድዱ ብዙ ሰላም አላቸው» የሚለው የመጀመሪያውን ይገልጣል። «በአንተ ታምኖአልና አሳቡ በአንተ የጸናውን በፍጹም ሰላም ትጠብቀዋለህ» የሚለው ደግሞ ሁለተኛውን ይገልጣል። «መጽናት»ን በመማር ውስጥ ብዙ ነገር አለ። በዚህ ስፍራ «የጸና» ተብሎ የተተረጐመው ቃል ቃል በቃል «መቆም»፣ «ማቆም» ማለት እንደ ሆነ አንዳንድ ጊዜ እንረሳለን። ሐሳብን ሁሉ ማቆም እንኳ ታላቅ በረከት ነው፤ ይህም ብዙ ጊዜ ዲያብሎስ የሚያስነሣውን የሚያበሳጩ ጥያቄዎችንና ሐሳቦችን ዐውሎ ነፋስ ለመመለስ ብቸኛው መንገድ ነው፤ ይኸውም ፈጽሞ ጸጥ ማለት፣ ማሰብንም እንኳ እምቢ ማለት፣ ክፉውንም ድምፁን በቀላልና ለዘላለም በሚጸና «አይሆንም!» መመለስ ነው። ጸጥ ብንል እግዚአብሔር ሰላምን ይሰጠናል።

ኤፕሪል 20

«በዚያም ከንጉሡ ጋር ለሥራው ተቀመጡ» (1ኛ ዜና መዋዕል 4:23)።

ውኃ ከላይኛው ምንጮች ወደ ታች መውረዱ ቀላል ነው፤ ከሸለቆው ከታችኛው ምንጮች ወደ ላይ እንዲፈስስ ግን መለኮታዊ ግፊት ያስፈልገዋል። አንድ ክርስቲያን በተለመደውና በሚደጋገመው የዕለት ተዕለት ሥራ ውስጥ ደስ እያለውና ፊቱ እየፈካ ሲታይ የሚያየውን ያህል ስለ ክርስቶስ የሚመሰክር ነገር የለም፤ ይህም መርከብን እየጫኑ በወደቡ ላይ ቆመው ሸክማቸውን ሲያወዛውዙ እንደሚዘምሩት፣ በምስጋና መንፈስ ከሥራቸውና ከግዴታቸው እርምጃና እንቅስቃሴ ጋር እንደሚስማሙት መርከበኞች ነው። ቀኑን ሙሉ የሰማይን ብርሃን በፊታቸው መሸከም ከሚችሉ ከአንድ ነጋዴ ወይም ከአንዲት የቤት ሠራተኛ የሚበልጥ ጣፋጭና ከፍ ያለ የክርስቶስ አገልግሎት ያለው ማንም የለም። ውብና ነቍጣ የሌለበት ላባ ያላት የባሕር ወፍ ወደ ጨዋማው ማዕበል ጠልቃ ስትገባ፣ ውኃው እንዳይጣበቅ በሚከለክለው በላባዋ ላይ ባለው ረቂቅ ዘይት ምክንያት በሚያብረቀርቀው ደረቷና በሚያበሩት ክንፎቿ ላይ አንዲት ጠብታ እንኳ ሳትጣበቅባት እንደምትወጣ፣ እንዲሁ፣ እግዚአብሔር ይመስገን፣ እኛም ኃጢአትና ኀዘን ርኵሰትም እንዳይጣበቁብን በመንፈስ ቅዱስ ልንቀባ እንችላለን፤ መርከብ በማዕበል መካከል እንደምታልፍ እኛም በባሕር ሁሉ ውስጥ እናልፋለን፤ በዙሪያችን ባለው ጐርፍ ውስጥ ሆነን ግን ከጐርፉ በላይ ነን።

ኤፕሪል 21

«ከእርሱ የተቀበላችሁት ቅባት» (1ኛ ዮሐንስ 2:27)።

ይህ የጥልቁ ሕይወት ምሥጢር ነው፤ «በፍቅርም ተተክላችሁና መሠረት ተመሥርታችሁ» የሚለው ግን የዚያ ሕይወት ዋና ይዘትና ጣፋጭነቱ ነው። በልብ ውስጥ ያለው የመለኮታዊ ፍቅር ሙላት ነገርን ሁሉ ቀላል ያደርጋል። ማድረግ የምንወድደውን ነገር ማድረግ እጅግ ቀላል ነው፤ የምንወድደውንም ሰው መታመን እጅግ ቀላል ነው፤ ፍቅሩንም ይበልጥ ባስተዋልን መጠን ስለ እርሱ ይበልጥ እንታመነዋለን። ይህ የፈውስ ምንጭ ነው። በሰውነታችን ውስጥ የሚፈስሰው የፍቅር ማዕበል ሰውነታችንን በሚያስደንቅ ሁኔታ ያበረታዋል፤ የጌታችንም ፍቅር በሥጋዊ ማንነታችን ውስጥ የማያቋርጥ የወጣትነትና የአዲስነት ምንጭ ይሆናል። የፍቅር ምሥጢር እጅግ ቀላል ነው። ይኸውም የኢየሱስን ልብ ለፍቅራችን መቀበልና ወደ እግዚአብሔርም ይሁን ወደ ሌሎች፣ ለሕይወት ፍላጎት ሁሉ የእርሱን ፍቅር መጠየቅ ነው። ሰዎችን እንዲህ ብሎ ማሰብ እጅግ ጣፋጭ ነው፦ «ለእነርሱ የኢየሱስን ልብ እወስዳለሁ፤ እርሱ እንደሚወድዳቸው እንድወድዳቸው ያድርገኝ።» ያን ጊዜ አሁን እንዳሉት ለፍቅራችን የማይገባቸው ሆነው ሳይሆን ወደ ፊት እንደሚሆኑት አድርገን በፍቅሩና በተስፋው ብርሃን ብናያቸው፣ የማይገባቸውን እንኳ በተወሰነ መጠን ልንወድዳቸው እንችላለን።

ኤፕሪል 22

«ክርስቶስ ደግሞ የቤተ ክርስቲያን ራስ ነው» (ኤፌሶን 5:23)።

ብዙ ጊዜ ሰዎች እንዲጸልዩልንና እንዲረዱን እንፈልጋለን፤ ነገር ግን ወደ እነርሱ አብልጠን ስንመለከትና በእነርሱ ላይ ስንደገፍ ሁልጊዜ ዓላማችንን እናበላሻለን። የእውነተኛ አንድነት ምሥጢር ሁለቱም ወደ እግዚአብሔር መመልከታቸው ነው፤ ራሳቸውን አልፈው ወደ እርሱ በመመልከታቸውም ሳያውቁት አንድ ይሆናሉ። ያ መርከበኛ ትንሹ ልጅ ከመርከቡ ወደ ባሕር ሲወድቅ አይቶ ሊያድነው ከመዝለሉ በፊት አንድ ደቂቃ መጠበቁ ትክክል ነበር። የተረበሸችው እናት በጭንቅ ሆና ለምን ያን ያህል እንደ ቈየ ስትጠይቀው በማስተዋል እንዲህ ብሎ መለሰላት፦ «ቀድሜ ብገባ ኖሮ ጥብቅ አድርጎ ይዞ ወደ ታች እንደሚጐትተኝ አውቅ ነበር። መታገሉ እስኪያበቃ ድረስ ጠበቅሁ፤ ከዚያም በብርቱ ባልጨበጠኝ ጊዜ ልረዳው ቻልሁ።»

ሰዎች በፍቅራቸውም ይሁን በመደገፋቸው በብርቱ ሲጨብጡን፣ ወደ እግዚአብሔር እንደማይመለከቱ በውስጣችን እናውቃለን፤ እነርሱን ለመርዳት የምናደርገውም ጥረት ይሽመደመዳል። ስለዚህ የኅብረት ጸሎት የምንጸልይለት ሰው ከእኛ ዞር ብሎ ወደ ጌታ ኢየሱስ ክርስቶስ እንዲመለከት፣ እኛም በአንድነት ወደ እርሱ ብቻ እንድንመለከት ይጠይቃል።

ኤፕሪል 23

«በድካማችን ሊራራልን የማይችል ሊቀ ካህናት የለንም» (ዕብራውያን 4:15)።

ከጥቂት ጊዜ በፊት እጅግ ከምትሠቃይ አንዲት እኅት ጋር ስለ ፈውስ እንነጋገር ነበር፤ እርሷም በሥጋዋ እጅግ ተጭኖባት ስለ መዳን በጌታ ለመታመን ትናፍቅ ነበር። ጥቂት ከተነጋገርን በኋላ ከእርሷ ጋር ጸለይን፤ ለመቀበል በተዘጋጀችበት መጠን ፍጹም መታመንንና መዳንን እንድታገኝ ጉዳይዋን ለጌታ አሳልፈን ሰጠን። ጸሎታችንን እንደ ፈጸምን እጃችንን ያዘች፤ በልቧ ላይ ከሁሉ አብልጦ በተጫነው ሸክም ከእርሷ ጋር እንድንተባበርም ለመነችን፤ ከዚያም ስለ ራሷ ፈውስ ወይም እስከ ሞት ስለሚያደቅቃት ሸክም አንዲት ቃል እንኳ ሳትጠቅስ፣ በዚያው ቀን ስለ ሰማችው ስለ አንድ ምስኪን ወላጅ አልባ ልጅ እንዲህ ያለ ጸሎት ጀመረች፤ በርኅራኄውና በፍቅሩ የሚበልጠው ጸሎት ከቶ አልሰማንም፤ እግዚአብሔር እንዲረዳውና እንዲያድነው ተማጸነች፤ በጸሎቷም ውስጥ ብዙ ጊዜ በፍቅር ጭንቅ እየተንሰቀሰቀች አለቀሰች፤ ከዚያም ስለ ራሷ ችግር እንኳ ሳትጠቅስ ጸሎቷን ፈጸመች። በዚያ የፍቅር ትዕይንት እጅግ ልባችን ተነካ፤ ስለ ራሷ ችግርም የአብ ልብ ምን ያህል ተነክቶ ይሆን ብለን አሰብን።

ኤፕሪል 24

«በምንም ዓይነት አትበሳጭ» (መዝሙር 37:8)።

ሳይታዘዙ በእግዚአብሔር ታቦት ላይ በተጫኑ ሁለት የሰው እጆች ምክንያት በእስራኤል አንድ ሕይወት ጠፋ። በሬዎቹ ታቦቱን በሻካራው መንገድ ሲጐትቱት ሲንቀጠቀጥና ሲናወጥ ሊያጸኑት በመልካም አሳብ በላዩ ላይ ተጫኑ፤ ነገር ግን የእግዚአብሔርን ሥራ በድፍረት ነኩ፤ ደንዝዘውና ሕይወት አጥተውም ወደቁ። የእምነት ሕይወት ብዙው ክፍል ነገሮችን መተው ነው። አንድን ጕዳይ ሙሉ በሙሉ ለእግዚአብሔር አደራ ብንሰጥ እጃችንን ከእርሱ ልናነሣ እንችላለን፤ እርሱም እኛ ልንረዳው ከምንችለው በተሻለ ይጠብቅልናል። «በእግዚአብሔር ተማመን፥ በትዕግሥትም ጠብቀው። በመንገዱ በሚከናወንለት፥ ክፉ ዐሳብንም በሚፈጽም ሰው ምክንያት በምንም ዓይነት አትበሳጭ።» ነገሮች ሁሉ የተበላሹ ሊመስሉ ይችላሉ፤ እርሱ ግን እንደ እኛ ያውቃል፤ በራሱ መንገድና ጊዜ እንዲሠራ እስክንተውለት ድረስ በእውነት በሙላት የምንታመነው ከሆነም በትክክለኛው ቅጽበት ይነሣል። በአንዳንድ ነገሮች ዝም ብሎ እንደ መቀመጥ ያለ ጥበብ የለም፤ እረፍት የሌለውን ሥራ የሚያህል ጐጂ ነገርም የለም፤ እግዚአብሔር ሉዓላዊ ፈቃዱን ሊፈጽም ኃላፊነቱን ወስዶአልና።

ኤፕሪል 25

«የሰላምም አምላክ ራሱ ሁለንተናችሁን ይቀድስ» (1ኛ ተሰሎንቄ 5:23)።

ታላቅ ማዕበል በአሸዋ ላይ የተቀረቀረችውን መርከብ ያነሣታል፤ አንድም ጣውላ ሳይወጠር፣ አንድም መርከበኛ ሳይታገል ከአሸዋው ቍልል በላይ እስክትንሳፈፍ ድረስ ያነሣታል፤ የሚታገሉት መርከበኞች ፍሬ የሌለውና አድካሚ ጥረት፣ የሞተሮቹም ውጥረት ግን ያ ሰማያዊ ግፊት በራሱ መሳብ እስኪያነሣት ድረስ አንዲት ስንዝር እንኳ ሊያንቀሳቅሷት በከንቱ ሞክረው ነበር።

ይህም አንድ ሚሊዮን ሰዎች አንዲት ስንዝር እንኳ ሊያነሡት የማይችሉትን ታላቁን የበረዶ ተራራ በሞቃቱ የፀሐይ ጨረር የሚያነሣው የእግዚአብሔር ታላቁ የስበት ሕግ ነው፤ የበረዶው ተራራ በጨረሩና በፀሐዩ ሙቀት ፊት ይቀልጣል፤ እቅፏንም ለመቀበል በተን ደመና ሆኖ ይወጣል፤ ያም ቀዝቃዛና ከባድ ክምር በሰማዩ ሰማያዊ ውቅያኖስ ውስጥ እንደ ጥጥ በነጩ የክብር ደመናዎች ውስጥ እስኪንሳፈፍ ድረስ ይወጣል።

ይህ ሁሉ እንዴት ቀላል ነው! እንዴት ኃያል ነው! እንዴት ግልጽ ነው! እንዴት መለኮታዊ ነው! ወዳጆች ሆይ፣ ወደ መለኮታዊው የቅድስና መንገድ ገብተሃልን? ገብተህ ከሆነ ልብህ እንዴት በምስጋና ይሞላ ይሆን! ካልገባህ ግን አትናፍቀውምን? የሰላም አምላክ ራሱ ሁለንተናህን እንዲቀድስ በዚህ ጥቅስ ውስጥ ባለው ጸሎትስ አትተባበርምን?

ኤፕሪል 26

«እንግዶችና መጻተኞች» (ዕብራውያን 11:13)።

በገጠር ቀጥ ያለ የእርሻ ትልም ለማረስ ሞክረህ የምታውቅ ከሆነ—ማረስ የማያውቀውን ሰው እናዝንለታለን፤ ማወቅ የማይፈልግ ያህል የሚኰራውን ሰው ደግሞ ይበልጥ እናዝንለታለን—ሁለት ችካሎችን በአንድ መሥመር ላይ መትከልና ፈረሶችህን በእነዚህ ችካሎች አቅጣጫ መንዳት አስፈላጊ እንደ ሆነ አግኝተሃል። በፊትህ አንድ ችካል ብቻ ቢኖርህ ዓይንህ የሚያርፍበት የሚያጸና ነጥብ አይኖርህም፤ ሳታውቀውም ወዲያና ወዲህ እየተጣመምህ ትልሞችህን እንደ እባብ ጥቅልል ጠማማ ታደርጋቸዋለህ፤ ሁለት ችካሎች ቢኖሩህና ሁልጊዜ በአንድ መሥመር ብትጠብቃቸው ግን ከቀጥተኛው መሥመር አንዲት ስንዝር እንኳ ልትዛነፍ አትችልም፤ ትልምህም ወደ ዒላማው እንደሚወረወር ፍላጻ ይሆናል።

ይህ በክርስትና ሕይወታችን ታላቅ ትምህርት ሆኖልናል። ቀጥ ያለ ሩጫ ልንሮጥ ብንፈልግ ሁለት ችካሎች፣ ማለትም የቅርቡና የሩቁ፣ ሊኖሩን እንደሚገባ እናገኛለን። በአሁኑ ጊዜ መኖር ብቻ አይበቃም፤ ይልቁንም የምንኖርለት፣ የአሁኑንም ሕይወታችንን የምንቀርጽለት የሩቅ ግብ፣ የተወሰነ ዓላማ፣ ግልጽ ውሳኔ በፊታችን መኖሩ ታላቅና ክቡር ነገር ነው።

ኤፕሪል 27

«የከንፈር ጣፋጭነት» (ምሳሌ 16:21)።

መንፈሳዊ ሁኔታዎች ከሥጋዊ ሕይወታችን ጋር የማይነጣጠሉ ናቸው። የመለኮታዊው ሕይወት ፍሰት በአንዲት ትንሽ የደም መርጋት ሊቋረጥ ይችላል፤ ሕያው ፈሳሹም በጣም ቀላል በሆነ ቍስል በኩል ሊፈስስ ይችላል።

የክርስቶስን ጤንነት ልትጠብቅ ብትፈልግ ከመንፈሳዊ ቍስል ሁሉ፣ ከልብ ቍስልና ከብስጭት ሁሉ ራቅ። የአንድ ሰዓት መበሳጨት ከአንድ ሳምንት ሥራ ይበልጥ ብርታትን ያደክማል፤ የአንድ ደቂቃ ክፋት ወይም የሚያቃጥል ቅናት ወይም ምቀኝነት ደግሞ መርዝ ከመጠጣት ይበልጥ ይጐዳል። የመንፈስ ጣፋጭነትና የልብ ደስታ ለሙሉ ጤንነት አስፈላጊዎች ናቸው። የመንፈስ ጸጥታ፣ ገርነት፣ እርጋታና አእምሮንም ሁሉ የሚያልፍ የእግዚአብሔር ሰላም በአገሩ ካሉት የእንቅልፍ መድኃኒቶች ሁሉ ይበልጣሉ።

አንዳንድ ሰዎች ለግማሽ ሰዓት ሲናገሩ ስንሰማቸው ጤንነታቸው መድከሙ አያስደንቀንም። የጠነከረውን ሰውነት እንኳ ለማድከም የሚበቃ ጥላቻ፣ ጭፍን አመለካከት፣ ጥርጣሬና ፍርሃት አላቸው።

ወዳጆች ሆይ፣ የእግዚአብሔርን ሕይወትና ብርታት ልትጠብቅ ብትፈልግ የሚገድሉትን ነገሮች ከውስጥህ አርቅ፤ ለእርሱና ለሥራው ጠብቀው፤ የሚበቃህንና የሚተርፍህን ታገኛለህ።

ኤፕሪል 28

«ስለ በጎ ፈቃዱ መፈለግንም ማድረግንም በእናንተ የሚሠራ እግዚአብሔር ነውና» (ፊልጵስዩስ 2:13)።

መቀደስ የመንፈስ ቅዱስ ስጦታ፣ የመንፈስ ፍሬ፣ የጌታ የኢየሱስ ክርስቶስ ጸጋ፣ ለሚገቡት ሁሉ የተዘጋጀ ርስት፣ የሥራ ውጤት ሳይሆን ከሁሉ የሚበልጥ የእምነት ገንዘብ ነው። የሰው ራስን ማሻሻል ወይም ፍጽምና ሳይሆን መለኮታዊ ቅድስና ነው። ፍጹምነቱን ይዞ የሚመጣውና የገዛ ፈቃዱን የሚፈጽመው የዘላለማዊው፣ ወሰን የሌለውና ቅዱስ የሆነው አምላክ ሕይወትና ንጽሕና ወደ ሰው ማንነት የሚፈስስበት ነው። ይህ ሰማያዊ የቅድስና መንገድ እንዴት ቀላል፣ እንዴት በራሱ የሚፈስስ፣ እንዴት ደስ የሚያሰኝ ነው! በእርግጥ ከንቱና ፍሬ የሌለው የሰው ራስን የማሠቃየት ዝቅተኛ መንገድ ሳይሆን «ጐዳና» ነው።

ይህ በታችኛው የመንገድ ንጣፍ ላይ ከሚደክሙት ከሚታገሉት ብዙ ሰዎች ራስ በላይ እየከነፈ የሚያልፍ የእግዚአብሔር ታላቅ ከፍ ያለ የባቡር ሐዲድ ነው፤ እነርሱ ግን በእርሱ የዕርገት ጎዳና ላይ በገዛ ሁሉን በሚችል ግፊቱ ሊወሰዱ ይችሉ ነበር። ሌሎች በጠመዝማዛው ደረጃ ላይ እየታገሉ ሲወጡና በመንገድም ሲዝሉ፣ ከልክ ያለፈ ድካም ሳይኖር ወደ ቤተ መንግሥቱ ከፍተኛ እልፍኞች የሚያወጣን የእግዚአብሔር ታላቅ መወጣጫ ነው።

ዛሬ «በሥርዓቱ እንድንሄድ ያደርገን» ዘንድ እርሱን በሙላት እንቀበለው።

ኤፕሪል 29

«ፍቅር ለዘወትር አይወድቅም» (1ኛ ቆሮንቶስ 13:8)።

ለእግዚአብሔር በምንሠራው ሥራ የሰዎችን ልብ መክፈቻ ማግኘት፣ ለመንፈሳዊ ተጽዕኖአችንም መገናኛ ነጥብ የሚሆን አንድ መልካም ነገር ማስተዋል ታላቅ ነገር ነው። ኢየሱስ ከሰማርያዊቱ ሴት ጋር በተገናኘ ጊዜ በውስጧ ያሉትን መልካም ነገሮች ወዲያውኑ ያዘ፤ በዚህም ልቧን ደረሰበት፤ ስለ መዳኗም በፈቃዷ እንድትመሰክር አደረጋት። አንድ ስኮትላንዳዊ በአንድ ወቅት መዳኑ ሙሉ በሙሉ የተገኘው አንድ መልካም ሰው (ሎርድ ሻፍትስበሪ እንደ ነበር እናምናለን) በአንድ ወቅት በክንዱ አቅፎት «ጆን፣ በእግዚአብሔር ጸጋ ገና ሰው እናደርግሃለን» ስላለው ነው ብሎ ተናግሯል።

ጥንታዊው አፈ ታሪክ በሕዝብ መካከል በመንገድ ላይ ስለ ተጣለ አንድ ምስኪን የሞተ ውሻ ይተርካል፤ ከሕዝቡ እያንዳንዱ ስለ እርሱ የሚናገረው ነገር ነበረው፤ በመጨረሻ ኢየሱስ በዚያ አለፈ፤ ወዲያውኑም የውሻውን ውብ ጥርሶች ማድነቅ ጀመረ። ስለ እርሱ እንኳ የሚናገረው መልካም ነገር ነበረው።

እንዲህ ሊኖርና ሊወድድ የሚችል አንድ ብቻ ነው፤ የክርስቶስ ፍቅር ከሕያው ክርስቶስ መፍለቅ አለበት። ኦ! ኢየሱስ ሆይ! ና፤ ሕይወትህን በእኔ ውስጥ ኑር፤ የፍቅርና የበረከት ሰማይህንም ሁሉ አምጣ።

ኤፕሪል 30

«ፍቅር … ሁሉን ያምናል» (1ኛ ቆሮንቶስ 13:7)።

በኢሳይያስ መጽሐፍ ውስጥ የተወደደውን የጌታችንን ፍቅር በላቀ ጣፋጭነት የሚያንጸባርቅ ውብ አነጋገር አለ። እንዲህ አለ፦ «በእውነት ሕዝቤ ናቸው፥ የማይዋሹ ልጆች ናቸው፤ መድኃኒትም ሆናቸው።» እነርሱ ዋሽተዋል፤ እርሱ ግን ሊያምን አልፈለገም። ቢያንስ ሕዝቡ ስለ ነበሩ ከፍቅሩ ታላቅነት የተነሣ ሊያምን እንደማይፈልግ ሆኖ ይናገራል። በያዕቆብ ኃጢአትን አላየም፥ በእስራኤልም ጠማምነትን አልተመለከተም። የሚታይ ብዙ አለ፤ ዲያብሎስም ሁሉን ያያል፤ ብዙ ሰዎችም ሊያዩት እጅግ ደስ ይላቸዋል፤ የተወደደው አባት ግን አያየውም። በፍቅሩና በተወደደው በሚያስተሰርየው ልጁ በከበረ ደም ይሸፍነዋል። እንዲህ ያለው አስደናቂ ፍቅር በእርግጥ ለሌሎች ይበልጥ ገሮች እንድንሆን፣ አባታችንም አፍቃሪ ዓይኖቹን ከጕድለታችንና ከስሕተታችን የሚሰውርበት ምክንያት እንዲቀንስለት ይበልጥ እንድንጓጓ ሊያደርገን ይገባል።

የክርስቶስ አእምሮና ልብ ቢኖረን ዓለምን እንኳ እምነት ስለ እነርሱ ልትጠይቃቸው በምትችላቸው በጎነቶች እናለብሳቸዋለን፤ እውነተኞች እንደ ሆኑም አድርገን ልንቈጥራቸው የተቻለንን ሁሉ እናደርጋለን፤ በፍቅርና በጸሎትም በመጨረሻ እውነተኞች እናደርጋቸዋለን። «ፍቅር … ሁሉን ያምናል።»